Τετάρτη, 16 Σεπτεμβρίου 2009

The HELLENIC GENOCIDE. Η Γενοκτονία των Ελλήνων







To the Greeks of Smyrna, 87 years after their expulsion

Fanis Malkidis

The rise of Turkish nationalism with the rise of the Neo Turks to power, along with the economic interests of Germany in the Ottoman Empire, led to a systematic persecution of the Greek minority between the years 1913-1924. One million of a total 2.65 million Greeks that lived in the Ottoman Empire in 1914, were murdered thus bringing to an end the multi-century presence of Greeks in the Ottoman Empire.

The final phase occurred during August of 1922. On the 13th of August 1922, a counter attack was launched by Mustafa Kemal who had already signed pacts of friendship and collaboration with Soviet Russia, the three Soviet Republics of the Caucasus, as well as France and Italy. On the 27th of August, the Turks entered Smyrna and began the arson and destruction of the Greek element. George Horton the American Consul General at Smyrna wrote… “nothing was spared with regards to the atrocities, the debauchery, the cruelty and the fury of human passion”. Twenty five thousand (25.000) Greeks were lost in the fire, while between the interval from the 27th of August till the 4th of September 1922 alone, the Turks murdered 50.000 Greeks. On the 28th of August 1922 the Metropolitan of Smyrna Chrysostomos was publicly and brutally murdered, and with him a further 342 clergymen of the Metropolis of Smyrna. They were all tortured first before their eventual murders. The murder and the expulsion of the Greeks, followed the destruction of every trace of Greek presence, something which is symbolic of the fire at Smyrna.

Approximately 1.5 million Greeks were forced to flee as refugees and arrive in Greece, leaving behind them 1 million dead and thousands missing. As Dido Sotiriou writes…“They set fire to Smyrna…hundreds of thousands of people beset by fear, all ran and descended on the shore which now resembled a black river… from one angle it resembled a beach, from another a site for slaughter”. In another of her works she writes, “they were being chased, running for their lives from the Turkish sword and the fire of war. There comes a tragic moment in one’s life when one considers by chance the opportunity to abandon everything they have, their homeland, their past, and to leave, breathless and yearning for some certainty elsewhere. ….One and a half million agonies and economic problems embarking upon Greece with a message written across their chests saying: “Refugees!” ….Without a homeland, without work, without a home….”.

The American Ambassador to Turkey Henry Morgenthau Snr compares the refugees with the 26.000.000 men, women and children who had suddenly and unforeseenly reached the harbours of the USA.

When the Lausanne Conference began on the 1st of November 1922, there were still 300,000 Greeks in Constantinople and her outskirts, as well as Imvros and Tenedos. There were also 400,000 Greek speaking Muslims living in the Pontus region, people who were exempt from the Exchange. The majority left with the ensuing compulsory Exchange of Populations between Greece and Turkey, and the others expelled in 1942, 1955 and 1964, leaving a small number of Greek who today live in the Pontus.

The expulsion of the Greeks by the Neo Turks, and Mustafa Kemal who in particular unleashed his own fury against the Greeks, constitutes one of the biggest crimes in not only Greek history but history in general. .The genocide of the Greeks is a question which has remained on the side lines for many years. It’s a political question which has international relevance with regards to the obligation of states and the international community to acknowledge genocide and in turn repair damages caused.

On the other side, the modern Turkish state must be prepared to acknowledge responsibility in the crime, without resorting to propaganda in denying it. People in general and in particular Greeks who lost thousands of their loved ones, have the right to remember and to demand recognition from the guilty parties for the crimes and injustices that were committed at their expense. .



Φάνης Μαλκίδης
Η καταστροφή του Μικρασιατικού Ελληνισμού και η επιστροφή της μνήμης και της αλήθειας.

Στους Έλληνες της Σμύρνης, 87 χρόνια μετά την εκδίωξή τους

Η άνοδος του τουρκικού εθνικισμού με την άνοδο των Νεότουρκων στην εξουσία καθώς και οικονομικά συμφέροντα συνδεόμενα σε μεγάλο βαθμό με την οικονομική διείσδυση της Γερμανίας στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, οδήγησαν σε συστηματικούς διωγμούς του ελληνικού στοιχείου που διήρκεσαν από το 1913 ως το 1924. Ένα εκατομμύριο Έλληνες από τους 2650.000 που ζούσαν το 1914, δολοφονήθηκαν και μαζί τους δολοφονήθηκε η μακραίωνη του ελληνικού πολιτισμού.
Το τελευταίο μέρος του ανθρώπινου δράματος παίζεται τον Αύγουστο του 1922. Στις 13 Αυγούστου 1922, αρχίζει η επίθεση του Μουσταφά Κεμάλ, ο οποίος έχει υπογράψει σύμφωνο φιλίας και συνεργασίας με τη σοβιετική Ρωσία, τις τρεις σοβιετικές Δημοκρατίες του Καυκάσου, και με τη Γαλλία και Ιταλία. Στις 27 Αυγούστου, οι Τούρκοι μπαίνουν στη Σμύρνη και αρχίζει ο εμπρησμός της και η καταστροφή κάθε ελληνικής παρουσίας . Εκεί, όπως σημειώνει ο πρόξενος των ΗΠΑ George Horton «δεν έλειπε τίποτε σχετικά με τη θηριωδία, την ακολασία, την σκληρότητα και όλη τη μανία του ανθρώπινου πάθους». Εικοσιπέντε χιλιάδες (25.000) Έλληνες χάθηκαν στην πυρκαγιά, ενώ μόνο το διάστημα από 27 Αυγούστου μέχρι 4 Σεπτεμβρίου 1922 δολοφονήθηκαν 50.000 Έλληνες. Στις 28 Αυγούστου 1922 κατακρεουργήθηκε ο μητροπολίτης Σμύρνης Χρυσόστομος, και μαζί του 342 κληρικοί της Μητροπόλεως Σμύρνης και των περιχώρων οι οποίοι πρώτα βασανίστηκαν. Τη δολοφονία, την εκδίωξη των Ελλήνων, ακολούθησε η καταστροφή κάθε ίχνους ελληνικής παρουσίας, αυτό άλλωστε υποδηλώνει η φωτιά στη Σμύρνη.
Περίπου 1,5 εκατομμύριο Έλληνες αναγκάστηκαν να έρθουν σαν πρόσφυγες στην Ελλάδα, αφήνοντας πίσω τους 1.000.000 νεκρούς και χιλιάδες αγνοούμενους.
Γράφει σχετικά η Διδώ Σωτηρίου: «Βάλαν φωτιά στη Σμύρνη…εκατοντάδες χιλιάδες κόσμος, τρελός από φόβο, αρχίνησε να τρέχει…και να ξεχύνεται στη παραλία σαν μαύρο ποτάμι…μπρος θάλασσα και πίσω σφαγή». Και σε άλλο έργο της η ίδια γράφει: «…βάλθηκαν να τρέχουν να φεύγουν κυνηγημένοι απ΄ το τούρκικο μαχαίρι και τη φωτιά του πολέμου. Έρχεται μια τραγική στιγμή στη ζωή του ανθρώπου, που το θεωρεί τύχη να μπορέσει να παρατήσει το έχει του, την πατρίδα του το παρελθόν του και να φύγει, να φύγει λαχανιασμένος αποζητώντας αλλού τη σιγουριά. ….Ενάμισι εκατομμύριο αγωνίες και οικονομικά προβλήματα ξεμπαρκάρανε στο φλούδι της Ελλάδας, με μια θλιβερή ταμπέλα κρεμασμένη στο στήθος: «Πρόσφυγες!» ….Χωρίς πατρίδα χωρίς δουλειά χωρίς σπίτι….».
Ο πρέσβης των ΗΠΑ Η. Morgenthau παρομοιάζει τους πρόσφυγες αυτούς με 26.000.000 άνδρες, γυναίκες και παιδιά οι οποίοι είχαν ξαφνικά και απρόσμενα φτάσει στα λιμάνια των ΗΠΑ. Όταν άρχισε ή Συνδιάσκεψη της Λωζάννης την 1η Νοεμβρίου 1922 έμεναν ακόμα στην Κωνσταντινούπολη και στα περίχωρά της, καθώς και στην Ίμβρο και την Τένεδο περίπου 300.000 Έλληνες και στον Πόντο ελληνόφωνοι αλλά σαν μουσουλμάνοι μη ανταλλάξιμοι, άλλες 400.000. Οι περισσότεροι έφυγαν με την ελληνοτουρκική συνθήκη της ανταλλαγής των πληθυσμών και άλλοι στους διωγμούς που ακολούθησαν το 1942, το 1955 και το 1964 και σήμερα μένουν μόνο ο άγνωστος αριθμός ελληνόφωνων στον Πόντο.
Η εκδίωξη των Ελλήνων από τους Νεότουρκους και τον Μουσταφά Κεμάλ, ο οποίος στράφηκε με ξεχωριστή μανία εναντίον του Ελληνισμού, αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα όχι μόνο στην ελληνική αλλά και στην ανθρώπινη ιστορία. Η γενοκτονία των Ελλήνων είναι ένα ζήτημα το οποίο παρέμεινε στο περιθώριο για πολλά χρόνια. Είναι ένα πολιτικό ζήτημα και η διεθνής του προέκταση αναφέρεται στην υποχρέωση των κρατών και των διεθνών οργανισμών να αναγνωρίσουν τη γενοκτονίας και να αποκαταστήσουν με αυτόν τον τρόπο, την βλάβη που υπέστησαν.
Από την άλλη το σύγχρονο τουρκικό κράτος οφείλει να αναλάβει την ευθύνη για τη γενοκτονία των Ελλήνων, χωρίς να κάνει προπαγάνδα. Κάθε λαός και ιδιαίτερα οι Έλληνες οι οποίοι έχουν χάσει χιλιάδες συμπατριώτες τους, έχουν το δικαίωμα στην μνήμη, έχουν το δικαίωμα να απαιτούν με επιμονή την επίσημη αναγνώριση από τις αρχές των εγκλημάτων και αδικιών που διαπράχτηκαν σε βάρος του.
http://malkidis.blogspot.com

e-mai: malkidis@gmail.com