“……Ο Καποδίστριας κυβέρνησε αγγελικώς….”

“……Ο Καποδίστριας κυβέρνησε αγγελικώς….”

Θ. Μαλκίδης 

Μέρος της ομιλίας στην εκδήλωση  για τον Καποδίστρια, που πραγματοποιήθηκε στην Βέροια.

Το ενδοξότερο και πιο πολυσήμαντο γεγονός της ιστορίας του νέου Ελληνισμού είναι αναμφισβήητα η Επανάσταση του 1821.

 Καρπός της ουσιαστικής οικονομικής και πνευματικής ανάπτυξης των Ελλήνων κατά τον 18ο και 19ο αιώνα, μιας μακροχρόνιας διεργασίας, κατά την οποία διαμορφώθηκαν νέες κοινωνικές τάξεις και συνειδήσεις με δυναμισμό και με προσφορά στον υπόδουλο Ελληνισμό, η Επανάσταση οφείλει, κατά μεγάλο μέρος, την επιτυχία της στο ότι ήταν έργο όλων των Ελλήνων και Ελληνίδων. 

Από το Μοριά και τη Ρούμελη, τα Νησιά, τη Μακεδονία, τη Θράκη, τη Μικρά Ασία και τον Πόντο, μέχρι τις κοινότητες της Διασποράς στην Κεντρική Ευρώπη, τις παραδουνάβιες Ηγεμονίες και τη Ρωσία.

Σημαντικός σταθμός της μετεπαναστικής Ελλάδας είναι έλευση του Ιωάννη Καποδίστρια, του κυβερνήτη, του μοναδικού στην ελληνική ιστορία και πολιτική με αυτό το χαρακτηριστικό και ουσιαστικό τίτλο. 

Είναι μία μεγάλη στιγμή για τον Ελληνισμό που σήμανε πράξη και στάση ζωής στην πολιτική, στην κοινωνία, στην παιδεία,  στην ανιδιοτελή προσφορά. Ήταν παράδειγμα και πρότυπο ασκητικής ζωής, από το δημόσιο μέχρι τον προσωπικό βίο. Δημιούργησε οικονομικές, κοινωνικές, παραγωγικές, στρατιωτικές, εκπαιδευτικές και άλλες δομές, στηρίζοντας την κατεστραμμένη Ελλάδα και τους ζώντες της μετεπαναστατικής χώρας. 

Η δολοφονία του σταμάτησε το νήμα της ζωής του και την διαφορετική ρότα του Ελληνισμού, αλλά άφησε κληρονομιά και παρακαταθήκη αναντικατάστατη. 

Όπως προφητικώς έγραψε ο αντίπαλός του Μακρυγιάννης, μη γνωρίζοντας την σημερινή κατάσταση της διαφθοράς της πολιτικής ζωής, της οικονομικής και πνευματικής πτώχευσης, “ο Καποδίστριας κυβέρνησε αγγελικώς….”

Τέσσερα χρόνια Κίνησης Αλληλεγγύης Πολιτών Αλεξανδρούπολης

Κίνηση Αλληλεγγύης Πολιτών 

Αλεξανδρούπολης: 

Τέσσερα χρόνια Πράξης

Η Κίνηση Αλληλεγγύης Πολιτών Αλεξανδρούπολης συμπλήρωσε ήδη τέσσερα χρόνια προσφοράς και συμπαράστασης προς τον δοκιμαζόμενο συνάνθρωπο. 

Ήταν Νοέμβριος του 2011 όταν κατανοήσαμε πως η οικονομική κρίση ήρθε για να μείνει στην πατρίδα μας, οπότε αποφασίσαμε πρώτα να πράξουμε και μετά να μιλήσουμε. Πρώτα να «κάνουμε» και μετά να «πούμε».

Η Ελλάδα, με την παράδοση στις αξίες και αρχές, η Ελλάδα των ηρώων, των δασκάλων, των Αγίων, των επιστημόνων, των ευεργετών, η Ελλάδα της έμπνευσης και της οξυδέρκειας βρέθηκε χωρίς πρότυπα και χωρίς παραδείγματα. Η πνευματική ένδεια, απόρροια της οποίας είναι και η οικονομική κρίση, διέφθειρε τον ελληνικό λαό αποξενώνοντάς τον από αξίες και αρετές οι οποίες σφυρηλατήθηκαν στο πέρασμα των αιώνων. Σ’αυτό το πλαίσιο δημιουργήσαμε την Κίνηση Πολιτών Αλεξανδρούπολης για την Αλληλεγγύη και την Άμεση Δημοκρατία η οποία είχε και έχει, ως σκοπό να βοηθήσει ποικιλοτρόπως και στο μέτρο του εφικτού, τον δοκιμαζόμενο συνάνθρωπο. Ήταν η εποχή των «αγανακτισμένων», του κινήματος «δεν πληρώνω», των «ανταλλακτικών παζαριών» και άλλων παρόμοιων κινήσεων.

Η Κίνηση Αλληλεγγύης, όμως, απέδειξε ότι είναι κάτι παραπάνω από όλα αυτά. Μέσω αυτής δίδεται μία καθημερινή μάχη, ένας καθημερινός αγώνας. Είναι ένας καθημερινός αγώνας, δηλαδή αγωνία, για την οικογένειά μας, για τους φίλους μας, για την κοινωνία μας, για την Πατρίδα μας, που πρέπει να κερδηθεί, πάση θυσία, ώστε να μπορούμε να ελπίζουμε για το αύριο. Από την αρχή δεν δεχθήκαμε την ετικέτα της «εθελοντικής» ομάδας διότι η Αλληλεγγύη είναι τρόπος ζωής. Η Αλληλεγγύη θέλει συνέπεια και συνέχεια. Ο εθελοντισμός πραγματοποιείται κατά τον ελεύθερο χρόνο του εκάστοτε εθελοντή, όταν, όποτε και εάν … Η Αλληλεγγύη είναι μία συνεχής προσπάθεια χωρίς αποκλεισμούς και προαπαιτούμενα. Η Αλληλεγγύη δεν έχει ωράριο. Η Αλληλεγγύη δεν γίνεται έμμισθα στελέχη και ούτε αποσκοπεί στον προσπορισμό ψήφων. Η Αλληλεγγύη είναι μια πολύ συγκεκριμένη στάση και την αξίζουμε όλοι. Το αν θα αδράξουμε την ευκαιρία για να αντιληφθούμε το νόημά της, να την μεταδώσουμε αλλά και για να γίνουμε καλύτεροι σε προσωπικό επίπεδο είναι άλλο θέμα. Θα πρέπει όλοι να έχουμε πρόσβαση σε αυτήν. Η Αλληλεγγύη δεν θέλει χρήματα. Μία κουβέντα, μία χειρονομία, μία βοήθεια, εξυπηρέτηση, μία καλημέρα συχνά αρκεί και έχει πολλαπλασιαστική δύναμη. Πολλοί νομίζουν πως κανείς δεν αξίζει την Αλληλεγγύη παρά μόνο ο εαυτός τους. Η εγωιστική θεώρηση των πραγμάτων είναι η κύρια αιτία της σημερινής απανθρωπιάς και συλλογικής παρακμής.

Εκδηλώσεις

Από την πρώτη στιγμή συντάχθηκαν μαζί μας γνωστοί και άγνωστοι και μας βοήθησαν στο δύσκολο έργο. Υπήρχε κόσμος που ήθελε να προσφέρει και περίμενε τον κατάλληλο τρόπο για να εκφράσει την Αλληλεγγύη του. Μας εμπιστεύτηκαν καταστήματα, σύλλογοι, επιχειρήσεις, βιομηχανίες, φορείς και άλλες συλλογικότητες. Συνάνθρωποί μας από κάθε χώρο, συνταξιούχοι, εργάτες, γιατροί, άνεργοι, δικηγόροι, ελεύθεροι επαγγελματίες, κτηνοτρόφοι, φοιτητές, υπάλληλοι και εκατοντάδες άλλοι μας ενίσχυσαν. Ιερείς, με μακροχρόνια εμπειρία της κοινής Εκκλησίας μας καθοδήγησαν προς την σωστή κατεύθυνση. Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα η προσπάθειά μας πέτυχε και γιγαντώθηκε. 

Χωρίς επιδοτήσεις, χωρίς προϋπολογισμούς και χωρίς χορηγούς καταφέραμε και εδραιωθήκαμε στην κοινωνία, μέσω προσφοράς, και αποδείξαμε πως για να πάρει «σάρκα και οστά» μια ιδέα απαιτείται πίστη και εργασία. Από τον λαό για τον λαό. Συγχρόνως διοργανώσαμε και πληθώρα εκδηλώσεων – ομιλιών, αφού έπρεπε δίπλα στις άλλες ανάγκες να αντιμετωπιστούν και οι πνευματικές. Ενδεικτικά αναφέρουμε τις εκδηλώσεις με  τον μητροπολίτη Σιατίστης Παύλο, τον γλωσσολόγο Χρίστο Δάλκο, τον μοναχό Αρσένιο Βλιαγκόφτη, τον δάσκαλο Δημήτρη Νατσιό, τον ψυχολόγο Στράτο Βραχιώλια και τον κοινωνιολόγο Φάνη Μαλκίδη. 

Συνδιοργανώσαμε ποικίλες άλλες εκδηλώσεις με δεκάδες φορείς, συλλόγους και ομάδες, γεγονός ευεργετικό για όλους. Πραγματοποιήθηκαν 5 διαφορετικά ποδοσφαιρικά τουρνουά αλληλεγγύης στα οποία μας τίμησαν ΟΛΕΣ οι τοπικές ομάδες και ΟΛΕΣ οι ακαδημίες ποδοσφαίρου. Παράλληλα ενισχύσαμε την τοπική αγορά και τους παραγωγούς καλύπτοντας τις ανάγκες πρώτα από την τοπική παραγωγή (όσπρια, μέλι, κρέας, δημητριακά, ρύζι κλπ) και από τις τοπικές επιχειρήσεις. Δημιουργήσαμε «τράπεζα σπόρων» για τα μέλη της Κίνησης από ποικιλίες παραδοσιακών σπόρων. 

Κάναμε παρεμβάσεις, πάσης φύσεως (νομικές, ιατρικές, ενισχύσεις σε απόρους και δοκιμαζόμενους κ.ά), όπου μπορούσαμε. Εμπνεύσαμε φίλους και από άλλες περιοχές της Ελλάδος για παρόμοιες προσπάθειες και ήρθαμε σε επαφή μαζί τους. Χωρίς τυμπανοκρουσίες και θόρυβο προσπαθήσαμε και προσπαθούμε, να ανταποκριθούμε ως πολίτες και ως άνθρωποι.

Η Συνέχεια

Μεγάλο μέρος των ψυχολογικών- ψυχικών προβλημάτων, των βίαιων ξεσπασμάτων και των πάσης φύσεως συγκρούσεων μεταξύ συγγενών-συγκατοίκων-συμπολιτών- ανθρώπων είναι επίσης απόρροια της έλλειψης εμπιστοσύνης. Το φαινόμενο με την υποκατάσταση/αντικατάσταση των ανθρώπινων σχέσεων και της ανθρώπινης επαφής από τα τετράποδα (σκύλους-γάτες) εντός των σπιτιών, όλο και γιγαντώνεται και είναι αποτέλεσμα της αποξένωσης και της έλλειψης εμπιστοσύνης προς τον συνάνθρωπο. Αυτήν την εμπιστοσύνη ήρθε να τονίσει και να αναδείξει η Κίνηση Αλληλεγγύης. Χωρίς προαπαιτούμενα και χωρίς γραφειοκρατικές διαδικασίες, με μόνο εχέγγυο την καλή πίστη, βοηθήσαμε τους συνανθρώπους μας και προσφέραμε ό,τι μπορούσαμε. Φυσικά και κάναμε λάθη και λανθασμένες εκτιμήσεις αλλά μάθαμε πολλά. Ενδεχομένως να αδικήσαμε, και προφανώς αδικηθήκαμε, αλλά πορευόμαστε με ανιδιοτέλεια και η στάση αυτή αρκεί για να διατηρούμε σταθερή και σωστή πορεία. Τελικά πρωτίστως βοηθηθήκαμε όλοι εμείς που ασχοληθήκαμε με την Αλληλεγγύη, παίρνοντας μαθήματα ζωής, και δευτερευόντως ο συνάνθρωπός μας που δέχθηκε την προσφορά μας. 

Αυτός που προσφέρει κερδίζει πολλά παραπάνω από αυτόν που λαμβάνει. Και μέσα σ΄όλην αυτήν την τραγική πραγματικότητα έρχεται ο αδύνατος και ντροπιάζει τον δυνατό, ο φτωχός ντροπιάζει τον πλούσιο και ο αμόρφωτος ντροπιάζει τον μορφωμένο. Ο φαινομενικά αδύνατος και ανίσχυρος βρίσκει την δύναμη και στέκεται αξιοπρεπής και αισιόδοξος στις δυσκολίες ντροπιάζοντας τους, υποτίθεται, δυνατούς και ισχυρούς. Ο φτωχός δίνει από το υστέρημά του ντροπιάζοντας τον πλούσιο που δεν δίνει από το πλεόνασμά του και ο αμόρφωτος μέσα από την απλότητα και την καλοπροαίρετη διάθεσή του ντροπιάζει τον κάθε μορφωμένο που προσπαθεί με υπεροψία και αλαζονεία να δικαιολογήσει την αδιαφορία του προς τον πλησίον.

Η Κίνηση Αλληλεγγύης δεν μοίρασε καρέκλες γιατί δεν είχε καρέκλες να μοιράσει, ούτε και θέσεις. Γι’αυτό συνεχίζει χωρίς προβλήματα και ανταγωνισμούς. Η Κίνηση Αλληλεγγύης δεν αποζητά δάφνες και τιμές. Όσοι συμμετέχουμε σε αυτήν δεν επιδιώκουμε να παραδώσουμε μαθήματα ηθικολογίας ή φιλανθρωπίας. Δεν μονοπωλούμε, ούτε «πουλάμε» αλληλεγγύη. Καταθέτουμε τις εμπειρίες και τις διαπιστώσεις μας και κατανοούμε πόσο δρόμο έχουμε ακόμα μπροστά μας. Όμως η προσπάθεια και η πράξη μετράει. Είθε, μακάρι, να ξεπεταχτούν σε κάθε πόλη και χωριό, σε κάθε συνοικία και γειτονιά αντίστοιχες κινήσεις. Η αποξενωμένη μας κοινωνία σίγουρα θα γίνει λίγο καλύτερη. Η Αλληλεγγύη είναι μία (επ)ανάσταση η οποία θα φέρει την πολυπόθητη αλλαγή στις συνήθειες και στις συμπεριφορές του λαού μας, πράγμα απαραίτητο για οποιαδήποτε μορφής ανάκαμψη. 

Καλούμε όλον τον κόσμο στην έμπρακτη αλληλεγγύη. Με ανιδιοτέλεια στεκόμαστε δίπλα στην οικογένειά μας, στους φίλους, στους γνωστούς, στην κοινωνία και αλλάζουμε πρώτα εμείς. Δεν τα ξέρουμε όλα, αλλά μπορούμε να μάθουμε πολλά. Δεν είμαστε καλύτεροι από άλλους αλλά μπορούμε να διδαχθούμε. Συν Θεώ προχωρούμε και συνεχίζουμε τον αγώνα.

Αλεξανδρούπολη

Νοέμβριος 2015

Συνέντευξη του Θ. Μαλκίδη  στον ραδιοφωνικό σταθμό Μάξιμουμ FM για τη συμπλήρωση τεσσάρων ετών  του  έργου  της Κίνησης Αλληλεγγύης Πολιτών Αλεξανδρούπολης

Θ.ΜΑΛΚΙΔΗΣ 20-11-15 by Maximum Maximumfm on Mixcloud

Οι Κεμαλικοί Ναζί της Τουρκίας και οι εγχώριοι λάτρεις του Κεμάλ

Θ. Μαλκίδης

Οι Κεμαλικοί Ναζί της Τουρκίας και οι εγχώριοι λάτρεις του Κεμάλ

Μέρος της ομιλίας στην εκδήλωση του Συλλόγου Ποντίων Αλεξάνδρειας και Περιχώρων και της Ενωμένης Ρωμηοσύνης

Η ιστορική έρευνα και η τεκμηρίωση του ζητήματος της Γενοκτονίας, ανέδειξε τις ομοιότητες του Κεμαλισμού με τον Ναζισμό. Η πραγματικότητα είναι ότι οι Νεότουρκοι και οι Κεμαλικοί αποτέλεσαν τους “δασκάλους” των Ναζί. Ο Χίτλερ ήταν θαυμαστής των Νεότουρκων- Κεμαλικών και ειδικότερα του Ταλάτ και του Κεμάλ, ακολουθώντας τις πράξεις Γενοκτονίας τους, λέγοντας  το χαρακτηριστικό “ποιος θυμάται τους Αρμένιους”, όταν ξεκινούσε τις δικές του εγκληματικές πράξεις.

Η ναζιστική εφημερίδα «Völkischer Beobachter», έγραφε σχετικά το 1921: «Σήμερα οι Τούρκοι είναι το πιο ζωντανό έθνος. Το γερμανικό έθνος δεν έχει άλλη επιλογή από το να αντιγράψει τις τουρκικές μεθόδους, μια μέρα».

Ο ιστορικός Νίκος Ψυρρούκης, στο έργο του “Μικρασιατική Καταστροφή” έγραφε ότι «η προσεκτικότερη μελέτη του κεμαλισμού μας πείθει ότι πρόκειται για βαθιά αντιλαϊκή και αντιδημοκρατική θεωρία. Ο φιλοναζισμός και άλλες αντιδραστικές δοξασίες είναι νομοτελειακή εξέλιξη του κεμαλισμού….” .

Επίσης ο Στέφαν Ίχριγκ, στο βιβλίο του «Ο Ατατούρκ, στη φαντασία των Ναζί», υποστηρίζει πως “ο Κεμάλ υπήρξε πηγή έμπνευσης για τον Χίτλερ, τονίζοντας ότι ο Χίτλερ είχε μελετήσει τη δράση του Κεμάλ και είχε επηρεαστεί από τον τρόπο με τον οποίο είχε εξολοθρεύσει τους Έλληνες, Αρμένιους και Ασσύριους”.

Η επιτροπή του Τουρκικού Κοινοβουλίου που φέρει το όνομα του εγκληματία και φασίστα Νεότουρκου Ταλάτ, ο οποίος αφού δολοφόνησε εκατομμύρια Έλληνες και Αρμένιους, ζήτησε να εισπράξει (!) τις αποζημιώσεις των ασφαλιστηρίων ζωής τους, προκαλεί νεκρούς και ζωντανούς, όλους τους λαούς και τους ανθρώπους, ζητώντας την κατάργηση του νόμου για τη Γενοκτονία. Παράλληλα οι συνεχιστές του Κεμαλικού φασισμού, δίνουν συγχαρητήρια στους αρνητές της Γενοκτονίας!

Δυστυχώς όλα τα παραπάνω γίνονται με την ανοχή της Ελληνικής Δημοκρατίας, και με τη “συνηγορία” ψευτοπολιτικών, ψευτοιστορικών, ψευτοδιανοούμενων και ψευτοκαθηγητών, που ταυτίζονται συχνά – πυκνά με τον  εθνικισμό και φασισμό, υπερασπίζοντας την άρνηση και υπονομεύοντας την αναγνώριση της Γενοκτονίας.

Από την άλλη πλευρά, κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει το γεγονός ότι η Ελλάδα ήταν και παραμένει απούσα, αδιάφορη και εχθρική για το ζήτημα, προκαλώντας μάλιστα τόσο τους νεκρούς προγόνους μας όσο και τους ζώντες απογόνους τους. Αφού η Ελλάδα καθυστέρησε για εβδομήντα ολόκληρα χρόνια για την αναγνώριση και αφού πέρασαν είκοσι χρόνια από τα σχετικά νομοσχέδια, δεν έπραξε απολύτως τίποτα. Το αντίθετο μάλιστα αφού υπονομεύει κάθε προσπάθεια, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό.

Παρόλα αυτά όμως, παρά τον Κεμαλικό Ναζισμό στην Τουρκία και τους λάτρεις του φασισμού στην Ελλάδα, παρά την υπονόμευση και την άρνηση, ο αγώνας για την αναγνώριση της Γενοκτονίας δεν σταματά. Παρά τα εμπόδια, το φασισμό και τις δυσκολίες θα νικήσουμε!

Τα εξαπτέρυγα των αρνητών

Θ. Μαλκίδης

Τα εξαπτέρυγα των αρνητών

Απόσπασμα της ομιλίας στην εκδήλωση των Ποντιακών Σωματείων Ν. Δράμας, στην κεντρική πλατεία της πόλης.

Αφού σιώπησαν όταν ο πρωθυπουργός και ο υπουργός εξωτερικών κατέθεταν στεφάνι στον Κεμάλ, αφού υπονόμευσαν με κάθε τρόπο την ιερή υπόθεση της Γενοκτονίας, αφού κατηγόρησαν ανθρώπους με ανώνυμες επιστολές και άρθρα, αφού θήτευσαν ως ειδικοί σε υπουργικά και βουλευτικά γραφεία “συμβουλεύοντας”, τώρα υπερασπίζονται τους αρνητές της Γενοκτονίας και με εμετικό τρόπο εξυμνούν τον τωρινό τους αρχηγό. Πάντα βεβαίως εκ του ασφαλούς και εκ των υστέρων, αφού γνωρίζουν καλά τη “δουλειά”. Κατόπιν εορτής, πλασάρονται για να πάρουν ακόμη μία θέση.

Η αλήθεια είναι ότι τα εξαπτέρυγα των αρνητών υπονομεύουν και εχθρεύονται κάθε προσπάθεια για την αναγνώριση της Γενοκτονίας. Εσχάτως για να λάβουν καλύτερο πόστο και για να έχουν καλή αντιμετώπιση από το νέο καθεστώς,  υπερασπίζονται την άρνηση, ενώ γνωρίζοντας ως γυρολόγοι τόσα χρόνια την υπόθεση, υμνούν τον εχθρικό προς την υπόθεση της Γενοκτονίας σημερινό  αρχηγό τους, για τη στάση του έναντι του Κεμάλ.

Η νίκη όμως στο ιερό ζήτημα αναγνώρισης της Γενοκτονίας είναι δική μας, αφού η δική μας προσπάθεια είναι αυτή που απέτρεψε τα σχεδιαζόμενα και ανέδειξε το θέμα διεθνώς όταν τα εξαπτέρυγα σιωπούσαν ιδιοτελώς. Εμείς ούτε σιωπήσαμε ούτε φοβηθήκαμε το φασισμό των υπονομευτών και των αρνητών. Ούτε βεβαίως τώρα θα φοβηθούμε. Έχουμε μαζί μας το Θεό, τους συναγωνιστές και συναθλητές μας και τις ψυχές των προγόνων μας.   

  

Για τον Νεοκλή Σαρρή

Θεοφάνης Μαλκίδης



O άνθρωπος, ο πολιτικός, ο επιστήμονας Νεοκλής Σαρρής

 


Υπήρξα ένας από τους χιλιάδες φοιτητές σου και συνδέθηκα, όπως άλλωστε το συνήθιζες, γιατί έτσι ήταν η παιδεία σου, με δεσμούς (εκ)παίδευσης, εκτίμησης και φιλίας. Είναι οι πολλές οι στιγμές, όπου πραγματοποιήσαμε συζητήσεις για απλά και σύνθετα ζητήματα που απασχολούν κάθε άνθρωπο και Έλληνα. Οι ώρες που πέρασα μαζί σου μου άνοιξαν ένα διαφορετικό κόσμο σκέψης, λόγου και έργου. Τα χαρακτηριστικά σου αναλλοίωτα, Ελληνικά, Ρωμαίικα, Οικουμενικά, του Γένους μας.  

Με στήριξες, με βοήθησες, μου έδωσες τα εφόδια να κατανοήσω πολλά από αυτά που ο ίδιος και πρώτος είχες μιλήσεις και γράψει στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Είναι βέβαιο ότι στη ζωή κάθε ανθρώπου, η γνωριμία με ορισμένους συνανθρώπους του, έχει σαν αποτέλεσμα να αλλάξει την πορεία του. Διαμορφώνεται μία νέα στάση ζωής και αναδεικνύεται λόγος

και πράξη που μέχρι πρότινος ούτε καν είχε σκεφτεί η ανθρώπινη οντότητα. Και από τότε φανερώνεται ένας άλλος κόσμος και ο σπόρος βγάζει καρπούς. Για μένα είσαι ένας από τους ανθρώπους που άλλαξαν τη ζωή μου, με τους οποίους άνοιξε μία νέα πραγματικότητα ιδεών και πολιτισμού, πολιτικής και ανθρώπινης δραστηριότητας. 

Η γνωριμία με σένα, με τον Κωνσταντινουπολίτη δάσκαλο στα αμφιθέατρα, στις αίθουσες εκδηλώσεων, όπου πολλές φορές αξιώθηκα να μιλήσουμε μαζί σε κοινές επιστημονικές και άλλες συναντήσεις, σε ανθρώπινες και φιλικές στιγμές, μου έδωσε τη δυνατότητα να κατανοήσω πολλά από τα ζητήματα που απασχόλησαν και απασχολούν τους Έλληνες και τις Ελληνίδες εδώ αιώνες.  

Η Κωνσταντινούπολη, η Ίμβρος και η Τένεδος, η Μικρά Ασία, η Θράκη, ο Πόντος και η Καππαδοκία, το Οικουμενικό Πατριαρχείο, το Οθωμανικό κράτος και η Τουρκία, η Γενοκτονία και η αναγνώριση, η ελληνική κοινωνία και η συνέχεια του Ελληνισμού.

Για κάθε ένα από τα παραπάνω θέματα είχες ολοκληρωμένη, τεκμηριωμένη, εμπεριστατωμένη άποψη και θέση, αλλά ταυτόχρονα άκουγες όπως όφειλε και οφείλει να κάνει κάθε επιστήμονας και άνθρωπος του μεγέθους σου. Η επιστημονική σου κατάρτιση συνδυαζόταν με βαθιά ανθρώπινα και ελληνικά συναισθήματα. 

Πολλά από αυτά βεβαίως, που ανέδειξες τουλάχιστον στην Ελλάδα, δεν έτυχαν ανάλογης αποδοχής της βαρύτητάς και της σπουδαιότητάς τους που τους είχες προσδώσει. Τι γίνεται άλλωστε σ΄ αυτόν εδώ τον τόπο γνωστό και αποδεκτό στην ώρα του; Ιδιαίτερα σε ότι έχει σχέση με την Τουρκία αποτέλεσες τον επιστήμονα και κυρίως τον άνθρωπο εκείνο, που συνέβαλλε με μοναδικό τρόπο, ώστε η γνώση για τη γειτονική χώρα να γίνει επιστήμη.  

Η Τουρκολογία στην Ελλάδα σου οφείλει πολλά, όπως οφείλει πολλά και η μεγάλη κοινότητα των Κωνσταντινουπολιτών, για την οποία και στην οποία ήσουν ο πρωταγωνιστής. 

Το φανερώνουν οι συνεχείς μνημονεύσεις της παρουσίας σου, σε εκδηλώσεις και αλλού. Ακόμη λένε και γράφουν, και θα λένε και θα γράφουν «αυτό έλεγε ο Σαρρής» ή «έτσι έπραττε ο Σαρρής». 

Η αναγνώριση του ανθρώπου και δασκάλου, όπως εσύ Νεοκλή Σαρρή, πέρασε από πολλές διακυμάνσεις και εμπόδια. Σήμερα πλέον είναι διαπιστωμένο ότι η εκτίμηση στο πρόσωπό σου είναι ολοκληρωμένη στον πυρήνα του ελληνικού λαού και στους στρατιωτικούς και πολιτικούς κύκλους της Τουρκίας, παρά στην ελλαδική ομάδα που χρησιμοποιεί λαθραία τον τίτλο «ελίτ». 

Τα κείμενα, οι παρεμβάσεις και η δραστηριότητά σου, έβαλαν το στίγμα τους σε πολλά κομμάτια της επιστημονικής και πολιτικής ανάλυσης για τεράστια ζητήματα που αφορούν τον Ελληνισμό. Είναι όμως χαρακτηριστικό των ανθρώπων της εμβέλειας όπως η δική σου, η αποδοχή να έρχεται από μη ομάδες και προσωπικότητες του συστήματος και του καθεστώτος, αλλά από το Λαό. Την πρωτογενή πηγή Δικαίου και Αντικειμενικότητας. 

Ήταν ευλογία η γνωριμία μου με σένα Νεοκλή Σαρρή και σχέση που αναπτύχθηκε . Είναι αναρίθμητες οι ώρες διδασκαλίες σε συλλογικό και προσωπικό επίπεδο- πέρα από το αμφιθέατρο υπήρχε και το ανοιχτό γραφείο- που αφιέρωσες για να μεταδώσεις τις ιδέες σου και τις γνώσεις σου. Η σχέση ήταν βαθιά, ανθρώπινη, με σεβασμό και αγάπη. 

Όπως πρέπει, κατά τη γνώμη μου, να είναι κάθε ανθρώπινη σχέση και κυρίως μεταξύ δασκάλου και μαθητή. 

Εύχομαι οι φοιτητές σου, οι αμέτρητοι Έλληνες και Ελληνίδες που σε παρακολούθησαν στο αμφιθέατρο και σε αίθουσες, μιλώντας για την Τουρκία, την Κωνσταντινούπολη, τη Θράκη, τη Γενοκτονία, και μία σειρά από άλλα ζητήματα που καθόρισαν την ελληνική ιστορία και κοινωνία, να ακολουθήσουν τη στάση και την πορεία ζωής που είχες. Ειλικρίνειας, ευθύτητας, ανθρωπισμού, γνώσης, με
τριοφροσύνης και σεμνότητας, ταπεινότητας και ήθους. Αγαπητέ Νεοκλή σε ευχαριστούμε για όλα αυτά που μας προσέφερες, σε ευχαριστώ για όσα μου έμαθες.  

Ο Θεός να αναπαύσει την ψυχή σου και να χαρίσει παρηγοριά στην υπέροχη οικογένειά σου, η οποία σε αγαπά χωρίς όρια και προσεύχεται για σένα.

Καλή αντάμωση και Καλή Ανάσταση.

Η ομιλία του Θ. Μαλκίδη στην εκδήλωση για τον Νεοκλή Σαρρή

Η Γενοκτονία το θέμα Επιστημονικού Συνεδρίου στο Αγρίνιο

Με ιδιαίτερη επιτυχία πραγματοποιήθηκαν οι εργασίες του Β’ Επιστημονικού Συνεδρίου,αφιερωμένου στην Γενοκτονία, που διοργανώθηκε από την Ιερά Μονή Εισοδίων της Θεοτόκου Μυρτιάς Τριχωνίδος, της Ιεράς Μητρόπολης Αιτωλίας και Ακαρνανίας   

Στην τελευταία   συνεδρία  εισηγητής ήταν ο δρ Κοινωνικών Επιστημών Θεοφάνης Μαλκίδης. «Η 19η Μαΐου και η διεθνής αναγνώριση της Γενοκτονίας» ήταν ο τίτλος της ομιλίας του, στην οποία μεταξύ των άλλων αναφέρθηκαν  τα εξής: 

"Οι Έλληνες είμαστε ένας λαός, με στενή σύνδεση με την ιστορική μνήμη και την πολιτισμική μας κληρονομιά. Γεννιόμαστε μέσα στην ιστορία, γεννιόμαστε γνωρίζοντας ιστορία, μια ιστορία κυρίως αντίστασης. Όπως αυτή που γράφτηκε από χιλιάδες ανθρώπους  κατά τη διάρκεια της Γενοκτονίας. Ωστόσο αυτή η ιστορική μνήμη, πορεία και ταυτότητα, η ελληνική αντιστασιακή ιστορία, ο αγώνας των χιλιάδων Ελλήνων ανταρτών, εξαφανίστηκε αφού το πέπλο προπαγάνδας που σκέπασε την πατρίδα μας δεν άφησε να περάσει τίποτα.

Σήμερα στην Ελλάδα, περισσότερες είναι οι αναφορές για τον Μουσταφά Κεμάλ, παρά για τη Γενοκτονία που διέπραξε ο ίδιος, καθώς είναι ελάχιστες έως ανύπαρκτες οι αναφορές για την ελληνική αντίσταση και το μαζικό έγκλημα που διεπράχθη. Δεν μπορεί ο ελληνικός λαός να μην γνωρίζει στην ολότητα του το Ποντιακό ζήτημα, δεν μπορεί να μην γνωρίζει τα τάγματα εργασίας και την δολοφονία των ανδρών, την εξόντωση της πνευματικής και θρησκευτικής ηγεσίας το 1921 στην Αμάσεια, τη Γυναικοκτονία και την Παιδοκτονία, να μην γνωρίζει χιλιάδες αγωνιστές που αντιστάθηκαν στην Γενοκτονία και έσωσαν τους συνανθρώπους του, τους προγόνους μας. Το ζήτημα της Γενοκτονίας είναι ιερό και κανείς και τίποτα δεν μπορεί να το αποσιωπήσει και να το εξαφανίσει. Ο αγώνας αναγνώρισης θα είναι νικηφόρος".

Γιατί δεν πρέπει ο Τσίπρας να καταθέσει στεφάνι στον Κεμάλ.

Θεοφάνης Μαλκίδης

Μέλος της Διεθνούς Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών, η οποία το 2007 αναγνώρισε το μαζικό έγκλημα εναντίον των Ελλήνων, Αρμενίων και Ασσυρίων ως ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ

Γιατί δεν πρέπει ο Τσίπρας  να καταθέσει στεφάνι στον Κεμάλ

1.Η λατρεία για το δάσκαλο του Χίτλερ, Μουσταφά Κεμάλ

Είναι γνωστή εδώ και καιρό η λατρεία πολλών “ηγετών” και «διανοουμένων» στον Χίτλερ των Ελλήνων, στον Μουσταφά Κεμάλ. Η πρόταση από τον Βενιζέλο για Νόμπελ Ειρήνης στον σφαγέα των Ελλήνων (!), η παραχώρηση από τον Μεταξά του ψεύτικου σπιτιού του Κεμάλ στη Θεσσαλονίκη και ο οδυρμός του Δικτάτορα για το θάνατό του, οι συναντήσεις της Χούντας στο όνομα  του Κεμάλ, οι τιμές στο μαυσωλείο του  από τους Κωνσταντίνο και Κώστα Καραμανλή καθώς και  από τον Γιώργο Παπανδρέου,  σε αντίθεση με την ιστορία, τους νόμους και  τη βούληση του ελληνικού λαού που αναγνωρίζουν τον πρωταγωνιστικό του ρόλο στη Γενοκτονία, είναι μία σκληρή πραγματικότητα.

Έτσι για αυτόν που θεμελίωσε το φασισμό και υπήρξε δάσκαλος του Χίτλερ και των Ναζί,  εντάσσονται και οι αναφορές στο χώρο της παιδείας στην Ελλάδα,  με την αφαίρεση του κεφαλαίου που σχετίζεται με τη Γενοκτονία που διέπραξε ο Κεμάλ, με την άρνηση της Γενοκτονίας από τον Υπουργό Παιδείας, ενώ την ίδια στιγμή  στο βιβλίο της Στ ' δημοτικού (σελ. 196) αυτό που αντικατέστησε το “περί συνωστισμού”, ο δήμιος του Ελληνισμού, “θεωρείται ο δημιουργός της σύγχρονης Τουρκίας”(!!!!!!).

Πως μπορεί να γίνει αποδεκτό ότι υπάρχουν “πολιτικοί και πνευματικοί” άνθρωποι στην Ελλάδα, που αποδέχονται και θαυμάζουν τον Κεμάλ; Τον εξολοθρευτή δηλαδή των Ελλήνων; Γιατί η Ελλάδα απουσιάζει όταν γίνεται αναφορά για το ζήτημα της Γενοκτονίας σε διεθνείς οργανισμούς και συναντήσεις και κρύβεται φοβούμενη, ενώ την ίδια στιγμή υβρίζει τους νεκρούς προγόνους μας, παρίσταται στα εγκαίνια του ψεύτικου σπιτιού του Μουσταφά Κεμάλ στη Θεσσαλονίκη και αρνείται δια του Υπουργού Παιδείας τη Γενοκτονία ;

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν πρέπει να καταθέσει στεφάνι στον Κεμάλ για τους εξής λόγους :

1.ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΟΥΣ

Το πρωτόκολλο επίσκεψης σε άλλη χώρα, μίας επίσημης αντιπροσωπείας με επικεφαλής τον Έλληνα πρωθυπουργό, έχει ενδιαφέρουσες παραμέτρους σε ότι έχει σχέση με το πρόγραμμα που πρέπει να ακολουθηθεί. Επίσημη είναι η επίσκεψη ενός σημαντικού προσώπου, (προέδρου της Δημοκρατίας, πρωθυπουργού, υπουργού εξωτερικών κλπ) υπό τη θεσμική του ιδιότητα η οποία επιβάλλει την εφαρμογή ενός συνόλου αυστηρά προσδιορισμένων και ιεραρχημένων συμπεριφορών και τύπων .

Ειδικότερα σε ό,τι αφορά το συγκεκριμένο ταξίδι του Αλ. Τσίπρα στην Τουρκία αφού είναι επίσημη επίσκεψη οι κινήσεις που γίνονται σε αντίστοιχες περιπτώσεις είναι οι εξής: Το διπλωματικό γραφείο του Τούρκου πρωθυπουργού στέλνει το πρόγραμμα για την  επίσκεψη της ελληνικής αντιπροσωπείας, στο αντίστοιχο γραφείο του Έλληνα πρωθυπουργού, πρόγραμμα το οποίο περιλαμβάνει μεταξύ των άλλων εάν υπάρξει κατάθεση στεφάνου στο Μαυσωλείο του Κεμάλ.

Στη περίπτωση των Καραμανλή – μεγάλου και βραχύ- και Γ. Παπανδρέου το πρόγραμμα εστάλη από την τουρκική πλευρά και μέσω της διπλωματικής οδού, επιστράφηκε από την αντίστοιχη ελληνική, χωρίς αλλαγές, σε ότι σχετίζεται με την κατάθεση στεφάνου στον Κεμάλ.

Θα μπορούσε ωστόσο να παρακαμφθεί από την ελληνική πλευρά, και να ζητηθεί να υπάρξει απόδοση τιμής σε άλλο μνημείο, πλην του Κεμάλ, αφού στην Ελλάδα, όπως θα τόνιζε η απάντηση υπάρχουν σχετικές αποφάσεις της ελληνικής βουλής για το συγκεκριμένο πρόσωπο ( νόμοι του 1994 και 1996 για τη Γενοκτονία).

Δεν γνωρίζουμε σε αυτήν την περίπτωση την αντίδραση της τουρκικής πλευράς και εάν θα ήταν λόγος αναβολής ή ματαίωσης της επίσημης επίσκεψης. Ωστόσο η αναφορά και η επίκληση σχετικών νόμων του ελληνικού κράτους, είναι μία ορθή και απολύτως δικαιολογημένη αιτιολόγηση αλλαγής του προγράμματος και στην περίπτωσή μας για την άρνηση απόδοσης τιμής προς τον Κεμάλ.

Οι τοπικές ή εθνικές παράμετροι και οπωσδήποτε η ύπαρξη εθνικών νομικών κειμένων, πολλές φορές αναφέρονται ως αιτιολογία προκειμένου να γίνουν σεβαστές πολιτικές και διπλωματικές στάσεις (π.χ Βάσκοι, Καταλανοί για Ισπανικές εθνικές εορτές, οι σερβικές, μουσουλμανικές και κροατικές εθνικές αρχές στο ομοσπονδιακό κράτος της Βοσνίας- Ερζεγοβίνης, η τουρκική μειονότητα στη Βουλγαρία, καθώς και σε άλλες περιπτώσεις).

2.ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ

Η επίσημη επίσκεψη μπορεί πραγματοποιηθεί, παρακάμπτοντας την απόδοση τιμής στον Κεμάλ, είτε με την επίκληση του  κωλύματος που έχει ο Πρωθυπουργός  ( «δεν μπορώ να υπερβώ μία εθνικού χαρακτήρα νομική ρήτρα» «δεν μπορώ να έλθω σε αντίθεση με έναν νόμο του κράτους που εκπροσωπώ»), αφού υπό προϋποθέσεις γίνεται σεβαστό διεθνώς, είτε με την άρνηση του διπλωματικού γραφείου του πρωθυπουργού να συμπεριληφθεί στο πρόγραμμα η κατάθεση στεφάνου στον Κεμάλ.

Αυτό βεβαίως, εξαρτάται από τη βούληση της ελληνικής πολιτείας, αφενός να υπερασπιστεί μία διακηρυγμένη απόφαση, με νόμους του ελληνικού κοινοβουλίου, ότι υπήρξε Γενοκτονία και αφετέρου να δώσει το μήνυμα μέσα από μία επίσημη επίσκεψη ότι στην ατζέντα των διμερών επαφών εντάσσεται το ζήτημα αυτό. Με την άρνηση να τιμηθεί ο Κεμάλ, ο πρωτεργάτης δηλαδή του μαζικού εγκλήματος, προβάλλεται η αναγνώριση από το θύτη Τουρκία της γενοκτονίας των Ελλήνων, των οποίων οι απόγονοι όσων διασώθηκαν είναι πολίτες του κράτους που εκπροσωπείται από τον Πρωθυπουργό ή τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ή τον Υπουργό των Εξωτερικών.

3. ΗΘΙΚΟΥΣ-ΙΣΤΟΡΙΚΟΥΣ- ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥΣ

Ο πρωθυπουργός (και αναλόγως ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο Υπουργός των Εξωτερικών) όταν βρίσκεται σε επίσημη επίσκεψη εκπροσωπεί όλους τους Έλληνες πολίτες. Εκπροσωπεί την Ελλάδα της ιστορίας, της αντίστασης, της Δημοκρατίας, της αλήθειας και του φωτός. Εκπροσωπεί τις ψυχές των εκατομμυρίων αγωνιστών που πάλεψαν ενάντια στον Εθνικισμό, το Φασισμό, το Ρατσισμό, το Ναζισμό και τις ψυχές των εκατομμυρίων θυμάτων τους. Θα επαναλάβει ο  Τσίπρας την υβριστική πράξη των Καραμανλή και Παπανδρέου, τις δηλώσεις από τους δικτάτορες  και χουντικούς για τον Κεμάλ; Για όλα τα παραπάνω, νομιμοποιείται διπλωματικά, πολιτικά, ιστορικά, δημοκρατικά και ηθικά, ο Έλληνας πρωθυπουργός να αγνοήσει τις ψυχές των προγόνων μας που δολοφονήθηκαν από τον Κεμάλ και να καταθέσει στεφάνι, τιμώντας τον;

Ο πρωθυπουργός της Χούντας Κ. Κόλλιας με τον Σ. Ντεμιρέλ στην Αλεξανδρούπολη

Η επιστολή του Ελ. Βενιζέλου για απονομή Νόμπελ Ειρήνης στον Κεμάλ

www.venizelosarchives.gr

Το στεφάνι του Κωνσταντίνου Καραμανλή στον Μουσταφά Κεμάλ




Το στεφάνι του Κώστα Καραμανλή στον Κεμάλ



Το ψήφισμα του Δημοτικού Συμβουλίου Ιωαννιτών για το ζήτημα της Γενοκτονίας

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΔΗΜΟΣ ΙΩΑΝΝΙΤΩΝ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΠΡΟΕΔΡΟΥ

ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ

Ιωάννινα 16-11- 2015

Αρ.Πρωτ.: ΟΙΚ.85184/7309

Προς

Τον Υπουργό Εξωτερικών

κ. Νίκο Κοτζιά

ΑΘΗΝΑ

Αξιότιμε κ. Υπουργέ,

Σας διαβιβάζουμε ψήφισμα του Δημοτικού Συμβουλίου Ιωαννίνων για τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου και παρακαλούμε, θερμά, για τις δικές σας ενέργειες.

Με εκτίμηση

Γεώργιος Παπαδιώτης

Πρόεδρος Δημοτικού Συμβουλίου

Κοινοποίηση:

1. Κόμματα της Βουλής
2. Βουλευτές Ιωαννίνων
3. ΚΕΔΕ
4. Διεθνής Συνομοσπονδία Ποντίων Ελλήνων

ΨΗΦΙΣΜΑ

ΤΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ

ΓΙΑ ΤΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ

11-11-2015

Το Δημοτικό Συμβούλιο Ιωαννίνων με αφορμή τις δηλώσεις του Υπουργού Παιδείας της Ελληνικής Δημοκρατίας, ο οποίος αρνήθηκε να χαρακτηρίσει ως Γενοκτονία τη μαζική δολοφονία των Ελλήνων του Πόντου και οι οποίες έρχονται ως συνέχεια της πολιτικής υπονόμευσης του σχετικού νόμου αναγνώρισης από τη Βουλή των Ελλήνων, επισημαίνει τα παρακάτω:

Η Βουλή των Ελλήνων, στις 24 Φεβρουαρίου 1994, αναγνώρισε ομόφωνα τη Γενοκτονία των Ποντίων και ανακήρυξε την 19^η Μαΐου ως «Ημέρα Μνήμης του Ποντιακού Ελληνισμού».

Ο Υπουργός Παιδείας της Ελληνικής Δημοκρατίας, για να υποστηρίξει τη θέση του, αναφέρθηκε στο γεγονός ότι η επιστήμη δεν αποδέχεται τον όρο Γενοκτονία για την περίπτωση των εκατοντάδων χιλιάδων δολοφονημένων Ελλήνων, χρησιμοποιώντας την έννοια της εθνοκάθαρσης.

Στους αρνητές της αναγνώρισης της Γενοκτονίας παραθέτουμε τρεις θέσεις που καταρρίπτουν τον ισχυρισμό τους:

Η πρώτη είναι η επιστημονική τεκμηρίωση του όρου Γενοκτονία και του Ολοκαυτώματος από τον Ραφαήλ Λέμκιν, ο οποίος για να εισάγει το σχετικό ζήτημα στον ΟΗΕ, αναφέρθηκε στην Γενοκτονία των Αρμενίων και των Ελλήνων. Εκεί βασίστηκε ο όρος, που στο πρώτο συνθετικό έχει την ελληνική λέξη “Γένος”, αλλά και το κυρίαρχο κείμενο στη διεθνή σκηνή, που είναι η Σύμβαση για την Πρόληψη και την καταστολή του εγκλήματος της Γενοκτονίας, η οποία ψηφίστηκε και υιοθετήθηκε από τον ΟΗΕ το 1948.

Η δεύτερη είναι το ψήφισμα της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών, στην οποία συμμετέχουν όλοι οι επιστήμονες στον κόσμο που ασχολούνται με το ζήτημα. Ένωση η οποία το 2007 αναγνώρισε ως Γενοκτονία το μαζικό έγκλημα εναντίον των Ελλήνων του Πόντου. Θυμίζουμε ότι όλοι οι πρώην πρόεδροι της Ένωσης έστειλαν πρόσφατα επιστολή στο Γερμανικό κοινοβούλιο για να αναγνωρίσει και αυτό με τη σειρά του το έγκλημα εναντίον των Ελλήνων ως Γενοκτονία.

Και η τρίτη είναι η αναφορά του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, το οποίο το 1992 δημιούργησε διεθνές δικαστήριο με μόνο σκοπό να δικάσει άτομα για παραβιάσεις του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου που διαπράχθηκαν στο έδαφος της πρώην Γιουγκοσλαβίας, αναδεικνύοντας το ζήτημα της «εθνοκάθαρσης», την απομόνωση δηλαδή καθορισμένης περιοχής από εθνική ή εθνοτική ομάδα χωρίς να αφεθούν ίχνη. Ο ΟΗΕ αποδέχθηκε την εθνοκάθαρση ως σχέδιο Γενοκτονίας.

Είναι πράγματι αδιανόητο για όλους όσους αγωνίζονται ανιδιοτελώς για την αναγνώριση της Γενοκτονίας να υπάρχει η πολιτική υπονόμευσης του ζητήματος και αρνητής της Γενοκτονίας να είναι ο Υπουργός Παιδείας της Ελλάδας !

Επειδή το μαζικό έγκλημα εναντίον των Ελλήνων του Πόντου έχει ψηφισθεί ως Γενοκτονία από τη Βουλή των Ελλήνων, της Αρμενίας, της Σουηδίας, της Κυπριακής Δημοκρατίας, από ομοσπονδιακά κοινοβούλια της Αυστραλίας, από πολιτείες των ΗΠΑ, έχει γίνει αναφορά στον ΟΗΕ, στον ΟΑΣΕ και στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ενώ έχει αναγνωρισθεί και από τους σχετικούς επιστημονικούς  φορείς.

Επειδή η αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου αποτελεί μείζον εθνικό, διεθνές ιστορικό, διπλωματικό, πολιτικό και κυρίως ηθικό ζήτημα,

Απαιτούμε από τον Υπουργό Παιδείας να ζητήσει δημόσια συγγνώμη από τους Έλληνες του Πόντου.

Ζητάμε τη δημόσια τοποθέτηση της κυβέρνησης για την καταδίκη των σχετικών απόψεων, και

την ενίσχυση από μέρους της, του αγώνα υπέρ της διεθνούς αναγνώρισης της Γενοκτονίας , μιας αναγνώρισης που αποτελεί επιβεβαίωση του δικαιώματος των λαών να γίνεται σεβαστή η ύπαρξή τους.

Για το Δημοτικό Συμβούλιο

Ο Πρόεδρος

Γεώργιος Παπαδιώτης