Tamer Çilingir: Για τον Πόντο,για την καταδίκη του Κεμαλικού Φασισμού,για την Αναγνώριση της Γενοκτονίας

Θ. Μαλκίδης 

Για τον Πόντο,για την καταδίκη του  Κεμαλικού Φασισμού,για την Αναγνώριση  της Γενοκτονίας 

O Tamer Çilingir είναι ένας ακόμη συναθλητής, που  έχοντας διωχθεί από τη σημερινή Τουρκία της βίας, της καταπίεσης και του ολοκληρωτισμού, πρωταγωνιστεί στον ιστορικό αγώνα για την αλήθεια, την ιστορία, την αποκατάσταση και την αναγνώριση του μαζικού εγκλήματος εναντίον των Ελλήνων και των άλλων λαών στην Τουρκία, για την αποκαθήλωση του Κεμαλικού Φασισμού, για την Ελευθερία και τη Δημοκρατία. 

Το βιβλίο του Tamer Çilingir για την "Αλήθεια στον Πόντο και τι συνέβη μεταξύ των ετών 1914- 1923", από τις εκδόσεις του εξαιρετικού  (επίσης)  συναγωνιστή Ragip Zarakolou, αποτελεί μία σημαντική μαρτυρία για το τεράστιο  ζήτημα του Πόντου και της Γενοκτονίας. 

Στο βιβλίο αναλύεται η πολιτική των Νεότουρκων,
Νεότουρκοι οι οποίοι σχεδίασαν και υλοποίησαν  στο πλαίσιο του "εκκαθάρισης" της αυτοκρατορίας και των Κεμαλικών που συνέχισαν την ίδια τακτική. Με άλλα λόγια, ως συνέχεια των Νεοτούρκων ολοκλήρωσαν  τη  γενοκτονία  των Ασσυρίων, των Αρμενίων και των Ελλήνων. 

Ο Tamer Çilingir είναι ένας έντιμος αγωνιστής, ο οποίος μαζί με άλλους όπως o Yannis Vasilis Yaylalı, o Sait Çetinoğlu, συμβάλλουν με την προσπάθειά τους στην ανάδειξη της αλήθειας για το ζήτημα της Γενοκτονίας των Ελλήνων και των άλλων λαών στην Τουρκία.

 Είναι αυτονόητο ότι η συμπαράστασή μας με κάθε τρόπο στον έντιμο και σπουδαίο ΑΓΩΝΑ του Tamer Çilingir και των άλλων συναθλητών μας, πρέπει να είναι καθολική και συνεχής. Προσθέτοντας πως  αν στην Ελλάδα εμείς παλεύουμε με  την άρνηση, την υπονόμευση και άλλα εμπόδια, στην Τουρκία κατανοούμε τι έχουν αυτοί να αντιμετωπίσουν.....

Υ.Γ. Η συμπόρευσή μου με τον Tamer Çilingir στο ιστορικής σημασίας συνέδριο για το Ποντιακό ζήτημα που έγινε στην Άγκυρα τον Απρίλιο του 2016 αποτελεί μία ιδιαίτερη στιγμή. Ο αγώνας για την κατάρρευση του Κεμαλικού φασισμού, του προδρόμου του Ναζισμού, η πορεία ελευθερίας, δημοκρατίας και αλήθειας συνεχίζεται. 

Οι πεσόντες αξιωματικοί των Ιμίων απουσιάζουν από τα σχολικά βιβλία!

Οι απόντες  αξιωματικοί Χριστόδουλος Καραθανάσης, Παναγιώτης Βλαχάκος και  Έκτορας Γιαλοψός από το σχολικό εγχειρίδιο ιστορίας της Γ΄ Γυμνασίου

Θ. Μαλκίδης

Έχουμε αναφέρει πολλές φορές το ζήτημα των σχολικών εγχειριδίων που διανέμονται στα Ελληνόπουλα και των όσα καταγράφονται εκεί. Από την προσέγγιση του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας, μέχρι την αντιμετώπιση των ηρώων μας και των Αγίων μας καθώς και της μεθόδου γνώσης των "γραμμάτων", που έλεγε ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, που γίνονται πλέον από συνταγές μαγειρικής και οδηγίες χρήσης καφετιέρας και επιδιόρθωσης κλιματιστικού!

Στη Μνήμη του Χ. Καραθανάση, Π. Βλαχάκου, Ε. Γιαλοψού. Από τα Ίμια στη Ζουράφα (Λαδόξερα)

Από τα Ίμια  στη Ζουράφα (Λαδόξερα) του βορειοανατολικού  Αιγαίου. Μνήμη  Χ.Καραθανάση, Π.Βλαχάκου, Ε.Γιαλοψού

του Θεοφάνη Μαλκίδη


1. Εθνική κυριαρχία και Αιγαίο

Ξημερώνοντας η 31η Ιανουαρίου, δεν μπορεί παρά να φέρεις στο νου σου τα Ίμια και τη μνήμη των Χριστόδουλου Καραθανάση, Παναγιώτη Βλαχάκου και  Έκτορα Γιαλοψού. Των μελών του πληρώματος του ελικοπτέρου του Πολεμικού Ναυτικού που έπεσαν υπέρ πατρίδας το 1996......
Παράλληλα έρχεται στη θύμηση  η συμφωνία των Σημίτη-Πάγκαλου λίγους μήνες αργότερα στη Μαδρίτη για τα "ζωτικά συμφέροντα " της Τουρκίας στο Αιγαίο και για την άγνοια της παρούσας ηγεσίας και όχι μόνο περί θαλασσίων συνόρων!

Παράλληλα, η συζήτηση που έχει ξεκινήσει στην Ελλάδα για την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ), έφερε στο προσκήνιο θέματα με τεράστιο εθνικό και διεθνές ενδιαφέρον. Εθνική κυριαρχία και φυσικοί πόροι.  Παράλληλα αναδείχτηκαν και συνιστώσες που σχετίζονται με τα παραπάνω και ιδιαίτερα με το κατά πόσο η Ελλάδα μπορεί- στην παρούσα συγκυρία- να ανακηρύξει την ΑΟΖ και εάν αυτή περιλαμβάνει όλη την ελληνική επικράτεια και βεβαίως για το σχέδιο αξιοποίησης και νησιών και βραχονησίδων, στο οποίο αντέδρασε η Τουρκία. 

Το πρόβλημα του Καστελόριζου ήταν το πρώτο που προέκυψε και μάλιστα με ιδιαίτερα προκλητικό τρόπο, αν ληφθούν υπόψη οι σχετικές δηλώσεις του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών.
Η ΑΟΖ και τα προβλήματα περί οριοθέτησης και ανακήρυξης είχαν και έχουν και συνέχεια. Η επόμενη έντονη αμφισβήτηση προέκυψε στο βόρειο ακρότατο όριο της ελληνικής (και ευρωπαϊκής για να μη λησμονούμε) θαλάσσιας κυριαρχίας: στη Ζουράφα (Λαδόξερα). Εκεί που για χρόνια, όπως και σε όλο το Θρακικό Πέλαγος αλλά Θρακική ενδοχώρα, αμφισβητείται η ελληνική παρουσία, ωστόσο στους τελευταίους μήνες και ημέρες, οι ενέργειες της Τουρκίας, έχουν κορυφωθεί με τρόπο προκλητικό, ως συνήθως. Η παρουσία του Πολεμικού Ναυτικού, του Λιμενικού Σώματος και των Ελλήνων αλιέων, είναι εστίες αντίστασης στην τουρκική αμφισβήτηση, όμως στην ιστορική στιγμή που περνά η πατρίδα μας, η κατοχύρωση της ελληνικής κυριαρχίας, με κάθε τρόπο και μέσο που διαθέτουμε, (και ) στη Ζουράφα, είναι άμεση προτεραιότητα.

2. Ζουράφα και ιστορία

Σύμφωνα με το Γιώργο Λεκάκη («Σαμοθράκη- Ιερά Νήσος»), η Ζουράφα, μάλλον, χρωστάει το όνομά της στην λέξη «ζούρα» (που σημαίνει υποστάθμη, κατακάθι) γιατί το νησί είναι και υπό την στάθμη της θαλάσσης-σκόπελος και κατακάθι ηφαιστείων) + την λέξη «φα» (<φάος, φως, φανερή). Δηλαδή αποτελεί ένα ηφαιστειακό κατακάθι, κυρίως υπό την θάλασσα, το οποίο όμως είναι και φανερό.
Μεταφορικώς, η λέξις ζούρα σημαίνει και την ακαθαρσία, την λέρα – έννοια που φέρει και το κατακάθι – και ίσως με αυτό θέλανε να αποδώσουν και την εμφάνιση πετρελαιοκηλίδων στην περιοχή.
Το νησί λέγεται και Ζγόραφα ή Σγόραφα ή Λαδόξερα ή Λαδοξήρα ή Λαδοξέρα. Οι τελευταίες ονομασίες προκύπτουν από τους αλιείς ψαράδες, οι οποίοι εντοπίζουν κάθε τόσο «”λάδι” στην ξέρα».
Η Ζουράφα, η μικρότερη και βορειοανατολικότερη των Θρακικών Σποράδων (μαζί με Ίμβρο, Τένεδο, Σαμοθράκη), με έκταση 9 στρέμματα και μήκος ακτής 465 μέτρα, οριοθετεί την ελληνική επικράτεια στο Βορειοανατολικό Αιγαίο. Οι μετρήσεις της Υδρογραφικής Υπηρεσίας του Πολεμικού Ναυτικού, έχουν αναθεωρηθεί προς τα κάτω, λόγω της διάβρωσης, αφού σύμφωνα με νεώτερους υπολογισμούς, η έκταση του νησιού είναι μικρότερη του ενός στρέμματος και έχει ακτογραμμή 32 μέτρα.
Η Ζουράφα απέχει από το βορειοανατολικό άκρο της Σαμοθράκης (Άκρα Άγκιστρο ή Σκεπαστό) 6 ν.μ., 22 ν.μ από το φάρο της Αλεξανδρουπόλεως, ενώ το στενό μεταξύ της Ζουράφας και της Άκρας Γκρέμια (Μποζτεπέ) έχει εύρος 14 ν.μ.


2. Η τουρκική στάση και αμφισβήτηση

Εδώ και πολλά χρόνια η Τουρκία με τη στάση της προσπαθεί να δημιουργήσει τετελεσμένα αμφισβήτησης της εθνικής κυριαρχίας (και ) στη Ζουράφα. Αμέσως μετά την εισβολή στην Κύπρο το 1974, η πολιτική αυτή εντάθηκε και σημειώθηκαν αρκετά επεισόδια με παρενοχλήσεις τουρκικών πολεμικών σκαφών σε Έλληνες αλιείς στη Ζουράφα.
Οι παρενοχλήσεις αυτές είχαν σαν αποτέλεσμα, μετά από εμβολισμούς τον τραυματισμό ακόμη και το θάνατο Ελλήνων, όπως συνέβη και στα Ίμια το 1996. Με την πάροδο του χρόνου υπήρξε μία βαθμιαία άνοδος της τουρκικής παρουσίας στην περιοχή, η οποία εκτός από τη ναυτική συνδυάζεται και με την παρουσία Τούρκων αλιέων, οι οποίοι δε δεσμεύονται από τις απαγορεύσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης και έτσι εξαφανίζουν με πολυποίκιλους τρόπους το θαλάσσιο πλούτο. Επίσης παραβιάζουν τα χωρικά ύδατα της Ελλάδας, κάτι που είναι διακριτό με γυμνό μάτι, τόσο από την Αλεξανδρούπολη, όσο και από τη Σαμοθράκη.
Τους τελευταίους μήνες η Ζουράφα ήρθε ξανά στο προσκήνιο με την παρουσία τουρκικών σκαφών που έκαναν έρευνες στην περιοχή, με την παρουσία πολεμικών σκαφών που φωτογραφίζουν και αλιευτικών σκαφών που δραστηριοποιούνται εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων. 


3.Αντί επιλόγου
Είναι περιττό να αναφέρουμε ξανά την κρίσιμη εθνική αλλά οικονομική και πολιτική κρίση την οποία περνάμε όλοι μας. Η πατρίδα μας θα πρέπει ανακτήσει την κυριαρχία της, σε όλα τα επίπεδα, ζήτημα που συνδέεται και με την ΑΟΖ, από το Καστελόριζο και τα Ίμια μέχρι τη Ζουράφα. Ειδικά στο Θρακικό πέλαγος, κάθε άλλη καθυστέρηση θα συνεπάγεται εξαφάνιση, κυριολεκτικά και μεταφορικά, κάθε μορφής ελληνικής παρουσίας στην περιοχή και αμφισβήτηση της εθνικής κυριαρχίας και σ΄ αυτό το κομμάτι της πατρίδας μας. Και πιστεύουμε ότι δεν υπάρχει Έλληνας και Ελληνίδα που επιθυμεί κάτι τέτοιο. Επιπλέον το οφείλουμε στους πεσόντες για την εθνική κυριαρχία, από τα Ίμια μέχρι τη Ζουράφα.

Οι πεσόντες αξιωματικοί των Ιμίων απουσιάζουν από το σχολικό εγχειρίδιο ιστορίας της Γ΄ Γυμνασίου! 

http://malkidis.blogspot.gr/2017/02/blog-post.html 

Εννέα χάρτες – ντοκουμέντα απάντηση στην Τουρκία

"Συναμφότερη Α- Παιδεία"

Θ. Μαλκίδης 

"Συναμφότερη Α- Παιδεία"..... 

1. Η Ύβρις έναντι των νέων Ελλήνων και Ελληνίδων

Τριών Ιεραρχών σήμερα και  Ελλαδικής Α- Παιδείας (και) του συναμφότερον....... Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός  παρότρυνε τους γονείς να μαθαίνουν  στα παιδιά τους γράμματα, γιατί όσα και υλικά αγαθά και να  αφήσουν μετά θάνατον σ΄αυτά, τα παιδιά  θα τους "ωπισολογούν". Καλύτερα, έλεγε "τα παιδιά σας να είναι  φτωχά και γραμματισμένα παρά πλούσια  και αγράμματα". Ποια είναι όμως  τα "γράμματα" που πρότεινε ο Πατροκοσμάς και ποια τα σημερινά; 

Απουσία ομάδων του Ελληνικού έθνους, όπως οι Πόντιοι, ο Θρακιώτες, οι Μικρασιάτες και του μαζικού εναντίον τους εγκλήματος.  αρνητές της Γενοκτονίας, Ελληνοφοβικοί, αποδομητές της Ελληνικής ιστορίας και φαιδροί που αναλαμβάνουν θέσεις Υπουργών, Αναπληρωτών Υπουργών και Υφυπουργών στο Υπουργείο της πρώην Εθνικής Παιδείας. 

Συνταγές μαγειρικής αντί για Ελλάδα και Ελληνισμό, Ορθοδοξία και Άγιοι που υβρίζονται, η 28η Οκτωβρίου και η 25η Μαρτίου  που διακωμωδούνται, φασίστες και  δάσκαλοι του Χίτλερ και των Ναζί, όπως ο Μουσταφά Κεμάλ που υμνούνται.
"Σχολικά βιβλία"  που γράφουν για την   "μπουγάδα του Αϊ- Βασίλη (!)", για αυτούς   "που  βγάλανε βόλτα τον Επιτάφιο (!)", για τους άσχημους γέρους με τις μακριές γενειάδες", εννοώντας τους Τρεις Ιεράρχες, τους αγίους μας! 
Ελλάδα χωρίς Θρησκευτικά και "Αντιγόνη"  αλλά με  υποχρεωτικά σεμινάρια για τα "έμφυλα στερεότυπα!"

Ναζιστική προπαγάνδα τύπου Γκέμπελς στη γη της Αντίστασης και του Αγώνα για Ελευθερία, "Νέα Γλώσσα" όπως την περιέγραψε ο Όργουελ, Φασισμός δια της Α- Παιδείας, ενάντια στην Ελληνικότητα! 
«Πάντα άνω και κάτω γέγονε, πάντα συγκέχυνται και διέφθαρται» (Όλα έχουν γίνει άνω κάτω, όλα βρίσκονται σε σύγχυση και έχουν διαφθαρεί) όπως λέει ο Άγιος Ιωάννης ο  Χρυσόστομος.....

2. Η ανωμαλία (και στην Παιδεία) που πρέπει να σταματήσει!

Ο  Γιώργος  Σεφέρης  μιλώντας  το 1969 για την κατάσταση στην Ελλάδα, την εποχή εκείνη, καταγράφει με προφητικό τρόπο και το σήμερα: "Μας έχει επιβληθεί ένα καθεστώς ολωσδιόλου αντίθετο με τα ιδεώδη για τα οποία πολέμησε ο κόσμος μας και τόσο περίλαμπρα ο λαός μας .... Είναι μια κατάσταση υποχρεωτικής νάρκης, όπου όσες πνευματικές αξίες κατορθώσαμε να κρατήσουμε ζωντανές, με πόνους και με κόπους, πάνε κι αυτές να καταποντιστούν μέσα στα ελώδη στεκούμενα νερά....Όσο μένει η ανωμαλία, τόσο προχωρεί το κακό....... Αυτή η ανωμαλία πρέπει να σταματήσει. Είναι εθνική επιταγή".

Η ανωμαλία αυτή  πρέπει να σταματήσει αγωνιζόμενοι, "¨Όσοι Ζωντανοί" για  μία αναγέννηση της παιδείας μας και ανάσταση της πατρίδας μας  ακολουθώντας  την προτροπή  του Διονύσιου  Σολωμού  ως λύτρωση  : "..... όταν τα γράμματα καλλιεργηθούν όχι για μάταιη επίδειξη, παρά για το όφελος του λαού, που έχει ανάγκη από πραγματική παιδεία και από μόρφωση .....".

Για τις ομοιότητες Κεμαλισμού και Ναζισμού

 Κυριακή 28.01.2017 στις 12-1 το μεσημέρι 

Στη ραδιοφωνική εκπομπή "Ποντιακή Μούσα" η Σοφία Αμπερίδου

συνομιλεί με τον Θεοφάνη Μαλκίδη για το βιβλίο του

"Κεμαλισμός και Ναζισμός" (ένα βιβλίο για τις ομοιότητες

του Κεμαλικού και Χιτλερικού φασισμού)
στο Εθελοντικό Δημoτικό ραδιόφωνο Θεσσαλονίκης ~ 100.6 fm





________________________________________

"Ο Δάσκαλος και ο Μαθητής, ο Μουσταφά Κεμάλ και ο Αδόλφος Χίτλερ, συνιστούν την έκφραση του ολοκληρωτισμού, ο Κεμαλισμός και ο Ναζισμός, αποτελούν την ίδια έκφανση του Φασισμού, που από τις Γενοκτονίες πέρασε στα Ολοκαυτώματα. Η ανάδειξη του ομοιοτήτων του Κεμαλισμού και του Ναζισμού, συνιστά ανθρώπινο, πολιτικό, ερευνητικό και κυρίως ηθικό καθήκον και χρέος, για να καταδικαστούν και να αποκαθηλωθούν τα πιο ολοκληρωτικά καθεστώτα και ιδεολογίες που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα. 

" Θ. Μαλκίδης

Η 19η Μαΐου παγκόσμια ημέρα θυμάτων του Κεμαλισμού

Θ. Μαλκίδης 

Η 19η Μαΐου Παγκόσμια ημέρα θυμάτων του Κεμαλισμού

Ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών  το 2008,  ανακήρυξε την 27η Ιανουαρίου ως  Παγκόσμια  Ημέρα Μνήμης  των Θυμάτων του Ολοκαυτώματος.  Ο Φασισμός, ο Ναζισμός, ο Χίτλερ σχεδίασε και υλοποίησε εγκλήματα που όμοιά του δεν γνώρισε σε έκταση και βαρβαρότητα ο ανθρώπινος βίος. Ειδικότερα στην Ελλάδα οι τόποι μαρτυρίου είναι ατέλειωτοι: Δίστομο, Καλάβρυτα, Κάνδανος, Βιάννου, Χορτιάτης, Πύργοι, Μεσόβουνο, όπου άνδρες,  γυναίκες και  παιδιά,   σφαγιάστηκαν   με τον  πιο βάρβαρο τρόπο.

Ωστόσο τα εγκλήματα των Ναζί είχαν υπόβαθρο, είχαν ιδεολογία και προπαρασκευή, που επειδή δεν τιμωρήθηκαν επαναλήφθηκαν. Είχαν προϊστορία στο Κεμαλικό καθεστώς, το οποίο όπως έχουμε αποδείξει σχεδίασε, οργάνωσε και εκτέλεσε το ίδιο σχέδιο μαζικής εξόντωσης: Έλληνες, Αρμένιοι, Ασσύριοι..... 

Η πρόταση του Μιχάλη Χαραλαμπίδη για ανακήρυξη της 19ης Μαΐου ως παγκόσμιας ημέρας θυμάτων του Κεμαλισμού, έρχεται να αναδείξει διεθνώς την πολιτική  τιμωρίας των πρωτεργατών του πρόδρομου του Ναζισμού,  του Κεμαλισμού δηλαδή  της φασιστικής και ρατσιστικής αντίληψης, που οργάνωσε και εκτέλεσε  τα Ολοκαυτώματα ενάντια στους ιστορικούς λαούς της Μικράς Ασίας. Η πρόταση αυτή έρχεται  να συναντήσει τους δημοκράτες όλου του κόσμου ακόμη και στην ίδια την Τουρκία που αγωνίζονται για τη δικαιοσύνη, την αλήθεια και την ιστορία, ενάντια στην προπαγάνδα  και την άρνηση.   

Η διατήρηση της μνήμης   αποτελεί  επίσης ασπίδα προστασίας για το μέλλον. Η πραγματικότητα των  πορείων στα τάγματα εργασίας που οργάνωσαν οι Νεότουρκοι και οι Κεμαλικοί,  που λίγο αργότερα έγιναν  Ναζιστικά στρατόπεδα   συγκέντρωσης και θανάτου,  μας  υπενθυμίζει  ότι πρέπει να είμαστε  πάντα σε επαγρύπνηση για νέα  Ολοκαυτώματα.  



Η διεθνής κοινότητα  απέτυχε  να αποτρέψει τα Ολοκαυτώματα, εναντίον των Ελλήνων, των Αρμενίων, των Εβραίων, των Ασσυρίων και άλλων λαών, γι΄αυτό και επαναλήφθηκαν. 
Η σημερινή  Διεθνής  Ημέρα Μνήμης για τα θύματα του Ολοκαυτώματος  και η αναγκαιότητα ανακήρυξης της 19ης   Μαΐου ως Παγκόσμιας  ημέρας θυμάτων του Κεμαλισμού είναι η νίκη της μνήμης έναντι της λήθης. Σηματοδοτεί σε όλον τον κόσμο τη   συνέχεια του αγώνα για την ανάδειξη των Ολοκαυτωμάτων   και την αποτροπή για διάπραξη και  άλλων Γενοκτονιών   και  εγκλημάτων  κατά της  ανθρωπότητας στο μέλλον. Είναι η Νίκη της Ζωής εναντίον των ιδεολογιών του Θανάτου.

«Η νίκη θα είναι δική μας αν βασιλεύση εις την καρδιάν μας μόνο το αίσθημα το Ελληνικό»

Θ. Μαλκίδης

«Η νίκη θα είναι δική μας αν βασιλεύση εις την καρδιάν μας μόνο το αίσθημα το Ελληνικό…...»

Η Επανάσταση πάντοτε αποτελούσε και συνεχίζει να αποτελεί πρότυπο και  παράδειγμα, εμπεριέχοντας λόγο, έργο, πράξη, πρόσωπα. Ανάμεσα σ΄ αυτά, πρωταγωνιστική θέση έχει ο Καποδίστριας ως μία μορφή, αγωνιστική, έντιμη, που με ανιδιοτέλεια προσέφερε, εν τέλει και τη ζωή του στην Ανάσταση του Έθνους μας, Η προβολή της Ελληνικότητας, ως πρότυπο βίου, κυβέρνησης, πολιτικής, προσφοράς, αποτελεί αν μη τι άλλο ως την κυρίαρχη παρέμβαση του Κυβερνήτη, του μοναδικού με αυτήν την προσφώνηση, στην πατρίδα.

Η άφιξη του Καποδίστρια στις 24 Ιανουαρίου του 1828  στην Αίγινα, που ήταν η έδρα της κυβέρνησης, αποτελεί μία ιστορική στιγμή για το εθνικό και πολιτικό μας σύμπαν. 

Εκεί με μια εμπνευσμένη, όπως αναφέρεται,  ομιλία τον προσφώνησε ο Θεόφιλος Καΐρης, αλλά την εικόνα που συνάντησε περιγράφει ο ίδιος ο Καποδίστριας,  στη συνομιλία του με το Γεωργάκη Μαυρομιχάλη: «Είναι καιροί που πρέπει να φορούμε όλοι ζώνη δερματένια και να τρώμε ακρίδες και μέλι άγριο. Είδα πολλά εις την ζωήν μου, αλλά σαν το θέαμα όταν έφτασα εδώ εις την Αίγινα δεν είδα κάτι παρόμοιο ποτέ, και άλλος να μην το ιδεί… «Ζήτω ο Κυβερνήτης, ο σωτήρας μας, ο ελευθερωτής μας» εφώναζαν γυναίκες αναμαλλιάρες, άνδρες με λαβωματιές πολέμου, ορφανά γδυτά, κατεβασμένα από τις σπηλιές. Δεν ήτον το συναπάντημα μου φωνή χαράς, αλλά θρήνος.  Η γη εβρέχετο με δάκρυα. Εβρέχετο η μυρτιά και η δάφνη του στολισμένου δρόμου από τον γιαλό ως την εκκλησία. Ανατρίχιαζα μου έτρεμαν τα γόνατα, η φωνή του λαού μου έσχιζε την καρδιά μου….» . 

Και καταλήγει ο Καποδίστριας λέγοντας: «Κατεβαίνω ως πολεμιστής εις το στάδιον, θα πολεμήσω ως κυβέρνησις, δεν λαθεύομαι τον έρωτα των προνομίων που είναι φυτευμένος εις ψυχές πολλών, το ονειροπόλημα των λογιοτάτων, ξένων πρακτικών ζωής, το φιλύποπτο, κυριαρχικό και ανήμερο αλλοεθνών ανδρών. Η νίκη θα είναι δική μας αν βασιλεύση εις την καρδιάν μας μόνο το αίσθημα το Ελληνικό. Ο φιλήκοος των ξένων είναι προδότης». 

Το παραπάνω απόσπασμα αποτελεί, ένα από τα πολλά τεκμήρια της πολιτικής προσωπικότητας, αλλά και του ανθρώπου Ιωάννη Καποδίστρια. Στη σημερινή περίοδο, της επονομαζόμενης κρίσης, της παρακμής, της οικονομικής, κοινωνικής, πνευματικής και πολιτικής πτώχευσης, οι παραπάνω επισημάνσεις για την «νίκη  με αίσθημα Ελληνικό» του Κυβερνήτη, αναζητούν  ανθρώπους και πολιτικούς, Έλληνες και Ελληνίδες…… 

«Πόντος» Μερζιφούντας:Μία διαφορετική ποδοσφαιρική ομάδα

Θ. Μαλκίδης 

O Ελληνικός Αθλητικός Σύλλογος «Πόντος» Μερζιφούντας. Από το Γήπεδο στην Αγχόνη

Παρουσίαση του βιβλίου στην εφημερίδα ΡΗΞΗ από το δημοσιογράφο Μάκη Διόγο (Ιανουάριος 2017)

Oι σύλλογοι των Ελλήνων της Ανατολής οι οποίοι δημιουργήθηκαν σε ειρηνική περίοδο, προήλθαν από την ανάγκη που είχε  ο Ελληνισμός να διατηρήσει  την ιδιαιτερότητά του, να ανυψώσει το πνευματικό και το αθλητικό του επίπεδο, αλλά με την έναρξη της Γενοκτονίας οι Σύλλογοι ήταν και μέσο επιβίωσης. Στον Πόντο και ειδικότερα  στη Μερζιφούντα, η οποία αποτέλεσε πηγή αξιόλογων κοινωνικών, πνευματικών, αθλητικών και άλλων επιτευγμάτων, οι Έλληνες ίδρυσαν συλλόγους ιδιαίτερα σημαντικούς για την εθνική αυτογνωσία και επιβίωση. Σε δύσκολες στιγμές οι συλλογικές δομές αποτέλεσαν το καταφύγιο για πολλούς Έλληνες οι οποίοι κυνηγήθηκαν ανηλεώς από τις Νεοτουρκικές και τις Κεμαλικές δυνάμεις.

Ο Ελληνικός Αθλητικός Σύλλογος «Πόντος», ο οποίος δημιουργήθηκε από μαθητές και καθηγητές του Κολλεγίου "Ανατόλια" Μερζιφούντας  αποτέλεσε ένα θεσμικό δημιούργημα των Ελλήνων της πόλης, που συνέβαλλε αποφασιστικά στην πνευματική, πολιτισμική, αθλητική και κοινωνική τους ανύψωση. Έχοντας πολυποίκιλες δραστηριότητες, ο Σύλλογος αποτέλεσε  μία ακόμη προσφορά για την εθνική αποκατάσταση των Ελλήνων του Πόντου, οι οποίοι αγωνίστηκαν με κάθε τρόπο για την ελευθερία. Αρκετοί από αυτούς όπως ο καθηγητής και  οι μαθητές  του "Ανατόλια" Θεοχαρίδης και   Ανανιάδης και  Παυλίδης, θα δολοφονηθούν στα αποκαλούμενα από τους Κεμαλικούς "Δικαστήρια Ανεξαρτησίας" που στήθηκαν στην Αμάσεια το 1921. Έτσι τα μέλη, οι αθλητές του Συλλόγου "Πόντος", βρέθηκαν κυριολεκτικά από το γήπεδο στην αγχόνη

Το βιβλίο αναλύει τη συμβολή του Ελληνικού Αθλητικού Συλλόγου "Πόντος" , η οποία είναι σημαντικότατη και αποτελεί μία εξαιρετική στιγμή της παρουσίας των Ελλήνων στον Πόντο.   Η έρευνα έδειξε και στο μέλλον θα δείξει ακόμη  περισσότερο ότι σύλλογοι και σωματεία, οργανωμένες θεσμικές εκφράσεις των Ελλήνων, όπως ο «Πόντος» της Μερζιφούντας  ξεχώρισαν με τη δραστηριότητά τους και απέδειξαν την μεγάλη  πνευματική,  κοινωνική και εθνική τους  προσφορά. 

«Οι Έλληνες έχουμε πληρώσει πολύ ακριβά την ελευθερία μας για να την πουλήσουμε τόσο φτηνά στον πρώτο τυχόντα»

«Οι Έλληνες έχουμε πληρώσει πολύ ακριβά την ελευθερία μας για να την πουλήσουμε τόσο φτηνά στον πρώτο τυχόντα». Δημήτριος Υψηλάντης

Θ. Μαλκίδης 

1. Ο Δημήτριος Υψηλάντης και η Α΄ Εθνοσυνέλευση

Η  παρουσία των σημερινών θεσμικών στην επέτειο των 195 ετών από την Α΄ Εθνοσυνέλευση,  μας φέρνει στη σκέψη την αναπόφευκτη σύγκριση.  Τότε οι πρόγονοί μας διακήρυτταν τα εξής: «Το ελληνικό Εθνος  το υπό τη φρικώδη οθωμανικήν δυναστείαν, μη δυνάμενον να φέρη τον βαρύτατον απαραδειγμάτιστον ζυγόν της τυραννίας και αποσείσαν αυτόν με μεγάλας θυσίας, κηρύττει σήμερον διά των νομίμων παραστατών του εις εθνικήν συνειγμένην συνέλευσιν ενώπιον θεού και ανθρώπων την πολιτικήν αυτού ύπαρξιν και ανεξαρτησίαν»

Οι σημερινοί  υποδουλώθηκαν και υποδούλωσαν. Πως να κάνεις σύγκριση  το παραπάνω κείμενο  της διακήρυξης της Ανεξαρτησίας με τη  τωρινή κατάσταση και  τους τότε Έλληνες των υψηλών στρατιωτικών και  πολιτικών αναστημάτων, ανιδιοτέλειας, προσφοράς στην πατρίδα, πίστης στο Θεό, Ελληνικότητας, με τους σημερινούς;  

Μία προσωπικότητα που  είχε  ρόλο στην προετοιμασία της Α΄Εθνοσύνελευσης συνδυάζοντας τη δράση του με την αναμφισβήτητη   στρατιωτική του παρουσία, διαφέροντας ολοκληρωτικά με τη σημερινή χρεοκοπημένο πολιτικό προσωπικό, ήταν ο Δημήτριος Υψηλάντης.  Από τις πιο αγνές   μορφές της Επανάστασης, θερμός πατριώτης,  έντιμος αγωνιστής και γενναίος,  ο Μακρυγιάννης γράφει ότι ήταν ο πιο ανιδιοτελής άνθρωπος που είχε γνωρίσει.  Από την αρχή όμως διαφώνησε με τους πρόκριτους, οι οποίοι δεν ήθελαν να απωλέσουν τα προνόμιά τους και να υπακούουν σ’ αυτόν.  

Στα Τρίκορφα αναγνωρίστηκε αρχιστράτηγος δεν ήταν παρών  στις εργασίες της Α΄ Εθνοσυνέλευσης, που έγιναν στην Επίδαυρο (Δεκ. 1821-Ιανουαρ. 1822) αφού βρισκόταν με τον Κολοκοτρώνη στην πολιορκία του Ακροκορίνθου.
Οι πολιτικοί στην Επίδαυρο ψήφισαν το πρώτο Σύνταγμα της Ελλάδας και εκλέξανε ως πρόεδρο του Εκτελεστικού (ως πρωθυπουργό δηλαδή) τον Αλέξ. Μαυροκορδάτο, ενώ τον Υψηλάντη ως Πρόεδρο του Βουλευτικού, για να δείξουν ότι τον  υπολόγιζαν  και να μη φανεί η εμπάθειά τους. Έλπιζαν όμως ότι έτσι θα περιόριζαν την πολεμική του δράση, η οποία θα τον έκανε ισχυρό με τις επιτυχίες του. 
Στο Βουλευτικό σώμα, όπου ήταν πρόεδρος, γνώρισε τις μηχανορραφίες  και το πολιτικό παρασκήνιο και αηδιασμένος παραιτήθηκε, συνεχίζοντας τον Αγώνα Απελευθέρωσης. 

2. Η πατριωτική στάση του Υψηλάντη και στις επόμενες Εθνοσυνελεύσεις

 Κατά τη διάρκεια της Β΄ Εθνοσυνέλευσης την Άνοιξη του 1823 η αντιπαράθεση μεταξύ της κεντρικής διοίκησης και των οπλαρχηγών εντείνεται και ο Υψηλάντης  αρνήθηκε να συμβιβαστεί. Το γεγονός που τον εξόργισε, όμως, ήταν η μεθόδευση του Μαυροκορδάτου για το πρώτο αγγλικό δάνειο, η οποία έγινε στις αρχές του 1824, λέγοντας το εκπληκτικής πρόβλεψης φράση του πως «οι Έλληνες έχουμε πληρώσει πολύ ακριβά την ελευθερία μας για να την πουλήσουμε τόσο φτηνά στον πρώτο τυχόντα»........

Η πατριωτική στάση του Δημήτριου Υψηλάντη συνεχίστηκε  και στις άλλες πολιτικές συνάξεις,  αφού ήταν ένας από τους ελάχιστους που  δεν υπέγραψε το καλοκαίρι του 1825 την απονενοημένη «πράξη υποταγής», σύμφωνα με την οποία το ελληνικό Έθνος έθετε «… εκουσίως την ιεράν παρακαταθήκην της αυτού Ελευθερίας, Εθνικής Ανεξαρτησίας και της πολιτικής αυτού υπάρξεως υπό την μοναδικήν υπεράσπισιν της Μεγάλης Βρεταννίας».

 Το ίδιο έπραξε με την επιστολή του προς την Γ΄ Εθνοσυνέλευση που ξεκίνησε Νέα Επίδαυρο και συνεχίστηκε στην Τροιζήνα το 1826. Το Μεσολόγγι  είχε πέσει  και ο Ιμπραήμ κατέστρεφε την Πελοπόννησο. Η Συνέλευση αποφάσισε να ζητήσει τη μεσολάβηση της Αγγλίας για συμβιβασμό με το Σουλτάνο, όμως ο  Υψηλάντης αντέδρασε και έστειλε ένα  μνημειώδες κείμενο: 
«Κύριοι!
Και ως απλούς πολίτης και ως πρωταίτιος του σημερινού αγώνος, χρεωστώ εις το Έθνος μου, εις την οικογένειάν μου, εις εμέ τον ίδιον να εκφράσω παρρησία τα φρονήματά μου εις μίαν κρίσιμον περίστασιν, εκ της οποίας κρέμαται η μέλλουσα τύχη της Ελλάδος.
Η Εθνική Συνέλευσις, αποφασίζουσα να ζητήση την μοναδικήν μεσιτείαν του εν Κωνσταντινουπόλει πρέσβεως της Αγγλίας, δια να συμβιβάση την Ελλάδα με τους τυράννους της, παρεκτρέπεται από τα ιερά χρέη της, και από τον προς ον όρον της συγκροτήσεώς της.
Ο λαός, Κύριοι, του οποίου παρρησιάζετε το πρόσωπον, δεν σας έδωκε πληρεξουσιότητα να καταργήσετε την εθνικήν και πολιτικήν ανεξαρτησίαν του, αλλά να την στερεώσετε, να την διαιωνίσετε. Η ιστορία θέλει κρίνει μίαν ημέραν αδεκάστως αυτήν την πράξιν σας. ...Αν εξ’ εναντίας δια λόγους αποκρύφους εις εμέ η Εθνική Συνέλευσις επιμένη εις την προλαβούσαν απόφασίν της, κρίνω χρέος μου ιερόν και απαραίτητον να διαμαρτυρηθώ ως και ήδη διαμαρτύρομαι επισήμως κατ’ αυτής ενώπιον του Ελληνικού λαού, και όλων των λοιπών της χριστιανικής Ευρώπης, ως κατά μιας πράξεως παρανόμου, αντιελληνικής και διόλου αναξίας ενός Έθνους, το οποίον υπεδουλώθη μεν πολλάκις, πλην ποτέ δεν εσυμβιβάσθη με τους τυράννους του.

Έλλην όμως και φίλος άδολος της ελευθερίας του Έθνους μου, δεν θέλω λείψει να συναγωνισθώ μετά των λοιπών συναδέλφων μου και να χύσω και την τελευταίαν ρανίδα του αίματός μου ενόσω διαρκεί ο υπέρ ανεξαρτησίας πόλεμος.
Παρακαλώ δε να μοι δοθή επίσημον αντίγραφον της παρούσης μου διαμαρτυρήσεως.
Τη 12 Απριλίου 1826, εις Πιάδαν.
Ο πατριώτης Δημήτριος Υψηλάντης
Επί του νώτου: Αναφορά Δ. Υψηλάντη
Ανεγνώσθη τη 12 Απριλίου 1826.»

Αντί απαντήσεως η Εθνική Συνέλευση απέκλεισε τον Υψηλάντη “από κάθε πολιτικόν και στρατιωτικόν υπούργημα” με το σκεπτικό ότι “καθυβρίζει αυθαδώς τους νομίμους πληρεξουσίους του έθνους και διαμαρτύρεται εναντίον αυτών διά τας πράξεις των”».

Ο Σπυρίδων Τρικούπης, που δεν ήταν φίλος του, γράφει για τον Υψηλάντη: «Μεταξύ των μεγάλων μορφών του Εικοσιένα η παρουσία αυτού του ανδρός ακτινοβολεί με τη λάμψη του ευγενέστερου και του καθαρότερου μετάλλου...... θαύμαζε τη δημοκρατία, δαπάνησε το μεγαλύτερο μέρος της οικογενειακής του περιουσίας και δεν του έμεινε παρά μόνο ένα σπαθί. Άξιος της πατρίδας του από την αρχή ως το τέλος της επανάστασης. Ανιδιοτελής σε κάθε περίπτωση……»

Η σύγκριση με τα σημερινά και με τους σημερινούς αναπόφευκτη και κυρίως θλιβερή!

Ιανουάριος 1878: Όταν ο Ρωσικός στρατός απελευθέρωνε την Αλεξανδρούπολη από τους Οθωμανούς

Θ. Μαλκίδης


Ο Ρωσικός Στρατός στο Ρωσοτουρκικό πόλεμο 1877-1878 και η Αλεξανδρούπολη 

Το παρακάτω κείμενο του Θεοφάνη Μαλκίδη στην ελληνική και στη ρωσική γλώσσα συμπεριλήφθηκε στο επίσημο πρόγραμμα τελετής αποκαλυπτηρίων του μνημείου για τους Ρώσους αξιωματικούς και στρατιώτες που πέθαναν στην Αλεξανδρούπολη το 1878. 

   Η κήρυξη του πολέμου από τη Ρωσία στο Οθωμανικό κράτος την 11η Απριλίου 1877 αποτέλεσε καθόρισε σημαντικά τις εξελίξεις στα Βαλκάνια.Ο πόλεμος ξεκίνησε στην περιοχή της Πλέβνα η οποία αποτελούσε το κλειδί για την είσοδο του ρωσικού στρατού, στον οποίο συμμετείχαν και Έλληνες, στο νότιο μέρος της Βαλκανικής χερσονήσου. Η αντίσταση του Οθωμανικού στρατού δεν ήταν αρκετή για να ανακόψει τη κάθοδο των Ρώσων, με αποτέλεσμα εννέα μήνες αργότερα, στις 10 Ιανουαρίου 1878, ο στρατηγός Σκόβελεφ με το επιτελείο του εισέρχεται στην Αδριανούπολη.

  Η προέλαση του Ρωσικού στρατού συνεχίζεται και λίγο αργότερα τα στρατεύματα φτάνουν στον Άγιο Στέφανο, προάστιο της Κωνσταντινούπολης, πρωτεύουσας τότε του Οθωμανικού κράτους. Αυτό ανάγκασε τους Οθωμανούς Τούρκους να ζητήσουν ανακωχή με τους Ρώσους, ανακωχή η οποία υπογράφτηκε την 31η Ιανουαρίου 18 Ιανουαρίου, ενώ την 19η Φεβρουαρίου ακολούθησε η συνθήκη του Αγίου Στεφάνου, η οποία δημιούργησε νέα δεδομένα στο Βαλκανικό χώρο. Παράλληλα ένα τμήμα του Ρωσικού στρατού ακολούθησε νοτιοδυτική πορεία και έφτασε στην Αλεξανδρούπολη- τότε ονομαζόταν Δεδεαγάτς- την οποία απελευθέρωσε την 18η Ιανουαρίου 1878. Ο Ρώσος στρατιωτικός διοικητής Στάμποκ διορίζει πολιτικό διοικητή τον Ιωάννη Φιμερέλλη, ο οποίος ζητά την ανάληψη μελέτης ρυμοτομικού σχεδίου της Αλεξανδρούπολης, αφού στις ρωσικές δυνάμεις συμπεριλαμβανόταν και το 9ο Σύνταγμα Μηχανικού.

   

Η πρόταση για να γίνει ρυμοτομικό σχέδιο στην Αλεξανδρούπολη αποτέλεσε μία σημαντική τομή στην εξέλιξη της πόλης. Η στρατηγική της θέση, η ύπαρξη του λιμένα, μέσω του οποίου γινόταν όλες οι μεταφορές, θα συνδυαζόταν πλέον με ένα σύγχρονο, ευρωπαϊκών προδιαγραφών, ρυμοτομικό σχέδιο.

  Ο Ρώσος στρατιωτικός διοικητής Στάμποκ διατάσσει το σχεδιασμό της Αλεξανδρούπολης, που υλοποιήθηκε από τους Μηχανικούς του 9ου Συντάγματος, οι οποίοι στηρίχθηκαν στο σχέδιο της Οδησσού. Μίας πόλης που χτίστηκε από Έλληνες, και την περίοδο που ο ρωσικός στρατός βρισκόταν στην Αλεξανδρούπολη είχε Έλληνα κυβερνήτη, τον Γρηγόριο Μαρασλή. Η Οδησσός ήταν επίσης η πόλη όπου το 1814 δημιουργήθηκε η Φιλική Εταιρεία, η οργάνωση που προετοίμασε την απελευθέρωση της Ελλάδας.

   Το 9ο Σύνταγμα Μηχανικού παρουσίασε ένα εξαιρετικό σχέδιο που έλαβε υπόψη του τη θέση της πόλης της Αλεξανδρούπολης στο χώρο αλλά και στο χρόνο και καθόρισε την μετέπειτα εξέλιξή της. Η πόλη αναδείχθηκε και επεκτάθηκε με ένα σχέδιο με ευθείες και μεγάλες οδούς, με λεωφόρους και με πλατείες, δίνοντας βαρύτητα στην υπέροχη θέα προς τη θάλασσα. Επίσης, οι Ρώσοι πραγματοποίησαν την ύδρευση της πόλης, και προετοίμασαν την υλοποίηση του συμβόλου της πόλης, του Φάρου ο οποίος κατασκευάστηκε από την γαλλική εταιρεία Φάρων και Φανών και λειτούργησε την 1η Ιουνίου του 1880. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του Ρωσικού στρατού στην Αλεξανδρούπολη που κράτησε εννέα μήνες, αξιωματικοί και στρατιώτες προσβλήθηκαν από την ασθένεια του τύφου και πέθαναν 30 από αυτούς. Οι αξιωματικοί ενταφιάστηκαν στο τμήμα της οδού Μαυρομιχάλη, μεταξύ των οδών Αίνου και Βισβύζη (περιοχή 2ου Δημοτικού Σχολείου), ενώ οι στρατιώτες στο στρατόπεδο το οποίο βρισκόταν στην περιοχή του Μαΐστρου.

   Η τιμητική επιγραφή στη μνήμη των Ρώσων που βρέθηκε στο χώρο ταφής των αξιωματικών γράφει τα εξής: «ΑΔΕΛΦΙΚΗ ΜΝΗΜΗ ΤΩΝ ΣΥΜΠΟΛΕΜΙΣΤΩΝ ΤΗΣ ΤΡΙΤΗΣ ΜΕΡΑΡΧΙΑΣ ΤΟΥ 9ΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΣΤΑΡΟΙΝΓΕΡΜΑΝ ΛΑΝΣΚΙ ΤΡΙΑΝΤΑ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΠΕΣΑΝ ΧΤΥΠΗΜΕΝΟΙ ΑΠΌ ΤΗ ΜΟΛΥΝΣΗ ΤΟΥ ΤΥΦΟΥ ΚΟΝΤΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΤΟΥ ΔΕΔΕΑΓΑΤΣ ΤΗΝ 1ην ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ ΤΟΥ ΕΤΟΥΣ 1878».

Η απόδοση τιμής από την Αλεξανδρούπολης στη μνήμη των Ρώσων αξιωματικών και στρατιωτών του 9ου Συντάγματος της 3ης Μεραρχίας, που έχασαν τη ζωή τους και ενταφιάστηκαν εδώ, καθώς και στους Ρώσους του Συντάγματος Μηχανικού που σχεδίασαν το ρυμοτομικό σχέδιο της πόλης, αποτελεί χρέος και καθήκον. Αποτελεί ένα δείγμα επιβεβαίωσης των στενών δεσμών φιλίας και συνεργασίας μεταξύ του Ελληνικού και Ρωσικού Λαού.

*****

Феофанис Малкидис

Александруполи. 

Объявление войны 11 апреля 1877 года Россией Османской империи определило развитие событий на Балканах. Война разразилась в районе Плевны, которая являлась для русской армии ключом к югу Балканского полуострова. Расстановка сил на тот момент складывалась не в пользу турков и сопротивление османской армии было недостаточным чтобы остановить русских, в результате чего, спустя девять месяцев генерал Скобелев приблизился к Адриануполи, где 10 января 1978 года дислоцировался со своим штабом, открывая пути к сердцу Оттоманской империи  - Константинополю.

Άγιος Ευγένιος πολιούχος Τραπεζούντας

Θ . Μαλκίδης 

Μαρτύριο και Μνήμη Αγίου Ευγενίου και των συναθλητών του Αγίου Κάνδιδου, Αγίου Ουαλεριανού και Αγίου Ακύλα. 

Η 21η Ιανουαρίου είναι η ημέρα μνήμης  του μαρτυρίου του  πολιούχου της Τραπεζούντας Αγίου  Ευγενίου,  όπως και ημέρα μνημοσύνου των συναθλητών του που επίσης μαρτύρησαν,  Αγίου Κάνδιδου, Αγίου Ουαλεριανού και Αγίου Ακύλα. Είναι μία ημέρα που μας φέρνει στη θύμηση  το μεγαλείο του Πόντου, της Τραπεζούντας και της Ρωμανίας, το θάρρος των Αγίων μας, τη ζωντανή πίστη μας. 

Τα παραπάνω συναισθήματα ενισχύονται ακόμη περισσότερο 
όταν έρχεσαι  στο χώρο της εκκλησίας του Αγίου Ευγένιου και της Ρωμανίας στη Θράκη, όπου νιώθεις ότι ακουμπάς την Ορθοδοξία και τα πατρικά χώματα. Εκεί δηλαδή όπου είναι οι Άγιοι μας, οι ήρωες μας, οι πρόγονοί μας. Νιώθεις ότι έρχεσαι σε ένα χώρο δικό σου, όπου ο πατέρας σου είναι ο Άγιος Ευγένιος και η εκκλησία του το σπίτι σου. Στον ψαλμό του Αγίου Ευγένιου περιγράφεται αυτή η πολύ όμορφη σχέση της ορθοδοξίας με την πορεία του έθνους μας. Τραπεζούντα, μνήμη, μάρτυρας, Ευγένιος. Εκπληκτικές λέξεις, που η κάθε μία κρύβει τον πλούτο της ιστορικής μας διαδρομής και της ορθοδοξίας, της Ρωμηοσύνης και του Ελληνισμού. Πόντος, Ρωμανία, Τραπεζούντα, μνημόσυνο, μνήμη, δηλαδή α-λήθεια, μαρτυρώ, καλό γένος, Ευγένιος. 

Από αυτά εμπνεύστηκαν και συνεχίζουν να εμπνέονται πολλοί, χιλιάδες άνθρωποι για να φτιάξουν θαυμάσιες εκκλησίες, ναούς στο σχήμα του ουρανού όπως  γράφει ο Ελύτης,   ωραίες εικόνες όπως αυτή του Αγίου Ευγενίου από  τον  αείμνηστο  Νίκο Μαστορόπουλο, ωραίες πόλεις όπως η σχεδιαζόμενη Ρωμανία- ο Πλάτωνας έλεγε ότι οι πόλεις έχουν τα πρότυπά τους στον ουρανό- και γράμματα όπως έλεγε ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός.

Όταν πιστέψουν οι άνθρωποι σε άλλες “αξίες”, στα χρήματα και όταν αυτά εξαφανίζονται από που μπορούν να κρατηθούν; Από που πρέπει να αντλήσουν τώρα δύναμη οι Έλληνες και οι Ελληνίδες;

Η μόνη διέξοδος από το σημερινό αδιέξοδο είναι η πίστη μας. Μπορούμε να κρατηθούμε από τους Αγίους μας και τους ήρωές μας, τους προγόνους μας, οι οποίοι μαρτύρησαν και θυσιάστηκαν και δίνουν το αίμα τους κάθε μέρα, ξανά και ξανά. Από τον Άγιο Ευγένιο και τους συναθλητές του, τον Άγιο Κάνδιδο, τον Άγιο Ακύλα, τον Άγιο Ουαλεριανό, που έπραξαν αυτό που πρέπει να κάνουμε όλοι μας. Για τις ψυχές των προγόνων μας και τις ζωές των απογόνων μας.



Ο Άγιος Ευγένιος Τραπεζούντος και η λατρεία του στην Ελλάδα. 

Επιλογή κειμένων- φωτογραφιών- μουσικής Δέσποινα Στεφανίδου για τον Μορφωτικός Όμιλος Ποντίων Μεσημερίου 
"Αργοναύτες" (2017).




Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί ενημέρωση στον προαύλιο του ναού του Αγίου Ευγενίου Ρωμανίας από τον Χρόνη Αμανατίδη

Αλέξανδρος Υψηλάντης: «Μάχου Υπέρ Πίστεως και Πατρίδος»

Θ. Μαλκίδης

Μέρος της εισήγησης στο Συνέδριο  «1000 ΧΡΟΝΙΑ ΜΑΖΙ - ΚΥΡΙΟΤΕΡEΣ ΠΤΥΧΕΣ ΚΟΙΝΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΕΛΛΑΔΑΣ - ΡΩΣΙΑΣ». Μόσχα- Ρωσία. 

    

Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης, αρχηγός της Ελληνικής Επανάστασης, γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1792 και ήταν γιος του Κωνσταντίνου Υψηλάντη, και της Ελισάβετ το γένος Βακαρέσκου, γόνος εύπορης και ισχυρής οικογένειας του Βυζαντίου με καταγωγή από τα Ύψαλα της Τραπεζούντας. 

Ο ιστορικός της Ελληνικής Επανάστασης και γραμματέας του Δημήτριου Υψηλάντη, αρχιστράτηγου και αδελφός του αρχηγού της Επανάστασης, Ιωάννης Φιλήμονας αποτελεί σημαντική πηγή για την διαδρομή της οικογένειας Υψηλάντη. Ο Φιλήμονας αναφέρει ότι η οικογένεια μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης κατέφυγε στην αυλή των Κομνηνών της Τραπεζούντας, μαζί με άλλες ισχυρές οικογένειες της αυτοκρατορίας (οικογένεια Μουρούζη, κλπ).


Το 1810 ο Αλέξανδρος Υψηλάντης κατατάχτηκε με το βαθμό του ανθυπίλαρχου στο σώμα των εφίππων σωματοφυλάκων του Τσάρου Αλέξανδρου Α΄της Ρωσίας. Διακρίθηκε στους πολέμους κατά του Ναπολέοντα όπου στη μάχη της Δρέσδης, (27 Αυγούστου 1813), έχασε το δεξί του χέρι. Το 1814-1815 συμμετείχε ως μέλος της ρωσικής αντιπροσωπείας στο Συνέδριο της Βιέννης με τον βαθμό του υποστράτηγου.

Οι δημιουργοί της Φιλικής Εταιρίας και οι πρώτοι μυημένοι θεωρούσαν τον Υψηλάντη ως σημαντική προσωπικότητα για την επιτυχία της μυστικής οργάνωσης, η οποία είχε στόχο την απελευθέρωση του υπόδουλου ελληνικού στοιχείου.
Με την ανάληψη της αρχηγίας της Φιλικής Εταιρείας ο Αλέξανδρος Υψηλάντης, περνάει τον ποταμό Προύθο στις 22 Φεβρουαρίου 1821 και υψώνει τη σημαία της Επανάστασης, στο Ιάσιο της Μολδοβλαχίας, στις 24 Φεβρουαρίου εκδίδοντας την προκήρυξη της Επανάστασης με τον τίτλο «Μάχου υπέρ πίστεως και πατρίδος», μία προκήρυξη με μεγάλο ουσιαστικό και συμβολικό περιεχόμενο
.


Στις 17 Μαρτίου 1821 ο Υψηλάντης, έχοντας οργανώσει ένα γενικό σχέδιο για την Επανάσταση αποτελούμενο από 23 μέρη καθώς και σχέδιο καταστροφής του τουρκικού στόλου στην Κωνσταντινούπολη, υψώνει τη σημαία της Επανάστασης στο Βουκουρέστι αντιμετωπίζοντας το στρατό τριών πασάδων στο Γαλάτσι, το Δραγατσάνι, τη Σλατίνα, το Σκουλένι και το Σέκο.

Ο Ιερός Λόχος μετά τη μάχη του Δραγατσανίου στις 7 Ιουνίου 1821 και ο Υψηλάντης μαζί με υπολείμματα του στρατού, υποχώρησαν προς τα αυστριακά σύνορα, ενώ οι συμμαχητές του Υψηλάντη Γεωργάκης Ολύμπιος και Ιωάννης Φαρμάκης θα δώσουν την τελευταία μάχη στη Μονή Σέκου.

Ο Υψηλάντης παραδόθηκε στους Αυστριακούς, φυλακίστηκε για έξι χρόνια, απελευθερώθηκε στις 24 Νοεμβρίου 1827, και δύο μήνες μετά, στις 19 Ιανουαρίου 1828 πέθανε στη Βιέννη, τις στιγμές που ο φίλος επίσης προδομένος και τελικώς δολοφονημένος Ιωάννης Καποδίστριας, αναλάμβανε τις τύχες της Ελλάδας.

Ο Υψηλάντης, όπως γράφει ο ιστορικός της Επανάστασης Σπ. Τρικούπης, «είναι παράδειγμα πατριωτισμού, θυσίασε τη λαμπρή του θέση στον αυτοκράτορα, δαπάνησε το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας του, έγινε όμως υποχείριος ιδιοτελών, ραδιούργων, κακόβουλων και προδοτών, αναγκαζόμενος να αγωνίζεται για να σώσει τη ζωή του…. Η μνήμη του Υψηλάντη, θα μείνει αιώνια τιμημένη για όσα επιχείρησε με θάρρος και κινδύνους, για όσα έπαθε για χάρη της πατρίδας και για την τελική ευνοϊκή έκβαση του Αγώνα που τον άρχισε πρώτος».


Τον Αγώνα απελευθέρωσης θα τον κλείσει ο αδελφός του, ο Δημήτριος Υψηλάντης, ο πιο ανιδιοτελής άνθρωπος, σύμφωνα με τον Μακρυγιάννη στις 12 Σεπτεμβρίου 1829 στην Πέτρα της Βοιωτίας, ενώ για να τιμηθεί ο Υψηλάντης, το φιλελληνικό κίνημα των ΗΠΑ, έδωσε το 1826 το όνομά του σε μία πόλη στο Μίσιγκαν.....





Υ.Γ. Η υπενθύμιση της ημέρας  θανάτου του Αλέξανδρου Υψηλάντη σαν σήμερα το 1828, αποτελεί ελάχιστο μνημόσυνο στο πρόσωπό του, όπως και στο πρόσωπο του αδελφού του Δημήτριου καθώς και όλης οικογένειας Υψηλάντη. Μνημόσυνο φιλοπατρίας, πίστης στο Θεό, ανιδιοτέλειας, προσφοράς, αγωνιστικότητας, αλληλεγγύης, Ελληνικότητας, αξίες και αρχές, οι οποίες  σήμερα είτε έχουν ποινικοποιηθεί, είτε τείνουν να εξαφανισθούν........