Σικάγο. Εκδήλωση για τη Γενοκτονία

 Εκδήλωση για τη Γενοκτονία 

Μιχάλης Χαραλαμπίδης (1951-2024) - Η φωνή της μνήμης και του αγώνα

 

Θεοφάνης Μαλκίδης Μιχάλης Χαραλαμπίδης (1951-2024) - Η φωνή της μνήμης και του αγώνα «Είναι να θαυμάζει κανείς τους Αρμένιους για την επιμονή τους στον αγώνα για την αναγνώριση του εγκλήματος της Γενοκτονίας. Δεν θα μπορούσε να συμπεριφερθεί διαφορετικά ένας αρχαίος λαός με βαθιές ρίζες στην ιστορία της περιοχής».1 O Μιχάλης Χαραλαμπίδης γεννήθηκε το 1951 στην Αλεξανδρούπολη από γονείς πρόσφυγες από τη Σάντα του Πόντου, οι οποίοι κατέφυγαν στη Θράκη, και ειδικότερα στο Αετοχώρι Αλεξανδρούπολης, μετά από τη Γενοκτονία που υπέστη ο ελληνισμός από τους Νεότουρκους και τους Κεμαλικούς. Η γιαγιά του Ελένη ήταν μία από τις επτά γυναίκες-μητέρες που τον Σεπτέμβριο του 1921 έδωσαν τα παιδιά τους στους αντάρτες της Σάντας, οι οποίοι τα έσφαξαν, αφού το κλάμα τους πρόδιδε τη θέση της ομάδας ενώ καταδιωκόταν από τους Τούρκους.2 Αυτό τον σημάδεψε σε όλη του τη ζωή, όπως και το ότι πήρε το όνομά του από τον γιο της γιαγιάς του Ελένης, ο οποίος σε ηλικία 18 ετών συνελήφθη από τους Τούρκους και δεν γύρισε ποτέ από τα τάγματα εργασίας.

Με το σύνθημα «Η μνήμη σας, ο ανθρωπισμός μας», Πόντιοι της Γερμανίας στο Νταχάου

Δέκα χρόνια πριν

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΤΟ ΝΤΑΧΑΟΥ

ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΦΟΡΗΣ ΠΕΤΑΛΙΔΗΣ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΕΦΗ ΑΓΙΑΝΝΙΔΟΥ

Το κολαστήριο του Νταχάου, επισκέφθηκαν σε ένα προσκύνημα μνήμης, εκατοντάδες απόγονοι των Ελλήνων του Πόντου, που ζουν στη Γερμανία, με πρωτοβουλία των ποντιακών συλλόγων της Βάδυς Βυδεμβέργης, θέλοντας να υπενθυμίσουν στην πολιτισμένη ανθρωπότητα, πως αυτά που έγιναν στο Νταχάου από τον Χίτλερ και τον Ναζισμό, τα υπέστησαν οι πρόγονοί τους από τον Κεμαλισμό. Οι αφηγήσεις από τους ξεναγούς για τα όσα υπέστησαν οι κρατούμενοι στο Νταχάου και οι τρόποι θανάτωσης των 40.000 κρατουμένων, ξυπνούσαν μνήμες από τις αφηγήσεις του παππού και της γιαγιάς (της Καλομάνας στα ποντιακά), γιατί ήταν οι ίδιοι τρόποι με τους οποίους οι Νεότουρκοι και οι Κεμαλικοί, πραγματοποίησαν την γενοκτονία σε βάρος των Ελλήνων του Πόντου. Γιατί ο Χίτλερ ήταν ο μαθητής του Κεμάλ πασά, ο οποίος μαζί με τον αιμοσταγή συνεργάτη του, τον Τοπάλ Οσμάν, εφάρμοσαν σε βάρος των ανθρώπων, όλες τις απάνθρωπες μεθόδους.

Το απάνθρωπο σύνθημα των Ναζί στο στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Νταχάου, "Η εργασία απελευθερώνει"

Εκατοντάδες απόγονοι των γενοκτονημένων προσφύγων Ελλήνων του Πόντου, ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα των πρωτοβάθμιων σωματείων της Βάδυς Βυδεμβέργης, αλλά και από την περιοχή του Μονάχου και του Νταχάου, και βρέθηκαν στο κολαστήριο του Νταχάου να καταθέσουν ένα δάφνινο στεφάνι, στο οποίο είχαν γράψει στα γερμανικά τις λέξεις «Η Μνήμη σας, ο Ανθρωπισμός μας», δείχνοντας με αυτόν τον συμβολικό τρόπο, πως ο ελληνισμός του Πόντου δεν ξεχνά, και θα αγωνίζεται να επικρατήσει η δικαίωση και η ειρήνη σε όλον τον κόσμο.

Το μνημείο των θυμάτων του Νταχάου

Και μαζί με τους απογόνους των γενοκτονημένων προσφύγων ήταν και ο Ταμέρ Τσιλιγκίρ, ένας Τούρκος πολίτης, ο οποίος γαλουχήθηκε με τον τούρκικο εθνικισμό να θεωρεί τους Έλληνες ως τους μεγαλύτερους εχθρούς του τουρκικού έθνους και όταν ενηλικιώθηκε, έψαξε και έμαθε πως είναι και αυτός Έλληνας στην καταγωγή από τη Λιβερά του Πόντου, και έκτοτε πέρασε 12 χρόνια στις τουρκικές φυλακές γιατί δήλωσε πως είναι Έλληνας και έψαξε μαζί με άλλους Τούρκους δημοκράτες, την γενοκτονία που έκαναν οι Τούρκοι σε βάρος των Ελλήνων του Πόντου και τα ντοκουμέντα αυτά τα εξέδωσε σε βιβλίο. Και μαζί τους ήταν και ο Αλί Ερντέμ, ο Τούρκος πολίτης που ζει στη Φραγκφούρτη, που για 16 χρόνων δεν μπορούσε να γυρίσει στην Τουρκία ως ανεπιθύμητος, ο οποίος αγωνίζεται για τα δικαιώματα των αυτόχρονων λαών της Μικράς Ασίας, και την αναγνώριση της γενοκτονίας, και η Ντεβρίμ Καβάλι, τραγουδίστρια που ζει στην περιοχή της Στουτγάρδης, πολίτης της Τουρκίας, με κουρδικές και αρμενικές ρίζες.

Οι απόγονοι των Ελλήνων του Πόντου, που ζουν στη Γερμανία, πέρασαν την πύλη του στρατοπέδου του Νταχάου, το μεσημέρι της Κυριακής 29 Οκτωβρίου 2017, υπό καταρρακτώδη βροχή και κατευθύνθηκαν στο μνημείο, όπου προπορεύονταν με δάφνινο στεφάνι τέσσερις μαυροφορεμένες κοπέλες.

Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης, εκφωνεί την ομιλία του μποστά από το μνημείο στο Νταχάου

Λίγο πριν την κατάθεση στεφάνου, σύντομη ομιλία εκφώνησε ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης, εμπνευστής αυτής της ιδέας, και πρωτοπόρος στην διεκδίκηση της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, ο οποίος είπε: «Η ονομαζόμενη τουρκική πολιτεία επιμένει να είναι δομημένη επάνω στο διαρκές έγκλημα» και «εξάλλου τα αμάραντα δεν μαραίνονται».

Είπε ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης: «Η ιστορία θα γράψει για την επίσκεψή σας αυτή. Είναι η δικαίωση ενός μεγάλου Τραπεζούντιου του Βησσαρίωνα. Εμείς πήραμε τον δικό του δρόμο. Πρώτος σταθμός το Χαϊδάρι. Εκεί εκτέλεσαν οι Ναζί με άλλους Έλληνες τον Οράτιο Κυριλλίδη από τον Πόντο. Το Χαϊδάρι επέλεξα για να εξηγήσω τί είναι η 19η Μαΐου, το 1990. Οι επόμενοι σταθμοί, η Νυρεμβέργη, το Μεσόβουνο και οι Πύργοι στην Μακεδονία, το Νταχάου της Βαυαρίας σήμερα.

Όταν χρόνια πριν άρχισα αυτόν τον ευγενή αγώνα για την αξιοπρέπεια και τον αυτοσεβασμό μας μου έλεγαν να ξεχάσουμε. Να θυμηθούμε για να ξεχάσουμε απαντούσα. Γιατί η μνήμη είναι ζωή, προστασία της ζωής, τροφοδότρια του ανθρωπισμού. Ενώ η λήθη είναι θάνατος, η επιστροφή στην βαρβαρότητα. Γιατί όταν αντικρίζεις τον απανθρωπισμό, διατηρείς και τροφοδοτείς τον ανθρωπισμό σου. Αυτό είναι το Νταχάου. Ένας τόπος θανάτου που μεταβλήθηκε σε έναν τόπο ζωής.

Επάνω σε αυτήν την απελευθερωτική μνήμη, την κριτική του βάρβαρου παρελθόντος οικοδομήθηκε η νέα γερμανική πολιτεία  μετά το έγκλημα ενάντια στην ανθρωπότητα.

Το ελληνικό διαρκές ολοκαύτωμα, η Ποντιακή γενοκτονία στερείται των δικών της τόπων μνήμης.

Η ονομαζόμενη τουρκική πολιτεία επιμένει να είναι δομημένη επάνω στο διαρκές έγκλημα. Επάνω στους άταφους νεκρούς. Να τιμά τους εγκληματίες και τον θάνατο. Να ζει, να ανακυκλώνεται μέσα στο αίμα. Αυτό όμως είναι το πεδίο του δικού της θανάτου.

Οι άταφοι νεκροί μας, τα θύματα του κεμαλισμού, του κεμαλοϊσλαμισμού ζητούν τους δικούς τους τόπους και χρόνους μνήμης. Τους αφιερώσαμε τους χρόνους μνήμης την 19η Μαΐου. Έχουμε χρέος να τους δώσουμε τους τόπους της μνήμης τους. Να μεταβάλουμε τους δικούς τους τόπους θανάτου σε τόπους ζωής. Ο δικός μας δρόμος δεν σταματά στο Νταχάου, στο Άουσβιτς. Συνεχίζεται στη Σάντα, στη Μπάφρα, στην Σαμψούντα, την Τρίπολη, την Κερασούντα, την Μερζιφούντα. Το Τσεβισλίκ στην Ματσούκα, νότια της Τραπεζούντας. Οι νεκροί μας θέλουν το δικό τους ΣΗΜΑ. Για τους Έλληνες το σήμα είναι η συνέχεια της ζωής. Αν πάτε την Κυριακή του Θωμά στα Σούρμενα στην Αττική, θα το καταλάβετε. Θα δείτε την συνομιλία με τους νεκρούς.

Γι’ αυτούς όταν πηγαίνετε στην Ματσούκα, το Τσεβισλίκ θα αφήνετε τα χαρακτηριστικά για εμάς και όλους τους Έλληνες αμάραντα. Όπως αυτά που κρατώ. Μου τα έφεραν από την Σάντα. Θα τα πάω, θα τα επιστρέψω εγώ μια μέρα. Είναι κοντά αυτή η στιγμή. Εξάλλου τα αμάραντα δεν μαραίνονται, είτε είναι από τα Κύθηρα είτε από τον Πόντο.

Το Τσεβισλίκ ήταν χειρότερο του Νταχάου. Και οι ένοχοι για το Τσεβισλίκ είναι πολλοί  στη Δύση και στην Ανατολή», κατέληξε ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης.

 

Στη συνέχεια έγινε η κατάθεση στεφάνου από τις τέσσερις μαυροφορεμένες κοπέλες, και όλοι οι συμμετέχοντες στην εκδήλωση άφησαν ένα λουλούδι, ένα τριαντάφυλλο, ένα γαρύφαλο, στη μνήμη των χιλιάδων νεκρών του κολαστηρίου του Νταχάου, αλλά και των άλλων στρατοπέδων που υπήρξαν θύματα, και στη μνήμη των δικών τους γενοκτονημένων προγόνων, που με άδικο τρόπο τους σκότωσαν οι Τούρκοι εθνικιστές.

Ο επεκτατισμος της Τουρκίας γίνεται νόμος!

 

Θεοφάνης Μαλκίδης 

Ο επεκτατισμος γίνεται νόμος!

Η συνέντευξη στον ραδιοφωνικό σταθμό focus

Αίμα για τη ζωή

 

Ο πρωταγωνιστής της ανάδειξης της Γενοκτονίας, ο αείμνηστος Μιχάλης Χαραλαμπίδης,  είχε μιλήσει για το μεγαλείο τους Ελληνισμού,  ο οποίος παρότι δολοφονήθηκε,  παρότι είχε πάνω από ένα εκατομμύριο θύματα δεν ζήτησε ποτέ εκδίκηση,  δεν ζήτησε ποτέ το αίμα του  πίσω. 

Εμείς λοιπόν τέτοιες ημέρες,  αυτές τις στιγμές.  που θυμόμαστε τους προγόνους μας και απαιτούμε τη δικαιοσύνη, προσφέρουμε εθελοντικά αίμα για το συνάνθρωπο,  την κοινωνία,  τη ζωή. 

Ὁ Κολοκοτρώνης περιγράφει τὴν μάχη στὸ Βαλτέτσι

 

Σὲ δέκα ἡμέραις περάσοντας τοὺς ἔγραψα εἷς τὸ Λεοντάρι, ὅτι «νὰ ἔλθητε νὰ πιάσουμε τὸ Βαλτέτσι». Καὶ τότε ξεκίνησε ὁ Μπεϊζαντές, οἱ Πετροβαῖοι καὶ Μεσσήνιοι 1200, Παπατσώνης. Ἐπῆγα καὶ ἐγὼ εἷς τὸ Βαλτέτσι, τοὺς λέγω: «Νὰ φτειάσετε τὰ ταμπούρια κλειστά· εἷς τὴν ἄκρη τοῦ χωριοῦ ἦτον μία ἐκκλησιά, νὰ γένη ταμπούρι, καθὼς καὶ δυὸ καταράχια, ποὺ… ἐδιαφέντευαν τὸ χωριό, ὀποῦ ἂν ἔλθουν οἱ Τοῦρκοι νὰ κλεισθῆτε μέσα». Μοῦ ἀπεκρίθησαν ἐκεῖνοι: «Χανόμεθα». – «Ἐσεῖς κλεισθῆτε καὶ ἐγώ σας ἔρχομαι μεντάτι, σᾶς παίρνω εἷς τὸν λαιμό μου». Ἐκείνη τὴν ἴδια ὥρα, ὅπου ἠμεῖς ἐφτειάναμε αὐτό, ἦλθεν ὁ Κεχαϊᾶς μὲ 4000 εἷς τὴν Βοστίτσα ἀπὸ τὰ Γιάννινα, ἔκαψε τὴν Βοστίτσα, ἐπέρασε εἷς τὰ Μαῦρα λιθάρια ἀτουφέκιστος, ἔκαψε τὴν Κόρινθο. Ὁ Φλέσσας ἔκαψε τὰ σπίτια τοῦ Κιαμὴλ μπέη· ἔκαψε τὸ Ἄργος ὁ Κεχαϊᾶς, ἐπέρασε ἀπὸ τὸ Τουρνίκι, ἐμβῆκε εἷς τὴν Τριπολιτσά. Μπαίνοντας εἷς Τριπολιτσά, τοῦ ἱστόρησαν τὸν πόλεμον τὸν πρῶτον του Βαλτετσιοῦ – ποὺ ἐκυνηγήσαμεν τοὺς Ρωμαίους καὶ ἐπαινέματα τούρκικά· του εἶπαν οἱ παλιοὶ Τοῦρκοι: «Ἧσσον Ῥοῦσσοι, τοὺς κυνηγήσαμεν εἷς τὸν κάμπον τοῦ Σινάνου, ἐπροσκύνησαν». Τὸ αὐτὸ σχέδιον ἤθελον νὰ κάμουν.

Ο από μηχανής θεός του Ευριπίδη είναι νεκρός.

 

Του Γιώργου Κυριακού 

Σε συναδέλφους γονείς και σε συναδέλφους δασκάλους και δασκάλες

Η Θράκη, η εθνικιστική πολιτική της Τουρκίας και η ανάγκη εθνικής γνώσης

Θεοφάνης Μαλκίδης

 

Η Θράκη, η εθνικιστική πολιτική της Τουρκίας και η ανάγκη εθνικής γνώσης

 Ο Θεοφάνης Μαλκίδης μιλά για την 14η Μαΐου 1920, την απελευθέρωση της Θράκης και τη σημασία της ιστορικής μνήμης για τον σύγχρονο Ελληνισμό. 

 Αναλύει γιατί προτιμά τον όρο «ένωση» και όχι «ενσωμάτωση», εξηγεί τη γεωστρατηγική σημασία της Θράκης, αναφέρεται στους πεντέμισι αιώνες οθωμανικής σκλαβιάς και προειδοποιεί για τη σημερινή τουρκική αναθεωρητική πολιτική, από τη «Γαλάζια Πατρίδα» μέχρι την κατοχή της Κύπρου. 

 Μια παρέμβαση ιστορικής αυτογνωσίας, εθνικής μνήμης και γεωπολιτικής εγρήγορσης.

Η συνέντευξη στο ραδιοφωνικό σταθμό Focus στον Έβρο 

Δέσποινα Αχλαδιώτη, η Κυρά της Ρω – 13 Μαΐου 1982 | ΕΡΤ

 

Στις 13 Μαΐου 1982 έφυγε από τη ζωή η ηρωική Κυρά της Ρω, κατά κόσμον Δέσποινα Αχλαδιώτη, η οποία, με βαθιά ριζωμένη την αγάπη της για την Ελλάδα, επέλεξε να ζει σε μια μικρή βραχονησίδα, δυτικά του Καστελλόριζου, όπου ύψωνε καθημερινά μέχρι το θάνατό της την ελληνική σημαία. 

Νίκος Γκάτσος– 12 Μαΐου 1992

 

 

Στις 12 Μαϊου 1992, έφυγε από τη ζωή ο Νίκος Γκάτσος.Κορυφαίος ποιητής, σπουδαίος μεταφραστής και πολυγραφότατος στιχουργός, ο Ν.Γκάτσος υπήρξε μια σημαντική, πολύπλευρη πνευματική προσωπικότητα. Άφησε πίσω του μια μόνο ποιητική σύνθεση, την περίφημη «Αμοργό» (1943), αλλά παράλληλα και μια μεγάλη παρακαταθήκη τραγουδιών, που έδωσε στο ελληνικό τραγούδι μια ξεχωριστή διάσταση.

Δείτε από το Αρχείο της ΕΡΤ ένα επεισόδιο της σειράς ντοκιμαντέρ του Τάσου Ψαρρά «Εποχές και Συγγραφείς», παραγωγής 2011, για τον Νίκο Γκάτσο, το οποίο εστιάζει στα γεγονότα-σταθμούς της προσωπικής του ζωής, αλλά και της λογοτεχνικής του πορείας, από τα πρώτα του λογοτεχνικά βήματα έως την δεκαετία του '50. Μιλούν για τον Γκάτσο η ποιήτρια Αγαθή Δημητρούκα, ο ποιητής Χάρης Βλαβιανός, ο συνθέτης Χριστόδουλος Χάλαρης, η Καθηγήτρια Νεοελληνικής Λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο του Παλέρμο Μαρία Καρακαουζι, οι σκηνοθέτες Γιώργος Λαζάνης, ο ποιητής Νάνος Βαλαωρίτης και άλλοι.

Συνεχίζουμε!

 Το δημοτικό συμβούλιο της πόλης Πάφου αποφάσισε να καταργήσει την οδό "Κεμάλ Ατατούρκ" και να την μετονομάσει  σε Νίκου Καπετανίδη, προς τιμήν του εκδότη της εφημερίδας ΕΠΟΧΗ , ο οποίος είχε απαγχονιστεί στην Αμάσεια το 1921.

Η 14η Μαΐου 1920: η απελευθέρωση της Θράκης και η (επανα) βεβαίωση της εθνικής κυριαρχίας

 

Θεοφάνης Μαλκίδης

 Η 14η Μαΐου 1920: η απελευθέρωση της Θράκης και  η  (επανα) βεβαίωση της εθνικής κυριαρχίας

Αφού είχε προηγηθεί και συνεχιζόταν  η Γενοκτονία του Θρακικού,  Ποντιακού και του Μικρασιατικού Ελληνισμού και  ανάμεσα στην ολιγωρία των εγχώριων πολιτικών και στη στάθμιση των συμφερόντων των δυτικών δυνάμεων έναντι της ηττημένης Οθωμανικής αυτοκρατορίας, ήρθε η αποφασιστικότητα του στρατού και του ναυτικού, το Μάιο του 1920 στην απελευθέρωση της (ανατολικής και της δυτικής) Θράκης. Η  απελευθερωμένη περιοχή έφτανε μέχρι την Τσατάλτζα, σε απόσταση είκοσι χιλιομέτρων από την Κωνσταντινούπολη και τη χερσόνησο της Καλλίπολης και η Θράκη ανέπνεε ελληνικά μετά από εξακόσια χρόνια σκλαβιάς !

Μαζί με τη Θράκη απελευθερώθηκε η Ίμβρος και η Τένεδος και  η περιοχή  της Σμύρνης, δεδομένα τα οποία επισφραγίστηκαν με τη Συνθήκη των Σεβρών.

Το Ουκρανικό Drone και ο αποκεφαλισμένος Γίγαντας

 

Το Ουκρανικό Drone και ο αποκεφαλισμένος Γίγαντας

ΥΠΟΤΙΤΛΟΣ

Αν η υποτέλεια και η άγνοια των χαρτών βαφτίζονται «σωστή πλευρά της

ιστορίας», τότε δεν έχουμε παρά να αναφωνήσουμε: «Ζήτω η λάθος πλευρά».

Γράφουν οι Χ. Κηπουρός και Μ. Λουτσέτης

Ας μην γελιόμαστε: Αν το οπλισμένο Drone που βρέθηκε στη Λευκάδα ήταν ρωσικό, η Αθήνα θα

είχε «βγει στα κεραμίδια». Τώρα όμως που το φονικό εργαλείο ανήκει στον Ζελένσκι, η

κυβέρνηση επιδίδεται στο προσφιλές της άθλημα: «άλλα λόγια να αγαπιώμαστε». 

Από τον Αμερικανό αναζητητή της αλήθειας στο δρόμο της δοξολογίας της εκκλησίας

 

Ιερομόναχος Σεραφείμ Ρόουζ. 

Με την ευκαιρία των προετοιμασιών για την αγιοκατάταξη του Ιερομονάχου Σεραφείμ Ρόουζ, την οποία ευλογεί η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία Εκτός Ρωσίας, η ΕΟΔ Γερμανίας δημοσιεύει ορισμένα στοιχεία για έναν από τους πιο γνωστούς Ορθόδοξους συγγραφείς του 20ού αιώνα στον αγγλόφωνο κόσμο, καθώς και αρκετές από τις δηλώσεις του σε γερμανική μετάφραση. Η ζωή του ήταν το ταξίδι ενός ανθρώπου που έψαξε για πολύ καιρό, αμφέβαλλε, μελέτησε και πάλεψε - και τελικά βρήκε στην Ορθοδοξία εκείνη την αλήθεια στην οποία αφιέρωσε το υπόλοιπο της ζωής του στην προσευχή, τον μοναχισμό και την υπηρεσία στην Εκκλησία.

Γαλάζια Πατρίδα και με νόμο !

 

Bloomberg

Θεσμικό «μανδύα» επιχειρεί να προσδώσει η Άγκυρα στις διεκδικήσεις της στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο, προαναγγέλλοντας μέσω διαρροών την προώθηση νόμου για «κατοχύρωση θαλάσσιων δικαιοδοσιών σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο».

Ελευθερία και Ελευθερωτές Θράκης

 

Θεοφάνης Μαλκίδης

Ελευθερία και Ελευθερωτές  της Θράκης: Από τον 

Σουλτάνο στον Ερντογάν 

 

Η 14^η Μαΐου σηματοδοτεί την απελευθέρωση της Θράκης το 1920, μετά από εξακόσια χρόνια επώδυνης και τραγικής οθωμανικής- τουρκικής σκλαβιάς. Η  μακραίωνη κατοχή της Θράκης από τους Οθωμανούς- Τούρκους, είχε τραγικά αποτελέσματα για τον Ελληνισμό: Εξισλαμισμοί, διωγμοί, εξοντωτική φορολογία, και μετά τη συμμετοχή των Θρακών  στην παλιγγενεσία του 1821 , οι σφαγές, τα ολοκαυτώματα. Αφού η Θράκη, όπως και άλλες περιοχές  (Μακεδονία, Κύπρος) με μεγάλη συμβολή στην Επανάσταση,  μένει εκτός των ορίων του κράτους, στα τέλη του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20^ου, δοκιμάζει και μία παράλληλη κατοχή, τη βουλγαρική κατοχή, η οποία διήρκεσε καθ΄ όλη τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου.

Η στρατηγική ή θα είναι έξυπνη, ή δεν θα είναι στρατηγική

 

Η στρατηγική ή θα είναι έξυπνη, ή δεν θα είναι στρατηγική

Υπότιτλος:

Η «Οδός Ελληνισμού» είναι το Χρυσό Κλειδί στον Νέο Δρόμο του Μεταξιού. Όμως η Αθήνα δεν έχει ιδέα από Γεωπολιτική και Γεωοικονομία. 

Γράφει ο Χ. Κηπουρός

ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ

Η Α-λήθεια των Αγώνων και η Μνήμη

Πάντα ματαιότης τα… καθάπερ η Τουρκία

 

Φωτογραφία 7^ης Νοεμβρίου 2024 στη Βουδαπέστη, όπου ήταν η 5^η σύνοδος της Ευρωπαϊκής Πολιτικής Κοινότητας. Στο ίδιο τραπεζάκι του καφέ, ο Πρόεδρος της (μη Εκλιπούσας εις πείσμαν της Τουρκίας) Κυπριακής Δημοκρατίας Ν. Χριστοδουλίδης, με τον Τούρκο ομόλογό του Ρ. Τ. Ερντογάν, την μεταφράστριά του, τον υπουργό του Χ. Φιντάν και τον Πρωθυπουργό της Αλβανίας Ε. Ράμα…

ΜΑΤΑΙΟΛΟΓΟΥΝ, ματαιόσχολοι, όσοι εις μάτην κλαυθμυρίζουν, ματαιοπονούντες περί της μη ενάρξεως «διακοινοτικών» συνομιλιών αναζήτησης αμοιβαίως αποδεκτής «λύσης» του Κυπριακού και δη «απ’ εκεί που έμειναν στο Κραν Μοντανά» το 2017. Το προταχθέν λογοπαίγνιον «ματαιότης ματαιοτήτων», επελέγη ώστε να υπενθυμίζει εμφατικώς το προφανές, πασιφανές και ηλίου φαεινότερον, ανέκαθεν πασίγνωστο και διαχρονικώς αποδεικνυόμενο, ως μονίμως αμετάβλητο  γεγονός ότι: «Πάντα ματαιότης» τα εξαρτώμενα από έναν και μοναδικό παράγοντα, ονόματι Τουρκία.

Αυτός ακριβώς ο παράγοντας, η Τουρκία, απ’ αρχής και αδιαλείπτως από την δεκαετία του 1950 (προσκληθείσα τότε από την δολιότατη Βρετανία εναντίον του αντιαποικιακού αγώνα των Ελλήνων Κυπρίων) μέχρι και σήμερα, επί επτά δεκαετίες, καθορίζει το ψευδέστατο του όρου «διακοινοτικές».

Πόσο υπέροχο είσαι, ύδωρ ζων! Γλυκύτατε Σωτήρα μας

 

 

 ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΑΧΡΙΔΟΣ 

Ο Σωτήρας μας Χριστός δεν έδωσε το ζων ύδωρ μόνο στους Σαμαρείτες και τους Ιουδαίους. Το έδωσε κι εξακολουθεί να το δίνει μέχρι σήμερα σε κάθε άνθρωπο που έχει επίγνωση της πνευματικής του δίψας στην έρημο αυτής της ζωής. Κάποτε ο Κύριος στάθηκε στην Ιερουσαλήμ «και έκραξε λέγων· εάν τις διψά, ερχέσθω πρός με και πινέτω» (Ιωάν. ζ’, 37). Πρόσεξε πως το αναφέρει ο ευαγγελιστής: έκραξε. Ο Καλός Ποιμήν δεν ψιθυρίζει. Φωνάζει, κράζει το ποίμνιό Του, το καλεί στο νερό. Από την αγάπη Του για το ανθρώπινο γένος ο Χριστός στέκεται στη μέση της ερήμου αυτού του κόσμου και κράζει σ' όλους τους ταξιδιώτες που είναι εξαντλημένοι από τη δίψα. Ευλογημένοι είναι όσοι ακούνε τη φωνή Του και τον πλησιάζουν με πίστη. Ο Χριστός δε θα τους ρωτήσει ούτε ποια γλώσσα μιλάνε ούτε σε ποιο έθνος ανήκουν. Ούτε την ηλικία τους θέλει να μάθει ούτε αν είναι πλούσιοι ή φτωχοί. Θα δώσει σε όλους ύδωρ ζων για να τους ενισχύσει και να τους αναζωογονήσει, να τους ανανεώσει και να τους αναγεννήσει, να τους υιοθετήσει, να τους βγάλει από το πύρινο καμίνι αυτού του κόσμου και να τους οδηγήσει στη γη της επαγγελίας.

Μικρά Ασία, Θράκη, Πόντος . H Γενοκτονία και το Τραύμα

 

Θεοφάνης Μαλκίδης

Μικρά Ασία, Θράκη, Πόντος . H Γενοκτονία και το Τραύμα

Έκδοση: Αστική Εταιρεία «Ιπποκράτης». Κέντρο Πρόληψης των Εξαρτήσεων και Προαγωγής της Ψυχοκοινωνικής Υγείας . Κως 2026.

ISBN: 978-618-85777-4-9

 

Το βιβλίο του Θεοφάνη Μαλκίδη αναδεικνύει το αποσιωπημένο έγκλημα εναντίον του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας, της Θράκης και του Πόντου. Ο Ελληνισμός ο οποίος ζούσε για χιλιάδες χρόνια στις ιστορικές του εστίες, υπέστη από τους Νεότουρκους και τους Κεμαλικούς και στο χρονικό διάστημα 1908-1923 ένα απάνθρωπο έγκλημα, πρωτόγνωρο στην ιστορία της ανθρωπότητας, το οποίο στοίχισε τη ζωή σε πάνω από ένα εκατομμύριο Ελληνίδες και Έλληνες και προσφυγοποίησε πάνω από ενάμιση εκατομμύριο! Επιπλέον, το βιβλίο διερευνά το τραύμα της Γενοκτονίας, ως μέρος του σχεδίου εξαφάνισης του Ελληνισμού και διαιώνισης του εγκλήματος στους διασωθέντες και της μεταφοράς του στις επόμενες γενιές. Η στόχευση των υπευθύνων της Γενοκτονίας στις γυναίκες και τα παιδιά, οι βιασμοί, η δημιουργία αγνοουμένων, είναι μερικές από τις τραγικές συνιστώσες του μαζικού εγκλήματος και ταυτόχρονα του τραύματος της Γενοκτονίας.

Όπως αναφέρει στον πρόλογό της η πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Κω και της Αστικής Εταιρείας «Ιπποκράτης»- Κέντρο Πρόληψης των Εξαρτήσεων και Προαγωγής της Ψυχοκοινωνικής Υγείας Διονυσία Τελλή- Τσιμισίρη,  «η έκδοση είναι μια ουσιαστική συμβολή στην επιστημονική μελέτη θεμάτων Πολιτικής Ψυχολογίας και στον εμπλουτισμό της βιβλιογραφίας. Η βιαιότητα των διώξεων, το έγκλημα κατά προσώπων και συλλογικοτήτων, ανέδειξε την ψυχική διαταραχή του “τραύματος”, ως έκφραση υπαρξιακής απειλής, επώδυνων αναμνήσεων, προσωπικής και συλλογικής μνήμης θανάτου. Ο συγγραφέας, με εμπεριστατωμένο τρόπο, αναλύει και παρουσιάζει όλο το φάσμα της Ιστορίας της Γενοκτονίας, τις κοινωνικές διαστάσεις, τον ψυχικό τραυματισμό».

Παράλληλα, στην εισαγωγή του, ο Ἰατρός- Ψυχίατρος και Ἐπιστημονικός Διευθυντής τῆς Ἀστικῆς Ἑταιρείας Δημήτριος Κ. Γερούκαλης,  τονίζει ότι «η Γενοκτονία ἀποτελεῖ ἕν τῶν πλέον φρικτῶν ἐγκλημάτων κατά τῆς ἀνθρωπότητος, μέ ἀνεξιτήλους ἐπιπτώσεις τόσον έπί τῶν προσώπων, ἐπί τῶν ὁποίων ἀσκεῖται ἡ βία, ὅσον καί ἐπί τῶν ἐπερχομένων γενεῶν. Μέ τόν ὅρο Συλλογικό Τραῦμα  περιγράφονται αἱ μακροχρόνιαι ψυχολογικαί, κοινωνικαί καί πολιτισμικαί ἐπιπτώσεις τῆς κατα στροφικῆς ἐμπειρίας τοῦ πληγέντος πληθυσμοῦ (….) Ἡ ἡμέρα μνήμης τῆς Γενοκτονίας, ἐκφράζει τήν ἀνάγκην ἀναδείξεως τοῦ ἱστορικοῦ γεγονότος, ἀναδείξεως τοῦ Συλλογικοῦ Τραύματος, ἀποδόσεως τιμῆς πρός τά θύματα, διατηρήσεως τῆς ἱστορικῆς μνήμης και εὐαισθητοποιήσεως τῶν λαῶν. Ἡ προβολή, εἰς τό παρόν, τῆς Ἱστορίας, ἡ ἀναγνώρισις καί ἡ μνήμη εἶναι θεμελιώδη διά τήν ἱστορικήν αὐτοσυνειδησίαν καί τήν πρόληψιν».

Όλα τα παραπάνω δυστυχώς, είναι εν πολλοίς άγνωστα και συνεπώς ένας βασικός σκοπός είναι η ανάδειξή τους και η συνεχής προσπάθεια για να μην υπάρξουν ποτέ ξανά. Άλλωστε, όπως είναι γνωστό, ό,τι δεν τιμωρείται επαναλαμβάνεται και μάλιστα με τον πιο επώδυνο τρόπο!

Και ειδικά για τον Ελληνικό λαό η επανάληψη ήταν και οδυνηρή και τραγική: τα εγκλήματα στην Τραπεζούντα, στην Κερασούντα, στη Ραιδεστό, στην Αδριανούπολη, στα Σώκια, στη Σμύρνη, επαναλήφθηκαν στη Βιάννου, στην Κάνδανο, στα Κερδύλια, στους Πύργους, στο Μεσόβουνο, στο Δοξάτο, στο Δομένικο, στην Παραμυθιά, στη Ρόδο, στην Κω, στο Δίστομο, στα Καλάβρυτα.

Η ηρωική θυσία του Μιχαήλ Καραολή και Ανδρέα Δημητρίου

 

Του Θοδωρή Σπηλιώτη

 

Σαν σήμερα 10 Μαΐου 1956, απαγχονίστηκαν οι ήρωες του Κυπριακού αγώνα 1955-59, Μιχαήλ Καραολής και Ανδρέας Δημητρίου.

 

Πιο συγκεκριμένα η Κύπρος από τα αρχαία χρόνια κατοικούνταν από Έλληνες κατοίκους. Ωστόσο στο πέρασμα των αιώνων, πολλοί ήταν οι λαοί που την κατέκτησαν. Οι Έλληνες της Κύπρου, προσπαθούσαν πάντα με επαναστάσεις να ελευθερωθούν από τα δεσμά των ξένων κατακτητών. 

 

Από τον 19 ο αιώνα, το νησί βρισκόταν από Βρετανική κατοχή. Το 1955, οι Έλληνες της Κύπρου ξεκίνησαν ένοπλο αγώνα, με στόχο να ενωθεί η Κύπρος με την Ελλάδα. Από τους πρώτους που συμμετείχαν στον αγώνα, ήταν ο Μιχαήλ Καραολής και ο Ανδρέας Δημητρίου. Όμως κατά την διάρκεια ενόπλων επιχειρήσεων, οι Άγγλοι τους συνέλαβαν και τους καταδίκασαν σε θάνατο. 

Νίκος Γκάτσος

 

 Νίκος Γκάτσος (8 Δεκεμβρίου 1911 – 12 Μαίου 1992)

«Θα φέρει η θάλασσα πουλιά

κι άστρα χρυσά τ’ αγέρι

να σου χαϊδεύουν τα μαλλιά,

να σου φιλούν το χέρι.

Χάρτινο το φεγγαράκι,

ψεύτικη ακρογιαλιά,

αν με πίστευες λιγάκι

θα `σαν όλα αληθινά.»

Ελένη Στάικου, μια Ηρωίδα της Εξόδου

 Ζαρόκωστα.

 

Η ηρωίδα Ελένη Στάικου σε μεγάλη ηλικία.

 Γράφει ο Ιωάννης Κουζίου

 

Στις 11 Απριλίου 1826, ανήμερα της Κυριακής των Βαΐων, οι μαχητές πολιορκημένοι του Μεσολογγίου, αφού είχαν πλέον φθάσει στο έσχατο σημείο της ανθρώπινης αντοχής, αποφάσισαν να κερδίσουν την εσωτερική τους ελευθερία εξερχόμενοι από τα τείχη της πόλης, εκεί όπου τους περίμενε ο θάνατος. Ο εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός στο κορυφαίο και ανολοκλήρωτο ποίημα της ζωής του του Ελεύθεροι Πολιορκημένοι, περιγράφει συγκλονιστικά την ζωή μέσα στο Μεσολόγγι, « Άκρα του Τάφου σιωπή στον κάμπο βασιλεύει, λαλεί πουλί παίρνει σπυρί κι η μάνα το ζηλεύει. Τα μάτια η πείνα εμαύρισε, στα μάτια η μάνα μνέει. Στέκει ο Σουλιώτης ο καλός παράμερα και κλαίει. Έρμο τουφέκι σκοτεινό τι σε έχω γώ στο χέρι; όπου συ μου γινες βαρύ και ο Αγαρηνός το ξέρει».

Στο συμβούλιο που έγινε στον ιερό ναό του Αγ. Σπυρίδωνος υπό την προεδρία του επισκόπου Ρωγών Ιωσήφ, οι πρόκριτοι και οι οπλαρχηγοί αντιλαμβανόμενοι ότι η ζωή των πολιορκημένων ήταν δραματική καθώς η πείνα και οι αρρώστιες θέριζαν (έτρωγαν σκύλους, γάτες, ποντίκια και ότι άλλο έβρισκαν), αποφάσισαν να πραγματοποιηθεί η Έξοδος την νύκτα της 10ης προς 11ης Απριλίου 1826. Δέκα ή έντεκα χιλιάδες πολεμιστές, γυναικόπαιδα και άμαχοι από τους οποίους μόνο τρεισήμισι χιλιάδες ήταν οπλισμένοι αντιμετώπισαν με σθένος σαράντα χιλιάδες Οθωμανούς, Αλβανούς και Αιγύπτιους κατάφεραν να σωθούν μόνο χίλιοι εξακόσιοι μαχητές, τρακόσιοι άμαχοι και δεκατρείς γυναίκες.

Εἰς πολλὰ ἔτη Πόλη μας!!!

 

Ἡ 11η Μαΐου. Ἐπέτειος ἱδρύσεως τῆς Κωνσταντινουπόλεως ὑπὸ τοῦ Ἁγίου ἡμῶν Αὐτοκράτορος Μεγάλου Κωνσταντίνου.

Στη Βουλή η «άλωση» της Θράκης από τους Τούρκους

Ο βουλευτής Αν. Αττικής της Ν.Δ. Γιώργος Βλάχος μίλησε για την αποκάλυψη του Θεοφάνη Μαλκίδη στην «κυριακάτικη δημοκρατία» για τη μαζική αγορά ακινήτων από πολίτες της γείτονος. Ενοχη σιωπή από τον υφ. Οικονομικών Γιώργο Κώτσηρα

Στη Βουλή έφερε την αποκάλυψη της «κυριακάτικης δημοκρατίας» για τη μαζική αγορά ακινήτων από Τούρκους στη Θράκη ο βουλευτής Ανατολικής Αττικής της Ν.Δ. Γιώργος Βλάχος, χωρίς όμως ο παριστάμενος υφυπουργός της κυβέρνησης να δείξει οποιαδήποτε ευαισθητοποίηση για το θέμα.

Δέκα χρόνια από το πρώτο συνέδριο για το Ποντιακό Ζήτημα στην Άγκυρα – Όλα όσα έγιναν

 

Δυνατό συμβολισμό είχε το συνέδριο για το Ποντιακό στην Άγκυρα, καθώς για πρώτη φορά Έλληνες και Τούρκοι διανοούμενοι το έθεσαν επί τάπητος και συζήτησαν γι’ αυτό στην Τουρκία. Ένας επιστημονικός και γόνιμος διάλογος έλαβε χώρα στις 9 Απριλίου, όμως δεν έλειψαν η συγκίνηση και η συναισθηματική φόρτιση καθώς βασικό θέμα της συζήτησης ήταν η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου.

Η εκδήλωση ξεκίνησε με την τήρηση ενός λεπτού σιγής για τα θύματα των Γενοκτονιών της Ανατολής.

«Κάποιες γροθιές ήταν σηκωμένες στην αίθουσα· ίσως μια υπόσχεση για τη συνέχεια του αγώνα τους. Η συγκίνηση ήταν μεγάλη» μετέφερε το κλίμα του συνεδρίου στο pontos-news.gr ο Στέργιος Θεοδωρίδης, ο οποίος ήταν ένας από τους εισηγητές. «Η εξαφάνιση αυτού του πληθυσμού δεν έγινε από τον… αέρα. Μια τέτοιας έκτασης μεγάλη καταστροφή απαιτεί κάποιους που την σκέφτηκαν, κάποιους που την σχεδίασαν και κάποιους που εκτέλεσαν αυτό το σχέδιο.

Ο Στέργιος Θεοδωρίδης κατά τη διάρκεια της ομιλίας του

»Η συμβολή των ανθρώπων αυτών εκεί [στην Τουρκία] θα μας βοηθήσει να ξεμπερδέψουμε με τους ακραίους εθνικιστές και τους αναθεωρητές της ιστορίας τύπου Φίλη. Οι άνθρωποι εκεί δείχνουν να νιώθουν πιο φτωχοί που φύγαμε από εκεί. Κάποιοι άλλοι ίσως να το θεωρούν ως ένα βάρος πάνω τους και μέσα από αυτήν τους την αποκάλυψη της αλήθειας ίσως να απελευθερωθεί η συνείδησή τους».

Την άποψή του για το συνέδριο εξέφρασε και ο δρ Κοινωνικών Επιστημών και μέλος της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών Θεοφάνης Μαλκίδης. «Είναι μια ιστορική στιγμή για το ζήτημα της Γενοκτονίας. Ο κύκλος άνοιξε πριν από 15 χρόνια στη Νέα Υόρκη με την πρώτη αναγνώριση. Συνεχίστηκε στη Στοκχόλμη το 2010 και στο Ερεβάν το 2015, και κλείνει με το ιστορικής σημασίας συνέδριο στην Άγκυρα που πραγματοποιήθηκε από συναγωνιστές και φίλους που αγωνίζονται για την Αναγνώριση της Γενοκτονίας.

»Ανοίγει τώρα ένας νέος κύκλος που θα σηματοδοτήσει ουσιαστικά και νέες αναγνωρίσεις, αλλά κυρίως παραδοχή από την τουρκική κοινωνία για το έγκλημα».

Για τον Ελληνισμό της Ανατολής

 

Θεοφάνης Μαλκίδης 

Για τον Ελληνισμό της Ανατολής 

Η συνέντευξη στο ραδιοφωνικό σταθμό Maximum