Αγάπη Μπουνόβα,
Αναστασία Νάσιου,
Βασιλική Σκαμπαρδώνη,
Έλενα Κατσαρού ,
Βούλα Μπουκοβάλα

Θεοφάνης Μαλκίδης
Οπως η 27η Ιανουαρίου είναι Διεθνής Ημέρα Μνήμης των Θυμάτων του Ναζισμού, η 19η Μαΐου να γίνει Διεθνής Ημέρα Μνήμης των Θυμάτων του Κεμαλισμού.
«Εμείς που θανατωθήκαμε εδώ, μην μας ξεχνάς γιατί η λήθη του κακού είναι άδεια για την επανάληψή του», αναφέρει η επιγραφή του μνημείου στο ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης και εξόντωσης Μαουτχάουζεν – Γκούζεν της Αυστρίας, υπενθυμίζοντας τον θάνατο 3.700 Ελλήνων κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, αλλά και πως η λήθη μπορεί να σκεπάσει παλιά εγκλήματα και να επιτρέψει την εμφάνιση νέων.
Το Συμβούλιο της Ευρώπης το 2000 και ο Oργανισμός Hνωμένων Eθνών το 2005 καθιέρωσε την 27η Ιανουαρίου, την ημέρα δηλαδή του 1945 που απελευθερώθηκε το στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς Άουσβιτς-Μπίρκεναου, ως «Διεθνή Ημέρα Μνήμης των Θυμάτων του Ολοκαυτώματος». Οι δύο αυτοί Οργανισμοί υπεράσπισης, μεταξύ των άλλων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο, αποφάσισαν να υιοθετήσουν τις σχετικές προτάσεις, ως διαρκή υπενθύμιση της συστηματικής προσπάθειας για την ολοκληρωτική εξόντωση εθνικών ή άλλων ομάδων από τη Ναζιστική Γερμανία και τους συνεργάτες της κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου.
Οι επιδιώξεις της Άγκυρας για δικαιοδοσία στο μισό Αρχιπέλαγος, το αίτημα για αποστρατιωτικοποίηση 23 νησιών και η επαγρύπνηση από τις ελληνικές αρχές

Πέντε είναι πλέον τα επιβεβαιωμένα θύματα από την καταστροφική έκρηξη που σημειώθηκε τα ξημερώματα της Δευτέρας (26.01.2026) στη μπισκοτοβιομηχανία «Βιολάντα» στα Τρίκαλα. Πέντε γυναίκες που εργάζονταν σκληρά βρήκαν τραγικό θάνατο μέσα στο εργοστάσιο. Η τραγωδία άφησε πίσω της πέντε άδεια σπίτια, ορφανά παιδιά και οικογένειες βυθισμένες στο πένθος.
Η Έλενα Κατσαρού, μητέρα ενός 13χρονου παιδιού δούλευε στο εργοστάσιο μαζί με τη μητέρα της.
Πωλείται και η ιστορία;
ΟΛΟΙ μας λένε ποσό καλό είναι
που έρχονται οι Τούρκοι τουρίστες και επενδυτές στην Αλεξανδρούπολη, που αγοράζουν τα σπίτια, τις επιχειρήσεις και ό,τι άλλο επιθυμούν.
Αν αληθεύει η πληροφορία και το κτίριο αυτό πουλήθηκε σε Τούρκους.
Μόνο που εδώ στη διάρκεια της κατοχής βασανίστηκαν και εκτελέστηκαν από τους Γερμανούς και Βούλγαρους κατακτητές, εκατοντάδες Ελληνίδες και Έλληνες που αγωνίστηκαν για την ελευθερία μας.
Εντάξει στην οικονομία, όπως λένε, δεν υπάρχουν σύνορα, δεν υπάρχουν φραγμοί, δεν υπάρχει τίποτα παρά μόνο κέρδος,
αλλά το να πωλείται μαζί με το κτίριο και η ιστορία, δεν ενδιαφέρει κανέναν;
Η συνέντευξη στον τηλεοπτικό σταθμό Θράκη Νετ
Θεοφάνης Μαλκίδης
Επειδή, επτά χρόνια μετά, συνεχίζουν να μας κατηγορούν αυτοί που ούτε την υπογραφή τους τόλμησαν να βάλουν στη <<Συμφωνία>> και οι άλλοι που <<ξέχασαν>> τη Μακεδονία για θέσεις και καριέρα, δεν σημαίνει ότι νίκησε το άδικο.
Η Ύβρις των Πρεσπών θα έχει την Νέμεση που της αναλογεί.
Εμείς δεν υπογράψαμε, δεν συμφωνήσαμε, δεν ψηφίσαμε!
Η ομιλία μου στο τελευταίο συλλαλητήριο στη Βέροια λίγες ώρες πριν την <<κύρωση>>...

Θ. Κολοκοτρώνης προς Κεχαγιά του Ιμπραήμ: «Αυτά που μας φοβερίζεις να τα κόψεις και να κάμεις ούτε πόλεμος είναι, ούτε πέραση έχουν σ’ εμάς. Εδώ, τώρα, ξανάγινε Ελλάδα.
Όχι τα σπίτια, όχι τα δένδρα να μας κάψεις, αλλά και πέτρα πάνω στην πέτρα να μην αφήσεις, όσοι Ελληνες μείνουν, ακόμη και ένας μονάχα, πάντα θα πολεμούμε για τον τόπο μας, στους κάμπους ή και στα βουνά για την ελευθερία μας. Μην ελπίζεις λοιπόν πως θα ξαναγίνουμε δούλοι και πως τη γη μας θα την κάμεις δική σου. Βγάλ ’το απ’ το νου σου!»
Η Ελλάδα του 1821 αγωνίσθηκε επί περίπου οκτώ χρόνια και νίκησε, γιατί είχε αποφασίσει να νικήσει και να αποκτήσει την ανεξαρτησία και την ελευθερία της. Αυτή η μεγάλη ιστορική απόφαση, η οποία παραδινόταν από γενιά σε γενιά, συνένωνε τους Ελληνες στον αγώνα.
Το καλπάκι συνάντησε τον τζουμπέ του άρχοντα, το φέσι του νοικοκύρη τη σερβέτα του ξωτάρη. Η σκούφια του παζαρίτη την πουκαμίσα του χωρικού. Με τον γενικό ξεσηκωμό εξαφανίστηκαν οι εξ Ανατολών βάρβαροι και προαιώνιοι ποδοπατητές της κλασικής γης. Καμιά δύναμη του επιδρομέα κατακτητή δεν πέτυχε να κάμψει τον αγώνα του έθνους.
Ακόμη και η τελευταία επιδρομή κατά της Ελλάδος (1828) προσέκρουσε στο θαύμα της ελληνικής αντίστασης, παρ’ όλες τις εσωτερικές διαιρέσεις και διχόνοιες. Διότι υπήρξαν νουνεχείς αγωνιστές, οι οποίοι είχαν ξεκινήσει αγράμματοι, αλλά αφουγκράζονταν το ηθικό πλεονέκτημα της καταγωγής και τα φιλελεύθερα μηνύματα του πολιτισμένου κόσμου.
Εκείνοι που δεν σκιάχτηκαν από τη φλόγα και την αιματοχυσία, και πρωταγωνίστησαν με το σπαθί και το τουφέκι τους. Χρησιμοποίησαν όμως την ορθή σκέψη και τον ορθό λόγο, τον οποίο καλλιέργησαν στο έδαφος της πατρίδας.
Εκφραστής τους, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης. Ο Γέρος του Μοριά, που στάθηκε όρθιος και τετράγωνος, όπως ήταν πάντοτε, μήνυσε στον Ιμπραήμ που ερχόταν από την Αίγυπτο για να ξανασκλαβώσει τον Μοριά:
«Οι Ελληνες δεν ματαγίνονται δούλοι! Τελείωσε!»
Βρισκόταν τότε στη Μεσσηνία. Πριν φθάσει εκεί ο Ιμπραήμ, έστειλε τον Κεχαγιά του με χίλιους και πλέον ατάκτους για να αρχίσουν νέα καταστροφή. Γράφει ο Κολοκοτρώνης στα απομνημονεύματά του πως «τους έστειλε για ν’ ανοίξουν τον δρόμο με τσεκούρια και με άρματα, να σκοτώσουν και να κάψουν ελαιώνες, αμπέλια, μουριές και σπίτια».
Εν τω μεταξύ ο πανίσχυρος Αιγύπτιος στρατάρχης ετοίμαζε τα τακτικά στρατεύματά του στη Ζαχάρω. Νόμιζε ότι διά πυρός και σιδήρου και με τη δύναμη του ισχυροτέρου θα εξουδετέρωνε την απόφαση του ελληνικού έθνους. Πως θα κέρδιζε το τελευταίο του πολεμικό παιχνίδι με τους όγκους της νέας επιδρομής. Όμως έχασε. Ο Κεχαγιάς του κάλεσε τους ελεύθερους Μεσσήνιους να υποταχθούν πάλι και να προσκυνήσουν.

Σε μείζον εθνικό πρόβλημα αναδεικνύεται το δημογραφικό για την Ελλάδα. Η υπογεννητικότητα και η γήρανση του πληθυσμού δεν επιτρέπουν κανέναν εφησυχασμό. Tο ένα τρίτο του πληθυσμού στη χώρα μας, μέχρι το 2050, θα είναι 65 ετών και άνω.
Άκρως ανησυχητικά είναι τα στοιχεία για το δημογραφικό με τη γήρανση του ελληνικού πληθυσμού και την υπογεννητικότητα να μας έχουν χτυπήσει προ πολλού την πόρτα. Πρόκειται για ένα μείζον εθνικό πρόβλημα με τεράστιες διαστάσεις που αναμένεται να επιδεινωθεί τα επόμενα χρόνια.

Φώτης Κόντογλου
Ἡ ψευτιὰ καὶ ὁ πνευματικὸς ἐκφυλισμὸς ἁπλώνει μέρα μὲ τὴν ἡμέρα ἀπάνω στοὺς Ἕλληνες καὶ τοὺς παραμορφώνει. Ἕναν λαὸ, ποὺ ξεχωρίζει ἀνάμεσα σ’ ὅλα τὰ ἔθνη καὶ ποὺ εἶναι γεμᾶτος πνευματικὴ ὑγεία, πᾶμε νὰ τὸν κάνουμε ἐμεῖς, οἱ λογῆς-λογῆς καλαμαράδες, καί οἱ ἄλλοι γραμματιζούμενοι, σαχλόν, χωρὶς χαρακτῆρα, χωρὶς πνευματικὸ νεῦρο, χωρὶς πνευματικὴ ἀνδροπρέπεια, χωρὶς χαρακτῆρα.
ΜΑΡΚΟΣ ΔΡΑΚΟΣ
Το ήθος και το κάλλος της Κυπριακής νεότητας: Ας πάρουμε λίγο από το αίμα των ηρώων μας για να καθαρίσουμε το δικό μας
Του ΞΕΝΗ Χ. ΞΕΝΟΦΩΝΤΟΣ*
Εν μέσω αδυσώπητων συγκυριών για τη μαρτυρική μας πατρίδα, που σημαδεύονται από την νεοθωμανική απειλή, αλλά και την πρωτοφανή πολιτική ανηθικότητα και κοινωνική κατάπτωση, μνημονεύουμε τον ήρωα Μάρκο Δράκο, που φτερούγισε για την αθανασία χαράματα της 19ης Ιανουαρίου 1957.
Υποκλινόμαστε σήμερα μπροστά στο μεγαλείο της θυσίας του «Λυκούργου» της ΕΟΚΑ, του 25χρονου γενναιόψυχου νέου από τη Λεύκα, στελέχους της ΟΧΕΝ του Παπασταύρου και συνδικαλιστή της ΣΕΚ, που έχοντας μερονυχτίς την Αγία Γραφή στην τσέπη, έδιδε ακατάπαυστα τον υπέρ ελευθερίας αγώνα.

Θεοφάνης Μαλκίδης
Για τα Ίμια, για την ελληνική εθνική κυριαρχία
Η συνέντευξη στο ραδιοφωνικό σταθμό Focus


Ήταν η νύχτα που η Ελλάδα και η Τουρκία κοιτάχτηκαν στα μάτια του πολέμου.
Στις κορυφές των Ιμίων, στο Αιγαίο που έβραζε,
χτίστηκε ένα θρίλερ γεμάτο αβεβαιότητα, λάθη και πολιτικές
συγκρούσεις.
Μέσα από μαρτυρίες-φωτιά, ο ναύαρχος Λυμπέρης — τότε
αρχηγός ΓΕΕΘΑ —
αποκαλύπτει για πρώτη φορά τα λόγια που αντηχούσαν
στα τηλέφωνα του
ΚΥΣΕΑ. Ναύαρχοι, με τα χέρια στο πηδάλιο και το
βλέμμα στον εχθρό,
μιλούν για τις εντολές που δεν ήρθαν ποτέ.
Ο επικεφαλής των ΟΥΚ αποκαλύπτει πως η ομάδα του
ήταν έτοιμη να
αποβιβαστεί στη Δυτική Ίμια. Όμως, η εντολή αλλάζει
τελευταία στιγμή.
Ένα κρίσιμο σχέδιο ανατρέπεται, και μαζί του η έκβαση
μιας πιθανής αναμέτρησης.
Στο παρασκήνιο, η πολιτική ηγεσία παλεύει με τον χρόνο. Ο Δημήτρης Ρέππας, τότε κυβερνητικός εκπρόσωπος, αποκαλύπτει για πρώτη φορά το τι πραγματικά ειπώθηκε στη συνεδρίαση του ΚΥΣΕΑ. Η σύγκρουση Σημίτη – Λυμπέρη δεν ήταν απλώς λεκτική. Ήταν στρατηγική. Και άλλαξε τον ρου της κρίσης.
Αυτό δεν είναι απλώς ένα ρεπορτάζ. Είναι το χρονικό μιας νύχτας που θα μπορούσε να είχε γράψει την αρχή μιας τραγωδίας. Και τα ερωτήματα που αφήνει πίσω του παραμένουν αναπάντητα.
Δείτε το ντοκιμαντέρ του Αργύρη Ντινόπουλου στο OPEN:

Ο αείμνηστος Μιχάλης Χαραλαμπίδης
και η αλήθεια για τα Ίμια!
Θεοφάνης Μαλκίδης
Για την εθνική κυριαρχία στο Αιγαίο, για την επιβίωση του Ελληνισμού
«Ιωνίαν Γην δώσαμεν, Αιγαίον Ύδωρ δεν θα δώσουμε!» Μιχάλης Χαραλαμπίδης ( Το Τουρκικό Πρόβλημα, η ανθρωπιστική Ελλάδα. Αθήνα: εκδόσεις Στράβων 2020).
Η πορεία και διαδρομή του Αιγαίου, της Ελληνικής αυτής θάλασσας στο χρόνο, αποτελεί τη συμπύκνωση της ευρύτερης, γενικότερης, συνολικότερης ελληνικής ιστορίας. Πολιτισμός, ανάπτυξη, οικουμενική προσφορά, αλλά και διαρκή αντίσταση μέχρι την Ελευθερία. Ταυτόχρονα με όλα τα παραπάνω, η συνεχής επιβεβαίωση της εθνικής κυριαρχίας στο Αιγαίο αφορά ένα μεγάλο ιστορικό καθήκον και χρέος έναντι των προηγούμενων και των επόμενων γενεών.
«Η μεγάλη διάκριση δεν είναι ανάμεσα στους πολύ μεγάλους και στους μικρότερους τεχνίτες, αλλά ανάμεσα σ’ εκείνους που έφεραν έστω και μια σταγόνα λάδι στο φάρο της τέχνης, και σ’ εκείνους που η ύπαρξή τους είναι για την τέχνη αδιάφορη. Το πρώτο ζήτημα δεν είναι ποιος είναι μεγάλος και ποιος είναι μικρός, αλλά ποιος κρατάει την τέχνη ζωντανή. Ένας από τους ελάχιστους ανθρώπους που βλέπω σα μια πηγή ζωής για τη σύγχρονη ζωγραφική μας είναι ο Θεόφιλος», γράφει ο Γιώργος Σεφέρης. (Στη φωτογραφία ο Θεόφιλος με την μητέρα του, τέλη 19ου αιώνα).

Οι εξαιρετικοί άνθρωποι και αγαπημένοι φίλοι Γιάννης Τοπαλούδης και Κυριακή Αρμουτίδου, για τη δολοφονία της κόρης τους Ελένης......
Τα κειμήλια (από το ρήμα κείμαι) είμαστε κάποια κείμενα, πάλι από το κείμαι, που δεν θα αυτοπροσδιοριστούμε ως κλασσικά, μα υπάρχοντα, εσαεί παρόντα. Είμαστε,για παράδειγμα, ο «Θούριος» του Ρ. Φεραίου, ο «Ύμνος» του Δ. Σολωμού και οι «Ωδές» του Α. Κάλβου (για την ελληνική ελευθερία), η «Εννάτη Ιουλίου» του Β. Μιχαηλίδη. η «Αφήγηση του Ματρόζου για την μάχη του Γρ. Αυξεντίου στον Μαχαιρά» και το «Διάγγελμα του Τ. Παπαδόπουλου» (για την κυπριακή ελευθερία), μια «Ομιλία» του Τσε Γκουεβάρα ή του Μάρτιν Λούθερ Κιγκ (για την παγκόσμια ή την φυλετική ελευθερία) και δεκάδες, εκατοντάδες και χιλιάδες άλλα κείμενα από την κυπριακή, την ελληνική και την παγκόσμια διανόηση.
Όταν, επομένως, λέμε ότι «ενθάδε κείμεθα» (εμείς τα κειμήλια – κείμενα), με το «ενθάδε» εννοούμε την ρίζα μας, την ελευθερία, την όποια μορφή ελευθερίας, επειδή η ελευθερία είναι μία -ενιαία και αδιαίρετη- και με το «κείμεθα» δεν εννοούμε ότι είμαστέ νεκροί, εδώ θαμμένοι, μα κεκοιμημένοι, ονειρευόμενοι, άνθρωποι άνω θρώσκοντες, ελεύθεροι, επειδή η ελευθερία είναι η πεμπτουσία της ανθρώπινης υπόστασης, που μας εξασφαλίζει την αιώνια νεότητα και την αθανασία.
Βασισμένη στην τηλεοπτική σειρά «Άγιος Παΐσιος - Από τα Φάρασα στον Ουρανό» Για πρώτη φορά στην μεγάλη οθόνη, η ιστορία που άγγιξε βαθιά τις καρδιές εκατομμυρίων ανθρώπων και προκάλεσε συγκίνηση σε όλη την Ελλάδα. Ένας σύγχρονος Άγιος της Ορθοδοξίας που άφησε σημαντική πνευματική παρακαταθήκη. Μια αστείρευτη πηγή σοφίας και καλοσύνης. Οι διδαχές του παρηγορητικές. Ο λόγος του διαχρονικός. Η πορεία του θαυμαστή.
«Δεν χρειάζομαι το διεθνές δίκαιο. Η ίδια η ηθική [μου] είναι το μόνο όριο της εξουσίας [power – δύναμής] μου», δήλωσε ο Πρόεδρος των ΗΠΑ για την στρατιωτική επιδρομή στη Βενεζουέλα, την αιχμαλώτιση και απαγωγή του προέδρου της χώρας και της συζύγου του.
του Λάζαρου Α. Μαύρου
ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ είναι εντελώς ομοούσια παρ’ ότι έχουν απειράριθμες διαφορές στις λεπτομέρειες υλοποίησής τους και, χρονικά, απέχουν μεταξύ τους… δύο χιλιάδες τετρακόσια σαράντα δύο (2.442) χρόνια:
Θεοφάνης Μαλκίδης *
Ποιος θα ζήσει στον Έβρο;
1.Τα
τρομακτικά δεδομένα
Δε θα χρειαστούν παρά μόνο λίγα λεπτά για να απαριθμήσουμε τα (τρομακτικά)
δημογραφικά δεδομένα στον Έβρο, που δείχνουν ότι δεν επιτρέπεται και άλλη απώλεια χρόνου, για
να εξαχθούν συμπεράσματα και για να προχωρήσουμε παρακάτω.
Ένας στους τέσσερις κατοίκους είναι άνω των 65 ετών, ποσοστό
πάνω από τον μέσο όρο της χώρας. Το 2016 οι γεννήσεις ήταν 1.187, ενώ μόλις
εννιά χρόνια αργότερα, έπεσαν στις 805, καταγράφοντας μείωση κατά 32%. Ειδικότερα,
στο διάστημα 1981-2021 ο πληθυσμός του Δήμου Σουφλίου μειώθηκε κατά 43%, ο
πληθυσμός του Δήμου Διδυμοτείχου μειώθηκε κατά 41% και ο πληθυσμός του Δήμου Ορεστιάδας
μειώθηκε κατά 27%. Μάλιστα η επί
δεκαετίες δημογραφική κατάρρευση των χωριών και των οικισμών που περιβάλλουν τα αστικά κέντρα,
είναι εντυπωσιακή. Ο πληθυσμός μειώθηκε κατά περίπου 10% στη δεκαετία μεταξύ
των δύο τελευταίων απογραφών, ποσοστό τριπλάσιο σε σχέση με τον μέσο όρο, στα
περισσότερα χωριά ζουν πλέον λίγοι ηλικιωμένοι κάτοικοι και ότι τα σχολεία τους
έχουν κλείσει εδώ και πολύ καιρό. Ενδεικτικό
είναι ότι περισσότεροι από τους μισούς κατοίκους του νομού ζουν στον δήμο
Αλεξανδρούπολης. Στην όαση δηλαδή μέσα
στην απέραντη έρημο….
Στους εκατό ανθρώπους που
κατοικούσαν το 1981 στα περισσότερα χωριά του νομού, έχουν απομείνει από είκοσι έως πενήντα άτομα, οι
πληθυσμοί δηλαδή έφτασαν να μειωθούν
μέχρι και κατά 60% έως 80%.
Ειδικότερα στον βόρειο Έβρο, στο «Τρίγωνο», η κατάσταση είναι αποκαρδιωτική
έως τρομακτική. Στη δημοτική ενότητα Τριγώνου του Δήμου Νέας Ορεστιάδας με δεκαεπτά χωριά η απογραφή του 2021 κατέγραψε μείωση του
πληθυσμού κατά 33,5%. Ανάλογη είναι η κατάσταση και στα οχτώ χωριά της
δημοτικής ενότητας Κυπρίνου, του ίδιου Δήμου, όπου η μείωση ξεπέρασε το 34%.
Σήμερα, στην περιοχή του βορείου Έβρου, το χωριό Γαλήνη έχει ένα μόνο κάτοικο, ο Κριός έμεινε με επτά, η Μηλιά με δεκαπέντε, ο Δίλοφος και το
Θεραπειό με εικοσιεπτά, η Χελιδόνα που
είχε το μεγαλύτερο στρατόπεδο στην περιοχή έμεινε με δεκατρεις και ο κατάλογος δεν έχει τέλος.
Και ένα «οξύμωρο»: το χωριό Φυλάκιο έχει 150 κατοίκους και στο Κέντρο Υποδοχής
και Ταυτοποίησης βρίσκονται, τη στιγμή
που γράφονται αυτές οι γραμμές, 900 !
2. Η Τουρκία θα
καλύψει το κενό ;
Τα παραπάνω στοιχεία δείχνουν ότι η ύπαιθρος του νομού Έβρου
καταρρέει, με αποτέλεσμα να είμαστε πλέον προ της ορατής προοπτικής ερήμωσης
πολλών περιοχών (π.χ. «Τρίγωνο», Μεταξάδες, Σουφλί, Διδυμότειχο). Στην πράξη
βεβαίως καμία περιοχή δεν ερημώνει για πάντα, αφού κατοικείται από άλλους πληθυσμούς. Εν προκειμένω και έχοντας υπόψη σχετικές
αναφορές, με την εγκατάσταση Βουλγάρων μουσουλμάνων και
πληθυσμών Ρομά σε αυτές τις περιοχές του Έβρου, μπορούμε να καταλάβουμε τα
υπόλοιπα.
Την ίδια στιγμή δηλαδή που συμβαίνουν αυτά στην έρημο του
κεντρικού και βόρειου Έβρου, υπάρχουν πληροφορίες για αγορές εγκαταλειμμένων
οικιών, ενώ στο νότο, στην όαση της Αλεξανδρούπολης, συμβαίνει πραγματική
κοσμογονία με την έλευση των Τούρκων τουριστών οι οποίοι μέσα σε δύο χρόνια
παρουσίας τους έχουν μετατραπεί σε «επενδυτές».
Στέλιος Κούκος
Ο θεσσαλονικιός συγγραφέας Νίκος Μπακόλας σε μια συνέντευξή του στον ποιητή και συγγραφέα Θανάση Γεωργιάδη είχε πει, πως η «Θεσσαλονίκη έχει μόνο ένα μεγάλο συγγραφέα, τον Πεντζίκη»*.
Ο Παλαμήδης ήταν ήρωας του Τρωικού Πολέμου. Το όνομα του είναι σύνθετο, βγαίνει από τις λέξεις παλάμη + μήδομαι → «αυτός που με τα έργα των χεριών του (παλάμη) εκδηλώνει την ευφυΐα/τέχνη (μήδομαι)» Ήταν ένα από τα τέσσερα παιδιά του Ναυπλίου και της Κλυμένης. Αδέλφια του ήταν ο Οίαξ , ο Ναυσιμέδων και ο Δαμάστωρ.[1] Μεγάλωσε κοντά στον σοφό κένταυρο Χείρωνα, μαζί με άλλους ήρωες του Τρωικού πολέμου. Εκεί διδάχθηκε αστρονομία, ιατρική, μουσική, μαντική, πολεμική και κυνηγετική τέχνη[2]. Ωστόσο, ξεχώρισε ανάμεσα στους σύγχρονούς του για την σοφία του[3].