Θεοφάνης Μαλκίδης
Για την Επανάσταση του 1821
Τι σημαίνει πραγματικά η Ελληνική Επανάσταση του 1821 και γιατί η σημερινή Ελλάδα τιμά τους προδότες της αντί για τους ήρωές της. Ο Θεοφάνης Μαλκίδης μιλάει στο Focus FM με αφορμή την 25η Μαρτίου και θέτει ερωτήματα που κανείς δεν τολμά να απαντήσει. Πώς γίνεται να υπάρχουν περισσότεροι δρόμοι και λεωφόροι με ονόματα ανθρώπων που εξυπηρετούσαν ξένα συμφέροντα, παρά με τα ονόματα του Κολοκοτρώνη, του Μακρυγιάννη, του Καραϊσκάκη και του Αθανασίου Διάκου. Αυτό δεν είναι τυχαίο, υποστηρίζει ο Μαλκίδης, αλλά αντανάκλαση ενός εθνομηδενισμού που έχει διεισδύσει βαθιά στην ελληνική ιστοριογραφία και στα ελληνικά πανεπιστήμια.
Η συζήτηση ξεκινά με μια αποκαλυπτική παρατήρηση. Ο Μαλκίδης έκανε μια στατιστική ανάλυση και βρήκε ότι οι οδοί με ονόματα γνωστών προδοτών και συνεργατών ξένων δυνάμεων υπερτερούν αριθμητικά από αυτές που φέρουν τα ονόματα των μεγάλων ηρώων της ελληνικής επανάστασης 1821. Αυτοί οι άνθρωποι, αντί να εξυπηρετούν τα συμφέροντα του επαναστατημένου γένους, λειτουργούσαν ως εκτελεστές των εντολών της Αγγλίας, της Γαλλίας και της Ρωσίας. Τα δάνεια που πήραν οι Έλληνες μετά την Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου αποτελούν ζωντανό παράδειγμα. Από τα 2 εκατομμύρια λίρες του πρώτου δανείου, στην Ελλάδα έφτασαν μόνο 300 χιλιάδες, ενώ με τους τόκους το χρέος εκτινάχθηκε στα 5 εκατομμύρια και χρειάστηκαν 100 χρόνια για να αποπληρωθεί. Στο δεύτερο δάνειο, από τα 3 εκατομμύρια έφτασαν μόνο 400 χιλιάδες. Τα υπόλοιπα χρήματα κατέληξαν σε δημογέροντες, κοτσαμπάσηδες και συνεργάτες των Τούρκων. Ο Μαλκίδης αναδεικνύει ένα στοιχείο που συχνά παραβλέπεται στην ελληνική επανάσταση. Από το 1453 μέχρι το 1821, ο Ελληνισμός πραγματοποίησε πάνω από 500 επαναστατικά κινήματα, δηλαδή τουλάχιστον δύο τον χρόνο. Αυτό καταρρίπτει πλήρως τον μύθο που καλλιεργούν κάποιοι ιστορικοί ότι οι Έλληνες συμβίωναν αρμονικά με τους κατακτητές. Η πραγματικότητα ήταν 600 χρόνια σκλαβιάς, όπου οι Έλληνες δεν είχαν δικαίωμα να κατέχουν γη, δεν μπορούσαν να κυκλοφορούν ελεύθερα και ζούσαν υπό καθεστώς καταπίεσης. Η Φιλική Εταιρεία ήρθε να οργανώσει αυτό που ήδη υπήρχε ως λαϊκό αίτημα για ελευθερία. Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στον ρόλο του ναυτικού στην επανάσταση, το οποίο κατά τον Μαλκίδη αποτέλεσε το 99% της επιτυχίας, τόσο για τη μεταφορά πολεμοφοδίων και τροφίμων όσο και για την υπεράσπιση των ακτών. Μορφές όπως η Μαντώ Μαυρογένους, η Δόμνα Βισβίζη, ο Αλέξανδρος και ο Δημήτρης Υψηλάντης μπήκαν πλούσιοι στην επανάσταση και πέθαναν πάμφτωχοι. Σε αντίθεση, σημειώνει ο ιστορικός, με τους σημερινούς πολιτικούς που μπαίνουν στην πολιτική φτωχοί και βγαίνουν πάμπλουτοι. Η πίστη αυτών των ηρώων στον Θεό ήταν βαθιά και αδιαπραγμάτευτη. Ο Κολοκοτρώνης συνομιλούσε με τους Αγίους, ο Μακρυγιάννης έταζε την ελευθερία του έθνους στον Άγιο Γεώργιο, και ο θεμελιώδης όρκος ήταν πάντα "για του Χριστού την πίστη και της πατρίδας την ελευθερία". Ο Μαλκίδης κλείνει με μια πρόταση και η οποία αξίζει τη μέγιστη προσοχή. Οι 800 χιλιάδες Έλληνες που έπεσαν υπέρ πατρίδος και υπέρ πίστεως, από τον Αθανάσιο Διάκο μέχρι τα ολοκαυτώματα της Σαμοθράκης, της Κάσου και της Νάουσας, αξίζουν να αγιοκαταταχθούν από την Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδος. Οι σφαγιασθέντες στο ολοκαύτωμα της Νάουσας έχουν ήδη αγιοκαταταχθεί, και το ίδιο οφείλει να γίνει για όλους τους μάρτυρες της ελληνικής επανάστασης. Η ελληνική επανάσταση 1821 δεν είναι απλώς ένα κεφάλαιο στα σχολικά βιβλία. Είναι βίωμα, εμπειρία και δίδαγμα που αφορά το παρόν και το μέλλον του Ελληνισμού. Όπως λέει και ο ίδιος, χωρίς εμπειρία και βίωμα η Επανάσταση είναι κενό γράμμα. Η 25η Μαρτίου 1821 μας υπενθυμίζει ότι ο αγώνας για ελευθερία δεν τελειώνει ποτέ και ότι η ιστορία δεν αφορά μόνο το παρελθόν αλλά κυρίως ερμηνεύει το παρόν και προετοιμάζει το μέλλον.
Η συνέντευξη στο ραδιοφωνικό σταθμό
