Θεοφάνης Μαλκίδης
Από την Άγκυρα στη Θράκη.
Το παράδοξο και η παραδοχή
Είναι γεγονός ότι την παρακάτω είδηση δεν την είχαμε συμπεριλάβει στις
όψεις της τουρκικής πολιτικής στη Θράκη. Πάντα μας εκπλήσσει η γειτονική χώρα….
Όπως αναφέρθηκε σε ανακοίνωση από την Άγκυρα, ο Τούρκος πρόεδρος συνδέθηκε
τηλεφωνικά και απηύθυνε χαιρετισμό στους κατοίκους του Εχίνου Ξάνθης (!!!!!),
κατά τη διάρκεια εκδήλωσης που πραγματοποιήθηκε στο χωριό, στο πλαίσιο
επίσκεψης αντιπροσωπείας του κυβερνώντος Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης: «Στέλνω τους πιο εγκάρδιους χαιρετισμούς και
την εκτίμησή μου από την Άγκυρα στους αδελφούς μου, τους κατοίκους του χωριού
Σαχίν (Εχίνος) στη Δυτική Θράκη. Η συγκέντρωσή σας μάς έκανε πολύ χαρούμενους», δήλωσε
ο Ερντογάν, ενώ σύμφωνα με την ανακοίνωση, οι κάτοικοι ανταπέδωσαν τους
χαιρετισμούς και εξέφρασαν την αγάπη τους προς τον Τούρκο πρόεδρο,
ευχαριστώντας τον για την επικοινωνία.
Η παραπάνω είδηση έχει ένα παράδοξο και
μία παραδοχή. Το πρώτο είναι ότι ένας πρόεδρος μίας χώρας συνομιλεί με πολίτες άλλης
χώρας αναφερόμενος σε τουρκικές θέσεις και τουρκικές ονομασίες και η δεύτερη
είναι η Τουρκία έχει εκφράσει στο πλαίσιο του εθνικιστικού της αφηγήματος
(Εθνικός Όρκος, Γαλάζια Πατρίδα κλπ) ότι η Θράκη αποτελεί μέρος της….
Η Θράκη ως γκρίζα ζώνη
Είναι
γεγονός ότι η Άγκυρα έχει αναδείξει από το 1923 ένα πρόγραμμα αμφισβήτησης της ελληνικής
κυριαρχίας στη Θράκη. Ξεκινώντας από την
τουρκική διπλωματική εκπροσώπηση στην
περιοχή, η οποία αποτελεί το βασικό
μοχλό πίεσης και «Δούρειο Ίππο» της Άγκυρας στην περιοχή, θα πρέπει να
επαναλάβουμε ότι λειτουργεί πέρα από τα
προβλεπόμενα προξενικά και διπλωματικά όρια, παρεμβαίνοντας ανοιχτά στην
πολιτική, κοινωνική και οικονομική ζωή της Θράκης.
Επιπλέον ασκεί συστηματική πίεση και
καθοδήγηση κατά τις προεκλογικές περιόδους, προσπαθώντας να ελέγξει τις ψήφους
της μειονότητας και να επιβάλει υποψηφίους της αρεσκείας της.
Αναφέρεται συνεχώς ότι η μειονότητα είναι «Τουρκική», εργαλειοποιώντας
έτσι Έλληνες πολίτες προς εξυπηρέτηση πρόδηλων στόχων. Η Τουρκία επιχειρεί συστηματικά την
«τουρκοποίηση» ολόκληρης της μειονότητας, ισοπεδώνοντας τις ιδιαίτερες
πολιτισμικές ταυτότητες των Πομάκων και
άλλων συνιστωσών των μειονοτήτων που ζουν στην περιοχή.
Επιπλέον η Άγκυρα χρησιμοποιεί τον όρο «Δυτική Θράκη» με
έντονο πολιτικό και αναθεωρητικό περιεχόμενο, καλλιεργώντας την αίσθηση ότι η
περιοχή βρίσκεται υπό καθεστώς «ιδιότυπης ομηρείας» ή «ελληνικής κατοχής»,
προκειμένου να εγείρει μελλοντικά ζητήματα συνδιοίκησης ή αυτονομίας. Υπενθυμίζουμε
ότι τον όρο «Δυτική Θράκη» χρησιμοποιούν διάφορες ενώσεις ακόμη και σύλλογοι
οπαδών τουρκικών ομάδων, παρά τις ρητές απαγορευτικές δικαστικές αποφάσεις, ενώ
τον ίδιο όρο χρησιμοποίησε και ο
Ερντογάν στην παραπάνω τηλεφωνική του συνομιλία με Έλληνες πολίτες….
Αν
θυμηθούμε και την κρίση του 2020 με την απόπειρα εισβολής στον Έβρο, κατανοούμε
ότι το τουρκικό σχέδιο, δεν έχει
μόνο είναι μόνο πολιτική συνιστώσα αλλά και δομική: Μέσω τουρκικών
τραπεζών και οικονομικών ενισχύσεων, η Άγκυρα προσπαθεί να δημιουργήσει σχέσεις
εξάρτησης με τους ντόπιους παραγωγούς και επιχειρηματίες, ενώ χρησιμοποιεί
παραδομές, όπως οι ψευδομουφτήδες και η «Συμβουλευτική Επιτροπή», για να
παρακάμψει τους επίσημους ελληνικούς θεσμούς και να ελέγξει ποικιλοτρόπως
Έλληνες πολίτες.
Μία ιδιαίτερη τουρκική παρέμβαση στη Θράκη
Μία
συστηματική, γεωπολιτική στρατηγική
της Τουρκίας με στόχο τη δημιουργία «γκρίζας ζώνης» και τον έλεγχο της εθνικής
κυριαρχίας στη Θράκη και ιδιαίτερα στο πέλαγός της, είναι η ναυτική παρουσία και η συνεχή παρεμπόδιση των
Ελλήνων αλιέων, να ασκήσουν το έτσι και αλλιώς δύσκολο επάγγελμά τους.
Η
τουρκική παρουσία επικεντρώνεται, χωρίς
να εξαντλείται, σε συγκεκριμένους άξονες
με ιδιαίτερη έμφαση στην περιοχή γύρω από τη Σαμοθράκη και τη βραχονησίδα Ζουράφα (ή Λαδόξερα), με την Τουρκία εργαλειοποιεί τον στόλο των αλιευτικών
της, χρησιμοποιώντας τον ως εμπροσθοφυλακή για την αμφισβήτηση των ελληνικών
χωρικών υδάτων και της ελληνικής κυριαρχίας.
Τα
τουρκικά αλιευτικά σκάφη (τα οποία συχνά είναι μεγαλύτερα, τύπου ανεμότρατας,
και κινούνται οργανωμένα σε ομάδες) εισβάλλουν συστηματικά στο Θρακικό Πέλαγος,
εντός των έξι ναυτικών μιλίων. Η φυσική τους παρουσία και η επιθετική τους
συμπεριφορά απέναντι στους Έλληνες ψαράδες δεν είναι τυχαία· αποτελεί
προσπάθεια επιβολής «τετελεσμένων» στο πεδίο, ώστε η Άγκυρα να ισχυριστεί ότι η
περιοχή αποτελεί διεθνή ύδατα ή ζώνη δικής της δικαιοδοσίας.
Ειδικά
η τουρκική παρουσία στη Ζουράφα έχει το δικό της ειδικό βάρος: παρά το μικρό της μέγεθος, η νησίδα είναι
κρίσιμης σημασίας επειδή καθορίζει
τα όρια των ελληνικών χωρικών υδάτων και της δυνητικής Αποκλειστικής
Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) στο βορειοανατολικό Αιγαίο. Έτσι η Τουρκία διώκοντας ή/και παρενοχλώντας τους Έλληνες αλιείς με επικίνδυνους
ελιγμούς εμβολισμού, καταστροφή των διχτυών τους, ακόμη και πυροβολισμούς στον
αέρα από τουρκικά σκάφη ή την τουρκική ακτοφυλακή, επιδιώκει την απομάκρυνσή τους
από τα πλούσια αλιευτικά πεδία γύρω από τη βραχονησίδα και επιχειρεί να
αποκόψει την περιοχή, να αμφισβητήσει την
ελληνική υφαλοκρηπίδα και να «γκριζάρει» το καθεστώς της νησίδας.
Επιπλέον
η υπεραλίευση από τα τουρκικά σκάφη, που συχνά δεν τηρούν τις ευρωπαϊκές
περιβαλλοντικές προδιαγραφές, εξαντλεί τα αποθέματα ψαριών στο Θρακικό Πέλαγος,
απειλώντας την επιβίωση των Ελλήνων αλιέων.
Και τι κάνει η Ελλάδα;
Παρότι δεν κομίζουμε γλαύκας, η Αθήνα,
δυστυχώς όταν δεν σιωπά, ακολουθεί μια
«πολιτική του φόβου», κατευνασμού και διαχρονικής αδιαφορίας για το ρόλο της Τουρκίας στη Θράκη. Επιδεικνύονται φοβικά σύνδρομα, αποφεύγοντας να εφαρμοστεί
πολιτική αντιμετώπισης της τουρκικής πολιτικής, καθώς και να προστατεύσει τη Θράκη από το
γκριζάρισμα, αφήνοντας έτσι ζωτικό χώρο δράσης στην τουρκική προπαγάνδα. Και η
παραπάνω επισήμανση δεν αφορά μόνο τους έχοντες την εξουσία, αλλά και τους επίδοξους
να την καρπωθούν, αφού η σχέση τους με τη Θράκη, εξαντλείται δυστυχώς στην
προεκλογική περίοδο…..
