Επικήδειος Στρατιώτης Ανδρέα Αριστοτέλους από το Πρόεδρο Συνδέσμου
Πολεμιστών 286 ΜΤΠ-1974 Χρίστο Τουφεξή στις 3 Οκτωβρίου 2026
Αποχαιρετούμε σήμερα, με τις πρέπουσες τιμές, τον ηρωικώς πεσόντα
συμπολεμιστή μας στρατιώτη Ανδρέα Αριστοτέλους του Αριστοτέλη από
τη Λεμεσό, που σύμφωνα με όλες τις μαρτυρίες άφησε τη τελευταία του
πνοή στις 21 Ιουλίου 1974 ηρωικώς μαχόμενος στο φυλάκιο 308 επί του
υψώματος Άσπρος στον κατεχόμενο Άγιο Βασίλειο.
Αγαπητέ μας Ανδρέα. Μαζευτήκαμε σήμερα στον Ιερό Ναό Αγίου
Παντελεήμονα, η αδελφή σου Ευτυχία, η τιμημένη οικογένεια σου, δικοί
σου παιδικοί φίλοι και συμπολεμιστές σου, για το ύστατο χαίρε.
Δυστυχώς οι αγαπημένοι σου γονείς, ο Αριστοτέλης και Κατερίνα έφυγαν
από τη ζωή με το καυμό να μάθουν για τη διακρίβωση της τύχης σου.
Δυστυχώς δεν είναι σήμερα μαζί μας ούτε ο αδελφός σου Νεόφυτος που
τον χάσαμε πρόσφατα πρόωρα.
Σήμερα αγαπημένε μας Ανδρέα 52 χρόνια μετά σου αποτείνουμε το
ύστατο χαίρε.
Σήμερα αγαπητέ Ανδρέα, το μαρτυρικό σου λείψανο θα ολοκληρώσει μια
πραγματική Οδύσσεια και θα αναπαυθεί στο στρατιωτικό κοιμητήριο του
Τύμβου Μακεδονιτίσσης όπου κείτονται και άλλοι συμπολεμιστές σου και
οι υπόλοιποι ήρωες του 1974.
Ο Ανδρέας κατατάχθηκε στην Εθνική Φρουρά τον Ιανουάριο του 1974
και έφερε το ΑΣΜ 9006/74. Μετά την εκπαίδευσή του στο Κ.Ε.Ν. Πάφου
τοποθετήθηκε στον 2ο Λόχο του 286 Μ.Τ.Π. με τον οποίο έλαβε μέρος
στις πολεμικές επιχειρήσεις του 1974.
Η τουρκική εισβολή βρήκε τον Ανδρέα στο BTR με τον Ανθυπολοχαγό
του 2 ου Λόχου Γεώργιο Παναγίδη στη διασταύρωση του κύριου δρόμου
δυτικά της ΕΛΔΥΚ προς Γερόλακκο. Από το σημείο αυτό πέρασε η
στρατιωτική φάλαγγα του 286ΜΤΠ προς Κερύνεια. Ο Διοικητής
Αντισυνταγματάρχης τότε Γεώργιος Μπούτος διέταξε τον Ανθυπολοχαγό
Παναγίδη να παραμείνει στη θέση του και να παρέχει αντιαεροπορική
κάλυψη στην ΕΛΔΥΚ. Ο Ανδρέας δεν φανταζόταν τι περίμενε την
στρατιωτική φάλαγγα λίγα χλμ πιο κάτω στο χωριό Κοντεμένος. Από μια
άποψη φάνηκε τυχερός διότι ακολούθησε το ολοκαύτωμα της φάλαγγας με 7 νεκρούς και 25 σοβαρά τραυματισθέντες ανάμεσα τους και ο
ηρωικώς Διοικητής μας.
Το πρωί της 21 ης Ιουλίου 1974 Ο Ανδρέας ξύπνησε με τον
ανατριχιαστικό θόρυβο των τουρκικών αεροπλάνων. Περί τις 10:30 πμ ο
Ανθυπολοχαγός Παναγίδης έλαβε διαταγή από τον Tαγματάρχη
Aυγουστή του 11ου TΣ να μεταβεί επί του φυλακίου 308 που ανήκε στο
2 ο Λόχο του 231ΤΠ στον Άγιο Bασίλειο, για ενίσχυση καθώς το φυλάκιο
βαλλόταν από τουρκικά πυρά και δεν ήταν επαρκώς επανδρωμένο. Ο
Ανθυπολοχαγός Παναγίδης χωρίς καθυστέρηση κινήθηκε με το BTR και
το πλήρωμα του προς το εν λόγω φυλάκιο.
Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Έφεδρου Ανθυπολοχαγού Στέλιου Ιωάννου
που βρισκόταν ήδη στο φυλάκιο τα γεγονότα εξελίχθηκαν ως εξής:
‘Το πρωί της 21 Ιουλίου με ομάδα εφέδρων πήγαμε από το 11ο Τακτικό
Συγκρότημα, για να ενισχύσουμε το φυλάκιο 308 του 2 ο λόχο του 231
τάγματος πεζικού. Ο συνολικός αριθμός ανδρών θα πρέπει να ήταν
γύρω στους 20. Όταν πήγαμε στο φυλάκιο γύρω στις εννιά το πρωί
βρήκαμε ένα πληγωμένο, τον τηλεφωνητή και τον στείλαμε στο
νοσοκομείο με το ίδιο αυτοκίνητο που μας μετέφερε εμάς στο φυλάκιο.
Στην συνέχεια ταχτήκαμε στα ορύγματα. Η γραμμή των Τούρκων απείχε
περίπου 1 χιλιόμετρο και μας κτυπούσαν. Εμείς βλέπαμε τις θέσεις τους
και τους ανταποδίδαμε τα πυρά στην αρχή. Κάποια στιγμή ήρθε και μια
ομάδα στρατιωτών του 286 ΜΤΠ με ένα BTR και τους φωνάξαμε και
τάχθηκαν δίπλα μας. Πάνω στο λόφο ήταν ένα πολυβολείο στεγασμένο
με τσίγκους και οδηγούσε σε ένα όρυγμα που οδηγούσε κατά το όρυγμα
του εχθρού. Επίσης υπήρχε ένα άλλο όρυγμα που οδηγούσε στο
κανονικό πολυβολείο. Τα ορύγματα ήταν ανοικτά από πριν. Το BTR
σταμάτησε στις παρυφές του λόφου. Οι στρατιώτες ήρθαν με τα πόδια.
Όλα έγιναν πολύ σύντομα. Δεν θυμάμαι καν πόσοι ήταν. Δίπλα μου ήταν
ένας στρατιώτης. Όταν άδειασε η φυσιγγιοθήκη κάθισα να γεμίσω.
Εκείνη την στιγμή έπεσε όλμος και κτυπήθηκε ο στρατιώτης που ήταν
δίπλα μου. Ο στρατιώτης στεκόταν και κτυπούσε. Ο όλμος έπεσε πίσω
μας. Έπεσαν και άλλοι όλμοι. Τους είπα να τραβηχτούμε πιο πίσω μέχρι
να σταματήσουν τα πυρά γιατί θα είχαμε και άλλες απώλειες.
Ακροβολιστήκαμε μέσα στις ακακίες. Οι στρατιώτες του 286 τον
παρέλαβαν και τον μετέφεραν. Δεν ακούσαμε τον ήχο του όλμου γιατί
κτυπούσαμε ταυτόχρονα όλοι, εγώ είχα ένα μπρεν. Προφανώς ήταν ο
Ανδρέας Αριστοτέλους. Δεν είχα περιθώριο να τον εξετάσω.
Έπεφταν
βροχή οι όλμοι. Δεν είδα τις πληγές γιατί μας κάλυψαν τα χώματα. Την
ώρα που κτυπήθηκε έβαλε όρθιος.’
Ο Ανδρέας μεταφέρθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο όπου διαπιστώθηκε ο
θάνατος του. Στη συνέχεια μεταφέρθηκε και τάφηκε στο κοιμητήριο
Κωνσταντίνου και Ελένης μαζί με άλλους πεσόντες.
Το 1999 έγινε εκταφή του λειψάνου το οποίο μεταφέρθηκε στο
Ανθρωπολογικό Εργαστήριο της Κυπριακής Δημοκρατίας για
ταυτοποίηση.
Η οικογένεια δεν ήταν όμως έτοιμη για δικούς της λόγους τους οποίους
όλοι σεβάστηκαν, να παραλάβει τα μαρτυρικά οστά του Ανδρέα. Έτσι το
Ανθρωπολογικό Εργαστήριο κρατούσε μέχρι σήμερα το μαρτυρικό
λείψανο αναμένοντας τη συγκατάθεση της οικογένειας για ταφή.
Αγαπητέ μας Ανδρέα. Ήσουν 19 χρονών τότε και παρέμεινες νέος.
Εμείς εβδομηντάρηδες πλέον, μείναμε με το χρέος τη θύμησης και της
τιμής σου. Με πόνο ψυχής σκαλίσαμε το όνομα σου στα δύο μνημεία
των ηρωικώς απόντων του 286. Η θυσία σου γράφτηκε με χρυσά
γράμματα στην ιστορία. Μας έκαμες όλους περήφανους με τη λεβεντιά
σου. Η θυσία σου θα αποτελεί παράδειγμα και φωτεινό φάρο για τις
νεότερες γενιές.
Τίμησες τη πατρίδα που τόσο αγαπούσες, τίμησες την ιστορική σου
μονάδα, τίμησες το μαύρο μπερέ, τίμησες την οικογένεια σου και
τίμησες όλους εμάς που επιζήσαμε και κλείνουμε ευλαβικά το γόνυ στη
θυσία σου.
Τιμημένη οικογένεια του Ανδρέα. Να θυμάστε πάντα τα λόγια του
μεγάλου ποιητή Οράτιου «Ηδύ και Ένδοξον το Υπερ Πατρίδος
Θνήσκειν» - Είναι γλυκύς και δοξασμένος ο θάνατος όταν πεθαίνεις γιατη πατρίδα.
Να είστε πάντα περήφανοι για τη θυσία του.
Αιωνία να είναι η μνήμη σου.
