Κύπρος

Κοινοτικό Συμβούλιο Αγίου Αμβροσίου Κερύνειας
Σχολική Εφορεία Αγίου Αμβροσίου Κερύνειας
Τηλ.: Προέδρου: 22436668/99539391
Αν.προέδρου: 25774318/99636751

Οργανωτική Επιτροπή Εκδηλώσεων 50-χρόνων από την ίδρυση
Ελληνικού Γυμνασίου Αγίου Αμβροσίου Κερύνειας___________
Τηλ. Συντονιστή : 25580663/99446897 Τηλεμοιότυπο : 25342991
Διεύθυνση Aλληλογραφίας
Οδός Παρθενώνος 14
2101 Αγλαντζιά
Λευκωσία
Τηλ.: 22337800

25 Οκτωβρίου 2009
ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΑΓΙΟΥ ΑΜΒΡΟΣΙΟΥ ΚΕΡΥΝΕΙΑΣ
50 ΧΡΟΝΙΑ ΖΩΗΣ
35 ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΤΟΧΗΣ

Ανακοίνωση
Θέμα: Πρόγραμμα εκδηλώσεων με την ευκαιρία συμπλήρωσης 50 χρόνων από την ίδρυση του Ελληνικού Γυμνασίου Αγίου Αμβροσίου Κερύνειας.

Δια της παρούσης εξαγγέλλεται το πρόγραμμα σειράς εκδηλώσεων που αναμένεται να πραγματοποιηθούν κατά το παρόν σχολικό έτος προς τιμή των 50 χρόνων από την ίδρυση του Ελληνικού Γυμνασίου Αγίου Αμβροσίου Κερύνειας.
Για ανάδειξη του κορυφαίου αυτού γεγονότος που αποτέλεσε ορόσημο για την πνευματική και πολιτιστική ανάπτυξη της κατεχόμενης σήμερα κοινότητας του Αγίου Αμβροσίου και των γειτονικών χωριών Χάρτζιας, Καλογραίας και Τρυπημένης, το Κοινοτικό Συμβούλιο και η Σχολική Εφορεία Αγίου Αμβροσίου έχουν συστήσει Οργανωτική Επιτροπή που έχει προγραμματίσει σειρά εκδηλώσεων για το σχολικό έτος 2009-2010. Οι εκδηλώσεις αναμένεται να καλύψουν όλες τις πόλεις της ελεύθερης Κύπρου και θα περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων τα πιο κάτω :
v Δημοσιογραφική Διάσκεψη για να τονιστεί η σημασία της επετείου και για να εξαγγελθεί το Πρόγραμμα των εκδηλώσεων καθώς και λεπτομέρειες για κάθε μια ξεχωριστά.
v Συμμετοχή στις παρελάσεις της 28ης Οκτωβρίου και 25ης Μαρτίου που θα πραγματοποιηθούν στη Λευκωσία και Λεμεσό.


-2-

v Συμβολική αιμοδοσία παλαιών μαθητών και φίλων του Γυμνασίου.
v Έκδοση ειδικού αναμνηστικού συνθήματος από τα κυπριακά ταχυδρομεία για σήμανση της αλληλογραφίας.
v Συμμετοχή εκπροσώπων της Σχολικής Εφορείας Αγίου Αμβροσίου και της Οργανωτικής Επιτροπής σε ραδιοφωνικές εκπομπές με σκοπό την πληροφόρηση του κοινού για την ίδρυση, λειτουργία και σημασία του Γυμνασίου για την κοινότητα και τη ευρύτερη περιοχή.
v Μεγάλη εκδήλωση την Τρίτη 1η Δεκεμβρίου 2009 στην Αίθουσα εκδηλώσεων του Μετοχίου του Κύκκου στον Αρχάγγελο, Λευκωσία. Σ’ αυτή θα παραβρεθεί ο Έντιμος Υπουργός Παιδείας και Πολιτισμού , Δρ. Ανδρέας Δημητρίου και θα απευθύνει χαιρετισμό. Κύριος ομιλητής στην εκδήλωση, θα είναι ο Δρ. Φιλοσοφίας Ελλάδιος Χανδριώτης, τέως Διευθυντής Σχολών Μέσης Εκπαίδευσης. Θ’ ακουστούν επίσης χαιρετισμοί από τον Πρόεδρο της Σχολικής Εφορείας Αγίου Αμβροσίου, κοινοτάρχη κ. Ανδρέα Τρυπηνιώτη, καθώς και από πρώην καθηγητές και μαθητές του Γυμνασίου. Η εκδήλωση θα περιλαμβάνει σύντομο καλλιτεχνικό πρόγραμμα, καθώς και προβολή διαφανειών. Στο προαύλιο της αίθουσας θα υπάρχει έκθεση φωτογραφιών και άλλων αντικειμένων για τον Άγιο Αμβρόσιο, το Γυμνάσιο και τα άλλα εκπαιδευτήρια της κοινότητας. Μετά την εκδήλωση θα ακολουθήσει δεξίωση..
v Έκδοση ειδικού λευκώματος για το Γυμνάσιο, το οποίο θα περιλαμβάνει υλικό και φωτογραφίες από το Δημόσιο Αρχείο, πρώην καθηγητές, μαθητές καθώς και από άλλες πηγές,. Η εργασία αναμένεται να συμπληρωθεί περί τα τέλη του σχολικού έτους. Κάθε οικονομική χορηγία για το σκοπό αυτό είναι ευπρόσδεκτη.
v Προγραμματισμός ομιλιών σε διάφορα σχολεία των πόλεων της Ελεύθερης Κύπρου για το κατεχόμενο Γυμνάσιό μας.
v Συμμετοχή στις εκδηλώσεις για τη Γιορτή των Γραμμάτων που οργανώνεται κάθε χρόνο από τις Σχολικές Εφορείες της Επαρχίας Κερύνειας.
v Συνεστίαση πρώην καθηγητών και μαθητών του Ελληνικού Γυμνασίου Αγίου Αμβροσίου και επίδοση τιμητικών πλακετών σε τελειόφοιτους μαθητές που υπό κανονικές συνθήκες θα φοιτούσαν στον Άγιο Αμβρόσιο, καθώς και βράβευση αριστεύσαντων (Ιούνιος 2010).
v Δημιουργία/Παραγωγή μικρής διάρκειας ταινίας (φιλμάκι) με αφηγήσεις πρώην καθηγητών, μαθητών καθώς και εικόνες από το Γυμνάσιο.


Σύντομο ιστορικό Ελληνικού Γυμνασίου Αγίου Αμβροσίου Κερύνειας.
Το Ελληνικό Γυμνάσιο Αγίου Αμβροσίου πρωτολειτούργησε το σχολικό έτος 1959-1960 ως διτάξιο Γυμνάσιο Μέσης Παιδείας. Αναφέρεται σχετικά ότι αμέσως μετά τις Συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου το Φεβρουάριο του 1959, το Ελληνικό Εκπαιδευτικό Συμβούλιο αρχικά και λίγο αργότερα η Ελληνική Κοινοτική Συνέλευση Κύπρου, ανέλαβαν την ευθύνη της Κυπριακής Εκπαίδευσης.

Ήδη από το 1934, στον Άγιο Αμβρόσιο λειτουργούσε χωρίς διακοπή ιδιωτική σχολή η οποία ιδρύθηκε από τον Ανδρέα Μυλωνά και συνέχισε να λειτουργεί ως Ανώτερη Πρακτική Σχολή Αγίου Αμβροσίου από τον Αγγλοδιδάσκαλο Κωνσταντίνο Σαββίδη. Στο σχολείο αυτό φοιτούσαν περίπου 40 μαθητές από τον Άγιο Αμβρόσιο, Χάρτζια, Καλογραία και Τρυπημένη, πολλοί από τους οποίους διακρίθηκαν αργότερα.

Από τους πρώτους κιόλας μήνες ανάληψης καθηκόντων της Ελληνικής Κοινοτικής Συνέλευσης και χάριν στις γρήγορες και συντονισμένες προσπάθειες της φιλοπρόοδης ηγεσίας της κοινότητας με επικεφαλής τους μακαριστούς Μιχάλη Ανδρέα Φτωχού, Κύρο Χατζηκύρου και Ανδρέα Χατζηκύρου, η Ιδιωτική Αγγλική Σχολή μετατράπηκε στο πρώτο, μετά την Αγγλοκρατία , Κλασσικό Δημόσιο Γυμνάσιο της Κύπρου. Σταδιακά και μετά από πολλούς αγώνες το Σχολείο μετεξελίχθηκε σε πλήρες εξατάξιο κατά το σχολικό έτος 1964-1965. Τον ίδιο χρόνο αναγνωρίστηκε με την απόφαση 1029/ΒΔ, ημερ. 22 Δεκεμβρίου 1965, από το Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων της Ελλάδας ως ισότιμο των αντίστοιχων Γυμνασίων της Ελλάδας. Την ίδια χρονιά αποφοίτησαν και οι πρώτοι μαθητές από το Γυμνάσιο.

Στο μεταξύ κατά την ίδια χρονική περίοδο συμπληρώθηκε η ανέγερση του νέου σχολικού κτηρίου στη νότια πλευρά του χωριού. Το Γυμνάσιο κτίστηκε δίπλα από το Δημοτικό Σχολείο και κατά κυριολεξία μέσα στο πευκόφυτο δάσος, με τα κλαδιά των δένδρων να αγγίζουν τα παράθυρα.

Κατά το σχολικό έτος 1973-1974, το κτήριο διέθετε περισσότερες από έξι αίθουσες διδασκαλίας, αίθουσα οικοκυρικών και πλήρως εξοπλισμένο εργαστήριο φυσικής και χημείας. Κατά το ίδιο σχολικό έτος, φοίτησαν στο Γυμνάσιο 213 μαθητές από τις κοινότητες Αγίου Αμβροσίου, Χάρτζιας, Καλογραίας και Τρυπημένης.

-2-

Η ίδρυση και λειτουργία του Ελληνικού Γυμνασίου Αγίου Αμβροσίου, συνέβαλε στη βελτίωση της ποιότητας ζωής της κοινότητας. Το μέτρο ξεπέρασε τα υλικά αγαθά και συμπεριέλαβε στους δείκτες του τις πανανθρώπινες αξίες της ζωής. Οι απόφοιτοι του Γυμνασίου αξιοποιώντας τα εφόδια που πήραν διέπρεψαν στην μετέπειτα σταδιοδρομία τους, αφού πολλοί από αυτούς αξιώθηκαν σε υψηλές θέσεις στο Δημόσιο και Ιδιωτικό τομέα στην Κύπρο και το εξωτερικό. Παράλληλα, οι καθηγητές που είχαν την τύχη να υπηρετήσουν στο Γυμνάσιο Αγίου Αμβροσίου, παρά το ανεπαρκές οδικό δίκτυο, την έλλειψη ηλεκτρικού ρεύματος μέχρι το 1965 και άλλες δυσκολίες, πάντοτε μιλούν με τα καλύτερα λόγια για την ξεχωριστή αυτή περίοδο της επαγγελματικής τους ζωής.





ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΑΓΙΟΥ ΑΜΒΡΟΣΙΟΥ ΚΕΡΥΝΕΙΑΣ
50 ΧΡΟΝΙΑ ΖΩΗΣ
35 ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΤΟΧΗΣ

Το φως της γνώσης που εξέπεμπε το Γυμνάσιο Αγίου Αμβροσίου σε ένα τοπίο ειδυλλιακό συνεχίζει να φωτίζει, να συναρπάζει και να καθοδηγεί τα βήματά μας. Παρόλα αυτά, εδώ και τριάντα πέντε χρόνια ο πνευματικός αυτός φάρος του Πενταδακτύλου παραμένει στο σκοτάδι της πολυτάραχης εποχής μας. Ελπίδα και ευχή μας είναι τούτη η τρικυμισμένη φάση της ιστορίας μας να τερματιστεί σύντομα στο απάνεμο λιμάνι της δικαιοσύνης με την επιστροφή όλων των εκτοπισμένων στην πατρώα γη.







Σχολική Εφορεία Αγίου Αμβροσίου Κερύνειας Οργανωτική Επιτροπή Εκδηλώσεων
Πρόεδρος – Ανδρέας Τρυπηνιώτης Ανδρέας Προδρόμου
Αντιπρόεδρος – Νίκος Χαπέσιης Σάββας Ξιούρης
Γραμματέας – Πρόδρομος Προδρόμου Αντρη Χ``Σάββα-Παπαθεοδούλου
Ταμίας – Αμβρόσιος Μίλλερ Γιώργος Τάκκας
Σύμβουλος – Σωτήρης Κουρτής Μιχάλης Χαπέσιης
Σάββας Θεοφάνους
Αντώνης Πεντάρης
Ανδρέας Χ``Μιχαήλ
Νεοκλής Παπαθεοδούλου
Αγγελική Ξιούρη
Σάββας Σακκάδας
Αμβρόσιος Παυλικκάς

Λευκά Κελιά στην Τουρκία

Το ΛΑΪΚΟ ΜΕΤΩΠΟ, με ανακοίνωση τύπου που εξέδωσε έκανε γνωστό ότι “Η ΓΚΙΟΥΛΕΡ ΖΕΡΕ ΕΙΝΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΗ!” Στη σχετική ανακοίνωση αναφέρονται συνοπτικά τα εξής: Ανακοίνωση αρ.: 9


Η ΓΚΙΟΥΛΕΡ ΖΕΡΕ ΕΙΝΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΗ! Λαοί της Τουρκίας! Η Γκιουλέρ Ζερέ είναι πλέον ελεύθερη, Συγχαρητήρια! Ενωθήκαμε, Αντισταθήκαμε, Διεκδικήσαμε και Νικήσαμε! Λαοί της Τουρκίας! ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ! Στις Φυλακές που είναι σε Ισχύ και Συνεχίζεται η Απανθρωπιά της Απομόνωσης Υπάρχουν Ακόμα Δεκάδες Γκιουλέρ Ζερέ! Αυτή τη φορά νικήσαμε την καταπίεση. Χαλάσαμε τα σχέδια της «σιωπηλής εξόντωσης» της καταπίεσης που συνεχίζεται στους άρρωστους κρατούμενους. Οι λαοί της Τουρκίας έμαθαν ότι όλοι ο φορείς του κράτους και κύρια η εξουσία του ΑΚΡ – Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης και η Ιατροδικαστική Υπηρεσία, συνεχίζουν στις φυλακές της Τουρκίας μια απάνθρωπη πολιτική, μια δολοφονία. Οι δολοφόνοι αποκαλυφτήκαν. Στο τέλος αυτού του αγώνα αποσπάσαμε από τα χέρια του τύραννου την Γκιουλέρ Ζερέ. Επί πολλούς μήνες γράφαμε στις ανακοινώσεις μας, στις αφίσες μας, στα πανό μας, «Λευτεριά στην Γκιουλέρ Ζερέ». Το ότι τώρα, στην αρχή αυτής της ανακοίνωσης, μπορούμε και γράφουμε «Η ΓΚΙΟΥΛΕΡ ΖΕΡΕ ΕΙΝΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΗ», είναι μια νίκη που πέτυχαν οι λαοί της Τουρκίας απέναντι στην τυραννία. Το ότι μπορούμε να πούμε «Η ΓΚΙΟΥΛΕΡ ΖΕΡΕ ΕΙΝΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΗ» είναι συλλογική τιμή όλων όσων πήραν μέρος σ’ αυτό τον αγώνα. Ευχαριστούμε όλους όσους, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, συμμετείχαν σ’ αυτό τον αγώνα με το σύνθημα «Λευτεριά στην Γκιουλέρ Ζερέ». Η Υπεράσπιση της Γκιουλέρ Ζερέ και των Άρρωστων Κρατούμενων Ήταν Καθήκον Όλου του Λαού, Ολόκληρης της Αριστεράς: Αυτό το Καθήκον το Επωμισθήκαμε με Αποφασιστικότητα. Η Γκιουλέρ Ζερέ ήταν μια επαναστάτρια κρατούμενη. Ήταν κρατούμενη επί 14 χρόνια και έπασχε από καρκίνο. Όταν διαγνώσθηκε ότι η Γκιουλέρ Ζερέ πάσχει από καρκίνο, στις 12 Μαρτίου 2009, εκφράσαμε το αίτημα να ανασταλεί η ποινή της για να μπορέσει να ακολουθήσει θεραπεία έξω από τις φυλακές. Από τότε αρχίσαμε έναν αγώνα που συνεχίστηκε μέχρι σήμερα. Από τον Ιούνιο, αρχίσαμε να κρατάμε «σκοπιές ελευθερίας» μπροστά στο Νοσοκομείο Μπαλτζαλί των Αδάνων και μπροστά στην Ιατροδικαστική Υπηρεσία της Κωνσταντινούπολης. Επί μήνες, νύχτα και μέρα, στο κρύο και τη ζέστη, δεν έμειναν ούτε για μια ώρα άδειες οι σκοπιές μας. Στην Πλατεία Ταξίμ της Κωνσταντινούπολης και σε πάρα πολλές πόλεις της Ανατολίας, με τη συμμετοχή επαναστατικών, δημοκρατικών και προοδευτικών δυνάμεων, με τις καθιστικές διαμαρτυρίες, με τις πορείες και με τις απεργίες πείνας, κάθε εβδομάδα βροντοφωνάζαμε το αίτημά μας «Λευτεριά στην Γκιουλέρ Ζερέ». Ζητήσαμε δικαιοσύνη, όχι ευσπλαχνία! Το αίτημά μας ήταν δίκαιο και νόμιμο. Η εξουσία του ΑΚΡ, από την αρχή ακόμη, μη εφαρμόζοντας ακόμη και τους δικούς της νόμους, εξωθούσε τους άρρωστους κρατούμενους και τις οικογένειές τους, να ζητιανέψουν ευσπλαχνία από το κατεστημένο. Ο αστικός Τύπος και τα ΜΜΕ, αντί να υποστηρίξουν το δίκαιο και νόμιμο αίτημα, έδειχναν το δρόμο της καταφυγής στην επιβολή της συνείδησης της εξουσίας. Η τυραννία δεν δείχνει συμπόνια ούτε και συνείδηση έχει. Εμείς είχαμε δίκιο, ήμασταν νόμιμοι. Και αν ακόμα το αποτέλεσμα είναι ο θάνατος, δεν θα προσφεύγαμε στην ευσπλαχνία των εκμεταλλευτών και των τυράννων. Γι’ αυτούς τους λόγους, ανενδοίαστα είπαμε, «θέλουμε δικαιοσύνη, όχι ευσπλαχνία». Δεν σκεφτήκαμε ούτε στιγμή να αποκρύψουμε ότι η Γκιουλέρ Ζερέ είναι μια επαναστάτρια, ότι πολεμάει ενάντια στο κατεστημένο. Η ταυτότητά της ήταν φανερή. Το να αρνηθούμε εκείνη την ταυτότητα και να απαιτήσουμε δίκαιο, θα σήμαινε ότι αρνούμαστε την δικιά μας νόμιμη υπόσταση. Ο αγώνας για «Λευτεριά στην Γκιουλέρ Ζερέ» ήταν ταυτόχρονα και αγώνας για την νομιμοποίηση της επανάστασης και της επαναστατικότητας. Στον αγώνα δεν είναι καθοριστική μόνο η ποσότητα, αλλά και η νομιμότητα και η ιδεολογική πίστη. Με την αποφυλάκιση της Γκιουλέρ Ζερέ η νομιμότητα κερδίσθηκε. Για το δίκαιο και νόμιμο αίτημά μας ενώσαμε όλη την αριστερά, μαζί νικήσαμε! Οι κρατούμενοι είναι ανυπεράσπιστοι απέναντι στους δεσμώτες και το φασιστικό κράτος. Εκείνοι έχουν δύο υπερασπιστές. Πρώτον, τα πιστεύω τους, δεύτερον, τους λαούς και τις οργανώσεις. Αυτό το καθήκον έπρεπε να το αναλάβει στο σύνολό της ενωμένη η αριστερά, τη στιγμή που η εξόντωση των άρρωστων κρατούμενων με την μη παροχή θεραπευτικής αγωγής, μετεξελίχθηκε σε σχέδιο εξόντωσης κατά βούληση. Προς αυτή την κατεύθυνση απευθύναμε έκκληση προς όλα τα κομμάτια της αριστεράς, χωρίς καμία διάκριση. Όλοι είχαν την ίδια άποψη. Βεβαίως, για την εκπλήρωση αυτού του καθήκοντος, οι δυνατότητες και η προσφορά του κάθε κομματιού ήταν διαφορετική, όμως, η επιμονή μας και η αποφασιστικότητά μας για τον στόχο που θέσαμε, εξασφάλισε τη βάση για να ενωθεί όλη η αριστερά. Η τουρκική αριστερά, σχεδόν στο σύνολό της, μπόρεσε να πορευθεί επί μήνες πίσω από ένα και μοναδικό πανό. Αυτή η ενότητα, αναμφίβολα, ήταν ένας από τους παράγοντες που μας διασφάλισε τη δυνατότητα να αρπάξουμε από τα χέρια της τυραννίας την Γκιουλέρ Ζερέ. Μαζί πορευτήκαμε, μαζί νικήσαμε. Αυτή η Τιμή ανήκει στην αριστερά. Λαέ μας! Να μην ξεχάσουμε την επιμονή της εξουσίας του ΑΚΡ στην δολοφονική πολιτική μέχρι να φέρει στα πρόθυρα του θανάτου την Γκιουλέρ Ζερέ! Από το 2000 – 2009 στις φυλακές της Τουρκίας δολοφονήθηκαν περισσότεροι από 310 κρατούμενοι και καταδικασθέντες. Οι περισσότεροι από αυτούς την περίοδο της εξουσίας του ΑΚΡ. Το ΑΚΡ, αρνούμενο αυτή την πραγματικότητα, την αποφυλάκιση της Γκιουλέρ Ζερέ και άλλων τριών κρατουμένων, προσπαθεί να την παρουσιάσει ως απόρροια του σεβασμού που δείχνει στα ανθρώπινα δικαιώματα. Το ΑΚΡ, δεν είναι «ένα φιλέσπλαχνο καθεστώς, που οδηγεί τους άρρωστους κρατούμενους στην ελευθερία». Το καθεστώς του ΑΚΡ, για μεγάλο χρονικό διάστημα παράβλεπε το δίκαιο και νόμιμο αίτημά μας σχετικά με την Γκιουλέρ και τους άρρωστους κρατούμενους, και συνέχισε μέρα τη μέρα να δολοφονεί την Γκιουλέρ. Χωρίς να παίρνει υπόψη του ούτε το δίκαιο, ούτε την ιατρική επιστήμη, αντιμετώπιζε με εχθρότητα τους επαναστάτες. Αυτό, για εμάς ήταν ολοφάνερο. Όταν αναγκάστηκαν να αποφυλακίσουν την Γκιουλέρ Ζερέ, ο Πρόεδρος της Ιατροδικαστικής Υπηρεσίας, ο Χαλούκ Ιντζέ, ομολόγησε τα εξής: «Όσο λάβαμε υπόψη την κατάσταση της ασθενούς, άλλο τόσο λάβαμε υπόψη και την ευαισθησία ορισμένων κύκλων της κοινωνίας μας». Αυτοί οι κύκλοι δεν ήταν άλλοι από αυτούς ενάντια στους οποίους αγωνίστηκε η Γκιουλέρ, δηλαδή ήταν τα σκυλιά φύλακες των εκμεταλλευτών και των τυράννων. Όμως, επειδή κάθε μέρα που περνούσε αποκαλύπτονταν περισσότερο, δεν μπορούσαν να συνεχίσουν περισσότερο αυτή την πολιτική. Ο δολοφονικός τους χαρακτήρας και ο αυταρχισμός τους αποκαλυφτήκαν και έφτασαν σε ένα σημείο που δεν μπορούσαν να υπερασπιστούν άλλο την πολιτική τους. Πέρα από μια χούφτα προδότες και συνεργάτες τους, δεν έμεινε κανείς άλλος που να μπορεί να υπερασπιστεί αυτή την πολιτική. Και έτσι, από αυτό το σημείο και μετά, ήρθε στο προσκήνιο η αποφυλάκιση της Γκιουλέρ Ζερέ. Αν δεν υπήρχε αυτός ο αγώνας, ήταν σίγουρο ότι θα δολοφονούσαν και την Γκιουλέρ Ζερέ, όπως πολλούς άλλους κρατούμενους. Τελικά, παρά τον τόσο αγώνα, η εξουσία του ΑΚΡ συνέχισε μέχρι τώρα την δολοφονικότητά της. Εάν η Γκιουλέρ Ζερέ δεν θεραπευτεί και πεθάνει, θα υπάρχει ένας και μοναδικός υπεύθυνος: Η εξουσία του ΑΚΡ. Και τότε θα είναι καθήκον μας να ζητήσουμε λογαριασμό από την εξουσία του ΑΚΡ. Η συντρόφισσα Γκιουλέρ Ζερέ, ανέδειξε όλη τη γύμνια της πραγματικότητας που κρύβεται πίσω από την απόφαση του Πρωθυπουργού με τα εξής λόγια: «Αυτή η απόφαση δεν πάρθηκε για να επανακτήσω την υγεία μου, είναι μια απόφαση που πάρθηκε για να πεθάνω έξω». Όμως, το ΑΚΡ δεν θα γλιτώσει από την ευθύνη αυτού του θανάτου, εάν η Γκιουλέρ Ζερέ πεθάνει. Αυτό πρέπει να το γνωρίζουν όλοι και κύρια η κυβέρνηση του ΑΚΡ. Λαέ μας, Αριστερά της Τουρκίας και Σύντροφοι! Πρέπει να Συνεχίσουμε να Υπερασπιζόμαστε τους Κρατούμενούς μας, Να Απαιτούμε την Ελευθερία των Άρρωστων Κρατούμενων! Για άλλη μία φορά αποδεικνύεται, ότι όταν ενωνόμαστε είμαστε δυνατοί. Όταν αγωνιζόμαστε γύρω από κοινά αιτήματα και κοινούς στόχους είμαστε δυνατοί. Αυτό πρέπει να το συνεχίσουμε. Ένα από τα σημαντικότερα αιτήματα της Μεγάλης Αντίστασης που διεξήγαμε ενάντια στις φυλακές Τύπου F και στην τυραννία της απομόνωσης τα χρόνια 2000-2007 ήταν να αφεθούν ελεύθεροι οι βαριά άρρωστοι. Με την αποφυλάκιση της Γκιουλέρ Ζερέ η Μεγάλη Αντίστασή μας νίκησε. Με την εξόρμηση που πραγματοποιήσαμε για να ανασταλεί η ποινή της Γκιουλέρ Ζερέ, αυτός ο αγώνας έκανε μεγάλα άλματα. Το καθήκον μας απέναντι στους κρατούμενους, μας επιβάλει να τον συνεχίσουμε. Αποσπάσαμε από τα χέρια της τυραννίας την Γκιουλέρ Ζερέ. Το τυραννικό κράτος, με τις αδικίες του, με τις ανομίες του, με τις παρανομίες του, ήταν αδύναμο μπροστά στην αλήθεια. Με συγκεκριμένες δυνάμεις, με την επιμονή και αποφασιστικότητα αυτών των δυνάμεων, είναι δυνατόν ο αγώνας να αποφέρει θετικά αποτελέσματα. Αντί να έχουμε φρούδες ελπίδες από τις πολιτικές που ασκεί το σύστημα, να μεγαλώσουμε τον αγώνα ενωμένοι, με κοινά αιτήματα, στηριζόμενοι στη δύναμη του λαού, στην αποφασιστικότητα και στη βούληση των επαναστατικών, δημοκρατικών δυνάμεων, σε βάση εμπιστοσύνης. Λαέ μας, Σύντροφοί μας! Ίσως να μην μπορέσουμε να νικήσουμε τον καρκίνο, νικήσαμε, όμως, την τυραννία. Η συντρόφισσα Γκιουλέρ Ζερέ, είναι τώρα ανάμεσά μας. Τώρα, μαζί της θα συνεχίσουμε τον αγώνα ενάντια στον καρκίνο, τον αγώνα ενάντια στην τυραννία, τον αγώνα για τους άρρωστους κρατούμενους. Ίσως να μην μπορέσει να σηκωθεί και να πορευθεί μαζί μας, όμως, πλέον, εκείνη είναι ένα από τα σύμβολα του αγώνα μας ενάντια στην απομόνωση και η πιο σοβαρή απόδειξη ότι ενωμένοι με επιμονή και αποφασιστικότητα θα μπορέσουμε να νικήσουμε. Το όνομα της ταπεινής νίκης μας, σήμερα, είναι η Γκιουλέρ Ζερέ. Καλώς όρισες ανάμεσά μας Γκιουλέρ Ζερέ! Για όλους και όλες τις Γκιουλέρ Ζερέ που βρίσκεστε στα χέρια των τυράννων, θα συνεχίσουμε να απαιτούμε ελευθερία. ΟΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΙ ΕΙΝΑΙ Η ΤΙΜΗ ΜΑΣ! Λαϊκό Μέτωπο

Greeks

Fictitious Academia:

Political activism, covered in academic cloak in the University of Utah

By Nina Gatzoulis*

The presentations of the majority of the academics participating in the 7th “Macedonian”- North American Conference on “Macedonian” Studies at the University of Utah that took place from November 5-7, 2009, amounted to an anti-Hellenic delirium. The Universities of Utah and Chicago jointly organized the conference, in cooperation with the United “Macedonian” Diaspora (UMD) of Skopje based in Washington D.C. Most of the presenters, with a few exceptions, aimed to launch an aggressive propaganda attack against Greece, presenting their views without scientific and academic research criteria, without references to sources thereby promoting unilateral research. Dr. Vasiliki Neofotistos in her presentation “Alexander the Great and the mythic lands”, implied that the educator Thanasis Lerounis approached the Kalash tribe in Afghanistan through an education program, funded by Greek ministries and thus created the myth of the Kalash as descendants of the soldiers of Alexander the Great. However, she claimed that “Macedonia” approached the tribe of the Hunza in 2008 on private initiative. Dr. Neofotistos used the term “Macedonia” freely, rather than the Republic of “Macedonia,” creating the impression that the entire region of Macedonia (in Greece, Bulgaria, and Albania) belongs to Skopje. Dr. Neofotistos referred to FYROM as “Macedonia”, and she only named the Slavs as “Macedonians”, while the Albanians citizens of “Macedonia” were referred as “the Albanians”, which is academically unacceptable. An unrivaled individual in anti-Hellenism was Dr. Philip Shashko, whose presentation titled “Tasos Kostopoulos on Macedonia and the Slavs in Greece: When a forbidden language speaks truth to power”, was an eruption of hatred against Greece. Dr. Shashko cited, and presented as scientific evidence, the contents of Tasos Kostopoulos’ book (journalist of the Sunday addition Ios in the Greek newspaper Eleftherotypia)! The culmination of the political-activism and racism with a “scientific” cover was Dr. Loring Danforth’s presentations. Dr. Danforth spoke about the research he has completed for the book he has co-authored with the Dutch anthropologist who teaches at the University of Thessaly, Dr. Riki van Boeschoten, entitled “Macedonian refugee children from the Greek Civil War”. Although it was stated that during the Civil War in Greece, Greek and “Macedonian” children were kidnapped and led by the communists into communist countries, their research did not include any Greek children. Mary Rossova from a village of “Aegean Macedonia" in her presentation “From Trnaa to Toronto: The life story of a dete begalec”, recounted how her family with the help of partisans fled to escape the “bad” Greek soldiers in locations across the Iron Curtain countries. She talked about her life in the communist countries and how she finally arrived in Canada, “although,” as she mentioned “a capitalist country” she lives happily with her family there. Trying to give a bad image of Greece she said that upon visiting her homeland in “Aegean Macedonia”, she found her old house in ruins and complained that one…Greek official at the border treated her with arrogance! Traian Dimitriou, also a dete begalec (refugee child) in Dr. Danfroth’s research presentation titled “A Macedonian child in a Greek technical school during the Greek Civil War”, narrated how he ended up in a children’s camp of Queen Frederika in Leros. His vast criticism was that the trip by boat to the island “was awful because the sea was stormy!” He only took weekly baths (!) and was forced to sing the Greek national anthem daily! There was reporting by the ‘victims’ of the camps that many of the children were sold to wealthy families. When the members of the panel were asked by a representative of the Pan-Macedonian Association if there are documented sources for these allegations, they admitted they had none. Both children of the Greek Civil War stressed that they did not want to leave their homeland, but had to remain in the former communist countries against their will. Since the communist governments kept them against their will in what way is it Greece’s fault? They failed to indicate that they had every opportunity to go back and stay in Greece when the Greek government through various U.N. resolutions, called on all Greek citizens who were displaced during the Greek Civil War in communist countries to go back to their homeland (see: UN Resolutions 382 (V Section C), 1950; 618 (VII), 1952; 517 (VI), 1952). There is no doubt regarding Greece’s and the UN’s position on this issue, even though Dr. Danforth implied that the U.N. resolutions were inconclusive. Therefore this claim is not true as is also evident by the strong support of the U.S. Government at the time at all levels. President Harry S. Truman addressing the Congress and with reference to Resolution 514, did not leave any doubt about the strong support of the U.S. to the U.N. resolutions: http://www.presidency.ucsb.edu/ws/index.php?pid=13766. It is indeed noteworthy that FYROM accuses Greece that she banished her children, while the Slav/communists kidnapped the Greek children from all over Greece in order to “protect” them. Obviously they chose to forget that the mastermind behind the mass kidnapping of the children was the right hand of Tito, Edvard Kardelj. If the “child saving” was done to protect children, how do they substantiate their claim that the camps of Queen Frederika were not protecting the children? The Danforth /van Boeschoten research was unilateral, and only examined the cases of children who willingly were led by their communist parents, or even sent to Iron Curtain countries with the consent of their parents. Conversely, among the expatriates who attended the conference was Mrs. Irene Damopoulou Karatzios. Mrs. Karatzios was one of the children amongst thousands of other children with or without parents who were abducted by partisans and were led into several Iron Curtain countries against their will. When Dr. Danforth was asked if Mrs. Karatzios could speak about her plight, he prohibited her to speak in a peremptory manner. In a private discussion with Mrs. Karatzios, Dr. Danforth said he read the book “The Cry of Irene” which was written about her and implied that her claims are untrue! An excerpt of Mrs. Karatzios’ plight in the book “The Cry of Irene”, authored by Dr. Ioannis Bougas, is provided: (ISBN: 969-454-022-X email: erodhios@erodhios.gr): My mother’s denial to give my little brother and myself away to the communist guerillas, so that we might be delivered into the iron curtain countries, a deed organized by the KKE, placed her in the ranking of a shady “ reactionary” and put the entire family as KKE’s target for revenge. First they took my mother to help the rebels in the mountains carrying materials, where she was often physically tortured. My brother, along with other residents of our village and I, were ordered to abandon our homes and forced to live in makeshift huts in the nearby forest. Later, they led us cross the borders secretly and we entered Albania. After walking on foot for several days, almost without food or water, we arrived in a dirty prison labor camp. Once reunited with our mother, we spent some time in various prisons in Albania, and finally we were dragged in the galley of Loulé in Romania, where my brother and I attended the Russian-Romanian schools of their “father” and “god” Stalin. In addition we suffered incredible pressure from the leaders of KKE to give up our motherland Greece and become Slavomacedonians One of the most balanced and informative presentations was that of Dr. Bill Darden titled “Greek articles vs. Slavic relatives in the Strumchki (Makedonski) Apostol and other early Slavic text” which focused on the difficulty of translating the Bible from Greek to Slavic. Dr. Emilija Crenkovska presented on “The language of the Old Church Slavonic writing of Macedonia in the period of the Byzantine and Ottoman Empire”, in the “Macedonian” language, without translation or even a written summary of the content of her speech. Members of the Pan-Macedonian Association, knowledgeable of the language of FYROM and the local Greek slavophone idioms explained that Dr. Crenkovska spoke in the Serbo-Bulgarian language of FYROM that she named “Macedonian”. When a member of the Pan-Macedonian Association conveyed this information to the panelists he did not receive an answer, and some individuals in the audience urged the presenters not to pay attention to such interventions! Quite notable was the reaction of the Dr.Victor Friedman, Professor of Linguistics and Balkan Studies from the University of Chicago. When a member of the Pan-Macedonian Association tried to approach him in a friendly manner, the academic exploded and started shouting, “the ‘Macedonians’ have a right to exist!” Also one could characterize as inappropriate the efforts of Dr. Friedman and Andrew Graan (doctoral candidate under the auspices of Dr. Friedman) to distract the university journalist who was interviewing Mrs. Karatzios and the writer of this article. Addressing the journalist, Dr. Friedman said: “take everything they say with a grain of salt…” Members of the Pan-Macedonian Association U.S.A have attended several propaganda events organized by FYROM and its Diaspora in American universities. Unfortunately, while the Greek embassy is being informed of such events, the Greek state is absent in FYROM’s efforts to defame Greece. It is particularly important that representatives of the Greek State participate in such conferences to refute the ignorant argumentation of the academic community of FYROM. Moreover, relevant scientific conferences with the participation of foreign academics have to be seriously considered by Greece in the future. In addition the libraries of American universities should be enriched by contemporary English-language material on the issue of Macedonia. These failures generate “data” which Hellenism will be forced to face in the future. *Mrs. Gatzoulis is the Supreme President of the Pan-Macedonian Association USA Nina GatzoulisSupreme President of thePan-Macedonian Association (USA)E-mail: ninagatz@comcast.netTel: 603-742-0466FAX (603) 617-2977.Web: http://www.macedonia.info/

Την φωτιά έβαλαν Tούρκοι στρατιώτες με προμελετημένο σχεδιασμό Του Giles Milton. Εφημερίδα Καθημερινή

Την φωτιά έβαλαν Tούρκοι στρατιώτες με προμελετημένο σχεδιασμό


Του Giles Milton*

Την Τετάρτη 13 Σεπτεμβρίου 1922, λίγο μετά το μεσημεριανό φαγητό, η Μίννι Μιλς -μια Αμερικανίδα που ζούσε στη Σμύρνη- έριξε μια ματιά από το παράθυρό της και πρόσεξε ότι ένα από τα γειτονικά κτίρια είχε πιάσει φωτιά.Κοίταξε καλύτερα και σοκαρίστηκε όταν είδε έναν Τούρκο αξιωματικό να μπαίνει σε ένα δεύτερο κτίριο με μικρούς τενεκέδες πετρελαίου. «Μέσα σε λίγα λεπτά,» έγραψε αργότερα, «το σπίτι τυλίχθηκε στις φλόγες».Η δεσποινίς Μιλς δεν ήταν ο μόνος αυτόπτης μάρτυρας στη Σμύρνη που είδε το ξέσπασμα της φωτιάς εκείνη τη μοιραία μέρα του Σεπτεμβρίου. Αρκετοί από τους συναδέλφους της στο Αμερικανικό Κολεγιακό Ινστιτούτο της πόλης παρακολουθούσαν με ορθάνοιχτα μάτια Τούρκους στρατιώτες να μπαίνουν σε κτίρια, να τα καταβρέχουν με πετρέλαιο και να τους βάζουν φωτιά.Δεκάδες μικρές φωτιές δεν άργησαν να γίνουν μία τεράστια πυρκαγιά. Με έναν ισχυρό άνεμο που φυσούσε από τη στεριά, εξαπλώθηκε ταχύτατα στις διάφορες συνοικίες μέχρις ότου μεγάλο μέρος της πόλης παραδόθηκε στην κόλαση της φωτιάς. Η μοναδική περιοχή που γλίτωσε -λόγω του ανέμου- ήταν η τουρκική συνοικία.Η Σμύρνη είχε κατακλυστεί από πρόσφυγες όταν ξέσπασε η φωτιά. Δεκάδες χιλιάδες Ελληνες της Ανατολίας είχαν συρρεύσει στην πόλη μετά την ήττα του ελληνικού στρατού στο εσωτερικό της χώρας. Αυτοί οι πρόσφυγες αναζητούσαν προστασία από τον νικηφόρο τουρκικό εθνικιστικό στρατό του Μουσταφά Κεμάλ, βέβαιοι ότι οι δυνάμεις του δεν θα τολμούσαν ποτέ να εισέλθουν στη Σμύρνη. Στο κάτω-κάτω, 21 συμμαχικά θωρηκτά ήταν αγκυροβολημένα στον κόλπο.Ομως, ο στρατός του Κεμάλ είχε όντως μπει στη Σμύρνη, στις 9 Σεπτεμβρίου, και ο θηριώδης φόνος του μητροπολίτη Χρυσοστόμου -του ανώτερου ορθόδοξου ιεράρχη- ήταν ένδειξη ότι η μεταβίβαση της εξουσίας από Ελληνες σε Τούρκους ήταν απίθανο να είναι ειρηνική.Ενας πρόσθετος λόγος ανησυχίας ήταν ο μεγάλος αριθμός άτακτων τουρκικών στρατευμάτων που άρχισαν να συρρέουν στην πόλη. Αυτοί οι απείθαρχοι πολεμιστές ήταν αποφασισμένοι να πάρουν την εκδίκησή τους για τις ωμότητες που διέπραξε ο ελληνικός στρατός κατά την υποχώρησή του.Η φωτιά, που ξέσπασε στις 13 Σεπτεμβρίου, εξαπλώθηκε τόσο γρήγορα που οι κάτοικοι της Σμύρνης και οι πρόσφυγες δεν είχαν πού αλλού να πάνε εκτός από τη φημισμένη προκυμαία στο Αιγαίο, μήκους σχεδόν τριών χιλιομέτρων.Ολοι τους τώρα έστρεψαν το βλέμμα στα συμμαχικά θωρηκτά για βοήθεια.Αλλά οι κυβερνήτες τους αρνήθηκαν να σώσουν οποιονδήποτε εκτός από τους δικούς τους πολίτες. Σε μία κυνική επίδειξη ρεάλ πολιτίκ, ήδη έστρεφαν τη σκέψη τους στις γόνιμες εμπορικές συμφωνίες που ήλπιζαν να συνάψουν με τον νικηφόρο Κεμάλ. Δεν ήθελαν να φανούν ότι βοηθούν τους εχθρούς της Τουρκίας.Η ελληνική κυβέρνηση ήταν επίσης ένοχη απραξίας. Είχε παραλύσει από την ήττα του στρατού της στη Μικρά Ασία και δεν τολμούσε να στείλει ελληνικά πλοία στην υπό τουρκικό έλεγχο πόλη.Τις επόμενες ημέρες η προσφυγική κρίση εξελίχθηκε ταχύτατα σε μία ανθρωπιστική καταστροφή. Οι γέροι, οι νέοι, οι άρρωστοι, όλοι ήταν παγιδευμένοι ανάμεσα στη φονική φωτιά και τη θάλασσα. Στο μεταξύ, οι τουρκικές δυνάμεις διέπρατταν κτηνωδίες κάτω από τη μύτη των συμμάχων, συγκεντρώνοντας χριστιανούς σε ηλικία στράτευσης και απελαύνοντάς τους στην ενδοχώρα.Ο Α.Π. για τη Δίκη των ΕξιMετά 87 χρόνια, εξετάζεται στον Αρειο Πάγο το αίτημα για την αναψηλάφηση της ιστορικής Δίκης των Εξι. O εγγονός του εκτελεσθέντος πρωθυπουργού Πέτρου Πρωτοπαπαδάκη έχει ζητήσει την επανάληψη της δίκης, επικαλούμενος νέα στοιχεία για το δικαστήριο που αποφάσισε την εκτέλεση πέντε κορυφαίων πολιτικών ανδρών κι ενός αρχιστρατήγου για εσχάτη προδοσία ως υπευθύνων της Μικρασιατικής Καταστροφής. Θετική ήταν η εισήγηση του αντεισαγγελέα κ. Αθ. Κονταξή, ο οποίος τάχθηκε υπέρ της επανάληψης της δίκης, επισημαίνοντας ότι «κακώς» παραπέμφθηκε στην Ολομέλεια του Αρείου Πάγου η υπόθεση. Κατά την πλειοψηφία του Ποινικού Τμήματος του Α. Π. (ο αντιπρόεδρος Γ. Μάμαλης και οι αρεοπαγίτες κ. κ. Ν. Κωνσταντόπουλος και Π. Ρουμπής) έχουν αποκαλυφθεί νέα άγνωστα γεγονότα και αποδείξεις, από τα οποία προκύπτει ότι οι έξι ήταν αθώοι. Οι τρεις αρεοπαγίτες επικαλούνται μαρτυρίες (επιστολές, αγορεύσεις στη Βουλή κ. λπ.) του Ελευθερίου Βενιζέλου. Την επόμενη Κυριακή η «Κ», στη σελίδα Ιστορίας, θα ασχοληθεί με τη Δίκη των Εξι.Ο Αμερικανός που έσωσε εκατοντάδες χιλιάδες ζωέςΕνας και μόνο άνθρωπος θα έσπευδε σε βοήθεια των προσφύγων. Το μέγεθος της καταστροφής είχε προκαλέσει φρίκη στον Αζα Τζέννινγκς, έναν Αμερικανό πολίτη που εργαζόταν στη ΧΑΝ Σμύρνης. Με μεγάλη παλικαριά πήγε στη Μυτιλήνη και έπεισε τους καπετάνιους 25 ελληνικών πλοίων, που ήταν αγκυροβολημένα εκεί, να πλεύσουν στη Σμύρνη.Κατόρθωσε επίσης να λάβει την υποστήριξη υπουργών της κυβέρνησης στην Αθήνα, οι οποίοι τον όρισαν αρχηγό του αυτοσχέδιου στόλου. Αλλά ακόμη και με έναν μεγάλο αριθμό πλοίων στη διάθεσή του, η προκυμαία της Σμύρνης τελικά δεν εκκενώθηκε από πρόσφυγες μέχρι το τέλος Σεπτεμβρίου.Ο αρχιτέκτων της μικρασιατικής περιπέτειας, Ελευθέριος Βενιζέλος, παρέμενε αισιόδοξος παρ’ όλη την καταστροφή. Υποστήριζε ότι η εισροή προσφύγων στην Ελλάδα παρουσίαζε μια μοναδική ευκαιρία για το κατατρεγμένο του έθνος. Αν και το όνειρό του για μια ελληνική αυτοκρατορία ήταν μια παταγώδης αποτυχία, πίστευε ότι μια Μεγάλη Ελλάδα -ενισχυμένη από τους Ελληνες της Ανατολίας που εκδιώχθηκαν από τη Μικρά Ασία- μπορούσε τώρα να οικοδομηθεί.Αλλά πολλοί από τους άστεγους Σμυρνιούς που είχαν κατασκηνώσει στην Αθήνα ένιωθαν ότι ήταν θύματα ενός πολιτικού πειράματος που είχε πάει απελπιστικά στραβά.* Ο κ. Giles Milton είναι ο συγγραφέας του βιβλίου «Χαμένος παράδεισος, Σμύρνη 1922: Η καταστροφή της μητρόπολης του μικρασιατικού Ελληνισμού» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΜΙΝΩΑΣ.

Καθημερινή Κυριακής, 22.11.2009

Γενοκτονία

ΟΙ ΣΟΥΗΔΟΙ – ΟΙ ΛΑΟΙ
Του Μιχάλη Χαραλαμπίδη

Το ψήφισμα του Συνεδρίου του Σουηδικού σοσιαλιστικού κόμματος που προήλθε από πρωτοβουλία της βάσης, όχι της κορυφής και αναφέρεται στις γενοκτονίες των Αρμενίων, των Ασσυρίων, των Ποντίων, είναι μεγάλης σημασίας.
Στην χώρα που έχει το όνομα της Ελλάδας αυτά τα ζητήματα δεν συζητούνται. Είναι απαγορευμένα. Ούτε στα states, τις πολιτείες των ΗΠΑ δεν απαγορεύονται. Εδώ όμως ναι.
Θα αναδείξω μόνο ορισμένες διαστάσεις αυτής της σημαντικής πράξης. Θα μπορούσα να πω είναι η δικαίωση της Ρόζας Λούξεμπουργκ ή, για να το εκφράσουμε λογοτεχνικά, η επιστροφή των παιδιών της Λούξεμπουργκ της Ρόζας. Παρόλο που στην Ευρώπη και τους κύκλους της Αριστεράς δεν είναι γνωστά, είναι μεγάλης αξίας τα κείμενα της για το Ανατολικό Ζήτημα. Υπάρχουν μόνο στην Γερμανική γλώσσα και την Ελληνική. Είμαι πολύ ευτυχής για πολλούς λόγους που δεν είναι της στιγμής, για την έκδοση τους στην Ελληνική το 1985. Πρόκειται να εκδοθούν από Βέλγους φίλους στο Βέλγιο προσεχώς.
Η πρώτη σημαντική πλευρά του ψηφίσματος είναι η κοινή δραστηριοποίηση της κοινωνίας πολιτών των αυτόχθονων λαών στην Ευρώπη. Πρόκειται για την κοινωνία πολιτών της Μικρασιατικής διασποράς. Κυοφορήθηκε και γεννήθηκε στην Ευρώπη τις τελευταίες δεκαετίες. Ορισμένες καθοριστικές στιγμές της Ευρωπαϊκής παρουσίασης τους ήταν το Δικαστήριο για την γενοκτονία των Αρμενίων στην Σορβόνη τον Απρίλιο του 1984. Άνοιξε τον δρόμο στην Αρμενική υπόθεση και όχι μόνο. Η συνάντηση των λαών της Μικράς Ασίας στην Βιέννη τον Μάϊο του 1987. Τα πρακτικά εκδόθηκαν από την Διεθνή Ένωση για τα Δικαιώματα και την Απελευθέρωση των Λαών στον τόμο «Πολυεθνική Τουρκία» των εκδόσεων Γόρδιος. Το Συμπόσιο και η πορεία του Βερολίνου το 2002 που είχε ως πρωταγωνίστρια την Γερμανίδα καθηγήτρια Τέσσα Χόφμαν. Εκδόθηκαν τα πρακτικά από το Πανεπιστήμιο του Βερολίνου.
Η Συνέντευξη των Βρυξελλών τον Σεπτέμβριο του 2004 που εισήγαγε το ζήτημα των τριών γενοκτονιών στους Ευρωπαϊκούς θεσμούς. Υπάρχει το κείμενο στο βιβλίο μου για το Ποντιακό Ζήτημα στην Αγγλική και Ελληνική έκδοση.
Η πρωτοβουλία της Στοκχόλμης έχει μεγάλη σημασία γιατί αποτελεί ένα ρήγμα στον συνασπισμό των Σοσιαλιστών στην Ευρώπη που εκτός των Γάλλων ήταν αντιδραστικοί γι αυτά τα ζητήματα. Οι εκπρόσωποι των τριών ομάδων, Ποντίων, Αρμενίων, Ασσυρίων, πέτυχαν κάτι πολύ μεγάλο στην πατρίδα του Ούλωφ Πάλμε με την αλληλεγγύη και ενεργοποίηση των Σουηδών μελών και στελεχών του σοσιαλιστικού κόμματος.
Αξίζει μια αναφορά στον πρόεδρο των Ποντίων. Ο Κώστας Φραγγίδης αντιπροσωπεύει μια νέα παρουσία, μια νέα ποιότητα στην εκπροσώπηση των Ποντίων. Αυτό που έχουμε ανάγκη. Το παλιό στους Πόντιους πεθαίνει και αποσύρεται ένοχα. Οφείλω όμως να αναφερθώ στον πρώην βουλευτή του Αριστερού κόμματος της Σουηδίας τον Αναστάσιο Σταφυλίδη. Οι Πόντιοι της Σουηδίας και του Κιλκίς οφείλουν να τον τιμήσουν. Θα μείνει πάντα στην μνήμη μου η συνάντηση μας στο Σουηδικό Κοινοβούλιο τον Μάιο του 2006. είναι από τις στιγμές που κάνουν τη ζωή πλούσια.
Αυτό το φαινόμενο της επιστροφής των λαών της Μικράς Ασίας δεν έχει να κάνει με τα κράτη, με τους μηχανισμούς. Είναι η κοινωνία πολιτών των τραγικών αυτών λαών στην Ευρώπη. Αν μάλιστα οι Ασσύριοι και οι Αρμένιοι δεν έχουν εμπόδια στο έργο τους, για την περίπτωση των Ποντίων τα πράγματα είναι διαφορετικά. Είναι πολλοί οι χωροφύλακες της μνήμης μας στο κράτος, στα κόμματα, σε ορισμένες ομοσπονδίες και συλλόγους. Δεν είναι μόνο οι Τούρκοι, Παρόλα τα εμπόδιο το νέο Ανατολικό Ζήτημα μπαίνει στην μορφωτική, διανοητική, πολιτική ατζέντα των Ευρωπαϊκών Πολιτικών δυνάμεων. Ό,τι δεν παρήκμασε από την Ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία επιστρέφει στην αρχική του παράδοση.
Ποια είναι η στάση, ο ρόλος των Ελλήνων Σοσιαλιστών, των Ελληνικών Πολιτικών δυνάμεων;
Εδώ οι παθολογίες είναι πολλές. Φιλοδοξούσα η Ελλάδα να αποτελέσει ακαδημαϊκό, πολιτικό και ηθικό κέντρο γι αυτά τα ζητήματα. Για το νέο Ανατολικό Ζήτημα όπως το ονόμασα από την δεκαετία του ’80. για το άνοιγμα μια κριτικής συζήτησης για τον Κεμαλισμό. Προσωπικά με τις δυνάμεις που διέθετα πέτυχα πολλά, πάρα πολλά. Παρόλο τον φίλιο πόλεμο, βρώμικο πόλεμο που υπέστην. Το παρηκμασμένο σύστημα κινήθηκε στην αντίθετη κατεύθυνση. Η Κεμαλική ευλογιά επεκτάθηκε στο ΠΑΣΟΚ. Η εκφυλισμένη εκδοχή του, το ΚΚΚΑΣΟΡ, είναι ένα Κεμαλικό στρώμα, ένα στρώμα καριεριστών κεμαλιστών, όταν μάλιστα ο Κεμαλισμός καταρρέει. Αυτοί μόνον έμειναν. Ο Αρχηγός του ΚΚΚΑΣΟΡ και ο Μπαϊκάλ στην Άγκυρα.
Αν έμεινε κανείς που δεν είναι κεμαλικός ας το δηλώσει. Θα χαρώ για πολλούς λόγους να τον ακούσω. Μέχρι σήμερα δεν άκουσα μια αντικεμαλική φωνή. Στο βιβλίο μου «Από το ΠΑΣΟΚ στο ΚΚΚΑΣΟΡ ο εκφυλισμός ενός ιστορικού εγχειρήματος» αναλύω την πορεία του εκφυλισμού. Πρόκειται για το όνειδος της δημοκρατικής παράταξης, και της χώρα. Είναι μια ανωμαλία. Είναι έκφραση μιας παρακμιακής πραγματικότητας, της ευλογιάς.
Η υγεία, η φυσιολογικότητα έρχεται από την πόλη του Ούλωφ Πάλμε, την Στοκχόλμη, το κόμμα του Ούλωφ Πάλμε και τους εκπροσώπους τριών πλούσιων κομματιών της ιστορίας και του πολιτισμού της Μικράς Ασίας, του Κώστα Φραγγίδη, του Vahagn Avedian, του Sait Yildiz.
Έτσι γράφεται, έτσι αλλάζει, έτσι επιστρέφει η ιστορία.




Polis-agora.blogspot.com Ιστολόγιο Μιχάλη Χαραλαμπίδη

Academic Conference on the Asia Minor Catastrophe Held in Illinois

ROSEMONT, Ill. (A.W.) – On Sat., Nov. 7, the Academic Conference onthe Asia Minor Catastrophe took place at the Westin Hotel in Rosemont,Ill.
One hundred people attended the daylong event. GeorgeMovropoulos, president of the Pontian Greek Society of Chicago,welcomed everyone and presented a brief overview of last year’sconference, the first of its kind on the subject of the Asia MinorCatastrophe—the genocide of the Greeks in the Pontus region ofAnatolia. He stressed the importance of such a conference in order topromote research, knowledge, and the culture of the Greeks in thatregion. He added that to date not enough published literature isavailable on the topic. For that reason, the society is working onestablishing a research center. After representatives from the variousGreek organizations, as well as the Greek Vice-Consul, were invited tosay a few words, Movropoulos introduced the moderator, GeorgeShirinian, director of the Zoryan Institute in Toronto, Canada, andexecutive director of the International Institute for Genocide andHuman Rights Studies (a division of the Zoryan Institute).
In his opening remarks, Shirinian briefly discussed the previousyear’s conference, the need for more publications, more scholars, andtraining in the languages involved, such as Greek, Armenian, andTurkish. “These efforts,” Shirinian said, “lead to constructive andpowerful action.” As he concluded his remarks, he stated, “When apeople’s rights are trampled on, no people are free from the samething. In a sense, this is a shared human experience.” Shirinian’sfather was a genocide survivor. Following his opening remarks,Shirinian introduced the speakers.
Dr. Taner Akcam, associate professor of history at Clark University inWorcester, Mass., presented his paper titled “The Greek ‘Deportations’and Massacres of 1913-1914, A Trial Run for the Armenian Genocide,”addressing the elements and the calculated methods of destruction ofnon-Turkish minorities, namely the Greeks, Armenians, and Assyrians,along with any signs of their respective cultures in Ottoman society.The goal of the Ottoman government was to “free themselves ofnon-Turkish elements in the Aegean—to kill and annihilate them,” Akcamsaid. “In 1913 through 1914, a large number of people were expelledand murdered.” As for the Armenians, many were forced to convert toIslam but later most were killed. The aim of the campaign of riddingthe country of certain citizens was to reduce the Christian populationto 5-10 percent for “security” reasons. The entire act was a socialengineering process—the killing of the Armenians, and the riddance ofthe Greeks, most of whom were deported. “The government,” explainedAkcam, “presented two policies—one legal, the other private.” In thelegal policy, they presented a face of “humanitarianism” in theirmanner of “moving” or “deporting” their unwanted populations, whileprivately, they conducted illegal and treacherous activities againstproductive and peaceful Christian members of their society. Ottomanarchives were to leave the impression that the government carried outits mission of depopulating the Greek villages in a humane manner. Forthose Greeks who survived, in addition to what they had suffered,fares were collected from them as they were shipped away to Greece. Inhis concluding remarks, Akcam explained that the Greek massacres anddeportations were so successful that they became the forerunners forthe Armenian Genocide. When asked about the Armenian Genocide, hereplied, “Turkey will never admit the Armenian Genocide—a crime maybe,but not genocide.”
Dr. Constantine Hatzidimitriou, Queens director of school improvementfor the NYC Department of Education, and associate adjunct professorat St. Johns University in New York, presented his paper titled“Official and Unofficial American Reactions to the Asia Minor‘Catastrophe’—What the Documentary Evidence Reveals.” Hatzidimitrioudescribed the burning of Smyrna, and referenced publications, namelyMarjorie Housepian Dobkin’s Smyrna 1922: The Destruction of a City,and Giles Milton’s Paradise Lost, Smyrna 1922; the Turkification ofminorities and the seizing of their properties; ethnic cleanings andcover-ups, which continue today; and the use of sanitized reports,such as those by Admiral Mark Lambert Bristol, instead of those byGeorge Horton (The Blight of Asia), which were detailed and damning,and as a result kept secret until the 1950’s. Hatzidimitriouemphasized the large volume of archival sources describing thedestruction of the Greeks (among them, the massacre of 350,000 PonticGreeks) and other minorities in Asia Minor. “If you were a Greek or anArmenian,” he explained, “your property was seized by the governmentbecause you were not there (either massacred or forcibly driven away).When there were inquiries about missing people in the region, theTurks would say ‘they never existed,’ and the Americans, for example,would say, ‘they are presumed dead because they can’t be located.’”The example Hatzidimitriou gave of seized property was that of theburning of the American Consulate by Turkish soldiers and how, as aresult, the consulate found a house to rent. The house was that of anArmenian who had fled Smyrna, and therefore the property was declaredabandoned.
Matthias Bjornlund, a Danish archival historian who specializes in theArmenian Genocide and related issues, presented his paper titled“Aspects of Western Sources and Interpretations of the PontianGenocide.” Bjornlund is a researcher and translator of Danishdocuments on the Armenian Genocide for a Danish section of the Germanwebsite (www.armenocide.de), a committee member preparing for the 2010exhibition and conference on Scandinavia and the Armenian Genocide incooperation with the Armenian Genocide Museum-Institute(www.genocide-museum.am), and author of a monograph on Denmark and theArmenian Question. His MA thesis was titled “Et Folk Myrdes. DetArmenske Folkemord i Danske Kilder” (“A People is Being Murdered: TheArmenian Genocide in Danish Sources”). In his paper, Bjornlunddiscussed the destruction of Greek and Armenian communities in Smyrnaand stated that the Danish Consul there, as well as Swedisheyewitnesses described the violence against these people, and theAustrian Consulate reported mass arrests of Armenians. In 1916, theOttoman government had attempted to exterminate the Armenians in thatcity but the Germans stopped them. Finally, in 1922, the Greek andArmenian communities in Smyrna were destroyed. Bjornlund outlined someof the methods and reasons for expunging not only Smyrna’s ChristianGreek and Armenian minorities, but also the entire country’s Christianminorities. He explained that the extermination of these minoritieswas the official policy of the Ottoman government. Expulsions were toaccompany torture, intimidation, and violent persecution. Greek andArmenian merchants were forced to close their businesses, which werequickly replaced with Turkish ones. People were instructed by Muslimreligious leaders to boycott Christian businesses, and as a result,merchants went bankrupt. In 1914, Inga Nalbandian (a Danish womanmarried to an Armenian) reported from Turkey that Muslim women werethreatened not to buy from Greek and Armenian merchants, and thatGreek and Armenian professors were fired from their universitypositions. In his concluding remarks, Bjornlund said that, in general,England, Europe, the Scandinavian countries, and the U.S. try to placea lid on the Greek and Armenian genocides for economic reasons.
Alexander Kitroeff, associate professor of history at HaverfordCollege in Pennsylvania, where he also serves as the academic directorof the Center for Peace and Global Citizenship, presented his papertitled “The Plight of the Greek Refugees After the Break-Up of theOttoman Empire.” He discussed the importance of photographic evidence,which documents the way people live, the destruction, the burning, aswell as the superficial or obvious, such as symbols, flags—things wetake for granted. “And the way the photographer takes pictures revealsmuch. For example, some photos of victims are taken in a passive way,”he added. Kitroeff discussed the resettlement of the Ottoman Greeks inGreece in the 1920’s, their adoption of a “refugee identity” based ontheir place of origin and the memories it generated—their commonexperience of violence and displacement, and their treatment byothers. He stated that the refugee identity has a history. For theOttoman Greeks, it was resettlement in the 1920’s; establishment andincorporation in the 1930’s to 1950’s; and upward social mobility inthe 1960’s to 1980’s. The professor concluded his presentation bysaying that for political reasons, the Greek government does not wantto raise the issue of the Greek Catastrophe, and so refers to it inindirect ways, such as literature.
Dr. Van Koufoudakis, rector emeritus, University of Nicosia, Cyprus,and dean emeritus of the College of Arts and Sciences, IndianaUniversity and Purdue University, presented his paper titled “Turkey’sDeliberate and Systematic Violations of International Agreements Since1923,” in which he described how the Pontian Greeks and the Armenianswere forcibly removed from their homes—their ancestral homeland datingback 3,000 years—because of their ethnicity, religion, language, andculture. To assist in the ethnic cleansing of these minorities, whichwas the Turkish way of dealing with ethnic groups, criminals were letloose to terrorize these populations. The people were intimidated,their properties confiscated, forced to labor under horrendousconditions, raped, and murdered. The rape of women and children wasthe ultimate attack because the offenders knew they had the protectionof the state. Evidence that showed where these minorities had livedwas destroyed, such as buildings, churches, schools, and cemeteries.Koufoudakis discussed Turkey’s violations of international agreementssince 1923; international apathy, which allows Turkey to continue withits violations of international laws with impunity; and the practiceof “blaming of others, which is how Turkey can deny what they did.”Koufoudakis concluded his presentation by stating that American andBritish policies against Turkey’s violations are to overlook theactions on the basis of political expediency for economic andstrategic reasons. “What can we do?” he asked, and then gave examplesof what has been done: “1) The Cypriots have taken Turkey to theEuropean Court of Human Rights. 2) The Greeks and the Patriarchate ofIstanbul have gone against Turkey for violating property rights to theEuropean courts and have won.”
As the academicians took final questions from the audience, and thenas Hatzidimitriou presented the closing remarks—in which he discussed“placing the events of the Anatolian Genocide in the broader contextof Hellenic and world history”—I could not help but think of the finaltwo lines of the poem, “They Thought They Were Free”: “…When they camefor me, there was no one left to speak out.”
With conferences such as this one, with the establishment of researchcenters, more researchers and publications on the topic of genocide,anguished voices brutally silenced will be heard again.
Πηγή: Armenian Weekly

The unwritten history of Turkey

ORHAN KEMAL CENGİZ o.cengiz@todayszaman.com

Columnists Ruling through manipulation and provocation: the unwritten history of Turkey

The last 100 years in Turkey have been a history of provocations and manipulations. We have seen the same film again and again. These manipulations and provocations were carried out for different purposes.



One of the target groups was non-Muslims and people were provoked against this group in order to scare them away. These tactics were extremely successful; as a result of them, Turkey lost most of its non-Muslims. Look at the events of Sept. 6-7, 1955. Suddenly, “some news” began to be distributed through the local media claiming that Atatürk’s house in Selanik (Thessalonica), Greece, was bombed. We now know that the person who threw an explosive into the garden of Atatürk’s house was an employee of the Turkish intelligence service. Following this provocative news, a barbaric move targeting non-Muslims in İstanbul was carried out. It was so successful that thousands upon thousands of Christians and Jews left Turkey immediately after this incident. Another category of provocation is to incite two different groups against each other. Alevis and Sunnis were pitted against each other on many different occasions. Before 1980, Alevis were massacred in Kahramanmaraş and Çorum. Ultranationalists were actively involved in these massacres. When you look at the details, it is so obvious that these two massacres were carefully planned and orchestrated. A secret hand was paving the way for the 1980 coup.The third category is the assassination of some intellectuals and prominent figures. These were also done for different purposes. On some occasions, these people were killed to provoke the group they were affiliated with against another group. I believe some ultra-secularist figures were killed just for this particular purpose. Sometimes the target was a person who began to criticize the system. Some high-level bureaucrats, soldiers and politicians lost their lives in suspicious accidents one after another.For foreigners, it is quite difficult to believe that so much manipulation and so many conspiracies could be carried out in a society. But this is our reality. Some elements were vital in creating this atmosphere. One was the media. In Turkey, the media played a dubious role. On the one hand, it turned a blind eye to the apparent illegal acts of the state. The western part of Turkey could never know what happened to Kurds in the eastern part of Turkey, for example. The other role of the media was to play an active role in the provocations and campaigns of manipulation. I already gave you an example above and you will read another example below. Another factor in the creation of this atmosphere has been the absolute impunity of the perpetrators of the crimes. The judiciary always turns a blind eye when they sense that a deep state element has somehow been involved in the “incident” concerned. The human factor was also extremely important. The Turkish society, for several reasons -- lack of self criticism, ignorance of past events, ignorance of the real dynamics of the system and so on -- has always been utilized in order to provoke different segments of this society.If you have all these factors and if you have some deep state elements within the state which are doggedly determined to rule the country, manipulation and provocation become a part of your life.Below you will read my analysis of some provocations and attacks targeting Christians in Turkey. It was published in the Zaman daily on Nov. 22. And it has been kindly translated into English by the Today’s Zaman staff. I guess you already read about the “Cage plan” in which non-Muslims were targeted for assassinations and attacks. In the paragraphs below I am trying to travel back to look at today’s incidents.Since we continually forget, since we bury ourselves only in our own troubles, since we imagine ourselves as the most precious object in the museum of victimization, since we easily grow hostile towards “others” and since we are easily “manipulated,” such targeting of “the other” happens. Between 2004 and 2005, there was a sudden and large hunt for missionaries in Turkey. The circulating argument was that missionaries had infiltrated every part of the country and that we were losing our country and nation. Certain media organizations, particularly the Doğan group, started an active “fight” against missionary activities. The Ankara Chamber of Commerce (ATO) prepared and distributed a series of “reports” on missionary activities in Turkey. Later, its president, Sinan Aygün, was indicted in the Ergenekon trial, but no one paid any attention to the active campaign his organization was conducting. No one focused on “Misyonerler Arasında Altı Ay” (Six Months Among Missionaries), a book written by Ergün Poyraz, another Ergenekon defendant, which was written before his books “Musa’nın Gülü” (The Rose of Moses) and “Musa’nın Çocukları” (The Children of Moses) -- which portrayed Recep Tayyip Erdoğan and Abdullah Gül as part of an international Jewish conspiracy -- although “Misyonerler Arasında Altı Ay” was a precursor to subsequent media attacks against missionaries. When Sevgi Erenerol, the press officer of the Turkish Orthodox Church, an important meeting place for Ergenekon members, gave seminars on missionary activities to the members of the National Security Council (MGK), this went unnoticed. When Kemal Kerinçsiz, who is now in jail on charges of being an Ergenekon member, brought legal actions against missionaries, this was not much discussed. Why do you think Ergenekon was so interested in the missionary activities? How can you turn the religious Muslims of this country into nationalists? Missionaries were a perfect tool for this goal. Missionary scapegoats were turned into tools of manipulation for Ergenekon.Organizations of lumpen youthIn my opinion, this intensive anti-Christian campaign was intended to also lay the groundwork for the moves that would follow. The murder of priest Andrea Santoro, the assassination of Hrant Dink and the killing of the missionaries in Malatya... Place Ergenekon’s “lumpen youth organization” concept side-by-side with the “suspected killer” profile in these murders; all of these murders were committed by the same “killer type”: ultranationalist, very young, dispossessed and connected to the deep state ... With these murders, the pro-Committee of Union and Progress (İttihat ve Terrakki) Ergenekon wanted to hit a triple target. First, it wanted to give a “strong” message to the non-Muslims in Turkey, which is an extension of the İttihat mentality’s policy of the “de-Christianization of Turkey.” Second, it wanted to tell the world and the “secularist” groups in Turkey that Christians were being killed because there was an “Islamist” party in power. Third, it wanted to seriously block Turkey’s European Union process. Of course, here, we speak by looking at the results. In my opinion, the original plan was much bloodier and provided for many more murders; several developments foiled these plans. Other “missionary” murders that were to be committed by the killers with the “same profile” in Samsun, Antalya and Diyarbakır according to these plans had been quietly foiled thanks to successful police operations. Another important development that further thwarted these plans was that unlike the murder of Santoro, the cases launched in connection with the killing of missionaries in Malatya and the murder of Dink were closely monitored by lawyers who are human rights advocates. The recently discovered action plan called “Cage” refers to the murder of Santoro, Dink and the missionaries in Malatya as “operations.” The cage plan demanded that these “operations” be conducted in a more systematic and planned manner. They want to re-market the “black propaganda” that “Muslims” kill Christians. As I have noted many times in this column, Ergenekon is not an organization involved only in coup attempts. One of its feet is in Cyprus and the other is in Azerbaijan. One of its hands is JİTEM and the other is the Special Warfare Department. They organize conspiracies against the Gülen movement on the one hand and they slaughter Christians on the other. We will continue to live in the “cage” as long as we fail to see the whole picture and realize the injustices being committed against others and ensure that those in charge are called to account. As Ahmet Altan concisely put it: “If you cannot tear down the walls in your minds, if you don’t become friends with each other and if you don’t combine forces, you will continue to be targets. If we will be free, we will be free together. If we will remain prisoners, we will do so together.” Come and let us tear down this cage together.

27 November 2009, Friday

Conference "The Economies of Balkan"

Dear friends and colleagues,

I would like to inform you that the 2nd International Conference "The Economies of Balkan and Eastern Europe Countries in the changed world", EBEEC 2010, will be held at the Institute of Technology of Kavala in May 2010.I would like to ask you to make it widely known to your colleagues.For more information you can visit the web page of the conference http://ebeec.teikav.edu.gr.We will be in constant contact with you for anything you need.Best regards


Anastasios KarasavvoglouCo-President of the Conference

Δολοφονία Ρώσου ορθόδοξουτ ιερέα στη Μόσχα

Ρώσος ιερέας δολοφονείται μέσα στην εκκλησία
ΦΟΝΙΚΟ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ
Πηγή: http://expaganus.wordpress.com./
Φωτογραφίες:http://rocorunity.blogspot.com/
Ο τίτλος δεν αφορά το γνωστό έργο του Τόμας Στερνς Έλιοτ.
Ο 34χρονος Ρώσος ιερέας Ντανίλ (Δανιήλ) Συσόεφ, (Daniil Sysoyev) έγγαμος και πατέρας τριών κοριτσιών, δολοφονήθηκε μέσα στην εκκλησία του αγίου Θωμά στη νότια Μόσχα το βράδυ της Τετάρτης, μόλις είχε τελειώσει τον Εσπερινό.
Ο δράστης, ο οποίος φορούσε τη γνωστή μάσκα κατά της νέας γρίππης, όπως κάνουν πολλοί Μοσχοβίτες, μπήκε μέσα στο ναό, ρώτησε ποιος είναι ο π. Συσόεφ και μόλις ο ιερέας απάντησε και προχώρησε προς το μέρος του, τον πυροβόλησε τέσσερις φορές στο κεφάλι και στο στήθος.
Ο άγνωστος δράστης που ως τώρα παραμένει ασύλληπτος, πυροβόλησε επίσης στο στήθος και τον πρωτοψάλτη του ναού, Βλαντιμίρ Στρελμπίτσκυ.
Ο ιερέας και ο ψάλτης διακομίστηκαν σε νοσοκομείο. Ο π. Ντανίλ εξέπνευσε αργά το βράδυ, ενώ ο Στρελμπίτσκυ παραμένει σε κρίσιμη κατάσταση.
ο π. Ντανίλ Συσόεφ
Θεωρείται ότι η δολοφονία είχε θρησκευτικό κίνητρο, καθώς ο ιερέας με καταγωγή από τη ρωσική επαρχία Ταταρστάν, όπου ο πληθυσμός ασπάζεται κυρίως το Ισλάμ, είχε πλούσια ιεραποστολική δράση ανάμεσα σε μουσουλμάνους επί οκτώ συνεχή χρόνια.
Είχε εκδώσει βιβλία όπως «Μια Ορθόδοξη απάντηση στο Ισλάμ», είχε μπλογκ (pr-daniil.livejournal.com) και κανάλι με βίντεο στο YouTube, και σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Κομσομόλσκαγια Πράβδα είχε δηλώσει ότι βάπτισε 80 μουσουλμάνους, μεταξύ αυτών και Τατάρους, Ουζμπέκους, Τσετσένους και Νταγκεστανούς.
Στην ίδια συνέντευξη, ο π. Ντανίλ αποκάλυψε ότι είχε δεχτεί 14 φορές απειλές για τη ζωή του μέσω τηλεφωνημάτων και e-mail, και ότι την περασμένη χρονιά η Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Ασφαλείας επικοινώνησε μαζί του, πληροφορώντας τον ότι είχε ανακαλυφθεί και προληφθεί μια απόπειρα φόνου εναντίον του. Είπε ακόμη ότι άλλοι ιερείς φοβούνταν να ακολουθήσουν το δρόμο αυτό, φοβούμενοι την εκδίκηση τωνμουσουλμάνων. Μάλιστα ο Ναφιγκουλά Ασίροφ του Συμβουλίου των Μουφτήδων της Ρωσίας τον είχε αποκαλέσει το 2007 «Ρώσο Σαλμάν Ρουσντί», επειδή είχε γράψει ένα βιβλίο που καταδίκαζε τον τρόπο μεταχείρισης των γυναικών στο Ισλάμ και προειδοποιούσε τις χριστιανές για τους κινδύνους που ενέχουν οι γάμοι με μουσουλμάνους.
Ας σημειωθεί ότι υπάρχει κάτι σαν άτυπη συμφωνία μεταξύ των μεγάλων θρησκειών στη Ρωσία, να μην ασκούν ιεραποστολική δράση η μια σε περιοχή όπου υπερτερεί η άλλη, κάτι που όμως ούτε οι μουσουλμάνοι το εφαρμόζουν απόλυτα.
Ο Κίριλ Φρόλοφ, ένας Ορθόδοξος ιεραπόστολος ακτιβιστής είπε στο Ίντερφαξ ότι τα τελευταία δυο-τρία χρόνια ο π. Ντανίλ είχε δεχτεί απειλές που τον καλούσαν να «αφήσει την θεολογική πολεμική κατά του Ισλάμ» αλλιώς «θα τον αντιμετώπιζαν ως καφίρ (άπιστο)».
Σύμφωνα με άλλες πηγές, οι απειλές από ισλαμικούς κύκλους άρχισαν τέσσερα χρόνια πριν, μετά τη δημόσια αντιπαράθεση του π. Ντανίλ με τον Αλή (Βιατσεσλάβ) Πολόζιν, τον Ρώσο πρώην Ορθόδοξο ιερέα που έγινε μουσουλμάνος. Η τελευταία απειλή που δέχθηκε ήταν στις αρχές Οκτωβρίου, και τότε του ανήγγειλαν ότι ήταν "καταδικασμένος σε θάνατο".
Όμως, ο π. Ντανίλ προσέγγιζε και διάφορες σέχτες που δρουν στη Ρωσία, όπως τους νεοπαγανιστές Ροντνοβέρ, ενώ είχε εχθρούς και μεταξύ των υπερεθνικιστών και των σταλινικών κομμουνιστών. Στο μπλογκ του είχε πρόσφατα ασκήσει κριτική στους τελευταίους επειδή κήρυτταν «τον Στάλιν αντί για τον Χριστό».
Σύμφωνα με το IslamNews.ru, Ρώσοι μουσουλμάνοι αξιωματούχοι και ακτιβιστές αποκάλεσαν το φόνο προβοκάτσια, που σε συνδυασμό με φόνους μουσουλμάνων κληρικών στο βόρειο Καύκασο έχει στόχο να προκαλέσει διαθρησκευτικές συγκρούσεις στη Ρωσία.
Μέχρι στιγμής, το Συμβούλιο Μουφτήδων της Ρωσίας έχει καταδικάσει τον φόνο, λέγοντας ότι οι διαφορές πρέπει να λύνονται πολιτισμένα, ενώ ο πατριάρχης Κύριλλος έχει δηλώσει ότι ο Θεός δεν θ' αφήσει αυτή την αμαρτία χωρίς απάντηση, και ότι ώσπου να βρεθεί ο δολοφόνος δεν θα πρέπει να αποδίδονται κατηγορίες σε άτομα ή ομάδες.
(Πηγές: http://abcnews.go.com/International/russian-priest-gunned-church/story?id=9136444 ,http://www.timesonline.co.uk/tol/news/world/europe/article6925396.ece, http://lastochka-fromrussiawithlove.blogspot.com/ καιhttp://www.pcusa.org/pcnews/2009/091010.htm)Ο π. Ντανίλ, που επαινέθηκε από τον πατριάρχη Κύριλλο για τον ιεραποστολικό του ζήλο, ήδη θεωρείται από ορισμένους Ρώσους νεομάρτυρας.
Δείγμα γραφής του π. Ντανίλ (από ΕΔΩhttp://freerepublic.com/focus/f-religion/2390885/posts )
«Ο παγανισμός συχνά μεταμφιέζεται με τη μάσκα του Χριστιανισμού στην Εκκλησία, και κρύβεται περισσότερο κάτω από ένα προσωπείο ευσεβισμού, παρά κάτω από φανερές εξωτερικές εκδηλώσεις. Οι άνθρωποι ξεχνούν ότι ο σκοπός τους είναι να φτάσουν στην αγιότητα. Μερικοί πιστεύουν ότι είναι αμαρτία ακόμη και να το σκέπτονται την πιθανότητα ότι μπορούν να φτάσουν την αγιότητα, παρότι αυτή είναι η εκπλήρωση μιας άμεσης εντολής του Κυρίου. Πρέπει να καταβάλουμε κάθε προσπάθεια να ξεπεράσουμε το πρόβλημα αυτό. Για να το ξεπεράσουμε, πρέπει να δώσουμε στους ανθρώπους μια εκ νέου κλήση για επιστροφή στην αγιότητα. Γι' αυτό, είναι απαραίτητο να αναβιώσουμε την Κατήχηση σε όλη την Εκκλησία. Ακόμα κι αυτοί που είναι ήδη βαπτισμένοι θα έπρεπε να μελετήσουν την Πίστη. Οι άνθρωποι πρέπει να μάθουν σε Ποιον πιστεύουν, και τι πρέπει να κάνουν με σκοπό να Τον πλησιάσουν. Οι άνθρωποι που έρχονται στην Εκκλησία τη βλέπουν σαν μια ''γραμμή συναρμολόγησης'' πνευματικών υπηρεσιών. Δεν τους προσφέρεται κάποια πνευματική ανάπτυξη, γι' αυτό πηγαίνουν στους αιρετικούς.»
--> -->
Ιερομόναχος Συμεών
Εφημέριος Ι.Ν. Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Καραμπουρνάκι Καλαμαριάς(Ι.Μ. Νέας Κρήνης & Καλαμαριάς)Ι.Ν. Ευαγγελισμού της ΘεοτόκουΓαβριηλίδη 113Τ.Κ. 551 32 ΚαλαμαριάΘεσσαλονίκηΤηλ. Ι.Ναού: 2310-410-530

Pontians in Australia

The Hon. M.J. ATKINSON (Croydon—Attorney-General, Minister for Justice, Minister for Multicultural Affairs, Minister for Veterans' Affairs) (15:22): Today I would like to place on record the state's recognition and appreciation of the extraordinary life of Gervasios Kosmidis who was born near Ankara in Anatolia in the former Ottoman Empire on 20 November 1904 and died peacefully in Adelaide on 1 November 2009.
Gervasios's parents and ancestors were from Imera, a flourishing township of 200 Greek families in Pontus, on the southern coast of the Black Sea in modern day north-eastern Turkey. Pontus had been colonised by the Greeks in antiquity. Most of the residents were landowners, millers, bakers, merchants and miners. The Pontians had, over many generations, become recognised for their knowledge of mining and metal processing.
Gervasios's ancestors left Imera and settled at Akdagmanden (White Mountain) where they got work as miners. Gervasios was born at Akdagmanden and had three younger sisters. During the early years, they lived well, but after famines his father left to enlist in the Turkish Army and life became hard. Gervasios retold the story of the day when, at the age of 10, he was taking the family's animals to pasture—two cows in calf and 12 goats. Thieves threatened him and stole all the stock. When he told his mother, she sought and found the thieves and asked for her animals to be returned. In return, she received a beating and later the thieves robbed from their house and then burned it.
Gervasios's family escaped with a few clothes which they had salvaged from the burning house and then they began to walk to Ankara. After two months, they arrived in Ankara where conditions were peaceful but life was difficult. At times, Gervasios was driven to begging to feed the family. When Gervasios was 18, the family travelled to Constantinople where they were reunited with his father who, in the meantime, had been discharged from the army. It was good having a family together again. However, this was also the time when Pontians were being mercilessly driven from their homes and many Pontians were passing through Constantinople on their way to Greece. Gervasios Kosmidis's family was among those who went to Greece where they settled in Grevena, south-east of Thessaloniki. Thessaloniki became the 'Pontian heartland' after the exile of the Pontians.
Of course, Pontians were forced to flee from Turkey to escape the genocide. Earlier this year, I was lucky to be invited to address a rally in Thessaloniki organised by the Pan-Pontian Federation to lend my support to the Pontian cause to have the genocide recognised internationally and acknowledged by the Turkish government. At age 24, Gervasios married Chariklia, a Pontian compatriot from Imera. She was only 18. They lived together for 81 years.
Many Pontians later chose to migrate to Australia, and South Australia has a strong and active Pontian community of which Gervasios Kosmidis and his family were active members. Gervasios, Chariklia and their family migrated to Australia in 1962 on the ocean liner, Patris. At last, he put down roots. Gervasios and Chariklia had nine children, though two died as infants, 24 grandchildren, 49 great-grandchildren and six great-great-grandchildren. Gervasios spoke Pontian and, Greek, Turkish and a little English.
When he came to Australia, to make ends meet Gervasios first worked at two jobs simultaneously—as a farmer and as a builder. He later worked for seven years with the E&WS from where he retired. He lived with Chariklia in a small flat at Alberton with his children, grandchildren and great-grandchildren nearby. Gervasios did not smoke or drink alcohol, and each day Gervasios and Chariklia would go for a walk.
He had a love of reading and of singing psalms. From a young age, he liked chanting in church, and he knew many psalms and Bible readings by heart. Gervasios would never miss church, and he had taken the opportunity to visit Mount Athos, the centre of Eastern Christian Orthodox monasticism, Jerusalem and many other monasteries. Gervasios and Chariklia strictly kept all the fasts.
Gervasios Kosmidis is survived by his widow, aged 98, six children and many adoring grandchildren, great-grandchildren and great-great-grandchildren. Gervasios will be greatly missed, and I offer my condolences to his family and friends.

Άγιος Νεκτάριος

Σε ένα χωριό της Ρουμανίας δεν υπήρχε ιερέας, και οι κάτοικοι πήγαιναν συχνά στον Πατριάρχη με το αίτημα, την πλήρωση της κενής θέσης.
Όμως ο Πατριάρχης δεν είχε την δυνατότητα να ικανοποιήσει το αίτημα των ανθρώπων.
Πήγαιναν και ξαναπήγαιναν οι κάτοικοι, αλλά, τίποτε ο Πατριάρχης τους έλεγε τα ίδια λόγια, ότι δεν έχω ιερέα να σας στείλω στο χωριό.
Εντωμεταξύ άλλοι πέθαιναν αδιάβαστοι, άλλοι είχαν γυναίκες και παιδιά χωρίς γάμο, τα παιδιά και οι μεγάλοι ήταν αβάπτιστοι.
Μια μέρα σταμάτησε έξω από τον Ναό ένα αυτοκίνητο και κατέβηκε ένας ιερέας όλο το χωριό ανάστατο ήρθε παπάς φώναζαν.
Πήγαν εκεί οι κάτοικοι, τον καλωσόρισαν και του είπαν: πως ήρθες στο χωρίο αφού ο πατριάρχης μας είχε πει ότι δεν έχει παπά να μας στείλει;
Τότε ο ιερέας τους είπε αυτό δεν θέλατε; δεν θέλατε ιερέα; Να ήρθα.
Όλο το χωριό χάρηκε στην παρουσία του νέου ιερέα.
Ο Ιερέας άρχισε αμέσως δουλειά πήγε σε όλους τους τάφους και διάβαζε την εξόδιο ακολουθία, βάπτισε και πάντρεψε όλους στο χωριό λειτουργούσε τους κοινωνούσε.
Μια μέρα καλεί του χωρικούς και τους λέγει ότι: θα φύγω τελείωσε η αποστολή μου.
Τότε το χωριό αναστατώθηκε, τώρα που ήρθε θα φύγεις;
Όμως ο ιερέας δεν άκουγε τους κατοίκους και ενέμενε στην απόφασή του.
Αφού οι χωρικοί κατάλαβαν ότι δεν γινόταν τίποτε τον ευχαρίστησαν για την προσφορά του και τον κατεβόδωσαν.
Μετά από μέρες πήγαν στον Πατριάρχη να τον ευχαριστήσουν που τους έστειλε παπά και να του πουν όταν μπορέσει να τους ξαναστείλει κάποιον ιερέα, αλλά ο πατριάρχης δεν ήξερε τίποτε. Τους είπε ότι εγώ δεν έστειλα κανέναν παπά γιατί δεν έχω, όμως περιμένετε μήπως ο πρωτοσύγκελος, σας έστειλε κάποιον για να σας εξυπηρετήσει.
Πήρε τηλέφωνο τον πρωτοσύγκελο αλλά ούτε αυτός είχε στείλει κανέναν.
Ο πατριάρχης τους είπε τι έκανε αυτός ο ιερέας στην ενορία;
οι χωρικοί είπαν μας πάντρεψε, μας βάπτισε, μας έκανε τις κηδείες των γονέων, μας έκανε ότι κάνει ένας παπάς.
Καλά είπε ο πατριάρχης δεν σας έδινε χαρτιά δεν έγραφε τα μυστήρια;
-βεβαίως είπαν οι χωρικοί μας έδινε χαρτιά και τα καταχώρισε στα βιβλία του Ναού.
- δεν είδατε τι έγραφε; και πως υπέγραφε με τι όνομα;
-όλα τα στοιχεία δέσποτα τα έγραφε στα ρουμανικά πολλά γράμματα δεν ξέρουμε γιατί την υπογραφή την έβαζε σε άλλη γλώσσα που δεν έχουμε ξαναδεί.
Ο πατριάρχης παρακάλεσε να πάνε να φέρουν τα βιβλία για να δει ποιος ήταν αυτός ο κληρικός.
Όταν του πήγαν τα βιβλία ο πατριάρχης έμεινε έκθαμβος δεν πίστευε στα μάτια του όντως όλα τα στοιχεία ήταν γραμμένα στα ρουμανικά ενώ το όνομα του ήταν γραμμένο στα Ελληνικά με το όνομα της υπογραφής Νεκτάριος επίσκοπος Πενταπόλεως. (o Άγιος Νεκτάριος)

πηγή: Δημήτριος Βελαώρας

Pontos: the movie

Pontos: The movie.
Film for Pontos by Peter Stefanidis

http://www.youtube.com/watch?v=7M84Q2Dlczo

Συνέδριο για τη Μικρά Ασία

Δήμος Νέας Ιωνίας Αττικής. Κέντρο Σπουδής και Ανάδειξης του Μικρασιατικού Πολιτισμού (ΚΕΜΠΙΟ).
4ο Συμπόσιο: Πολιτικοί, Κοινωνικοί, Οικονομικοί Θεσμοί των Ελλήνων της Μικράς Ασίας κατά τους Νεότερους Χρόνους. Νέα Ιωνία 27-29 Νοεμβρίου 2009.
Το τριήμερο 27, 28 και 19 Νοεμβρίου διεξήχθη το 4ο Συμπόσιο του ΚΕ.ΜΙ.ΠΟ του Δήμου Ιωνίας, παρουσία εκλεκτών προσκεκλημένων, πανεπιστημιακών και συνέδρων από Μικρασιατικούς Συλλόγους και φορείς από όλη την Ελλάδα.
Την Παρασκευή 27/11/09 πρώτη ημέρα του Συμποσίου, η ορχήστρα του Πνευματικού Κέντρου τους συνέδρους και ο μικρασιάτης Δήμαρχος της Νέας Ιωνίας κ. Γιάννης Χαραλάμπους άνοιξε και επίσημα τις εργασίες του.
Το γεγονός ότι σε 5 μόλις χρόνια το ΚΕ.ΜΙ.ΠΟ ενός προσφυγογενή Δήμου όπως η Νέα Ιωνία, κατορθώνει να οργανώσει τέσσερα συμπόσια, με πανελλήνια αναφορά είναι ένα σημαντικό επίτευγμα για την διάδοση της ιδέας του μικρασιατικού πολιτισμού και αξίζουν συγχαρητήρια σε όλους όσους αποτελούν και την Οργανωτική επιτροπή του Συμποσίου αλλά και τη διοίκηση του ΚΕΜΙΠΟ.
Ο Δήμαρχος Νέας Ιωνίας κ. Γιαννης Χαραλάμπους τόνισε ότι «είναι ένα σημαντικό πολιτιστικό γεγονός που ξεπερνά τα όρια της Νέας Ιωνίας, με καλύτερο μάρτυρα τα πρακτικά που έχουν εκδοθεί από τα 3 προηγούμενα Συμπόσια.
Ενα υλικό που βάζει τις βάσεις για την δημιουργία μιας πλούσιας βιβλιογραφίας και πηγών για τον μελετητή του μέλλοντος, διασώζοντας όσα περισσότερα μπορούμε από την τεράστια κληρονομιά και τον πολιτισμό της Ανατολής που αφήσαμε».
Ο πρόεδρος του ΚΕΜΙΠΟ Χάρης Σαπουντζάκης ανέφερε ότι «πόσοι πίστευαν όταν ξεκινήσαμε όταν θα φτάναμε σήμερα στο 4ο Συμπόσιο, ότι μέσα από 20 συνεδρίες 70 πανεπιστημιακοί δάσκαλοι και επιστήμονες, ερευνητές καταξιωμένοι πανελλαδικά, θα καλούνταν στο βήμα, αναπτύσσοντας μια μεγάλη γκάμα θεμάτων που χώρεσαν σε 3 τόμους πρακτικών 900 και πλέον σελίδων. Σήμερα με το 4ο Συμπόσιο κλείνει ένας πρώτος κύκλος που θα πρέπει να αξιολογηθεί, ώστε να περάσουμε ίσως και με την αλλαγή πλαισίου τα επόμενα χρόνια.
Ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας προσφυγικών Σωματείων Θανάσης Λαγοδήμος επισήμανε ότι «αξίζουν θερμά συγχαρητήρια για την πρωτοβουλία όλων εκείνων που άρχισαν και συνεχίζουν την επιστημονική και εθνική προσπάθεια του ΚΕ.ΜΙ.ΠΟ για τον ελληνισμό της Μικράς Ασίας, για να θυμίζει ότι μέσα από τα όποια προβλήματα συνάντησε, μπόρεσε να διατηρήσει την πολιτιστική του ταυτότητα».
Αμέσως μετά τις προσφωνήσεις και τους χαιρετισμούς των επισήμων έγινε απονομή τιμής στον Μικρασιάτη αγιογράφο και συγγραφέα Φώτη Κόντογλου. Την απονομή έκανε ο κ. Χαραλάμπους στον εγγονό του συγγραφέα.
Στη συνέχεια ξεκίνησαν οι εργασίες του Συμποσίου, οι οποίες περιελάμβαναν τις εξής εισηγήσεις: Παρασκευή 27 Νοεμβρίου. Σία Αναγνωστοπούλου.
Θέμα: Οι κοινότητες της Μ. Ασίας την περίοδο του εκδυτικισμού της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.Χάρης Εξερτζόγλου
Θέμα: Οι τραπεζικές δραστηριότητες στην Οθωμανική αυτοκρατορία (19ος αιώνας – αρχές 20ου).Χάρης Μπαμπούνης - Στέλιος Μουζάκης
Θέμα : Χριστιανικές κοινότητες και αδελφότητες στη Μ. Ασία, κατά τις αρχές του 20ου αιώνα (από τον Κώδικα Αλικαρνασσού – Μπουντρούμ ).

Σάββατο 28 Νοεμβρίου 2009
Μαρία Βασιλειάδου. Οι κοινωνικές ομάδες και η σημασία τους στον Πόντο. Λένα Σαββίδου, Αχιλλέας Λέρας, Ευάγγελος Σαμαράς. Ο σύλλογος «Μέριμνα Ποντίων Κυριών Τραπεζούντας». Θεοφάνης Μαλκίδης. Ο Ελληνικός αθλητικός σύλλογος «Πόντος» Μερσιφούντας.
Θεοδόσης Πυλαρινός – Νίκος Βικέτος.
Κανονισμοί Σμυρναίικων ομίλων, συλλόγων, λεσχών και αδελφοτήτων.
Γιάννης Μπακιρτζής.
Εικόνες της ζωής στη Σμύρνη του 19ου αιώνα από περιηγητές και εφημερίδες της εποχής.
Αρχάγγελος Γαβριήλ.
Θέμα: Καππαδοκικές κοινότητες και μετανάστες, διοικητικοί θεσμοί, λειτουργίες και οργανώσεις.
Κυριακή 29 Νοεμβρίου 2009
Φαίδων Παπαθεοδώρου.
Θέμα : Τα μεταλλεία, βασικός παράγοντας στην ανάπτυξη και στη διαμόρφωση του χαρακτήρα του οικισμού της Μπάλιας.
Γεώργιος Γιαννακόπουλος.
Θέμα : Τα τελευταία χρόνια του Ελληνικού Φιλολογικού Συλλόγου Κων/πόλεως.
Κωνσταντίνος Φωτιάδης.
Θέμα : Το προσφυγικό ζήτημα μέσα από τις αγορεύσεις Ελλήνων – προσφυγικής καταγωγής – βουλευτών.
-Μωχάμετ Σαριάτ – Παναχί.
Θέμα: Όψεις της οικονομικής ζωής των ορθοδόξων της Πισιδίας από την Οθωμανική κατάκτηση ως τον 19ο αιώνα.
Έλια Κυφωνίδου.
Θέμα: Το ανατολικόν Ιδεώδες: η άλλη όψη της «Οργάνωσης Κων/πόλεως».
Στέλιος Καψωμένος.
Θέμα: Η Σινασός του Σεραφείμ Ρίζου: μελέτη μιας καππαδοκικής κοινωνίας στην ακμή της.

Θράκη και μετανάστευση

Τριάντα χρόνια Πολιτιστικός Θρακικός Σύλλογος Στουτγάρδης
Η ζωντανή ιστορία της Εβρίτικης και Θρακικής μετανάστευσης στη Γερμανία

Τα τριάντα του χρόνια γιόρτασε ο Πολιτιστικός Θρακικός Σύλλογος Στουτγάρδης, σε μία πολύ όμορφη εκδήλωση, στην οποία συμμετείχαν εκατοντάδες μέλη και φίλοι του Συλλόγου.
Ο Πολιτιστικός Θρακικός Σύλλογος Στουτγάρδης ιδρύθηκε αρχικά σαν Σύλλογος Εβριτών Στουτγάρδης το 1979 από μετανάστες της πρώτης γενιάς, με κοινά προβλήματα, μεράκι, και οράματα, κινητοποιώντας το πάθος τους και με κατάθεση ψυχής, θέλησαν να προσφέρουν στην ιδιαίτερη πατρίδα τους.
Προσπάθησαν να βρουν εφικτές λύσεις για ορισμένα προβλήματα που είχαν ακόμη με την γενέτειρά τους και να διατηρήσουν τη γλώσσα, τη θρησκεία, την ενότητα, την εθνική ταυτότητα και κληρονομιά, τα ήθη και τα έθιμά τους.
Ο Σύλλογος το 2006 άλλαξε την ονομασία του για να αγκαλιάσει όλους τους Θράκες, συντονίζοντας τους πολυάριθμους Εβρίτες και Θρακιώτες που ζουν στην Στουτγάρδη, μέρος της μεγάλης μετανάστευσης της δεκαετίας του 1960 και 1970, προς τη τότε δυτική Γερμανία, που επηρέασε καταλυτικά όλους τους κατοίκους της περιοχής αυτής της πατρίδας μας.
Μάλιστα περιοχές όπως το βόρειο μέρος του νομού Έβρου και η Σαμοθράκη, έχουν σημαντικότατη παρουσία στη Στουτγάρδη και στο κρατίδιο της Βάδης- Βυτεμβέργης, αφού εγκατέλειψαν μαζικά την ιδιαίτερη πατρίδα τους. Αυτοί αποτελούν και ένα μεγάλο μέρος του συλλόγου και άλλων συλλόγων που δραστηριοποιούνται στη Στουτγάρδη και στην περιοχή της.
Την εκδήλωση άνοιξε το χορευτικό του Συλλόγου και στη συνέχεια ο μίλησε ο πρόεδρος του Συλλόγου Δημήτρης Παπαδόπουλος, ο οποίος απηύθυνε εγκάρδιες ευχαριστίες σε όλους όσους συνέβαλλαν με το κουράγιο, τη βούληση και τη δημιουργική δουλειά τους, μέσα και έξω από τα διοικητικά συμβούλια, πάντα με ανιδιοτέλεια, για την υλοποίηση των οραμάτων και στόχων του Συλλόγου.
Ακόμη ευχαρίστησε τα μέλη και τους φίλους και φίλες του Συλλόγου που με τη συμπαράστασή τους στήριξαν παντού και πάντα το Σύλλογο, στην προσπάθειά του να πετύχει στην επίτευξη των καταστατικών του στόχων.
Στόχοι, όπως η εκδηλώσεις πολιτιστικού, ιστορικού και ψυχαγωγικού περιεχομένου, χορευτικές εκδηλώσεις, και επίλυση των προβλημάτων των μεταναστών στη Γερμανία και στην πατρίδα.
Στη συνέχεια μίλησε ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Θρακικών Συλλόγων Ευρώπης και μέλος διοικητικού συμβουλίου του Πολιτιστικού Θρακικού Συλλόγου Στουτγάρδης, ο οποίος μετέφερε τα συγχαρητήρια της Ομοσπονδίας προς το Σύλλογο για τα τριαντάχρονά του και έκανε αναφορά στην προσπάθεια του Συλλόγου και της Ομοσπονδίας Θρακικών Συλλόγων να προβάλλει τη Θράκη στην Ευρώπη.
Ο προσκεκλημένος από την Ελλάδα για τις εκδηλώσεις για τα τριάντα χρόνια του Συλλόγου Φάνης Μαλκίδης, αναφέρθηκε στην ιστορία της μετανάστευσης των Θρακών στη Γερμανία, στην προσπάθειά τους για διατήρηση και ανάδειξη της καταγωγής των Θρακών και στην ουσιαστική τους προσφορά στην νεότερη πορεία της περιοχής.
Αφού έκανε αναφορές στο χθες και στο σήμερα της Θράκης, ανέδειξε πτυχές των νέων αναζητήσεων που θα μπορούσαν να έχουν σωματεία όπως ο Πολιτιστικός Θρακικός Σύλλογος Στουτγάρδης, για να έχουν μεγαλύτερη διάρκεια προσφοράς και συμμετοχής των νέων δεύτερης και τρίτης γενιάς.

Κύπρος και Τουρκία

400 δισεκατομμύρια το κόστος της τραγωδίας

07/11/2009 | ΤΗΣ ΜΙΚΑΕΛΛΑΣ ΛΟΪΖΟΥ





Ελληνοαμερικανός σέρνει την Τουρκία στα αμερικανικά δικαστήρια

Κανείς δεν διαπραγματεύτηκε την τραγωδία του. Δεν τους δόθηκε καμιά ευκαιρία για δεύτερη σκέψη. Παππούδες και μωρά, έγκυες και παράλυτοι, βρέθηκαν κάτω από τις ίδιες βόμβες να τρέχουν να σωθούν. Κανείς δεν διαπραγματεύτηκε το θάνατο των δικών τους. Την άγνοια για τις τύχες τους. Τους τραυματισμούς και τους βιασμούς, ποιος τρελός θα τους διαπραγματευόταν; Απλώς συνέβησαν.

Ο κυπριακός λαός υπέφερε χωρίς συγκλίσεις και αποκλείσεις και χωρίς συγκλίσεις και αποκλίσεις ζητά τώρα τα δικαιώματά του. Κάποιους ποσώς τους ενδιαφέρει η διαδικασία των απευθείας διαπραγματεύσεων. Δεν αναγνωρίζουν σε κανέναν το δικαίωμα να διαπραγματεύεται την τραγωδία τους και να φτιάχνει φόρμουλες και μηχανισμούς με «κριτήρια», για να τους κατανείμει το αντίτιμο του πόνου τους. Και αποφάσισαν να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους.

Η αγωγή
«Οι ενάγοντες Μιχάλης Τουμάζου, Νικόλας Κατζηλάρης και Μαρούλλα Τομπάζου, από και μέσω του δικηγόρου τους Αθάν Τ. Τσιμπίδη, καταθέτουν εκ μέρους του εαυτού τους και οποιουδήποτε άλλου σε παρόμοια θέση αυτή την αγωγή ενάντια στους εναγόμενους: Δημοκρατία της Τουρκίας και ψευδο-Τουρκική Δημοκρατία Βόρειας Κύπρου». Κάπως έτσι ξεκινά η αγωγή που κατέθεσε εκ μέρους των πελατών του ο Ελληνοαμερικανός δικηγόρος Αθανάσιος Τσιμπίδης, που ζει και εργάζεται στην Ουάσινγκτον. Η αγωγή κατατέθηκε στο περιφερειακό ομοσπονδιακό δικαστήριο της Κολούμπια και οι ενάγοντες διεκδικούν το ποσό των 400 δισεκατομμυρίων δολαρίων ως αποζημίωση για την τουρκική εισβολή και κατοχή. «Ο κόσμος περίμενε για μια τέτοια υπόθεση», λέει ο κ. Τσιμπίδης. «Πήγα στην Κύπρο και μίλησα με οργανωμένα σύνολα και κάποιοι με αγκάλιαζαν και με φιλούσαν», εξομολογείται. «Κάθε μέρα προστίθενται κι άλλοι στις ατομικές αγωγές».

Το σκεπτικό της υπόθεσης
Η πρωτοφανής αυτή υπόθεση βασίζεται στην αποστέρηση της χρήσης και απόλαυσης της περιουσίας των εναγόντων από τους εναγομένους, ως αποτέλεσμα εθνικού μίσους κατά των Ε/κ και Χριστιανών. Οι εναγόμενοι χρησιμοποίησαν στρατιωτική δύναμη, στερώντας από τους ενάγοντες τη χρήση και απόλαυση των περιουσιών και των επιχειρήσεών τους από το 1974 μέχρι σήμερα. Ο τουρκικός στρατός εισέβαλε στην Κυπριακή Δημοκρατία και έκτοτε κατέχει και ελέγχει γύρω στο 40% του νησιού με τη χρήση αμερικανικού στρατιωτικού εξοπλισμού.

Οι εναγόμενοι προβάλλουν ένα μοτίβο συμπεριφοράς, συνδεδεμένο με τα εγκληματικά συνδικάτα και μετέφεραν Τούρκους πολίτες από την Τουρκία να καταλάβουν περιουσίες που ανήκουν στους ενάγοντες και να προβούν σε εθνοκάθαρση του βόρειου μέρους της Κύπρου. Το ψευδοκράτος της «ΤΔΒΚ» δεν είναι αναγνωρισμένο αλλά ένα είδος υποκόσμου, τίποτα περισσότερο από ένα οργανωμένο έγκλημα, με σκοπό να στερήσει τα ανθρώπινα δικαιώματα εκατοντάδων χιλιάδων ατόμων. Το ψευδοκράτος δεν τυγχάνει ασυλίας FSIA (Foreign Sovereign Immunity Act), επειδή δεν είναι κυρίαρχο κράτος, αναγνωρισμένο από τον πολιτισμένο κόσμο, αλλά λειτουργεί ως ενσωματωμένη σύμπραξη εγκληματικών πράξεων. Αυτά κατατέθηκαν, μεταξύ άλλων, στο αμερικάνικο δικαστήριο, για να αιτιολογηθεί η αγωγή.

Όπως εξήγησε στη «Σ» ο δικηγόρος Αθανάσιος Τσιμπίδης, πρόκειται για ένα συνδυασμό ομαδικής και ατομικής αγωγής. Από τη μία εκπροσωπείται, δηλαδή, το σύνολο του κυπριακού λαού και από την άλλη οι Κύπριοι που επιλέγουν να συμπεριληφθούν ως άτομα στην αγωγή. Το αμερικανικό νομικό σύστημα επιτρέπει τη συνεχή προσθήκη εναγόντων κατά τη χρονική διάρκεια της υπόθεσης.

Μια ζωή σε ένα χαρτί
«Η αγωγή συμπεριλαμβάνει και προστατεύει οποιονδήποτε έπαθε κακό από την εισβολή του 1974 και τη συνεχιζόμενη κατοχή, σε σχέση με περιουσία, επιχειρήσεις και έργα υποδομής», εξηγεί ο κ. Τσιμπίδης. Γι’ αυτό και διεκδικείται ένα τόσο μεγάλο χρηματικό ποσό. Αφορά, ουσιαστικά, όλους τους Κυπρίους. «Δεν είναι μόνο τα σπίτια και τα κτίρια, είναι η υποδομή», τονίζει ο κ. Τσιμπίδης. «Οι δρόμοι, για παράδειγμα, ανήκουν στους φορολογούμενους. Πλήρωσαν φόρους για να κτιστούν. Δεν είναι μόνο θέμα προσωπικής περιουσίας αλλά και συλλογικής», προσθέτει. «Οι ίδιες οι κοινότητες που εξαναγκάστηκαν σε προσφυγοποίηση, διατηρούν δικαιώματα επί όσων άφησαν πίσω τους», τονίζει.
Αυτό είναι και το κύριο σημείο το οποίο διαφοροποιεί τη συγκεκριμένη νομική προσπάθεια από τις προσωπικές περιπτώσεις που έχουν κατατεθεί στο ΕΔΑΔ. Η Τιτίνα Λοϊζίδου, παραδείγματος χάριν, κατέθεσε την προσφυγή της συγκεκριμένα για το σπίτι που της ανήκει στην Κερύνεια και της αποστερούν οι Τούρκοι, όχι για το δρόμο που περνά απ’ έξω, για τον οποίο πλήρωσαν όλοι οι Κερυνειώτες και οι υπόλοιποι Κύπριοι φορολογούμενοι. Η αγωγή ενώπιον του αμερικανικού δικαστηρίου έχει σαν στόχο να λειτουργήσει και συμπληρωματικά, για τα πράγματα που δεν εκδικάστηκαν ή δύσκολα θα εκδικαστούν από το ΕΔΑΔ.

«Αυτή είναι μια πολύ περιεκτική και περίπλοκη υπόθεση», είπε στη «Σ» ο κ. Τσιμπίδης. «Είναι η πραγματική ιστορία. Όταν μιλάμε για πρόσφυγες δεν εννοούμε κάτι αντίστοιχο του Σουδάν. Οι άνθρωποι αυτοί δεν ζούσαν σε τέντες. Η Κύπρος ήταν μια σύγχρονη, μοντέρνα χώρα, πολύ καλύτερη από πολλές άλλες. Μέρος της αγωγής είναι να φανούν οι πραγματικές διαστάσεις τού τι έχει χαθεί, να συμπεριληφθούν μέσα τα πάντα», δηλώνει.

Πώς θα λειτουργήσει;
Ο κ. Τσιμπίδης εξηγεί ότι η «έμπνευση» για τον τρόπο που έχει στοιχειοθετήσει την υπόθεση, προέρχεται από μία προηγούμενη υπόθεση που έχει χειριστεί το 2005 και αφορούσε πελάτισσά του, η οποία τραυματίστηκε σε αεροδρόμιο της Γαλλίας, όπου βρισκόταν για διακοπές. Με το επιχείρημα ότι το αεροπορικό εισιτήριο της Air France αγοράστηκε στην Ουάσινγκτον και η Air France που είχε υποχρέωση να της παρέχει την απαραίτητη προστασία, ανήκε εν μέρει στη γαλλική κυβέρνηση, ο κ. Τσιμπίδης κατάφερε να άρει τους περιορισμούς της ασυλίας ξένων κρατών και να εκδικάσει την υπόθεση στην Αμερική. Αυτό βασίστηκε στην εξαίρεση του κανόνα, που προνοεί ότι ένα ξένο κράτος χάνει την ασυλία του από τα δικαστήρια των ΗΠΑ στην περίπτωση που η πράξη βασίζεται σε εμπορική δραστηριότητα που διεκπεραιώθηκε στις ΗΠΑ.

Με την ίδια λογική θα λειτουργήσει και η κυπριακή υπόθεση. Επειδή, ακριβώς, η Τουρκία αγόρασε το οπλικό σύστημα που χρησιμοποίησε εναντίον της Κυπριακής Δημοκρατίας και των πολιτών της από την Αμερική και η εμπορική πράξη διεκπεραιώθηκε εκεί και στην περιοχή της Columbia συγκεκριμένα, παρόλο που οι πράξεις έλαβαν χώρα σε άλλο μέρος του πλανήτη, η υπόθεση μπορεί να εκδικαστεί στο αμερικανικό δικαστήριο.

Ο αμερικανικός νόμος για την αγορά των όπλων προνοούσε ότι μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν μόνο για αμυντικούς και όχι για επιθετικούς σκοπούς και από τη στιγμή που η Κύπρος δεν αποτελούσε μέρος της Τουρκίας, δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι αμυνόταν, παρά το πρόσχημα της προστασίας των Τ/κ, λόγω του ότι επρόκειτο για ανεξάρτητο κράτος.

Η εκτέλεση της υπόθεσης
Ρωτήσαμε τον κ. Τσιμπίδη τι θα γίνει εάν και εφόσον κερδίσει αυτή την υπόθεση, δεδομένου ότι υπόλογο θα είναι ένα ξένο κράτος. Όπως μας εξήγησε, η Τουρκία έχει κατατεθειμένα τρομερά κεφάλαια στην τράπεζα HSBC και ελέγχει και ακίνητα στις ΗΠΑ. Ακόμα και το ψευδοκράτος έχει περιουσιακά στοιχεία στην Ουάσινγκτον, αναφέρει, και διεκπεραιώνει αγοραπωλησίες περιουσιών στη χώρα, διακινώντας συνεπώς κεφάλαια. Έτσι, σε περίπτωση που η δίκη πάει καλά αλλά η Τουρκία αρνηθεί να καταβάλει το ποσό, το δικαστήριο μπορεί να ζητήσει τη δέσμευση των τραπεζικών της λογαριασμών και περιουσιακών στοιχείων εντός Αμερικής, για να πληρωθούν τα 400 δισεκατομμύρια.

Ματιές στην ιστορία
Ο κ. Τσιμπίδης εξήγησε στη «Σ» ότι ένα από τα κίνητρα είναι να προσδοθούν οι πραγματικές διαστάσεις της τουρκικής βαρβαρότητας. «Κι άλλοι υπέφεραν από την Τουρκία. Οι Κούρδοι, οι Αρμένιοι. Όλα αυτά αναφέρονται στην αγωγή», εξηγεί. «Παρουσιάζουμε ένα μοτίβο συμπεριφοράς της Τουρκίας», το οποίο αποδεικνύει τα πραγματικά της κίνητρα, τονίζει. Παρόλο που το ζήτημα, συνεπώς, πολιτικοποιείται, ο κ. Τσιμπίδης δεν θεωρεί ότι υπάρχει περίπτωση να λειτουργήσουν εναντίον της υπόθεσής τους πολιτικές παρεμβάσεις από την αμερικανική κυβέρνηση. Ο λόγος είναι μια επιστολή του προέδρου Λίντον Τζόνσον, ο οποίος υποδείκνυε στην Τουρκία να μη χρησιμοποιήσει αμερικανικά όπλα για να επιτεθεί στην Κύπρο, καθώς και τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, με τη συμμετοχή των ΗΠΑ. Συνεπώς, για να υπάρξουν ουσιαστικά πολιτικά εμπόδια, θα πρέπει να αποδειχθεί ότι ο πρόεδρος Τζόνσον και ο ΟΗΕ είχαν λάθος. «Η κυβέρνηση δεν μπορεί να παρέμβει στο δικαστήριο επειδή έχει καλές σχέσεις με την Τουρκία, γιατί τεχνικά είναι παραβίαση της διεθνούς νομιμότητας να προστατέψεις κάποιον που υπέγραψες εναντίον του. Είναι νομικό οξύμωρο», αναφέρει ο δικηγόρος.

«Απ’ εν εσύντυσιεν εθάψαν τον ζωντανό»
Οι ενάγοντες μέρα με τη μέρα πληθαίνουν. Οι πρώτοι τρεις ήταν ο μόνιμος κάτοικος Αμερικής Μιχάλης Τουμάζου, ο Νικόλας Κατζηλάρης και η πεθερά του Μαρούλλα Τομπάζου. Υπάρχει μια παροιμία, μας είπε ο κ. Κατζηλάρης: «Απ’ εν εσύντυσιεν εθάψαν τον ζωντανό». «Δεν κάνω το θέμα για τα λεφτά», επιμένει, λέγοντας ότι άλλωστε η περιουσία του στα κατεχόμενα είναι μόνο εφτά σκάλες. «Απλά αυτό μας έμεινε· να μιλήσουμε», εξομολογείται στη «Σ». «Αυτοί που ψηφίσαμε δεν μιλούν εκ μέρους μας, θάφκουν μας πρώτα», λέει, εξηγώντας ότι γι’ αυτό αισθάνθηκε την ανάγκη να αποταθεί στα δικαστήρια.

«Εγώ χρειάζομαι κάθε μέρα να πάω στη δουλειά για να ζήσω την οικογένειά μου και γι’ αυτό δεν είμαι πολιτικός», λέει ο κ. Κατζηλάρης, που διατηρεί βιβλιοπωλείο και είναι πατέρας δύο παιδιών. «Πιστεύω ότι η λογική πίσω από την οποία βασίζουμε την αγωγή μας είναι σωστή. Υπάρχει ήδη δεδικασμένο ανάλογο, και αυτό μας ενδιαφέρει. Μας ενοχλεί η παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Με την υπάρχουσα κατάσταση, δηλαδή η δική μας ηγεσία να συζητά πώς θα μειώσει τα δικαιώματά μας, κάνουμε μια προσωπική προσπάθεια εναντίον οποιουδήποτε πλήττει τα δικαιώματά μας», εξομολογείται.

Τον τελευταίο καιρό, αναφέρει, γίνεται λόγος για τα προσόντα που πρέπει να έχει κάποιος για ν' ασχολείται με την εθνική μας υπόθεση. «Εγώ βλέπω, όμως, τα προσόντα που δεν έχουν. Ο Πρόεδρος Χριστόφιας δεν έχει το όνομά του πάνω στο κοτσιάνι μου», τονίζει. «Νιώθω την ανάγκη να κάμω οτιδήποτε για να σταματήσω το πούλημα των δικαιωμάτων μας», λέει, προσφέροντας ως παράδειγμα τη σταθμισμένη ψήφο. «Ο Πρόεδρός μου συζητά με τον Ταλάτ πώς να κανονίσουν μεταξύ τους για να μη μετρά η ψήφος μου».

Η κυρία Μαρούλλα, όπως μας περιγράφει, έφυγε από το χωριό της με το νυχτικό και τις παντούφλες και δύο αλλαξιές για το μωρό, τη νυν σύζυγο του κ. Κατζηλάρη. Στο σπίτι τους έχουν τώρα καδρωμένα τα δύο εκείνα φουστανάκια της συζύγου του, γιατί είναι το μοναδικό πράγμα που έφεραν μαζί τους από τα κατεχόμενα.

Εκεί που η κ. Τομπάζου είχε το περβόλι της με τα εσπεριδοειδή της, τα οποία μάλιστα το 1973 τής απέφεραν εισόδημα ύψους 500 λιρών, αναγκάζεται να ξυπνά στη μία το πρωί και να ζυμώνει παξιμάδια, για να βγάλει τα προς το ζην. Διαφαίνεται, λοιπόν, ξεκάθαρα στην περίπτωσή της, η απώλεια του τρόπου ζωής των Κυπρίων, για την οποία γίνεται λόγος στην αγωγή. «Ακόμα και αν λυθεί το Κυπριακό, την αγωγή δεν θα την αποσύρουμε. Τα 35 χρόνια που χάσαμε, δεν αναπληρώνονται», δηλώνει ο κ. Κατζηλάρης.





Στο πλαίσιο της αγωγής αναφέρεται επίσης ότι η κτηματομεσητική/ επενδυτική εταιρεία «REMAX» αλλά και η τράπεζα «HSBC» που δραστηριοποιούνται ή έχουν την έδρα τους στις ΗΠΑ υποβοηθούν και επωφελούνται της παράνομης εκμετάλλευσης ε/κ ακινήτων στα κατεχόμενα. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο 'Αθαν Τσιμπίδης είχε το 2006 καταφέρει να προωθήσει (στις ΗΠΑ) με επιτυχία αγωγή κατά της Γαλλίας και των αερογραμμών «Airfrance» κάνοντας χρήση του ίδιου αμερικανικού νόμου του 1976

Θράκη: από το περιθώριο στο προσκήνιο

Φάνης Μαλκίδης
Θράκη: Από τη λήθη στο προσκήνιο και στις νέες αναζητήσεις

Μέρος της ομιλίας στις εκδηλώσεις για τα 30 χρόνια του Πολιτιστικού Θρακικού Συλλόγου Στουτγάρδης

1. Η ιστορία και τα αποτελέσματά της

Παρά την αποσιώπηση πολλών ετών είναι διαπιστωμένο πλέον ότι ο Θρακικός Ελληνισμός, ο οποίος ζούσε στο οθωμανικό κράτος μέχρι το 1922-1923, έπαιξε σημαντικότατο αν όχι κεντρικό ρόλο στην εξέλιξη της ιστορίας του ελληνικού λαού.
Επίσης είναι κοινά αποδεκτό ότι αυτό το ιδιαίτερης αξίας κομμάτι του Ελληνισμού που ζούσε στην ενιαία Θράκη, δηλαδή στη Ανατολική Θράκη, Βόρεια, (ανατολική Ρωμυλία), και σήμερα στη Θράκη που ανήκει στην Ελλάδα και αλλού στον ελλαδικό χώρο και το εξωτερικό, μπήκε στο περιθώριο αμέσως μετά την έλευσή του ως ακρωτηριασμένο προσφυγικό σώμα στον ελλαδικό χώρο. Αντιμετωπίστηκε σε γενικές γραμμές σαν ξένο, που ήλθε στην Ελλάδα προκειμένου να διαταράξει πολιτικές, οικονομικές, κοινωνικές και άλλες ισορροπίες, και τέθηκε στο παρασκήνιο. Ήταν βάρος που έπρεπε ή να εξαφανισθεί ή τουλάχιστον να μείνει χωρίς ουσιαστικό μέλλον και αυτό μπορούσε να γίνει με την ολοκληρωτική ισοπέδωση του πλούσιου παρελθόντος. Ειδικότερα, σε ότι αφορά το Θρακικό Ελληνισμό, σύντομα ο πρώτος ακρωτηριασμός ακολουθήθηκε και από ένα δεύτερο με τον διασκορπισμό σε όλη την Ελλάδα και από έναν τρίτο στη δεκαετία του 1950 και 1960, με τη μετανάστευση σε όλο τον κόσμο. Η Γερμανία ήταν το κέντρο αυτής της μετανάστευσης. Η πολιτική της λήθης για τη Θράκη συνεχίστηκε και στις επόμενες δεκαετίες. Γι’ αυτό και διαπιστώθηκε η μεγάλη και προκλητική απουσία των εκφράσεων των προσφυγικών πληθυσμών σε όλες τις θεσμικές «πολιτισμικές εκφράσεις». Χαρακτηριστικό παράδειγμα η παντελής απουσία των προσφυγικών σωματείων από τις εκατοντάδες χιλιάδες παραστάσεις των καθεστώτων και από την πολιτικής τους «περί άρτου και θεάματος». Επίσης πρέπει να προσθέσουμε και το κλείσιμο πολλών προσφυγικών συλλόγων αυτή την περίοδο.

Η Θράκη, απουσίαζε, υπήρχε μόνο στις αναζητήσεις του Ερυθρού Σταυρού,- η «Σιδερή Ευρυδόγλου αναζητά την αδελφή της που χάθηκε το 1922 στην Αδριανούπολη…Έτσι όταν στην Ελλάδα εμφανιζόταν μία διαφορετική έκφραση του προσφυγικού ζητήματος τότε έμπαιναν σε λειτουργία οι μηχανισμοί μη πρόκλησης και μη αναμόχλευσης του παρελθόντος και της προώθησης καλών σχέσεων με την Τουρκία. Παράλληλα ένα σημαντικό μέρος της Θράκης και του ελληνικού της πληθυσμού που χάθηκε στην ανατολική Ρωμυλία, λησμονήθηκε επίσης στη δίνη των βαλκανικών εντάσεων και αντιπαραθέσεων και μετέπειτα στον παραλογισμό του Ψυχρού Πολέμου.

2. Το παρόν και μέλλον της Θρακικής ταυτότητας

Η μεταπολίτευση άνοιξε έναν άλλο κύκλο ο οποίος όμως, κατά τη γνώμη μας, ήταν πολύ περιορισμένος πολιτισμικά και πολιτικά. Σε ότι αφορά το πρώτο ζήτημα. Οι σύλλογοι, οι κυριότεροι εκφραστές του προσφυγικού χώρου, στο πρώτο διάστημα λειτούργησαν ως κιβωτοί διάσωσης της ιστορικής διαδρομής του ελληνικού λαού που ζούσε στο οθωμανικού κράτους, ενώ διέσωσαν και ανεκτίμητης αξίας κειμήλια και ιδιαίτερες πολιτισμικές εκφράσεις ( π.χ αναστενάρια). Χωρίς αυτούς τους συλλογικούς θεσμούς, δεν θα υπήρχε καμία σοβαρή και δυναμική αναφορά για τον Ελληνισμό της καθ΄ υμάς Ανατολής.
Παράλληλα οι σύλλογοι διέσωσαν το χορό, το τραγούδια, την παράδοση. Μία τέτοια περίπτωση αποτέλεσε και ο Πολιτιστικός Θρακικός Σύλλογος της Στουτγάρδης, στη Γερμανία όπου και κύριος όγκος της μεγάλης μετανάστευσης των Θρακών μεταπολεμικά. Το μοντέλο όμως αυτό δεν μπορούσε να λειτουργήσει με τον ίδιο τρόπο. Δεν μπορούσε να προσελκύσει την τρίτη γενιά μόνο ένα μικρό κομμάτι του προσφυγικού πολιτισμού. Για αυτό και υπήρξαν οι αναζητήσεις και οι διεκδικήσεις που έφτασαν στο να αναδειχθούν και άλλες ψηφίδες του μεγάλου ψηφιδωτού που καταστράφηκε από τους υπεύθυνους της εκδίωξης των Ελλήνων.
Οι Θρακιώτες είχαν επιπλέον λόγους για να αναδείξουν και τα υπόλοιπα κομμάτια της ιστορίας τους, αφού μία σειρά από αιτίες δεν άφηναν το Θρακικό πολιτισμό να αναπνεύσει. Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις και οι μουσουλμανικές μειονότητες, η μεγάλη μετανάστευση της δεκαετίας του 1960 προς τη δυτική Ευρώπη -κυρίως προς την τότε δυτική Γερμανία- αλλά και προς το εσωτερικό της Ελλάδας, δημιούργησαν καταστάσεις ασφυξίας. Η Θρακική παράδοση και ιστορία περιοριζόταν σε δύο- τρεις χορούς και τραγούδια, και η Θράκη ήταν γνωστή ως τόπος εξορίας για ανεπιθύμητους δημοσίους υπαλλήλους και στρατιωτικούς.

Η πολιτική αυτή ήθελε τη Θράκη παραμεθόρια περιοχή, τόπο συνόρων και εξορίας. Το «θα σε στείλω στον Έβρο» πέρασε από τον κινηματογράφο μέχρι τη λογοτεχνία.
Οι Θρακιώτες πέρασαν στο στάδιο της αυτογνωσίας στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και στις αρχές του 1990, όταν διοργάνωσαν τα πρώτα πανθρακικά συνέδρια. Ωστόσο υπήρχαν και υπάρχουν ακόμη πολλά εμπόδια, εντός και εκτός Ελλάδος.
Ο κύκλος της ανάκτησης της ταυτότητας του Θρακιώτη, η οποία είχε χαθεί για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα έχει ακόμη πολύ απόσταση να διανύσει και να δημιουργήσει τις συνθήκες για νέα και σύγχρονα αιτήματα. Ωστόσο η ιστορική περίοδος που διανύουμε δημιουργεί ευνοϊκές συνθήκες. Σε όλη την Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο, γίνεται πλέον κατανοητό ότι χωρίς τη γνώση της ιστορικής διαδρομής της Θράκης, δεν μπορεί να υπάρξει ολοκληρωμένη κατανόηση της ταυτότητάς μας. Για αυτό και αναλαμβάνονται πρωτοβουλίες ουσίας που κινούνται σε ένα νέο και πιο ουσιαστικό πλαίσιο λειτουργίας και δραστηριότητας των συλλογικών εκπροσωπήσεων. Ο χρόνος θα δείξει το αποτέλεσμα αυτής της παρέμβασης, τα πρώτα δείγματα όμως δείχνουν το φως έχει νικήσει το σκότος.

Για την Κύπρο

Για την Κύπρο

Του Φάνη Μαλκίδη

Μέρος της ομιλίας στις εκδηλώσεις των Κυπρίων φοιτητών Θεσσαλονίκης για την ημέρα ανακήρυξης του ψευδοκράτους.

Σε κάθε άλλη περίπτωση η εισβολή στην Κύπρο και η κατοχή της Τουρκίας, θα αποτελούσε σημαντικό αν όχι κεντρικό θέμα στους διεθνείς οργανισμούς και στην συζήτηση στο διεθνές σύστημα. Όχι υποκριτικά όπως σήμερα, αλλά με όρους ουσίας και πραγματικής κατάστασης. Όχι εξίσωσης θύτη και θύματος.

Η ανακήρυξη του ψευδοκράτους θα σήμαινε την έναρξη της διαδικασίας εξοστρακισμού των ιθυνόντων αυτής της απόφασης, δηλαδή της Τουρκίας και των υποστηρικτών της στην Κύπρο, και δεν θα υπήρχε ένα μόρφωμα το οποίο έχει ανακηρυχθεί σε ισότιμο συνομιλητή διεθνώς αναγνωρισμένων θεσμών και εκπροσώπων τους. Οι συνομιλίες πολλών με ψευδουπουργούς και μάλιστα με δολοφόνους όπως με τον Ακίν, τον εκτελεστή του Σολωμού, τι είναι άραγε; Επαναπροσέγγιση, επανασύνδεση, καλή θέληση, φιλία και συνεργασία;
Σε κάθε άλλη προσπάθεια επίτευξης λύσης για την Κύπρο, αυτή δεν θα ήταν μονόδρομος, ή τελευταία ευκαιρία όπως παρουσιάζεται, αλλά αποτέλεσμα εφαρμογής των ψηφισμάτων διεθνών οργανισμών- εκεί ανήκουμε ως κράτη και όχι σε ζούγκλα στρατών και παρακρατικών δολοφόνων- και των στοιχειωδών κανόνων διεθνούς δικαίου καθώς και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Εδώ υπάρχει ένας παραλογισμός. Ο τουρκικός στρατός και φασισμός θέλει να επιβάλλει μία «λύση» βασισμένη στη βία και στην νομιμοποίηση προπαγάνδας. Η πλειοψηφία υποταγμένη στη μειοψηφία και μία «λύση» που δεν αναφέρεται με όρους δικαίου στους εποίκους, στις περιουσίες, στις επιστροφή των προσφύγων, στους αγνοούμενους. Για να μην αναφερθούμε και στο ζήτημα της εκ περιτροπής προεδρίας, και του μηχανισμού επίλυσης των αδιεξόδων. Ακόμη και το ζήτημα της εθνικής συνείδησης τίθεται υπό αμφισβήτηση και εξαφάνιση.

Άραγε στο νέο κράτος, που προτείνεται από τη «λύση» θα επιτρέπεται η ελληνική σημαία; Η υπόθεση του ΑΠΟΕΛ με τις ελληνικές σημαίες που σήκωσαν οι οπαδοί του δεν είναι ένα μήνυμα;
Το ζήτημα της Κύπρου είναι επίκαιρο, είναι ζωντανό και δεν κουράζει κανένα, έστω και εάν πολλοί μιλάνε και αναφέρονται με αυτούς τους όρους. Η κούραση δεν ταιριάζει σε ένα ζήτημα που είναι η αντανάκλαση της αδικίας. Ο ελληνικός λαός μπορεί να πετύχει πολλά, η διαπραγμάτευση μπορεί να συνεχιστεί και μάλιστα με όρους ευνοϊκούς για μας. Πλέον όλη η Ευρώπη μιλά για την τουρκική στάση, που θέλει ενταχθεί με όρους τουρκικούς και όχι ευρωπαϊκούς και της δίνει σχετικά περιθώρια. Και φυσικά υπάρχουν πολλά διαπραγματευτικά και πολιτικά όπλα, που μας δίνουν δύναμη.

Η Ελλάδα δεν είναι μικρή και ανίσχυρη, η Κύπρος δεν είναι αδύναμη, όπως θέλουν να μας παρουσιάσουν κάποιοι και κάποιες, διαδίδοντας ψεύδη. Και εάν αυτοί φοβούνται να αναλάβουν την ευθύνη που τους έχει δώσει η ιστορία και κυρίως το μέλλον της Κύπρου, ας καταφύγουν στο λαό. Δεν είναι άδικο στην πατρίδα της δημοκρατίας να μην γίνονται δημοψηφίσματα;