Η ποντιακή διάλεκτος και «ο Αστερίκον ο τεμέτερον»

 

Θεοφάνης Μαλκίδης

1. Η ποντιακή διάλεκτος, η πλησιέστερη προς την αρχαία ελληνική γλώσσα, ομιλούμενη σήμερα διάλεκτο

Όπως γράφει ο καθηγητής Γ. Σαββαντίδης, η ποντιακή είναι μία διάλεκτος της Ελληνικής γλώσσας που ξεκινάει από τα χρόνια του αποικισμού των Ελλήνων της Ιωνίας και την εγκατάστασή τους στον Πόντο. Μέχρι τον 19ο αιώνα δεν έχουμε καθόλου γραπτά κείμενα για τη διάλεκτο και η  ποντιακή αποτελούσε  το σημαντικότερο μέρος της προφορικής παράδοσης, μία διάλεκτο την οποία  ονόμαζαν (και ονομάζεται) «ρωμέικα». Η καταγραφή διαλεκτικών κειμένων  αρχίζει παρά στα τέλη του 19ου αιώνα και γίνεται συστηματικότερη από το 1928 με την ίδρυση του

“Αρχείου Πόντου” στην Ελλάδα, από την Επιτροπή Ποντιακών Μελετών υπό τον Μητροπολίτη Τραπεζούντας Χρύσανθο  και στη συνέχεια από τον  π. Ανθ. Παπαδόπουλο.

 

Ο Μ. Τριανταφυλλίδης   αναφέρει τρεις μεγάλες ομάδες στην ποντιακή διάλεκτο: (α) τα οινουντιακά (με έντονες επιδράσεις από την κοινή νεοελληνική) (β) τα τραπεζουντιακά και (γ) τα χαλδιώτικα (με μεγαλύτερες επιδράσεις από την τουρκική). Ο π. Α. Παπαδόπουλος κατατάσσει στα εξαιρετικής σημασίας βιβλία του για την ποντιακή διάλεκτο, τα επιμέρους ποντιακά ιδιώματα σε 6 κύριες ομάδες: α) ιδίωμα Τραπεζούντας, Ματσούκας, Σάντας και Χαλδίας (το πολυπληθέστερο) β) Όφη και Σουρμαίνων γ) Κερασούντας και Τρίπολης δ) Οινόης ε) Αμισού και στ) Ινέπολης.

 
Απομονωμένος, γεωγραφικά και γλωσσικά ο Πόντος διατήρησε αρκετά αρχαϊκά γλωσσικά στοιχεία, όπως  αναφέρει ο Γ. Σαββαντίδης. Το λεξιλόγιο της διαλέκτου έχει πολλά δάνεια από τις γλώσσες και διαλέκτους με τις οποίες ήρθε σε επαφή (λατινική, τουρκική, αρμενική, γεωργιανή,  κουρδική, κ.ά ).

Η ποντιακή διάλεκτος επηρεάστηκε σημαντικά από   το  μεταναστευτικό ρεύμα προς τη Ρωσία, μετά τον 17ο αιώνα  και από τη βίαιη εκδίωξη μετά τη Γενοκτονία, στις αρχές του 20ου αιώνα.  Πολλοί ομιλητές της διαλέκτου εγκαταστάθηκαν  στον Ελλαδικό χώρο, και μερικές δεκαετίες αργότερα έφυγαν  σαν μετανάστες στην Ευρώπη (Γερμανία), Αυστραλία, ΗΠΑ και Καναδά, όπου εκεί ομιλείται ακόμη. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούσαν οι πρώτης γενιάς επιζώντες της Γενοκτονίας οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στη Φιλαδέλφεια των ΗΠΑ, οι οποίοι πήγαν απευθείας από τον Πόντο και μέχρι πρόσφατα μιλούσαν αποκλειστικά και μόνο Ποντιακά!  Παράλληλα, αφού η ελληνοτουρκική ανταλλαγή των πληθυσμών έγινε στη βάση του θρησκεύματος,  παρέμειναν στον Πόντο ελληνόφωνοι μουσουλμανικοί πληθυσμοί, διάλεκτος η οποία εκτός από το γεγονός ότι δεν διδάσκεται, απαγορεύεται να ομιλείται δημοσίως. Επίσης μία μεγάλη ομάδα ομιλητών της Ποντιακής βρίσκεται στην πρώην Σοβιετική Ένωση, όπως και στην Ελλάδα ως νεοπρόσφυγες από τις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες.

 
Στον ελλαδικό χώρο, όπως επισημαίνει ο άλλος σημαντικός μελετητής της διαλέκτου,  ο καθηγητής Δ. Τομπαίδης, ομιλείται πλέον ως δεύτερη γλώσσα σε περιβάλλοντα οικεία, οικογενειακά ή φιλικά και η χρήση της αποσκοπεί στην επιβεβαίωση πιο πολύ της κοινής καταγωγής και στην εκδήλωση της επιθυμίας για διατήρηση της γλώσσας.

 

2. Τα μηνύματα ελπίδας για την ποντιακή διάλεκτο

 
Η ποντιακή διάλεκτος παρά τα προβλήματα που αντιμετωπίζει αποτελεί μία ζωντανή «γλώσσα». Τα ελπιδοφόρα παραδείγματα πολλά.
Η δημοσίευση, με αφορμή την παγκόσμια ημέρα των γλωσσών, από την UNESCO (Η εκπαιδευτική επιστημονική και πολιτιστική οργάνωση των Ηνωμένων Εθνών) του διαδραστικού Άτλαντα των γλωσσών του πλανήτη σε κίνδυνο (http://www.unesco.org/culture/languages-atlas/index.php ) , δημιουργεί νέα δεδομένα για την ποντιακή διάλεκτο. Ο Άτλαντας των παγκόσμιων γλωσσών σε κίνδυνο απαριθμεί 18 γλώσσες στην Τουρκία που αντιμετωπίζουν την εξαφάνιση, όπου μεταξύ των άλλων συμπεριλαμβάνεται η ποντιακή διάλεκτος στον κατάλογο των γλωσσών που κινδυνεύουν, προτείνοντας συγκεκριμένα μέτρα για τη διάσωσή της. Επιπλέον αναφέρει 300.000 ως ομιλητές της διαλέκτου.

 
Η δημοσίευση του Άτλαντα της UNESCO αποτελεί μία σημαντική εξέλιξη για την Ποντιακή διάλεκτο, αφού για πρώτη φορά γίνεται αναφορά σ’ αυτήν από όργανο του ΟΗΕ. Μάλιστα η αναφορά αυτή συμπίπτει με την προσπάθεια που γίνεται τα τελευταία χρόνια για διατήρηση της διαλέκτου και ανάκτησης της ταυτότητας ενός πληθυσμού, που βιώνει την τρομοκρατία και τις διώξεις και κάνει καθημερινές εκπτώσεις στην ποιότητα ζωής του.

 
Ακόμη η δημιουργία της ελεύθερης διαδικτυακής εγκυκλοπαίδειας Wikipedia στην  ποντιακή διάλεκτο, (http://pnt.wikipedia.org ), η οποία αναπτύσσεται συμμετοχικά από εθελοντές χρήστες, αποτελεί σημαντική εξέλιξη.
Τα άρθρα της συγκεκριμένης εγκυκλοπαίδειας γράφονται αποκλειστικά στην ποντιακή διάλεκτο, με στόχο  από τώρα και στο εξής  να μπορεί να ανατρέχει  ο κάθε ενδιαφερόμενος, που θέλει να εξασκήσει τις γνώσεις του στην ποντιακή διάλεκτο και παράλληλα να καλυφθούν κυρίως τα «ποντιακά θέματα» και όχι μόνο.

 
Στην προσπάθεια διάσωσης της ποντιακής διαλέκτου θα πρέπει να προσθέσουμε τη διδασκαλία της πλέον, μετά από πρωτοβουλία του Πανελλήνιου Συνδέσμου Ποντίων Εκπαιδευτικών, αλλά και τη συγγραφή του σχετικού εγχειριδίου ( βλ. το εγχειρίδιο στο σύνδεσμο http://www.e-papadakis.gr/files/pontiaki_glossa.pdf )
Στο πλαίσιο αυτής της προσπάθειας έχει εκπονηθεί ένα πρόγραμμα διδασκαλίας της ποντιακής διαλέκτου, το οποίο εντάχθηκε στα προγράμματα τοπικής εμβέλειας της Δια Βίου Μάθησης.

Επίσης στην προσπάθεια για την Ποντιακή διάλεκτο θα πρέπει να προστεθούν και οι δραστηριότητες των Συλλόγων Ποντίων τόσο στο εσωτερικό όσο και το εξωτερικό. 

3. Ο Αστερίκον ο τεμέτερον

 
Επειδή πολλές φορές γίνεται αναφορά για το γεγονός ότι οι νέοι και τα παιδιά δεν μιλούν Ποντιακά, παρότι τα καταλαβαίνουν, η κυκλοφορία κόμιξ στην ποντιακή διάλεκτο, αποτελεί μία έξυπνη και σύγχρονη προσέγγιση του ζητήματος.

Αμπντουλάχ Οτζαλάν : Τα δεκαέξι χρόνια στην αιχμαλωσία και το Κουρδικό κίνημα Νίκης

 

 

Θεοφάνης Μαλκίδης

Δεκαέξι χρόνια μετά τη σύλληψη του Αμπντουλάχ Οτζαλάν, το κουρδικό ζήτημα παραμένει ζωντανό και επίκαιρο.

Χιλιάδες άνθρωποι μεταπολεμικά, πολιτικοποιήθηκαν με τα μεγάλα απελευθερωτικά και αντιαποικιοκρατικά κινήματα της Αφρικής και της Ασίας, δημιουργώντας και ενεργοποιώντας τα πολιτικά, δημοκρατικά και διεθνιστικά τους αντανακλαστικά. Στις δεκαετίες του 1980 και 1990, λαοί όπως ο ελληνικός αναζήτησε και πέτυχε την πολιτικοποίησή του με ένα απελευθερωτικό κίνημα στα ανατολικά του. Το κουρδικό κίνημα που αναδείχθηκε σ΄ αυτές τις δεκαετίες ώθησε, συγκίνησε, ριζοσπαστικοποίησε και συνεπήρε την συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων και Ελληνίδων.

Με την έναρξη του ένοπλου αγώνα στην Τουρκία από τους Κούρδους το 1984, με τη δολοφονία χιλιάδων Κούρδων στο Ιράκ στα τέλη της δεκαετίας του 1980, με τις ειδήσεις για την καταπίεση των Κούρδων του Ιράν και της Συρίας, ο ελληνικός λαός επανασυνδέθηκε μετά από χιλιάδες χρόνια τον Κουρδικό λαό- ο Ξενοφώντας αναφέρεται στους Καρδούχους- ωθώντας να στηρίξει ποικιλοτρόπως τα κινήματα κοινωνικής και εθνικής απελευθέρωσης.
Μάλιστα ο ελληνικός λαός στην αλληλεγγύη του στον αγώνα του κουρδικού λαού για απελευθέρωση, είχε και ένα θύμα, το Θεόφιλο Γεωργιάδη, μέλος της Κυπριακής επιτροπής Αλληλεγγύης στο Κουρδιστάν ο οποίος δολοφονήθηκε, λόγω της δράσης του, το 1994.

Η σύλληψη του Αμπντουλάχ Οτζαλάν το 1999, δημιούργησε οπωσδήποτε πολλά νέα δεδομένα για το μέλλον του κουρδικού ζητήματος, δεδομένα που αναδείχθηκαν πιο έντονα μετά την εισβολή των ΗΠΑ στο Ιράκ το 2003 και τη οικοδόμηση μίας ομόσπονδης κουρδικής κρατικής δομής. Ταυτόχρονα η μετατροπή της θανατικής ποινής του Οτζαλάν σε ισόβια κάθειρξη, οι ολοένα περισσότερες φωνές σε όλο τον κόσμο, ακόμη και στην Τουρκία που ζητούν πολιτική λύση για το Κουρδικό, δίνουν νέες προοπτικές για το μέλλον.

Το Κουρδικό ζήτημα αποτελεί μία πολύ σημαντική παράμετρος της περιοχής που περιλαμβάνει αρχικά την Τουρκία, στη συνέχεια το Ιράκ, στην ομόσπονδη Κουρδική οντότητα, στο Ιράν και βεβαίως στη Συρία, στο αγωνιζόμενο Κόμπανι.

Και αυτό όχι μόνο γιατί σ’ αυτά τα κράτη οι Κούρδοι αποτελούν ένα μεγάλο μέρος του συνολικού πληθυσμού των παραπάνω κρατών και η παρουσία τους είναι αδιάλειπτη εδώ και χιλιάδες χρόνια, αλλά γιατί οι Κούρδοι αποτελούν πλέον κεντρική συνιστώσα των μελλοντικών εξελίξεων στην περιοχή. Αυτό φαίνεται στο Ιράκ, στη θέληση των Κούρδων της Τουρκίας να συνεχίσουν την προσπάθειά τους με ένοπλη πάλη και πολιτική δραστηριοποίηση, στον πολιτικό αγώνα των Κούρδων του Ιράν, στην ένοπλη αντίσταση στη Συρία, δεδομένα που συγκροτούν προϋποθέσεις υλοποίησης δημιουργίας Κουρδικού κράτους, του οράματος δηλαδή εκατομμυρίων Κούρδων σε όλον τον πλανήτη.

Η σύλληψη του Οτζαλάν πριν 16 χρόνια, δεν κατέστειλε το κουρδικό κίνημα όπως (θα) ήθελαν κάποιοι, το αντίθετο μάλιστα το κουρδικό ζήτημα είναι ανοιχτό και θα επηρεάσει τις άμεσες εξελίξεις στην περιοχή μας, από την Τουρκία μέχρι τη Συρία.
Το πανανθρώπινο αγαθό της ελευθερίας θα έρθει και για τους Κούρδους, τους Καρδούχους του Ξενοφώντα.

(Βλ. και το βιβλίο του αντιπροσώπου του Κουρδικού Εθνικού Κογκρέσου στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, Ahmet DereΟι Κούρδοι. Ένας λαός που δεν μπορεί να
αμφισβητηθεί η ύπαρξή του.

 

Πρόλογος Μιχάλης Χαραλαμπίδης. Εισαγωγή Θεοφάνης Μαλκίδης

Αθήνα: εκδ. Γόρδιος,   τηλ. 210-8252279 , e-mail: gordiosbooks@yahoo.gr

 

Ο Ελληνικός Αθλητικός Σύλλογος Μερζιφούντας «Πόντος». Από το γήπεδο στην Αγχόνη

γράφει ο Θεοφάνης Μαλκίδης

 

 

 

 

 

 

 

 

Ο Ελληνικός Αθλητικός Σύλλογος Μερζιφούντας «Πόντος», ιδρύθηκε από μαθητές και αποφοίτους του Κολλεγίου «Ανατόλια» το 1903. Στη διοίκησή του συμμετείχαν τόσο οι μαθητές όσο και οι δάσκαλοι του κολλεγίου και η δραστηριότητά του αφορούσε τους τομείς του αθλητισμού, του πνεύματος, της τέχνης. Επίσης, ο σύλλογος διοργάνωνε ερασιτεχνικές θεατρικές παραστάσεις, δημιούργησε εξαιρετική βιβλιοθήκη, ενώ το 1910 ο σύλλογος ανέλαβε την έκδοση του περιοδικού «Πόντος», «Μηνιαίον δημοσίευμα φιλολογικόν, επιστημονικόν και παιδαγωγικόν»

Ο Ελληνικός Αθλητικός Σύλλογος «Πόντος» κατέχει ιδιαίτερη θέση μεταξύ των συλλόγων εξαιτίας της ιδιαιτερότητας του χαρακτήρα του, αφού συγκροτήθηκε στο πλαίσιο ενός σχολείου και ταυτόχρονα εργάστηκε για την ταυτότητα των μελών του. Στις τελευταίες εκλογές που έγιναν το Μάιο του 1920 στο αξίωμα προέδρου αναδείχθηκε ο καθηγητής Δ. Θεοχαρίδης, στη θέση του αντιπροέδρου ο Χαράλαμπος Ευσταθιάδης, γραμματέας ο Αναστάσιος Παυλίδης, ταμίας ο Συμεών Ανανιάδης, και υπεύθυνος για το αθλητικό τμήμα ο Γρηγόριος Τσακάλωφ. Όλοι τους 8 μήνες αργότερα θα συλλαμβανόταν από τους Τούρκους, και με εξαίρεση τον Τσακάλωφ ο οποίος ήταν Ρώσος πολίτης, θα δολοφονούνταν στην Αμάσεια το καλοκαίρι και το φθινόπωρο του 1921. Σημαντικό μέλος και αθλητής του Συλλόγου ήταν ο Συμεών Ανανιάδης.

Ο Ανανιάδης γεννήθηκε στη Σαμψούντα, εισήχθη στο «Ανατόλια» το 1919, και ήταν πολύ καλός αθλητής του στίβου. Όπως γράφει ο συμμαθητής και φίλος του Ε. Κουζινός το 1920 έβλεπε το μέλλον του ρόδινο: «Είχαμε επιβιώσει από σφαγές τα προηγούμενα τέσσερα χρόνια και είχε βάλει τρεις στόχους, να πιάσει και εάν είναι δυνατόν να «σπάσει» το παγκόσμιο ρεκόρ στα 100 μέτρα, να φοιτήσει στην αμερικανική ιατρική σχολή στη Βηρυτό και να συνεχίσει σπουδές στη Βιέννη και να παντρευτεί μία όμορφη συμπατριώτισσα του από την περιοχή του Αλαχάμ το οποίο φοιτούσε στο αμερικανικό Λύκειο. Μάλιστα κάθε Σάββατο δεν έχανε την ευκαιρία να συμμετέχει στα συνεδριάσεις του «Πόντος», όπου εκεί την έβλεπε ο Συμεών». ( Couzinos E Twenty three years in Asia Minor (1899-1922). New York: Vantage Press 1969, σ. 67)

Στις 12 Φεβρουαρίου 1921 οι Τούρκοι περικύκλωσαν το «Ανατόλια». Αρχικά έψαχναν για όπλα και εκρηκτικά και στη συνέχεια αφού δε βρήκαν τίποτα κατευθύνθηκαν στο γραφείο του προέδρου του Κολλεγίου Γ. Γουάιτ. Εκεί οι Τούρκοι είδαν δύο χάρτες που απεικόνιζαν την περιοχή του Πόντου, σύμφωνα με τους αρχαίους Έλληνες και τους Ρωμαίους. Η εύρεση των χαρτών οδήγησε τους Τούρκους να ζητήσουν να δουν τη βιβλιοθήκη του συλλόγου «Πόντος». Στη βιβλιοθήκη υπήρχαν εκατοντάδες βιβλία στην ελληνική και ειδικότερα στην αρχαιοελληνική γλώσσα, έργα κλασσικών συγγραφέων τυπωμένα τα περισσότερα στην Αθήνα. Ανάμεσά τους βρήκαν και ένα σημειωματάριο με τις δραστηριότητες του Συλλόγου, το οποίο θεωρήθηκε «επαναστατικό».

Η φωτογραφία του ποδοσφαιρικού τμήματος του Συλλόγου, ερέθισε ακόμη περισσότερο τους Τούρκους. Οι αθλητές της ποδοσφαιρικής ομάδας «Πόντος» είχαν άσπρες και μπλε οριζόντιες ρίγες και το γράμμα «Π» στο στήθος. Το βράδυ της ίδιας μέρας ο Συμεών Ανανιάδης ο οποίος ήταν παρών κατά τη διάρκεια της εφόδου των κεμαλικών στη βιβλιοθήκη του Συλλόγου, μίλησε με τον Κουζινό, λέγοντάς του πόσο δύσκολα είναι τα πράγματα. Όπως είπε ο Ανανιάδης «αυτό είναι το τέλος». Λίγο πριν τις 12 το βράδυ τα μέλη του διοικητικού συμβουλίου του συλλόγου κατευθύνθηκαν στο γραφείο του προέδρου του Κολλεγίου, όπου έγινε η σύλληψή τους από τους Τούρκους. Στην συνέχεια θα οδηγηθούν στην Αμάσεια όπου με ψευδείς κατηγορίες καταδικάστηκαν σε θάνατο μαζί με τις πιο σημαντικές προσωπικότητες του Ελληνισμού.

Οι σύλλογοι των Ελλήνων, προήλθαν από την ανάγκη που βίωνε ο Ελληνισμός να διατηρήσει την ιδιαιτερότητά του, να ανυψώσει το πνευματικό του επίπεδο, να ενισχύσει τους ανήμπορους, να ασχοληθεί με τον αθλητισμό. Στη Μερζιφούντα, η οποία αποτέλεσε πηγή αξιόλογων επιτευγμάτων, οι Έλληνες ίδρυσαν συλλόγους ιδιαίτερα σημαντικούς για τη διάδοση της εθνικής αυτογνωσίας και αυτοσυνειδησίας. Ο Ελληνικός Αθλητικός Σύλλογος «Πόντος» Μερζιφούντας αποτέλεσε ένα θεσμικό δημιούργημα των Ελλήνων, που συνέβαλλε αποφασιστικά στην πνευματική, πολιτισμική, αθλητική και κοινωνική ανύψωση.

Η συμβολή του Συλλόγου είναι τεράστια και αποτελεί πραγματικά μία εξαιρετική στιγμή όταν Έλληνες που ζουν σε όλο τον κόσμο, τιμούν τα μέλη του συλλόγου, θύματα της Γενοκτονίας. Το Δεκέμβριο του 2008 η Ποντιακή αδελφότητα Αδελαίδας Αυστραλίας και η ποδοσφαιρική του ομάδα «Ποντιακοί Αετοί» διοργάνωσαν αγώνα με επίλεκτους ποδοσφαιριστές της Μελβούρνης, προς τιμήν των θυμάτων του Συλλόγου. Η ομάδα των Ποντιακών Αετών φόρεσε πιστά αντίγραφα της στολής του συλλόγου «Πόντος». Αντίστοιχο ποδοσφαιρικό παιχνίδι έγινε στις 12 Μαΐου 2009, με αντίπαλους τους παλαίμαχους διεθνείς ποδοσφαιριστές του Πανελληνίου Συνδέσμου Αμειβομένων Ποδοσφαιριστών και τους παλαίμαχους της Καβάλας. Εδώ αντίγραφα της φανέλας του «Πόντος» φόρεσαν οι παλαίμαχοι της Καβάλας. Αντίστοιχες ποδοσφαιρικές συναντήσεις στη μνήμη των μελών του  Συλλόγου "Πόντος" έγιναν στην Κατερίνη, στις Σέρρες, στο Βερολίνο.

Η έρευνα έδειξε και στο μέλλον θα δείξει ακόμη πιο έντονα ότι σύλλογοι και σωματεία, οργανωμένες θεσμικές εκφράσεις των Ελλήνων που έζησαν για χιλιάδες χρόνια στη Μικρά Ασία όπως ο «Πόντος» της Μερζιφούντας ξεχώρισαν με τη δραστηριότητά τους και απέδειξαν την πραγματική κοινωνική και αθλητική τους προσφορά.

 

Μία τέτοια ερευνητική προσπάθεια αποτελεί το βιβλίο

 

ΕΙΚΟΣΙΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΗ ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ

του ΕΥΘΥΜΙΟΥ ΚΟΥΖΙΝΟΥ

 

 

σε μετάφραση- εισαγωγή-επιμέλεια Θεοφάνη  Μαλκίδη,  το οποίο εκδόθηκε από τη Λέσχη Ποντίων Νομού Καβάλας

Το βιβλίο είναι μία σημαντική μαρτυρία για το Κολλέγιο Ανατόλια Μερζιφούντας και το Σύλλογο «Πόντος»,  για τον αθλητή του Κολλεγίου  Συμεών Ανανιάδη, τη Γενοκτονία των Ελλήνων και των Αρμενίων, την προσφυγιά.

Νέα έκδοση για τον Ελληνισμό των πατρίδων της Ανατολής

Μία νέα έκδοση για τον Ελληνισμό των πατρίδων της Ανατολής (Μικρά Ασία, Πόντος, Θράκη, Καππαδοκία) κυκλοφόρησε πριν λίγες ημέρες και αφορά τα Πρακτικά του 6ου Συμποσίου του Κέντρου Μικρασιατικού Πολιτισμού του Δήμου Νέας Ιωνίας Αττικής με τίτλο: «Η κοινωνική μέριμνα στις Ελληνικές Κοινότητες της Μικράς Ασίας κατά τους νεότερους χρόνους»

Η θεματική του 6ου Συμποσίου του δεν ήταν η ευκολότερη, αφού σύμφωνα με τους οργανωτές «Η κοινωνική μέριμνα στις Ελληνικές Κοινότητες της Μ. Ασίας, κατά τους νεότερους χρόνους» δεν είναι και το πλέον βατό και προσεγγίσιμο θέμα.

Εν τούτοις υπήρξε, αν επιτρέπεται ο όρος, και πάλι «απαρτία» στο χώρο των εισηγητών, οι οποίοι ερεύνησαν ένα δύσκολο ζήτημα και ανέδειξαν άγνωστες πτυχές του.

Στα πρακτικά του 6ου Συμποσίου περιλαμβάνονται οι εξής μελέτες:

Κωνσταντίνος Φωτιάδης (πανηγυρική ομιλία κατά την έναρξη του Συμποσίου) « Η κοινωνική πρόνοια στον Πόντο»,

Λάζαρος Ε. Βλαδίμηρος «Νοσοκομειακή περίθαλψη και σχολική υγιεινή στη Σμύρνη».

Ευθυμία Κάννερ «Φιλανθρωπική δραστηριότητα στις ελληνορθόδοξες κοινότητες της Κωνσταντινούπολης κατά την ύστερη οθωμανική περίοδο: γενικά χαρακτηριστικά και στόχοι».

Αριστείδης Γ. Διαμαντής «Συνθήκες υγιεινής και η συμμετοχή των υγειονομικών κατά τη χρονική περίοδο της Μικρασιατική ς εκστρατείας 1919- 1922».

Μαρία Βεϊνόγλου «Οι “αδύναμοι” της Κοινότητας Νέβσεχιρ 19ος, 20ος αιώνας». Ειρήνη Σαρίογλου «Η φιλεκπαιδευτική και φιλανθρωπική δράση του Ελληνικού Φιλολογικού Συλλόγου Κωνσταντινουπόλεως».

Φωτεινή Καραμαλούδη «Τα φαρμακεία της Σμύρνης και ο ρόλος τους στη δημόσια υγεία».

Θεοφάνης Μαλκίδης «Κοινωνική μέριμνα και Γενοκτονία των Ελλήνων - Ορφανά και ορφανοτροφεία στον Πόντο».

Σπυρίδων Γ. Πλουμίδης «Η αυτοσυνειδησία των Ελλήνων Ορθοδόξων κατοίκων της Καππαδοκίας μέσα από φιλανθρωπικές και φιλεκπαιδευτικές δραστηριότητες (γ΄τέταρτο 19ου αιώνα -1910)».

Κωνσταντίνος Νίγδελης «Κοινωνική πολιτική στην Καππαδοκία. Μία πρώτη ιστορική προσέγγιση με βάση τους κοινοτικούς καταστατικούς χάρτες».

Νίκη Καλτσόγια — Τουρναβίτη «Η κοινωνική δράση των πολιτιστικών συλλόγων στην Κωνσταντινούπολη κατά τον 19ο αιώνα και η συμβολή τους στη γυναικεία χειραφέτηση».

Θεοδόσης Πυλαρινός «Κανονισμοί φιλανθρωπικού περιεχομένου και κοινωνικής μέριμνας για το ελληνικό στοιχείο της Κωνσταντινούπολης».

Εκατό χρόνια μετά τη Γενοκτονία των Αρμενίων

Μέρος της ομιλίας του Θ. Μαλκίδη μετά την λειτουργία στον Ναό του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου της Αρμενικής Κοινότητας Αλεξανδρούπολης

Η συνάντησή μας με αφορμή την εορτή του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου στον ομώνυμο ιστορικό ναό της Αρμενικής κοινότητας Αλεξανδρούπολης, σε μία από τις πιο παλιές αρμενικές εκκλησίες και παροικίες της Ελλάδας, μας δίνει τη δυνατότητα να δούμε τα σημεία της ιστορίας μας, όπως το πανέμορφο μνημείο για τη Γενοκτονία με τη χαρακτηριστική πέτρα της Αρμενίας, αλλά ταυτόχρονα να σκεφτούμε και πολλά.

Το πρώτο αφορά τη διαδρομή του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου που σηματοδοτεί την πρωτοπορία στην πίστη και την ύπαρξή μας. Για τους Αρμένιους η πρωτοπορία αυτή χαρακτηρίζει πολλούς ιδιαίτερα στα κρίσιμα και σκληρά χρόνια της Γενοκτονίας. Αυτούς που αψήφισαν τον αφανισμό και αγωνίστηκαν για τους συμπατριώτες και τη σωτηρία τους. Η 24η Απριλίου 1915 με τη δολοφονία των Αρμενίων ηγετών είναι μία πράξη πρωτοπορίας και παραδείγματος. Μάλιστα η απόφαση της Εκκλησίας της Αρμενίας να αγιοποιήσει, εκατό χρόνια μετά, τους πνευματικούς πρωτοπόρους και όλα τα θύματα της Γενοκτονίας, είναι μία οφειλόμενη πράξη που προέρχεται από την πίστη και την ανθρώπινη ύπαρξη.

Το 2015 αποτελεί χρονιά ορόσημο για το έθνος των Αρμενίων αλλά και για κάθε άνθρωπο που αγωνίζεται για τις αξίες και τις αρχές της ελευθερίας, της δικαιοσύνης και της αξιοπρέπειας. Η παρουσία μας στην Ελλάδα, σε όλον τον κόσμο, από το Ερεβάν μέχρι και τις πιο απομακρυσμένες κοινότητες της Αρμενικής Διασποράς, αποδεικνύει ότι συνεχίζουμε έναν αγώνα, βασισμένο στην αλήθεια και το δίκαιο.

Η αλήθεια απελευθερώνει όπως αναφέρει το Ευαγγέλιο και πράγματι η αναγνώριση της Γενοκτονίας θα απελευθερώσει και πρώτη απ ΄ όλους την Τουρκία και μετά τις δυνάμεις της άρνησης παγκοσμίως.

 

Η απόδοση της Δικαιοσύνης στο ζήτημα της Γενοκτονίας των Αρμενίων και των Ελλήνων, παρότι κυβερνήσεις, θεσμοί, παρακράτος, προπαγάνδα και μηχανισμοί εκβιασμοί και θανάτου στην Τουρκία και αλλού, θα ήθελαν να είναι εξαφανισμένο, αυτό δεν έγινε κατορθωτό.

 

Ο Άγιος Ευγένιος ο πολιούχος Τραπεζούντας

Θ. Μαλκίδης

21η Ιανουαρίου: Μνήμη του μαρτυρίου του Αγίου  Ευγενίου, πολιούχου Τραπεζούντας


Στα τέλη του 3ου αιώνα μ.Χ., μία εποχή, υπό την αυτοκρατορία των Διοκλητιανού και Μαξιμιανου, όπου ο χριστιανισμός εμφανίστηκε κι άρχισε να εξαπλώνεται στον Πόντο, ο Άγιος Ευγένιος έζησε και μαρτύρησε στην Τραπεζούντα.
Τον Ιανουάριο του 290 μ.Χ. , σε μία περίοδο σκληρών διωγμών απέναντι στους Χριστιανούς, όταν οι έπαρχοι της Καππαδοκίας και Αρμενίας, Λυσίας και Αγρικόλαος, έκαναν πράξη το διάταγμα να θανατώνουν κάθε πιστό της νέας θρησκείας, ο Άγιος Ευγένιος  μαρτύρησε μαζί με τους  Κάνινδο, Ουαλεριανό και Ακύλα μαχόμενος υπέρ της βαθιάς τους πίστης στον  Χριστό.

Κάτοικοι  καταγγέλλουν στο Λυσία τους τέσσερις συναθλητές με την κατηγορία ότι διδάσκουν το λόγο του Εσταυρωμένου και κρύβονται σε δασώδη περιοχή. Οι διώκτες οδηγούνται στη σύλληψη του Κανιδίου, αρχικά, κι έπειτα του Ουαλεριανού καθ ʼ υπόδειξη του Ακύλα, ο οποίος είχε ήδη ομολογήσει την πίστη του στο Χριστό. Οι τρεις συναθλητές περνούν τη νύχτα στη φυλακή προσευχόμενοι. Το πρωί της επομένης ημέρας καλούνται να εμφανισθούν μπροστά στο Λυσία, ανακρίνονται και για μία ακόμη φορά, ομολογούν την πίστη τους. Η παραδοχή της πίστης τους φέρνει το μαστίγωμά τους κι αφού υποβάλλονται σε βασανιστήρια, επιστρέφουν στη φυλακή.

Εν τω μεταξύ, στον Άγιο Ευγένιο, ο οποίος ολόκληρο το διάστημα αυτό κρυβόταν σε μία σπηλιά μέσα στο δάσος, παρουσιάζεται  ο Χριστός. Τον παροτρύνει να φανερωθεί και να αναγγείλει την πίστη του. Και πράγματι, ο Άγιος ψάλλει και υμνεί το Θεό. Οι προσευχές του ακούγονται και προδίδουν την παρουσία του σε μία γυναίκα που περνά, τυχαία, από εκεί. Στο άκουσμα των προσευχών του τρέχει ταραγμένη στην πόλη και τον καταδίδει Ο Άγιος συλλαμβάνεται και κακοποιημένος οδηγείται στη φυλακή και την επόμενη μέρα μπροστά στο  Λυσία ομολογεί την πίστη του. Ωστόσο, ο Λυσίας τον προτρέπει να προσφέρει θυσία στους θεούς των ειδωλολατρών με αντάλλαγμα τη ζωή του.

Ο Ευγένιος προσποιείται ότι δέχεται και μαζί με πλήθος κόσμου να τον ακολουθεί, εισέρχεται σε ειδωλολατρικό ναό. Ενώ ο Άγιος προσεύχεται στο Χριστό, το συγκεντρωμένο πλήθος παρακολουθεί έκπληκτο τρία ειδωλολατρικά αγάλματα να θρυμματίζονται και την ίδια στιγμή τα δαιμόνια να παρακαλούν τον Άγιο να μην τα εκδιώξει. Παρά το γεγονός, ο Λυσίας προτείνει και πάλι στον Ευγένιο να προσφέρει θυσία στους ειδωλολατρικούς θεούς. Ο Άγιος όμως  αρνείται την πρόταση. Υπομένοντας φριχτά βασανιστήρια που ακολουθούν, ο Ευγένιος δεν υποκύπτει, παραμένει προσηλωμένος στην πίστη του. Έξαλλος, τότε ο Λυσίας διατάζει να ετοιμασθεί μια κάμινος και να ριχθούν μέσα και οι τέσσερις συναθλητές.  Άγγελος Κυρίου όμως αφαιρεί τη δύναμη της φωτιάς και έτσι, οι δήμιοι που καταφθάνουν τρεις ημέρες αργότερα στον τόπο του μαρτυρίου αντικρύζουν τους τέσσερις πιστούς σώους . Συνειδητοποιώντας αυτό
 το μεγάλο θαύμα, οι δήμιοι αλλάζουν πίστη και προσέρχονται στο Χριστιανισμό. Αποφασισμένος ο Λυσίας να εκτελέσει την εντολή που του είχε δοθεί, διατάζει τον αποκεφαλισμό των τριών συναθλητών και τη σταύρωση του Ευγενίου. Τα σώματα των τριών μαρτύρων κλέπτονται από χριστιανούς, οι οποίοι, όμως, λόγω της έντονης κακοποίησής τους, αδυνατούν να τα αναγνωρίσουν. Τα σώματα όμως των συναθλητών βρίσκονται  με θαυμαστό τρόπο στον τόπο της καταγωγές του καθενός, όπου θάβονται με ιδιαίτερες τιμές.

Εν αντιθέσει, ο Ευγένιος, που βρίσκεται κρεμασμένος στο σταυρό μέσα στη φυλακή, ελευθερώνεται και με τη βοήθεια Αγγέλου θεραπεύονται οι πληγές του. Οι συγκρατούμενοί του, άφωνοι από το μεγαλείο του θαύματος, προσέρχονται και αυτοί στο Χριστιανισμό.

Εξοργισμένος, πλέον, ο Λυσίας καλεί και πάλι τον Ευγένιο να παρουσιαστεί μπροστά του, αποδίδει τη θεραπεία των οπών του σε «μαγικές ιδιότητες» του Αγίου και διατάζει τον αποκεφαλισμό του. Ο τόσο φριχτός θάνατός του ήλθε την 21η Ιανουαρίου του 290μ.Χ. Το σκήνωμά του κλάπηκε και τάφηκε πλησίον του τόπου του μαρτυρίου του, όπου και χτίστηκε αργότερα ο ναός του, από τον στρατηγό Βελισάριο, ενώ ανακηρύχθηκε και πολιούχος της πρωτεύουσας του Πόντου, Τραπεζούντας.

Τα πρώτα κείμενα που βρέθηκαν να αναφέρονται στο  αυτό μαρτύριο ανήκουν στον πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, Ιωάννη Ξιφιλινό, μέλος της οικογένειας Υψηλάντη.

Χρονολογούνται από το 1042, ενώ με νέα δεδομένα τα θαύματα του Αγίου καταγράφηκαν (και πάλι από τον Ιωάννη Ξιφιλινό) στον κώδικα της μονής Διονυσίου του Αγίου Όρους (έκδοση 154). Εκτενής αναφορά στο μαρτύριο το δικό του και των συναθλητών του γίνεται και στο "Αρχείο  του Πόντου" (1953/τόμος 18/σελ.163), ενώ, το αρχαιότερο συναξαρικόν κείμενο της Κωνσταντινουπόλεως χρονολογειται τον 11ο αιωνα μ.Χ.

Η μνήμη του προστάτη αγίου τιμαται στη Μονή του Αγίου Διονυσίου στο Άγιο Όρος, αδιάλειπτα, από το 1375 μ.Χ. , έως και σήμερα, τόσο στις 21 Ιανουαρίου, ημέρα του μαρτυρίου του, όσο και στις 24 Ιουνίου, ημέρα των γενεθλίων του, όπου στην Τραπεζούντα γινόταν μεγάλες εορτές και εμπορική έκθεση.

Ο ναός του Αγίου Ευγενίου, έχει μετατραπεί από το 1461 μ.Χ. σε τζαμί (γενί τζαμί τζουμασί), όταν έγινε η άλωση της Τραπεζουντας, ενώ παραμένει η χηρεια της θέσης του μητροπολίτη Τραπεζούντας από το 1922 μέχρι σήμερα.

Αντίγραφο του ναού του Αγίου Ευγενίου της Τραπεζούντας υπάρχει σήμερα στη Ρωμανία στη Θράκη.



Η ομιλία του Θ. Μαλκίδη στον εσπερινό του Αγίου Ευγενίου στη Ρωμανία

Ο Αθλητισμός στον Πόντο και τη Μικρά Ασία: Πανιώνιος Σμύρνης και Πόντος Μερζιφούντας

Ο ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ ΣΤΟΝ ΠΟΝΤΟ: "ΠΟΝΤΟΣ" ΜΕΡΖΙΦΟΥΝΤΑΣ

Η συνέντευξη που παραχώρησε στον Κώστα Πατερόπουλο ο Θεοφάνης Μαλκίδης, για τον αθλητικό σύλλογο Πόντος Μερζιφούντας.





Ο Κώστας Πατερόπουλος μιλά με τον Θεοφάνη Μαλκίδη για την ιστορία του αθλητισμού στην Μικρά Ασία και συγκεκριμένα για την ιστορία του Πανιωνίου.

ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΣΤΗ ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ.

Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΑΘΛΗΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ "ΠΟΝΤΟΣ"ΜΕΡΖΙΦΟΥΝΤΑΣ

του Θ.  Μαλκίδη

 

Ο Ελληνικός Αθλητικός Σύλλογος Μερζιφούντας «Πόντος», ιδρύθηκε από μαθητές και αποφοίτους του Κολλεγίου «Ανατόλια» το 1903. Στη διοίκησή του συμμετείχαν τόσο οι μαθητές όσο και οι δάσκαλοι του κολλεγίου και η δραστηριότητά του αφορούσε τους τομείς του αθλητισμού, του πνεύματος, της τέχνης. Επίσης, ο σύλλογος διοργάνωνε ερασιτεχνικές θεατρικές παραστάσεις, δημιούργησε εξαιρετική βιβλιοθήκη, ενώ το 1910 ο σύλλογος ανέλαβε την έκδοση του περιοδικού «Πόντος», «Μηνιαίον δημοσίευμα φιλολογικόν, επιστημονικόν και παιδαγωγικόν»

Οι πρωτεργάτες και οι “συνήγοροι” του εγκλήματος απαιτούν την εξαφάνιση της Γενοκτονίας!

Θεοφάνης Μαλκίδης

Μέλος της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαικών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών

Η επίσκεψη της επιτροπής “Ταλάτ πασά” του Τουρκικού Κοινοβουλίου στην Ελλάδα

 

1. Η ύβρις

Για το ζήτημα αναγνώρισης της Γενοκτονίας, για την κατάρτιση και τη ψήφιση του αποκαλούμενου αντιρατσιστικού νομοσχεδίου, σε ότι αφορά το ζήτημα της Γενοκτονίας των Ελλήνων είχαμε γράψει (http://malkidis.blogspot.gr/2014/09/blog-post.html ) και μιλήσει (http://malkidis.blogspot.gr/2014/08/blog-post_23.html ) , θεωρώντας ότι η Ελληνική Δημοκρατία, ήταν απούσα από το ζήτημα, προκαλώντας μάλιστα τόσο τους νεκρούς προγόνους μας όσο και τους ζώντες απογόνους τους. Αφού η Ελλάδα καθυστέρησε για εβδομήντα ολόκληρα χρόνια για την αναγνώριση, και αφού πέρασαν είκοσι χρόνια από τα σχετικά νομοσχέδια, δεν πράττει απολύτως τίποτα. Το αντίθετο μάλιστα αφού υπονομεύει κάθε προσπάθεια, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό.

Την ίδια στιγμή ο βασικός υπεύθυνος του εγκλήματος, το τουρκικό κράτος προσπαθεί να εξαφανίσει το έγκλημα που στοίχισε τη ζωή σε 1.000.000 Έλληνες, 1.500.000 Αρμένιους και 350.000 Ασσυρίους, προσφυγοποίησε εκατομμύρια και εκδίωξε αυτόχθονες κατοίκους από το χώρο της σημερινής Τουρκίας. Παράλληλα απαιτεί από την Ελλάδα να μην πραγματοποιεί εκδηλώσεις μνήμης, αλλά και να καταργήσει τα σχετικά νομοσχέδια!

2. Η πρόκληση από το φασισμό

Σ΄αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η επίσκεψη στην Αθήνα στις 9 Ιανουαρίου της επιτροπής της Μεγάλης Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης που φέρει την ονομασία του μέλους των Νεότουρκων , της φασιστικής “Ένωσης και Πρόοδος” που υλοποίησε τη Γενοκτονία, «Ταλάτ Πασά», προκειμένου να προβάλλει τους ισχυρισμούς ότι δεν έχει γίνει καμία Γενοκτονία, δηλαδή για να παραβιάσει το νόμο περί άρνησης της Γενοκτονίας!

Η επιτροπή “Ταλάτ Πασά” που είναι υπό την εποπτεία της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής, στην οποία προεδρεύει ο βουλευτής του κόμματος του Ερντογάν, Γιουνούς Σονέρ, θα έχει επαφές, όπως αναφέρεται στα σχετικά δημοσιεύματα των τουρκικών εφημερίδων, με εκπροσώπους της ΝΔ, του Σύριζα,και του ΚΚΕ. Όπως επισημαίνουν τα δημοσιεύματα, μέχρι τώρα η επιτροπή είχε πολύ θετική ανταπόκριση στις θέσεις ότι δεν διαπράχτηκε Γενοκτονία. Μάλιστα επικαλείται το κείμενο όπου υπέγραψαν 152 Έλληνες ιστορικοί και άλλοι ερευνητές, “που συντάσσονται με τις απόψεις εναντίον των ψεύδους αυτών που υποστηρίζουν ότι διαπράχθηκε γενοκτονία εναντίων των Αρμενίων, Ελλήνων και Ασσυρίων”. Η επιτροπή, όπως αναφέρεται στα δημοσιεύματα, είχε έρθει και άλλη φορά στην Αθήνα και συγκεκριμένα από 30 Σεπτεμβρίου έως 2 Οκτωβρίου του περασμένου έτους και είχε επαφές με τους εκπροσώπους των τριών κόμματων, εκφράζοντάς τους την αντίδρασή τους για το νόμο.

3. Οι εθνικιστές Νεότουρκοι και Κεμάλ ως πρόδρομοι των Ναζί

Οι Νεότουρκοι και οι Κεμαλικοί αποτέλεσαν τους “δασκάλους” των Ναζί. Ο Χίτλερ ήταν θαυμαστής των Νεότουρκων, και ειδικότερα του Ταλάτ Πασά, ακολουθώντας τις πράξεις Γενοκτονίας τους, λέγοντας το χαρακτηριστικό “ποιος θυμάται τους Αρμένιους”, όταν ξεκινούσε τις δικές του εγκληματικές πράξεις. Η ναζιστική εφημερίδα «Völkischer Beobachter», έγραφε σχετικά το 1921: «Σήμερα οι Τούρκοι είναι το πιο ζωντανό έθνος. Το γερμανικό έθνος δεν έχει άλλη επιλογή από το να αντιγράψει τις τουρκικές μεθόδους, μια μέρα». Ο ιστορικός Νίκος Ψυρρούκης, στο έργο του “Μικρασιατική Καταστροφή” έγραφε ότι «η προσεκτικότερη μελέτη του κεμαλισμού μας πείθει ότι πρόκειται για βαθιά αντιλαϊκή και αντιδημοκρατική θεωρία. Ο φιλοναζισμός και άλλες αντιδραστικές δοξασίες είναι νομοτελειακή εξέλιξη του κεμαλισμού….” . Επίσης ο Στέφαν Ίχριγκ, στο βιβλίο του «Ο Ατατούρκ, στη φαντασία των Ναζί», υποστηρίζει πως “ο Κεμάλ υπήρξε πηγή έμπνευσης για τον Χίτλερ, τονίζοντας ότι ο Χίτλερ είχε μελετήσει τη δράση του Κεμάλ και είχε επηρεαστεί από τον τρόπο με τον οποίο είχε εξολοθρεύσει τους Έλληνες, Αρμένιους και Ασσύριους”.     

Η επιτροπή του Τουρκικού Κοινοβουλίου που φέρει το όνομα του εγκληματία Ταλάτ, του φασίστα ο οποίος αφού δολοφόνησε εκατομμύρια ανθρώπους, ζήτησε να εισπράξει (!) τις αποζημιώσεις των ασφαλιστηρίων ζωής τους, προκαλεί νεκρούς και ζωντανούς, Έλληνες, Αρμένιους, Ασσύριους, όλους τους λαούς και τους ανθρώπους. Δυστυχώς με την ανοχή της Ελληνικής Δημοκρατίας, καθώς και με τη “συνηγορία” ψευτοπολιτικών και ψευτοκαθηγητών, που ταυτίζονται συχνά – πυκνά με τον ακραίο εθνικισμό και φασισμό.

Παρόλα αυτά ο αγώνας για την αναγνώριση της Γενοκτονίας δεν σταματά. Παρά τα εμπόδια, τον εθνικισμό, το φασισμό και τις δυσκολίες θα νικήσουμε!

 

 

Η Κίνηση Αλληλεγγύης Πολιτών Αλεξανδρούπολης ως παράδειγμα

Για πάνω  από τρία χρόνια η Κίνηση Αλληλεγγύης Πολιτών Αλεξανδρούπολης  αποτελεί παράδειγμα για το πως μπορεί ένας  άνθρωπος σήμερα να κάνει κάτι για την πατρίδα, το λαό και την κοινωνία που δοκιμάζεται από την καταστροφή. Είναι μία έμπρακτη απάντηση στο  ερώτημα "τι να κάνω" ή  "τι μπορώ να κάνω", είναι κυρίως η ελπίδα για το συνάνθρωπό μας, που δεν πρέπει να απογοητευτεί.

Μπορεί οι δυσκολίες και οι δοκιμασίες να είναι πολλές, μπορεί η φτώχεια, η πείνα, να πολλαπλασιάζονται καθημερινά, υπάρχουν όμως άνθρωποι στην Αλεξανδρούπολη, που βοηθούν ανιδιοτελώς, χωρίς προαπαιτούμενα, χωρίς προϋποθέσεις και κυρίως χωρίς ανταλλάγματα, τους συνανθρώπους τους. Και η ανιδιοτέλεια αυτή έφερε ξανά τις χαμένες λέξεις εμπιστοσύνη, καθαρότητα προσώπου. Και αυτή η Κίνηση είναι που εμπνέει ανθρώπους, επιχειρηματίες, ακόμη και μικρά παιδιά να  προσφέρουν τη βοήθεια τους. Καλά Χριστούγεννα για όλους μας!

Παρακαλουθείστε τη συνέντευξη του Θ. Μαλκίδη μέλους της   Κίνησης Αλληλεγγύης Πολιτών Αλεξανδρούπολης, στον τηλεοπτικό σταθμό ΘΡΑΚΗ ΝΕΤ

 

ΘΡΑΚΗ: Ανάμεσα στις Συμπληγάδες του Τουρκικού Εθνικισμού και της Αδιαφορίας της Ελλάδας

 ''Είναι δυνατόν να βαπτίζουν μεταρρυθμίσεις το ξεπούλημα του Εθνικού πλούτου;'' Ακούστε την εκπομπή του Θ. Μαλκίδη με τον Δ. Κολιό στο ραδιοφωνικό σταθμό Μάξιμουμ της Αλεξανδρούπολης.

http://radiomax.gr/index.php/2012-11-14-08-18-51/8988-troikanistas19-12-14.html     


                                                          Του Θεοφάνη Μαλκίδη

 

Μέρος των ομιλιών  στις εκδηλώσεις για τη Θράκη, που οργάνωσαν η ομάδα πολιτών των Ιωαννίνων “ΕΥΤΟΠΙΑ”  στα Ιωάννινα και οι "Αρτινοί Πολίτες" στην Άρτα.

Οι (συνεχείς) πρωτοβουλίες της Τουρκίας για τη Θράκη ( κινήσεις ψευτομουφτήδων και “συμβουλευτικών επιτροπών”, επενδύσεις, “φεστιβάλ”, κ.ά ), οι επισκέψεις των Τούρκων, πρωθυπουργών, υπουργών, βουλευτών - χαρακτηριστική η επίσκεψη στην παράνομη “Τουρκική Ένωση Ξάνθης” την 3η Αυγούστου μίας επιτροπής 30 περίπου  Τούρκων διπλωματών με επικεφαλής την Πρόεδρο της Διπλωματικής Ακαδημίας του τουρκικού ΥΠΕΞ, Μπουρτζού Τσεβίκ, συνοδεία του Προξένου Οσμάν Ιλχάν Σενέρ και του “ψευδομουφτή” Αχμέτ Μέτε»-  και η επίσκεψη Νταβούτογλου- Τσαβούσογλου, και  οι πρόσφατες εκλογές για το ευρωπαικό κοινοβούλιο, επιβεβαίωσαν για ακόμη μία φορά την πολιτική της γειτονικής χώρας για την  Θράκη. Μάλιστα αν  συνδυαστεί και με το γεγονός ένας σημαντικός κλάδος της παρακρατικής οργάνωσης της τουρκικής πολιτικής και στρατιωτικής δομής «Εργκενεγκόν» είχε σαν στόχο τη Θράκη, τότε οι παρακάτω επισημάνσεις αποκτούν πρακτικό και ουσιαστικό πλέον περιεχόμενο. 

 

1. Είναι γεγονός ότι μέχρι σήμερα η τουρκική πρακτική για την ελληνική Θράκη έχει περάσει κάθε διπλωματική, πόσο μάλλον την “ηθική” οδό και κινείται σε παρακρατικές και τρομοκρατικές λεωφόρους. Οι δραστηριότητες του προξενείου της Τουρκίας στην Κομοτηνή, η οργάνωση «Εργκενεγκόν» και οι μέχρι τώρα αποκαλύψεις για τη δραστηριότητά της, έδωσαν την ευκαιρία σε όσους είχαν αυταπάτες και ψευδαισθήσεις για τον τουρκικό ρόλο στη Θράκη να κατανοήσουν και στην πράξη ότι οι δομές του τουρκικού μηχανισμού, κράτος, στρατός, παρακράτος, λειτουργούν σε πλήρη αρμονία και καθολική συνεργασία έχοντας σαν στόχους όχι μόνο μέσα στην τουρκική επικράτεια, αλλά και εκτός.

Μάλιστα η Θράκη δεν αποτελεί έναν περιφερειακό στρατηγικό στόχο για το κράτος-παρακράτος- τρομοκράτη, αλλά κεντρική επιλογή με διακριτές και ουσιαστικές στοχεύσεις. Εναντίον προσώπων και κινήσεων που παλεύουν για την ανάδειξη του τουρκικού επεκτατισμού και εθνικισμού στη Θράκη.

 

2. Η Τουρκία προσπαθεί εδώ και χρόνια να αμφισβητήσει την ύπαρξη και άλλων συνιστωσών μέσα στους κόλπους των μουσουλμάνων, τόσο θρησκευτικά όσο και εθνοτικά. Για αυτήν υπάρχουν μόνο σουνίτες και μόνο Τούρκοι, υπάρχει μόνο “τουρκική μειονότητα”. Μάλιστα με ενέργειές της προσπαθεί να επιβάλλει αυτήν την ρατσιστική και εθνικιστική πραγματικότητα. Τα όργανά της είτε με τον έναν τρόπο (ψευδομουφτήδες) είτε με τον άλλο (εκπαίδευση στην τουρκική γλώσσα, μετά την υπογραφή των ελληνοτουρκικών μορφωτικών συμφώνων), πιέζουν για να υλοποιηθεί ο πιο πάνω στόχος.

 

3. Η συνεχή υπονόμευση και αμφισβήτηση με κάθε μέσο της ελληνικής κυριαρχίας στην ελληνική Θράκη, γιατί περί αυτού πρόκειται για όσους δεν έχουν κατανοήσει το μέγεθος του ζητήματος, και αυτή η επισήμανση γίνεται πλέον και με αποδείξεις, αποκτά υπερτουρκικό χαρακτήρα και μορφή. Οι εντεινόμενες εσχάτως κινήσεις από την Αλβανία και τα Σκόπια που μιλούν και πράττουν για μειονότητες που καταπιέζονται, περιουσίες και ιθαγένειες που πρέπει να αποδοθούν, για προσφυγές σε διεθνή δικαστήρια ακόμη και για γενοκτονίες, αποτελούν μέρος ενός γνωστού σχεδίου που ήδη εξυφαίνεται εδώ και δεκαετίες στη Θράκη από την Τουρκία.

 

4. Έχει επίσης μεγάλη σημασία να δούμε και το ζήτημα της συμμετοχής του Κόμματος Ισότητας και Φιλίας (DEB) στις πρόσφατες ευρωεκλογές. Το Κόμμα το οποίο είχε ιδρύσει ο Αχμέτ Σαδίκ, αποφάσισε μετά την εντολή που έλαβε από την Τουρκία να μετρήσει (;) δυνάμεις του. Το αποτέλεσμα, 42.500 ψήφοι, που δέν εἶναι διόλου ευκαταφρόνητο, ειδικά για μιά προσπάθεια πού δέν είχε κανέναν χειροπιαστό στόχο: ούτε υπήρχε ποτέ πιθανότητα νά εκλέξει ευρωβουλευτή, ούτε και πρόκριμα γιά εθνικές εκλογές μπορεί να θεωρηθεί, αφού κι εκεί τό όριο του 3% για είσοδο κόμματος στο ελληνικό κοινοβούλιο – στην Τουρκία είναι 10%- είναι απαγορευτικό. Αναφερόμαστε συνεπώς μόνο γιά εθνικιστική πολιτική, συσπείρωση δυνάμεων καί δημιουργία (διεθνών και εθνικών) εντυπώσεων.

 

5. Η νέα μορφή εθνικιστικής πολιτικής της Τουρκίας στη Θράκη είναι η οικονομία. Με δεδομένη λοιπόν την κατάσταση στην Ελλάδα και ιδιαιτέρως στην Θράκη, οι τουρκικές επενδύσεις και σχετικές οικονομικές επενδύσεις αυξάνονται και εντείνονται. Μάλιστα σε ένα “γάμο” που περιέχει Γερμανούς πολιτικούς, επιχειρηματίες και τραπεζίτες, αλλά και τον Τούρκο πρόξενο (!) προωθείται η Ειδική Οικονομική Ζώνη, ως αναπτυξιακή πρόταση. Το δυστύχημα είναι ότι στο γάμο αυτό, κουμπάροι είναι από την ελληνική πλευρά.....

 

Το συμπέρασμα: Η Θράκη είναι ανάμεσα σε συμπληγάδες. Από τη μία η αδιάφορη Ελλάδα που αγνοεί τη Θράκη και τα προβλήματά της και που έχει μείνει με την πολύχρονη φλυαρία περί «ενσωμάτωσης» ή «ένταξης» της μειονότητας στην ελλαδική κοινωνία, χωρίς να βλέπει τον επεκτατισμό της Τουρκίας και την καταπίεση Ελλήνων πολιτών, χριστιανών και μουσουλμάνων, Πομάκων, Τσιγγάνων και τουρκόφωνων. Από την άλλη πλευρά δρα ανενόχλητα ένας πολυποίκιλος εθνικισμός που έχει οικονομικές, θρησκευτικές, εκπαιδευτικές και δεκάδες άλλες παραμέτρους.

Η κατάσταση στη Θράκη δεν αποτελεί ούτε κυνήγι μαγισσών, ούτε φαντασμάτων. Είναι μία πραγματικότητα την οποία όσοι την αντιληφθούν μπορούν να κατανοήσουν το κυριότερο μέρος του προβλήματος, που δεν είναι άλλο από τη δράση του τουρκικού κράτους, το οποίο επισήμως έχει και δομή παρακράτους. 

 

Η ομιλία του Θ. Μαλκίδη

Μία ακόμη αναγνώριση της Γενοκτονίας στις ΗΠΑ

Θεοφάνης Μαλκίδης

Ο αγώνας έχει αποτέλεσμα:Μία ακόμη αναγνώριση της Γενοκτονίας στις ΗΠΑ

Η είδηση από τις ΗΠΑ και από την πολιτεία της Ιντιάνα, για την αναγνώριση της Γενοκτονίας και της θέσπισης της 19ης Μαίου ως ημέρα μνήμης, αποτελεί άλλη μία νίκη στην μεγάλη, δύσκολη και αγωνιώδη προσπάθεια για τη δικαίωση των προγόνων μας. Έρχεται η αναγνώριση αυτή μετά αντίστοιχες και άλλων πολιτειών των ΗΠΑ, εθνικών και ομοσπονδιακών κοινοβουλίων, διεθνών οργανισμών και ακαδημαικών ενώσεων και λίγες μέρες μετά από την επέτειο της υιοθέτησης από τον ΟΗΕ της Σύμβασης για την Πρόληψη και την Καταστολή της Γενοκτονίας. Της Σύμβασης και της έννοιας της Γενοκτονίας της οποίας ο εμπνευστής Ραφαήλ Λέμκιν, πρότεινε έχοντας ως εικόνα τη μαζική δολοφονία Ελλήνων, Αρμενίων και Εβραίων.

Η αναγνώρισης της Γενοκτονίας από την πολιτεία της Ιντιάνα, δια της υπογραφής και του σχετικού ψηφίσματος του κυβερνήτη, έχει από πίσω του μία πολύχρονη και ανιδιοτελή προσπάθεια, συνεχή αγώνα και σοβαρό έργο από Έλληνες και Φιλέλληνες, στην Ελλάδα και το εξωτερικό, οι οποίοι γνωρίζουν ότι:

1. Η δικαιοσύνη και η αλήθεια θριαμβεύουν. Όσα χρόνια και εάν περάσουν, παρά την προπαγάνδα και το ψεύδος, τα εμπόδια και τις δοκιμασίες, το φως νικά το σκοτάδι, η αλήθεια τη λήθη και το ψεύδος.
2. Μπορεί η Τουρκία να ξοδεύει εκατομμύρια δολάρια, ευρώ, λίρες και άλλα νομίσματα για να παραχαραχθεί και για να αλλοιωθεί η ιστορία, ο φασισμός, ο εθνικισμός και το μαζικό έγκλημα, η πραγματικότητα όμως είναι τόσο ισχυρή που δεν μπορεί κρυφτεί. Και είναι σίγουρο ότι έρχονται και άλλες αποκαλύψεις για το παρελθόν του φασιστικού καθεστώτος, που συνεχίζει να δολοφονεί. Από τα παλιά εγκλήματα στη Σαμψούντα, στις Σαράντα Εκκλησιές, στο Αιδίνιο, στην Κωνσταντινούπολη, στην Ίμβρο και την Τένεδο, έχει περάσει στο Ντιγιάρμπακιρ και το Κομπάνι.
3. Παρά τα εμπόδια από το “κράτος” της Ελλάδας που αφενός αρνείται να θέσει το ζήτημα της Γενοκτονίας σε διμερείς και διεθνείς συναντήσεις- τελευταίο κρούσμα οι θλιβερές εικόνες των Ελλαδικών θεσμικών σε Άγκυρα και Αθήνα- και αφετέρου βάζει συνεχώς εμπόδια για το ζήτημα- το “αντιρατσιστικό” νομοσχέδιο είναι η αντανάκλαση της απογοήτευσης- η νικηφόρα προσπάθεια συνεχίζεται και (θα) έχει σημαντικά αποτελέσματα.

Οι Έλληνες και οι Φιλέλληνες που αγωνίζονται, που αγωνιούν και που προσπαθούν χωρίς καμία βοήθεια για την αναγνώριση της Γενοκτονίας,- αλήθεια πόσα θα μπορούσαν να πετύχουν εάν είχαν το κράτος μαζί τους, όπως το έχουν οι Αρμένιοι;- γνωρίζουν ότι έχουν μαζί τους το ισχυρότερο μέσο. Αυτό που μόνο όσοι λογίζουν τα πάντα με τους αριθμούς και τη ψυχρή λογική, δεν μπορούν να καταλάβουν, δεν μπορούν να κατανοήσουν, να αντιληφθούν. Η αναγνώριση της Γενοκτονίας θα έλθει γιατί έχουμε μαζί μας την ατέλειωτη συντροφιά των δικών μας ανθρώπων, των προγόνων μας, τις ψυχές των εκατομμυρίων θυμάτων της Γενοκτονίας. Η αναγνώριση θα έλθει γιατί έχουμε μαζί μας τις ψυχές των αντρών που πέθαναν στα τάγματα εργασίας και τις πορείες θανάτου, των γυναικών που δολοφονήθηκαν αφού ταπεινώθηκαν και βιάσθηκαν, των παιδιών που έχασαν τη ζωή τους πριν καλά -καλά τη γνωρίσουν, τις ψυχές των αγνοουμένων, των εξισλαμισμένων, των παππούδων και των γιαγιάδων μας, από την Τραπεζούντα και την Αδριανούπολη, μέχρι τη Σμύρνη και τη Σηλύβρια. Για αυτό και θα νικήσουμε!
 

Το ψήφισμα βρίσκεται στον παρακάτω σύνδεσμο:

https://nebula.wsimg.com/4a3d56468aa811c1db5a075e6660d278?AccessKeyId=EBBA268165F999AA394B&disposition=0&alloworigin=1

Θ. Μαλκίδης
Ελληνισμός και Τουρκία

Η εικόνα που αντίκρυζε κάποιος τόσο στο αεροδρόμιο της Αθήνας, όσο και στο κέντρο της πόλης, τις προηγούμενες ημέρες, όπου η χώρα περίμενε με κομμένη την ανάσα την άφιξη του Νταβούτογλου, θύμιζε τα λόγια του Ίωνα Δραγούμη στο βιβλίο του για τη Σαμοθράκη, όπου εκεί εξηγούσε την μία και μοναδική κατάσταση που ζούσαν οι Έλληνες και οι Ελληνίδες στην περίοδο της οθωμανικής κατοχής: Από την μία ο πασάς και από την άλλη οι ραγιάδες. Μία οθωμανική περίοδο εμπλουτισμένη με κεμαλικό φασισμό, που παρεπιπτόντως εσχάτως ονομάστηκε από τους εγχώριους θεσμικούς “εθνική κληρονομιά” (!). Έτσι οι δηλώσεις του Τούρκου πρωθυπουργού επί ελληνικού εδάφους απλώς επιβεβαίωσαν για ακόμη μία φορά την πολιτική της Τουρκίας για το Αιγαίο, την Κύπρο, για την ελληνική Θράκη, δηλαδή για τον Ελληνισμό και από την άλλη τη θλίψη που νοιώθει κανείς για τη χώρα που νίκησε αμέτρητες φορές το φασισμό.

Είναι γεγονός ότι μέχρι σήμερα η τουρκική πρακτική για τον Ελληνισμό έχει περάσει κάθε διπλωματική και πολιτική οδό και κινείται σε παρακρατικές και τρομοκρατικές λεωφόρους. Και αυτό εμφανίζεται από την Κομοτηνή μέχρι το Κόμπανι. Η επίσκεψη βεβαίως του Νταβούτογλου έδωσε την ευκαιρία σε όσους είχαν αυταπάτες και ψευδαισθήσεις για τον τουρκικό ρόλο, να κατανοήσουν και στην πράξη ότι οι δομές του τουρκικού μηχανισμού, κράτος, στρατός, παρακράτος, λειτουργούν σε πλήρη αρμονία και καθολική συνεργασία, έχοντας σαν στόχους όχι μόνο μέσα στην τουρκική επικράτεια, αλλά και εκτός.
Και αυτές οι διαπιστώσεις αποτελούν την αρχή μόνο ενός μεγάλου παγόβουνου που το λιώσιμό του θα αποκαλύψει και άλλες πράξεις που αναιρούν τις διακηρύξεις για ειρηνική συμβίωση και συνεργασία και προετοιμάζουν ένταση και διαρκή κρίση.

Η Τουρκία προσπαθεί εδώ και χρόνια να αμφισβητήσει την ύπαρξη και άλλων συνιστωσών μέσα στους κόλπους των μουσουλμάνων στη Θράκη, τόσο θρησκευτικά όσο και εθνοτικά. Για αυτήν υπάρχουν μόνο σουνίτες και μόνο Τούρκοι. Μάλιστα με καθημερινές ενέργειές της προσπαθεί να επιβάλλει αυτήν την ρατσιστική πραγματικότητα. Επίσης αμφισβητεί τα αυτονόητα ελληνικά δικαιώματα στο Αιγαίο, ενώ προβάλλει ως μοναδική λύση στην Κύπρο, την παραμονή του φασιστικού κατοχικού στρατού, των εποίκων και της συνέχειας του απαρτχαιντ.
Παρά τις ωραιοποιήσεις και τη γελοιοποίηση του αποκαλούμενου “πολιτικού προσωπικού” στην Ελλάδα, η συνεχής τουρκική υπονόμευση και αμφισβήτηση με κάθε μέσο της ελληνικής κυριαρχίας στην ελληνική Θράκη, στο Αιγαίο και την Κύπρο, είναι η (σκληρή) πραγματικότητα. Ο τουρκικός φασισμός, όποιον μανδύα και εάν χρησιμοποιεί, αποτελεί την κυρίαρχη πολιτική. Ελπίζουμε ότι αυτό θα γίνει, επιτέλους, αντιληπτό.


Παρακολουθείστε τη συνέντευξη του Θ. Μαλκίδη στο STAR και στους δημοσιογράφους Μ. Διόγο και Ν. Αρμένη, για την επίσκεψη του Τούρκου πρωθυπουργού στην Ελλάδα.  




Διαβάστε επίσης το άρθρο του συγγραφέα Παναγιώτη Κόνιαρη για το ρόλο της Τουρκίας στην περιοχή του Κουρδιστάν και έναντι του Ελληνισμού

Για τον Νεοκλή Σαρρή (τρία χρόνια μετά....)

Θ. Μαλκίδης

Ο Επιστήμονας, ο Πολιτικός και ο Άνθρωπος Νεοκλής Σαρρής

Μέρος της ομιλίας στην εκδήλωση τιμής και μνήμης για τον Νεοκλή Σαρρή και τη σύγχρονη Γεωπολιτική πραγματικότητα της Ελλάδας, που οργάνωσαν το περιοδικό Άρδην και οι εκδόσεις Γόρδιος.

Κάθε φορά που μιλούσες στον Έβρο ή για τον Έβρο, μιλούσες για το χώρο που σε υποδέχθηκε όταν διωκόμενος κατέφυγες εκεί. Η ιδιαίτερη πατρίδα μου η Θράκη, ο Έβρος ήταν αυτός που αντίκρισες πρώτο, όταν εκδιώχθηκες από την Κωνσταντινούπολη. Μία εικόνα που μου την περιέγραφες κάθε φορά που συναντιόμασταν. 

Η συγκεκριμένη στιγμή στη ζωή σου σε είχε επηρεάσει, δεν μπορούσε να γίνει άλλωστε και διαφορετικά και αυτός ο σταθμός στη ζωή σου, ήταν ένας οδηγός για την πολυσχιδή σου πορεία. Ο Ελληνισμός, οι Έλληνες και οι Ελληνίδες όπου γης, οι φοιτητές του Παντείου και όχι μόνο, γνώρισαν έναν άνθρωπο, πολιτικό και καθηγητή από αυτούς που σπανίζουν και τείνουν προς εξαφάνιση. Δηλαδή έναν καθηγητή, πολιτικό και άνθρωπο που να αγαπά και να αγωνίζεται ανιδιοτελώς για την πατρίδα του.....

Όλοι και όλες γνώρισαν έναν άνθρωπο, έναν πολιτικό άνδρα και έναν καθηγητή με ειλικρίνεια, ευθύτητα και αμεσότητα, αγάπη για τον Ελληνισμό και τους νέους ανθρώπους, με θάρρος και με απέραντη διάθεση προσφοράς. Τις, μεταξύ των άλλων, παραπάνω αρετές και προτερήματά σου, καρπώθηκαν χιλιάδες άνθρωποι, εντός και εκτός Ελλάδος. Άλλαξε η σκέψη, ο λόγος και η πράξη τους, η ζωή τους πήρε μία πορεία διαφορετική από τη γνωστή, τη συνηθισμένη.

Θα πρέπει να ξέρεις πως οι Θρακιώτες, οι Εβρίτες, οι Έλληνες και οι Ελληνίδες, συγκινούνται όταν σε σκέφτονται, όταν γνωρίζουν πόσο σε χρειαζόμαστε σήμερα, στις δύσκολες στιγμές που περνάμε, οικονομικές, κοινωνικές, πολιτικές, εκπαιδευτικές, εθνικές. Σε χρειάζονται για τα ζητήματα της εθνικής κυριαρχίας και της αξιοπρέπειας, της αναγνώρισης της Γενοκτονίας, για τον Ελληνισμό της Πόλης, της Ίμβρου και της Τενέδου, της Κύπρου και του Αιγαίου, σε χρειάζονται οι Κούρδοι, οι Αρμένιοι και οι Ασσύριοι και οι λαοί για τους οποίους αγωνίστηκες. Ακόμη και η εκδήλωση για σένα, συνέπεσε και με την “επίσκεψη” του τούρκου πρωθυπουργού στην Αθήνα, για τον οποίον έγραψες και μίλησες. Ειδικότερα για ότι φασιστικό, ρατσιστικό και εθνικιστικό αυτός εκπροσωπεί. ....

Οι Έλληνες και οι Ελληνίδες σε σκέφτονται και σε μνημονεύουν γιατί σε εκτιμούν για την ανιδιοτελή προσφορά σου, για τον αγώνα σου ως επιστήμονα, πολιτικό και άνθρωπο. Ο λαός μας λέει πως υπάρχουν ζωντανοί που είναι πεθαμένοι, αλλά υπάρχουν πεθαμένοι που είναι ζωντανοί! Εσύ είσαι ζωντανός και αυτό φαίνεται από την παρουσία σου που επηρεάζει τον Ελληνισμό σήμερα, αποδεικνύεται από την οικογένειά σου, τους δικούς σου ανθρώπους, τους Έλληνες και τις Ελληνίδες που παίρνουν δύναμη από το λόγο και την πράξη σου.

Δείτε την ομιλία του Θ. Μαλκίδη

Συνέδριο στην Κομοτηνή για την Θράκη, για τη Γλώσσα και την Εθνική Ενότητα

Θεοφάνης Μαλκίδης

“Θα σε στείλω στον Έβρο”. Η μεταπολεμική πορεία της Θράκης

 Μέρος της ομιλίας στο Συνέδριο της Ελληνικής Γλωσσικής Κληρονομιάς, για τη Γλώσσα και την Εθνική ενότητα, που πραγματοποιήθηκε στη Κομοτηνή

Η φράση «θα σε στείλω στον Έβρο» ως απειλή των προϊσταμένων προς τους υφιστάμενους, ως λόγος και πράξη εξορίας των ανεπιθύμητων δημοσίων υπαλλήλων, στρατιωτικών και άλλων, καταγράφει με επιγραμματικό τρόπο την μεταπολεμική αντίληψη για τη Θράκη, η οποία διαμορφώθηκε μετά την απελευθέρωσή της και την ένωσή της με τον εθνικό κορμό. Φράση και τακτική που πέρασε σε πολλές εκφράσεις της σύγχρονης πολιτικής και κοινωνικής ζωής. Από τον κινηματογράφο μέχρι την πεζογραφία «...ήταν η πόλη (Αλεξανδρούπολη) που μάζευε τους ανεπιθύμητους ,τους αποδιωγμένους, τους υπό δυσμένεια, θα πάρεις φύσημα έλεγαν.... εξορία που δεχόταν μόνο απελπισμένους», όπως γράφει ο Α. Κοσματόπουλος.

Βεβαίως είναι οξύμωρο, αγγίζει τα όρια της (πολιτικής) σχιζοφρένειας, αν δεν είναι τελικώς, να απειλείς και να στέλνεις τους ανεπιθύμητους να φυλάξουν τα πολύτιμα σύνορα, τη Θράκη....

 Παράλληλα η ελλαδική επίσημη πολιτική για τη Θράκη, ήταν η διευκόλυνση (!!!!) για μετανάστευση στη Γερμανία (!) καθώς οι συνεχείς παραχωρήσεις προς την Τουρκία, με αποτέλεσμα, μεταξύ των άλλων, τον εκτουρκισμό των μουσουλμανικών μειονοτήτων.
Έτσι η μεταπολεμική πορεία της Θράκης, πέρα από το παραπάνω σχήμα, χαρακτηρίζεται και από τον τουρκικό εθνικισμό, ο οποίος έχει ξεπεράσει κάθε όριο. Με πρωταγωνιστικό μοχλό το προξενείο της Τουρκίας στην Κομοτηνή και με διάφορα όργανα στη διάθεσή της, η Τουρκία πραγματοποίησε και συνεχίζει την υλοποιεί την εθνικιστική της πολιτική.
Συνεπικουρούμενη από την Ελλάδα (!) μετά την κοινή ελληνοτουρκική κοινή ένταξη στο ΝΑΤΟ το 1952, η Τουρκία επιβάλλει την μορφωτική συμφωνία ( 1951), τον επίσημο εκτουρκισμό των μουσουλμάνων ( ΝΔ 2203/52 και ΝΔ 3065/54 ), το μορφωτικό σύμφωνο (1968) που επιβάλλει την τουρκική γλώσσα στη μειονοτική εκπαίδευση, το διορισμό εθνικιστών δασκάλων από την Τουρκία, ενώ με τους ψευδομουφτήδες και την δραστηριοποίηση εντός και εκτός Ελλάδας, προωθείται το σχέδιο της Τουρκίας για τη Θράκη.

Τι υπάρχει ως αντίλογος; Η Ελλάδα που αδιαφορεί προκλητικά για τη Θράκη και αποσύρεται άλλοτε διακριτικά και άλλοτε με περισσότερο θόρυβο, και Ειδική Οικονομική Ζώνη, “αναπτυξιακή ” δηλαδή πρόταση που θέλει τη Θράκη να την μετατρέψει σε ένα χώρο που να μοιάζει στη Μανίλα, στη Σαγκάη και την πόλη του Μεξικό. Ένας “γάμος” που προωθείται από Γερμανούς πολιτικούς, τραπεζίτες και επιχειρηματίες και τον Τούρκο πρόξενο! Με δεδομένο τον τουρκικό εθνικισμό και την ελλαδική αδιαφορία, οι ευθύνες πέφτουν στα χέρια μας. Είναι άλλωστε το μοναδικό, εκτός από την πίστη και την ελπίδα μας στο Θεό, που μας έχει απομείνει στη Θράκη.

Η ομιλία του Θ. Μαλκίδη



Η «Ελληνική Γλωσσική Κληρονομιά», σωματείο που έχει ως σκοπό τη διαφύλαξη και την προαγωγή της Ελληνικής γλώσσας, οργάνωσε την πρώτη μεγάλη εκδήλωσή του, εκτός Αθηνών, στη Θράκη, στο Μέγαρο Μουσικής της Κομοτηνής, από τις 28 έως τις 30 Νοεμβρίου, με θέμα «Γλώσσα και Εθνική Ενότητα».

Η επιλογή της Θράκης είχε ως στόχο να σηματοδοτήσει αφ’ ενός την προσφορά της Θράκης στην Ελληνική γλώσσα και τον Ελληνικό πολιτισμό και αφ’ ετέρου να επισύρει την προσοχή της Πολιτείας στα προβλήματα που υπάρχουν εκεί στη διδασκαλία της Ελληνικής γλώσσας στη μειονοτική εκπαίδευση, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά τις μειονότητες των Πομάκων και των Ρομά. Με την ίδια ευκαιρία και σε συνδυασμό με τη γλώσσα, έγιναν επίσης εισηγήσεις για την κατάσταση της παιδείας και τη διδασκαλία των κλασικών γραμμάτων, όπως επίσης για την ιστορία, τον πολιτισμό και τη σημερινή κατάσταση στη Θράκη.

«Η γλώσσα δεν είναι μόνο μέσο. Η γλώσσα είναι η ψυχή, η ιστορία και η Ελληνική ταυτότητα», τόνισε στην εισήγησή του ο Επίτιμος Πρόεδρος της Ελληνικής Γλωσσικής Κληρονομιάς Ακαδημαϊκός Αντώνης Κουνάδης. Όλοι οι συμμετέχοντες υπεγράμμισαν την ανάγκη να ενισχυθεί η διδασκαλία των Αρχαίων Ελληνικών από το πρωτότυπο στη Μέση Εκπαίδευση. Τόνισαν επίσης ότι το έλλειμμα της ανθρωπιστικής κλασικής παιδείας δεν είναι άσχετο με τη σημερινή, βαθειά και πολύπλευρη κρίση, στην οποία βρίσκεται η χώρα και ότι ο ρόλος της κλασικής παιδείας είναι καθοριστικός για την ηθική συνοχή, τις πνευματικές αξίες και τα ιδανικά μιας κοινωνίας.

Στο πνεύμα αυτό, οι συμμετέχοντες ζήτησαν τη δημιουργία κλασικών Λυκείων, που είναι θεσμός σε πολλές ξένες χώρες και τη συνταγματική προστασία της Ελληνικής γλώσσας. Όταν πολλές άλλες , ακόμη και μεγάλες χώρες, όπως η Γαλλία, η Γερμανία, η Ιαπωνία, η Ρωσία, θεώρησαν αναγκαία τη συνταγματική προστασία της γλώσσας τους, δεν μπορεί η Ελλάδα να μη το πράξει, όταν έχει το προνόμιο μιας διαχρονικής γλώσσας 3.500 ετών.

Μεταξύ των εισηγητών ήταν ο Πρόεδρος της Ελληνικής Γλωσσικής Κληρονομιάς Βασίλης Φίλιας, Ομ. Καθηγητής Κοινωνιολογίας και πρώην Πρύτανις του Παντείου Πανεπιστημίου, ο οποίος άνοιξε και τις εργασίες της εκδηλώσεως. Ο Ακαδημαϊκός στρατηγός Δ. Σκαρβέλης, Επίτιμος Αρχηγός ΓΕΕΘΑ. Η Ομ. Καθηγήτρια Αρχαίας Ελληνικής Φιλολογίας και Πρόεδρος της Εταιρείας Ελλήνων Φιλολόγων Γ. Ξανθάκη-Καραμάνου. Ο Ομ. Καθηγητής Ιστορίας, πρώην Κοσμήτωρ της Φιλοσοφικής του Πανεπιστημίου Αθηνών και Πρόεδρος του Φιλολογικού Συλλόγου «Παρνασσός» Ε. Μικρογιαννάκης.

Ο Ομ. Καθηγητής Φιλοσοφίας του Παντείου Πανεπιστημίου Χρ. Γιανναράς. Ο Α.Ν. Μαρίνος Αντιπρόεδρος ε.τ., του Συμβουλίου της Επικρατείας. Ο Στρατηγός ε.α. Φραγκούλης Φράγκος, Επίτιμος Αρχηγός ΓΕΣ, πρώην υπηρεσιακός υπουργός Αμύνης. Η Ομ. Καθηγήτρια Λατινικής Φιλολογίας Αρ. Τόλια. Ο πρέσβυς ε.τ. Περικλής Νεάρχου. Ο Καθηγητής Ιστορίας και Εθνολογίας στο Πανεπιστήμιο της Θράκης Μαν. Βαρβούνης. Ο πρέσβυς Γ. Πουκαμισάς. Ο Κ. Χολέβας, πολιτικός αναλυτής και δημοσιογράφος.

Στη Διημερίδα πήραν επίσης μέρος και έκαναν σημαντικές εισηγήσεις εκπαιδευτικοί της περιοχής: ο Ν. Κόκκας, ο Θ. Μαλκίδης και ο Κ. Καραΐσκος. Ειδικότερα για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν στην Εκπαίδευση οι Πομάκοι, μίλησε ο Πομάκος δημοσιογράφος Σ. Καραχότζα.

Η ιστορία του Πόντου στη Στουτγκάρδη

Με μεγάλη επιτυχία και συμμετοχή Ελλήνων και Ελληνίδων από όλη τη Γερμανία, πραγματοποιήθηκε το σεμινάριο ιστορίας που οργάνωσε η Ποντιακή Εστία Στουτγκάρδης και η Ομοσπονδία Συλλόγων Ελλήνων Ποντίων στην Ευρώπη στους φιλόξενους χώρους της Ποντιακής Εστίας. Εισηγητής του Σεμιναρίου ήταν ο Θεοφάνης Μαλκίδης, μέλος της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών η οποία το 2007 αναγνώρισε τη Γενοκτονία των Ελλήνων, των Αρμενίων και των Ασσυρίων.

Ο Θ. Μαλκίδης αναφέρθηκε στην ιστορική πορεία των Ελλήνων στον Πόντο και γενικότερα των Ελλήνων που ζούσαν στη Θράκη, στη Μικρά Ασία και στην Καππαδοκία, τόνισε το μεγάλο ζήτημα της Γενοκτονίας και της εκδίωξης και κατέληξε επισημαίνοντας τις ενέργειες που θα πρέπει να γίνουν διεθνώς για τα ζητήματα που αφορούν τη Γενοκτονία.

 

 

Το σεμινάριο προλόγισαν ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Η. Μαυρίδης, ο γραμματέας Τ. Σιδηρόπουλος και ο πρόεδρος της Ποντιακής Εστίας Σ. Εξουζίδης, ενώ της εισήγησης του Θ. Μαλκίδης ακολούθησε μία πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση, με πολυποίκιλες ερωτήσεις και παρεμβάσεις.

 

Η ομιλία του Θ. Μαλκίδη

Εκδήλωση για τη Θράκη

H ομιλία του Θ. Μαλκίδη

 

 

Το απόγευμα του Σαββάτου 1 Νοέμβριου 2014 , το βιβλιοπωλείο Ελευθερουδάκης της Φωτεινής Σκαρλακίδου και οι Εκδόσεις  «Πραγμάτεια» πραγματοποίησαν την παρουσίαση του βιβλίου 'Η Θράκη στο μεταίχμιο' του Αναστάσιου Λαυρέντζου.
Για το βιβλίο μίλησαν: ο επίτιμος Α/ΓΕΣ κ.Φράγκος Φραγκούλης, ο Διδάκτωρ Κοινωνικών Επιστημών κ.Θεοφάνης Μαλκίδης - και ο συγγραφέας του βιβλίου κ.Αναστάσιος Λαυρέντζος.
Το συντονισμό της παρουσίασης είχε  ο δημοσιογράφος Δημήτρης Κολιός