Από τον Κυριάκο Μάτση,στη «λύση» και στο κάψιμο της ελληνικής σημαίας...

Θ.  Μαλκίδης

Από τον Κυριάκο Μάτση,στη «λύση» και  στο κάψιμο της ελληνικής σημαίας...  

Πριν πενηνταοχτώ χρόνια, σαν σήμερα την 19η Νοεμβρίου 1958, ένας νέος άνθρωπος,  έχοντας επίγνωση της ταυτότητάς του και της ιστορίας του, έφευγε από αυτή τη ζωή, μαχόμενος.

Ο Κυριάκoς Μάτσης  αγωνιζόμενος για τον Ελληνισμό και για την απελευθέρωση (και ) της τότε κατεχόμενης Κύπρου, έδειξε με την πράξη του τη συνέχεια της ελληνικής αντιστασιακής πορείας. 
Αντίστασης στην κατοχή, στο φασισμό, στο Ναζισμό, στην υποδούλωση, στον εξανδραποδισμό.

Της πράξης βεβαίως είχε προηγηθεί  ο λόγος του, όπως συμβαίνει σε όλους τους αληθινούς αγωνιστές.

Ως μαθητής στην Κύπρο: « ...η νεολαία βρίσκεται μπροστά σε πραγματικό αδιέξοδο. Αλλά η Ελληνική νεολαία δεν θα βρεθεί ποτέ σε μια τέτοια θέση. Μοναδική της ιδεολογία πρέπει να είναι η ιδεολογία της Ελλάδος, μοναδικό της σύμβολο η Ελληνική γαλανόλευκη».

Ως φοιτητής στη Θεσσαλονίκη: « ....Η Κύπρος διέρχεται μίαν των κρισιμοτέρων στιγμών της μακραίωνος ιστορίας της. Μέσα από τα βάθη των αιώνων ένας λαός ζητά την λευτεριά του. Και ξέρει ο λαός αυτός ν’ αγωνίζεται, να παλεύει, να υποφέρη…»

Ως Έλληνας μπροστά στον Άγγλο κατακτητή :  « ...ού περί χρημάτων τον αγώνα ποιούμεθα, αλλά περί αρετής».

Σήμερα ο Μάτσης βλέπει τους «επιγόνους» του στην Κύπρο να συνομιλούν με τον κατακτητή, τους εκπροσώπους του πιο φασιστικού κράτους στον πλανήτη, να εκλιπαρούν για «λύση», να νομιμοποιούν τον εισβολέα, τους εποίκους, το έγκλημα. 

Την ίδια στιγμή ο Μάτσης της πράξης και του λόγου, βλέπει στην Ελλάδα την πτώχευση,  τη χρεοκοπία, την οικονομική, κοινωνική, δημογραφική και εθνική κατάρρευση. Το κάψιμο της ελληνικής σημαίας στην Αθήνα,  πενηνταοχτώ χρόνια μετά από τη δολοφονία του είναι η τελευταία πράξη του ελληνικού δράματος. 

Ποιος θυμάται τους Έλληνες της Βορείου Ηπείρου;

H Ελληνική Μειονότητα στην Αλβανία


Θεοφάνης ΜΑΛΚΙΔΗΣ


Εδώ και πολλά χρόνια, ουσιαστικά αιώνες σε πολλές περιοχές στον Ευρωπαϊκό χώρο, τα προβλήματα των μειονοτήτων, είναι αναμφισβήτητα υπαρκτά και έντονα. 
Στη  χρονική φάση που διανύουμε, παρατηρείται μία συνεχώς αυξανόμενη ένταση στον τομέα των διεκδικήσεων των αυτονόητων δικαιωμάτων . Οι πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές εξελίξεις, στην περιοχή της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, καθώς και στο χώρο της Χερσονήσου του Αίμου, έφεραν (ξανά) στο προσκήνιο ένα πρόβλημα, το οποίο στην πραγματικότητα δεν είχε ποτέ διευθετηθεί και επιλυθεί: το ζήτημα της  προστασίας της ταυτότητας, αλλά και της ίδιας της ύπαρξης των μειονοτικών πληθυσμών. Εξάλλου, στον Ευρωπαϊκό χώρο, και ιδιαίτερα στη Βαλκανική χερσόνησο,  όπου οι εδαφικές και πληθυσμιακές ανακατατάξεις αποτελούν πολιτική και πρακτική αιώνων, είναι αναμενόμενο το φαινόμενο αυτό να παρουσιάζεται πολύ  πιο έντονο και διαρκές.
Στις  περισσότερες χώρες, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, όπου αναπτύσσεται μια έντονη δραστηριότητα για τα μειονοτικά ζητήματα ως ένα από τα κεντρικά σημεία αναφοράς της κοινωνικής, πολιτικής και πολιτισμικής ιστορίας του τόπου,  αν και δείχνουν θεωρητικά θέληση και πρόθεση για την αντιμετώπισή τους, δεν προχωρούν σε ουσιαστική επίλυση των προβλημάτων τους. 
Η χαρακτηριστικότερη περίπτωση στην περιοχή μας είναι των Ελλήνων της Βορείου Ηπείρου και της Αλβανίας. 

To ζήτημα  της Ελληνικής μειονότητας  στην Αλβανία, της επίλυσης των προβλημάτων του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού, θα πρέπει λαμβάνει υπ’ όψην τα δικαιώματά του  όπως διαμορφώνονται τόσο από την εφαρμογή διεθνών συνθηκών  και τις τοπικές νομικές και άλλες ρυθμίσεις,  όσο και από τις κοινωνικές και τις  πολιτικές   συνθήκες. Ιδιαίτερα όμως θα πρέπει να γίνει σεβαστή η παρουσία των Ελλήνων ως αυτόχθονης εθνικής ομάδας με τα αντίστοιχα δικαιώματα, τα οποία παραβιάζονται συνεχώς από το αλβανικό κράτος (ιδιοκτησίες, γλώσσα, εκπαίδευση, θρησκεία, συμμετοχή στον πολιτικό βίο, κλπ), κράτος το οποίο εισάγει στις ελληνοαλβανικές σχέσεις   το ζήτημα των Τσάμηδων, των συνεργατών των Ναζί, απαιτώντας  απίστευτα και ανύπαρκτα δικαιώματα! 

Δείτε την  εκπομπή για το Βορειοηπειρωτικό Ελληνισμό και τη συζήτηση του  προέδρου της Δημοκρατικής Ένωσης της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας «ΟΜΟΝΟΙΑ» Λεωνίδα Παππά με τον 
Θεοφάνη Μαλκίδη .

Μνήμη Νεοκλή Σαρρή

Θ. Μαλκίδης 

Πέντε χρόνια χωρίς τον Νεοκλή Σαρρή.


Τούτες τις μέρες που συμπληρώνονται πέντε χρόνια από τότε που έφυγες από αυτή τη ζωή, νιώθουμε και νιώθω ακόμη περισσότερο την απουσία σου.  Ανθρωπίνως  γιατί έτσι είμαστε φτιαγμένοι και  και πολιτικώς γιατί στην παρακμή και την πτώχευση που ζούμε  λείπει ο λόγος και η πράξη σου. 

Λίγες μέρες πριν μιλώντας στην Ξάνθη στην παρουσίαση του βιβλίου ενός συναγωνιστή μας, του Ομέρ Ασάν, σε μνημόνευσα, μεταξύ των άλλων για τον εξαιρετικό σου πρόλογο στο βιβλίο του για τον Πολιτισμό του Πόντου, αλλά και για την απουσία σου. Απουσία που όσο προχωράμε προς το γκρεμό, όπως γράφει ο συμπατριώτης μας ο Γιώργος Σεφέρης, τόσο είναι ακόμη πιο εκκωφαντική. Αφιέρωσα την ομιλία μου σε σένα καθώς και σε άλλους δύο συναγωνιστές, τον αείμνηστο Γιώργο Ανδρεάδη και τον εξόριστο Ραγκίπ Ζαράκολου, ως όφειλα από καθήκον και χρέος. 

Οι Έλληνες και οι Ελληνίδες σε σκέφτονται και σε μνημονεύουν γιατί σε εκτιμούν για την ανιδιοτελή προσφορά σου, για τον αγώνα σου ως επιστήμονα, ως πολιτικό και ως άνθρωπο. Ο λαός μας λέει πως υπάρχουν ζωντανοί που είναι πεθαμένοι, αλλά υπάρχουν πεθαμένοι που είναι ζωντανοί! Εσύ είσαι ζωντανός και αυτό φαίνεται από την παρουσία σου που επηρεάζει τον Ελληνισμό σήμερα, αποδεικνύεται από την οικογένειά σου, τους δικούς σου ανθρώπους, τους Έλληνες και τις Ελληνίδες που παίρνουν δύναμη από το λόγο και την πράξη σου. 

Εύχομαι οι φοιτητές σου, οι αμέτρητοι Έλληνες και Ελληνίδες που σε παρακολούθησαν στο αμφιθέατρο και σε αίθουσες, μιλώντας για την Τουρκία, την Κωνσταντινούπολη, τη Θράκη, τη Γενοκτονία, και μία σειρά από άλλα ζητήματα που καθόρισαν την ελληνική ιστορία και κοινωνία, να ακολουθήσουν τη στάση και την πορεία ζωής που είχες. Ειλικρίνειας, ευθύτητας, ανθρωπισμού, γνώσης, μετριοφροσύνης και σεμνότητας, ταπεινότητας και ήθους. Αγωνιστικότητας και θάρρους, όπως αρμόζει στις δύσκολες  μέρες και νύχτες, που ζούμε. 

Αγαπητέ Νεοκλή, Καλό Παράδεισο και  Καλή Ανάσταση.

Από την εισβολή και την κατοχή,στο ψευδοκράτος και τη δήθεν «Λύση»......

Επέτειος ψευδοκράτους με συνομιλίες 

για δήθεν «Λύση» .....

Θ. Μαλκίδης

Σε κάθε άλλη περίπτωση η εισβολή στην Κύπρο και η κατοχή της φασιστικής Τουρκίας, θα αποτελούσε σημαντικό και  κεντρικό θέμα στον Ελληνισμό,  στους διεθνείς οργανισμούς και στην συζήτηση στο διεθνές σύστημα. Όχι υποκριτικά όπως σήμερα, αλλά με όρους ουσίας και πραγματικής κατάστασης. Όχι εξίσωσης θύτη και θύματος.

Η ανακήρυξη του ψευδοκράτους θα σήμαινε την έναρξη της διαδικασίας εκδίωξης των ιθυνόντων αυτής της απόφασης, δηλαδή της Τουρκίας και των υποστηρικτών της στην Κύπρο, και δεν θα υπήρχε ένα μόρφωμα το οποίο έχει ανακηρυχθεί σε ισότιμο συνομιλητή διεθνώς αναγνωρισμένων θεσμών και εκπροσώπων τους. Οι συνομιλίες πολλών με ψευδουπουργούς και μάλιστα με δολοφόνους του Σολωμού, τι είναι άραγε; Επαναπροσέγγιση, επανασύνδεση, καλή θέληση, φιλία και συνεργασία, λύση;

Σε κάθε άλλη προσπάθεια επίτευξης λύσης για την Κύπρο, αυτή δεν θα ήταν μονόδρομος, ή τελευταία ευκαιρία όπως παρουσιάζεται, αλλά αποτέλεσμα εφαρμογής των ψηφισμάτων διεθνών οργανισμών και των στοιχειωδών κανόνων διεθνούς δικαίου καθώς και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.. Εκεί θέλουμε να  ανήκουμε ως κράτη και ως πολίτες και όχι σε ζούγκλα στρατών και παρακρατικών δολοφόνων   

Εδώ υπάρχει ένας παραλογισμός. Ο τουρκικός στρατός και φασισμός θέλει να επιβάλλει μία «λύση» βασισμένη στη βία και στην νομιμοποίηση προπαγάνδας. Η πλειοψηφία υποταγμένη στη μειοψηφία και μία «λύση» που δεν αναφέρεται με όρους δικαίου στους εποίκους, στις περιουσίες, στις επιστροφή των προσφύγων, στους αγνοούμενους. 

Ακόμη και το ζήτημα της εθνικής συνείδησης τίθεται υπό αμφισβήτηση και εξαφάνιση. Άραγε στο νέο κράτος, που προτείνεται από τη «λύση» θα επιτρέπεται η ελληνική σημαία; 

Το ζήτημα της Κύπρου είναι επίκαιρο, είναι ζωντανό και δεν κουράζει κανένα, έστω και εάν πολλοί μιλάνε και αναφέρονται με αυτούς τους όρους. Η κούραση δεν ταιριάζει σε ένα ζήτημα που είναι η αντανάκλαση της αδικίας. 

Η Ελλάδα δεν είναι μικρή και ανίσχυρη, η Κύπρος δεν είναι αδύναμη, όπως θέλουν να μας παρουσιάσουν κάποιοι και κάποιες, διαδίδοντας ψεύδη. Και εάν αυτοί φοβούνται να αναλάβουν την ευθύνη που τους έχει δώσει η ιστορία και κυρίως το μέλλον της Κύπρου, ας καταφύγουν στο λαό. Δεν είναι άδικο στην πατρίδα της δημοκρατίας να μην γίνονται δημοψηφίσματα; 

Ζωντανή Μνήμη ενάντια στη Λήθη και την Άρνηση

Απόσπασμα της ομιλίας στην εκδήλωση που οργάνωσε ο Πολιτιστικός Σύλλογος Νέου Μυλότοπου  Πέλλας "Οι Καππαδόκες"

Θ. Μαλκίδης 

Για την Καππαδοκική Ταυτότητα:  Ζωντανή Μνήμη ενάντια στη Λήθη και την Άρνηση   

Ένας σχεδόν αιώνας αφωνίας και σιωπής πέρασε από τότε που οι διασωθέντες, από τη Γενοκτονία, δικοί μας άνθρωποι, έφτασαν ως   πρόσφυγες στην Ελλάδα. Ένας αιώνας από τότε που πάνω από ένα εκατομμύριο Έλληνες και Ελληνίδες, άφησαν τις οικίες τους, τα εκπαιδευτήριά τους, τους χώρους λατρείας τους, όλα αυτά που είχαν οικοδομήσει οι δικοί τους πρόγονοι αιώνες πριν. 

Ο πολιτισμικός, κοινωνικός, οικονομικός, θρησκευτικός πλούτος, η φύση, το δομημένο περιβάλλον, καταστράφηκε και οι άνθρωποι αναζήτησαν καταφύγιο στην Ελλάδα.  Μία Ελλάδα η οποία επέβαλλε μία ομολογουμένως εντυπωσιακή πολιτική λήθης και άρνησης για το μαζικό έγκλημα εναντίων Ελλήνων και Ελληνίδων. 
 Έτσι κάθε προσπάθεια, κάθε αναφορά στην  Καππαδοκία και τις άλλες πατρίδες της Ανατολής, είναι μία ψηφίδα για να σχηματιστεί ξανά το ψηφιδωτό που καταστράφηκε το 1922 και αλλοιώθηκε τις επόμενες δεκαετίες . Το ψηφιδωτό το οποίο προσπαθούν θεσμοί, πρόσωπα, σύλλογοι να συνθέσουν ξανά, για να επανέλθουν οι μνήμες και οι εικόνες. Από τα ωραία και φωτεινά σχολεία, τις εκκλησίες και τα άλλα όμορφα οικοδομήματα της πέτρας, μέχρι το γαστρονομικό πλούτο και τους αναρίθμητους αγίους  και μάρτυρες της Καππαδοκικής γης. 

Η συμβολή της αποψινής εκδήλωσης για την ανάδειξη της Καππαδοκικής ταυτότητας είναι αυτονόητη, αφού οφείλουμε να κινηθούμε προς  την κατεύθυνση της προβολής. 
Είναι επίσης σημαντική γιατί αναδεικνύει παλιά αλλά όχι ξεχασμένα και φέρνει στο πεδίο της σκέψης μας την καταγωγή μας, την κληρονομιά μας, την ταυτότητά μας, τη   μνήμη μας,  ενάντια στη λήθη και την άρνηση. Μία ταυτότητα και μία μνήμη που δεν πρέπει να παραδώσουμε για ακόμη μία φορά, την ώρα που οι θύτες, εντός και εκτός Ελλάδας,  προκαλούν ζώντες και κεκοιμημένους. Καθοριστική γιατί από το χώρο των συναισθημάτων και της συγκινησιακής φόρτισης, της χορευτικής απεικόνισης ως τρόπου προσέγγισης της Καππαδοκίας και των άλλων πατρίδων της καθ΄ ημάς Ανατολής,  οφείλουμε να περάσουμε στη δυναμική, παραγωγική, ζωντανή και δημιουργική μνήμη. 

Το χρέος μας είναι πλέον μεγάλο, το καθήκον μας τεράστιο και οφείλουμε να το κάνουμε πράξη άμεσα. 

Ό Άγιος Δημήτριος στην Ιάνα Αλεξανδρούπολης, τόπος πρώτης εγκατάστασης των Καππαδοκών στη Θρακική πόλη

(φωτογραφία και βίντεο Αεροφωτογραφήσεις KEVREKIS )

Δημιουργική και Παραγωγική Μνήμη

Από την Καππαδοκία στον Νέο Μυλότοπο: Εκδίωξη, Λήθη, Άρνηση, Αναγέννηση.


Ο Νέος Μυλότοπος Πέλλας  είναι ένα προσφυγικό χωριό του οποίοι οι κάτοικοι προέρχονται κυρίως από τον οικισμό Κιορούμτζε της Καππαδοκίας, αλλά και από την ανατολική Θράκη. Οι πρόσφυγες από την Καππαδοκία είναι οι διασωθέντες ενός ακόμη ολοκαυτώματος που τελέστηκε ενάντια στον Ελληνισμό από τον Μουσταφά Κεμάλ, αφού  την 21η Φεβρουαρίου 1923 στην εκκλησία του χωριού κάηκαν 118 γυναικόπαιδα και άνδρες!
Είναι μία ακόμη εγκληματική πράξη από τους Κεμαλικούς, που λειτούργησαν ως δάσκαλοι για τους Ναζί οι οποίοι επανέλαβαν ανάλογες δολοφονίες στον ελλαδικό χώρο δύο δεκαετίες αργότερα. 

Οι άνθρωποι δυστυχώς είναι επιρρεπείς στη λήθη, είχε πει μεταξύ άλλων η Κική Δημουλά. Ας φανταστούμε  τις απώλειες, όταν η λήθη γίνεται σημαία και προπαγάνδα ενάντια στη ζωτική μνήμη. Τότε, ο υπαρκτικός θάνατος, ο προερχόμενος από την υπαρκτική αμνησία, είναι η μοιραία,  η νομοτελειακή κατάληξη... 

Για πολλά χρόνια περάσαμε από τη δικτατορία της λήθης και η  δημιουργική και η  παραγωγική μνήμη,  αποτελεί μία προσπάθεια επανασύνδεσης του ανθρώπου με ένα από τα βασικά γνωρίσματα της ανθρώπινης ύπαρξης. Την αλήθεια, δηλαδή τη μη λήθη, τη μνήμη. Μία μνήμη που μας επαναφέρει στις ρίζες μας και στην ταυτότητά μας, από τότε που τραυματίσθηκε στην Καππαδοκία, τη  Μικρά Ασία, τον Πόντο, τη Θράκη μέχρι σήμερα. 
Είμαστε ένας λαός με παλικαρίσια ψυχή, όπως γράφει ο εκ Καππαδοκίας Γιώργος Σεφέρης, που κράτησε τα βαθιά κοιτάσματα της μνήμης του σε καιρούς ακμής και σε αιώνες διωγμών και άδειων λόγων. Τώρα,  που ο τριγυρινός μας κόσμος μοιάζει να θέλει να μας κάνει τρόφιμους ενός οικουμενικού πανδοχείου, θα την απαρνηθούμε άραγε αυτή τη μνήμη; Θα το παραδεχτούμε τάχα να γίνουμε απόκληροι; 

Σε μία προσπάθεια ανάδειξης της δημιουργικής και παραγωγικής  μνήμης  ως αντίσταση στη λήθη,  ο  Πολιτιστικός Σύλλογος Νέου Μυλότοπου Πέλλας "Οι Καππαδόκες" οργανώνει εκδήλωση με ομιλητή τον Θ. Μαλκίδη με θέμα: "Από την Καππαδοκία στο Νέο Μυλότοπο: Εκδίωξη, Λήθη, Άρνηση, Αναγέννηση". 

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί  το Σάββατο 12 Νοεμβρίου 2016 στις 6.30μμ, στην αίθουσα του Πολιτιστικού Συλλόγου 

Από τον George Devine Treloar μέχρι το αλεύρι των Αυστραλών. Οι Φιλέλληνες που έσωσαν τους προγόνους μας πρόσφυγες του 1922.

Θεοφάνης Μαλκίδης 

Οι Αυστραλοί που έσωσαν τους προγόνους μας πρόσφυγες του 1922. Από τον  George Devine Treloar  μέχρι το αλεύρι των Αυστραλών

Η Γενοκτονία των Ελλήνων, η οποία στοίχισε τη ζωή σε 1.000.000 περίπου Έλληνες από τον  πληθυσμό των 2.700.000 και πλέον  (στοιχεία 1914),  είναι από τα πρωτοφανή εγκλήματα στην ανθρώπινη ιστορία. Ύστερα από αιώνες, ένα σημαντικότατο κομμάτι του Ελληνικού έθνους εκριζώθηκε και κατέφυγε στην Ελλάδα, και σε άλλες χώρες. Μόνο στην Ελλάδα απογράφησαν το 1928 1.221.000 πρόσφυγες, ενώ πρέπει να αναφερθεί ότι από το 1922 έως το 1928 οι θάνατοι των προσφύγων, λόγω ασθενειών,  ήταν 70.000 κάθε έτος.   

Στις επώδυνες αυτές ημέρες για τον Ελληνισμό, Φιλέλληνες από όλο το  κόσμο, συνεισέφεραν στη σωτηρία, χιλιάδων Ελλήνων, αλλά και στην ανάδειξη του μαζικού εγκλήματος. Η πρόσφατη πρωτοβουλία των συμπατριωτών μας στην Αυστραλία, απογόνων προσφύγων του 1922,  να τιμήσουν τον George Devine Treloar μας υπενθύμισε την καθοριστική συμβολή των Αυστραλών Φιλελλήνων στη διάσωση των διασωθέντων της Γενοκτονίας.

Ο Treloar μαζί με τον Άγγλο συνεργάτη του, το συνταγματάρχη Τ. Proctor, ίδρυσαν περίπου δώδεκα χωριά σε ανατολική Μακεδονία και δυτική Θράκη. Ένα από αυτά μέχρι σήμερα τιμά τον Treloar, φέροντας το όνομά του: το Θρυλόριο Ροδόπης, ένα αμιγώς Ποντιακό χωριό, περίπου δώδεκα χιλιόμετρα από την Κομοτηνή.

Γεννημένος το 1884 στην κωμόπολη της Βικτωρίας Μπαλαράτ, ο Treloar   υπηρέτησε με τον Βρετανικό Στρατό στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, φτάνοντας το βαθμό του Αντισυνταγματάρχη. Το 1919 βρίσκεται πρώτα στη Ρωσία κι ύστερα στην Κωνσταντινούπολη, όπου ήταν υπεύθυνος για χιλιάδες Ρώσους, πρόσφυγες από την Οκτωβριανή Επανάσταση και τον Ρωσικό Εμφύλιο Πόλεμο. Εκεί παντρεύεται την  Kathleen May Douch, το 1923.

Ύστερα από δύο χρόνια, και πλέον ως συνεργάτης της Κοινωνίας των Εθνών, φθάνει στη Θεσσαλονίκη. Διορίζεται Ύπατος Αρμοστής των Προσφύγων σε ανατολική Μακεδονία και δυτική Θράκη στις 6 Οκτωβρίου 1922, θέση στην οποία υπηρετεί μέχρι το 1926. Την εποχή εκείνη, γεννιούνται δύο από τα τρία παιδιά του: η Ελισάβετ (1925) και ο Τζων (1926). Επέστρεψε στην Αυστραλία το 1929, όπου και παρέμεινε μέχρι τον θάνατό του, το 1980, σε ηλικία 96 ετών.

Ο George Devine Treloar  ως αντιπρόσωπος της Κοινωνίας των Εθνών μετεγκατέστησε 108.000  πρόσφυγες στην Ελλάδα και ίδρυσε στην Κομοτηνή το χωριό που φέρνει το όνομά του: Θρυλόριον. 

Γόνος μιας από τις επιφανέστερες οικογένειες του Ballarat της Αυστραλίας, το έργο του είχε τεράστιο αντίκτυπο στον κόσμο – όχι μόνο ως στρατιώτης, αλλά και ως ανθρωπιστής. Το έργο του Treloar για τον οποίο οι Έλληνες της Αυστραλίας ετοιμάζουν μνημείο προς τιμήν του, αποτελεί μέρος μιας μακράς και περήφανης παράδοσης πολιτών του Ballarat που πολέμησαν στον ελληνικό χώρο ως στρατιώτες και νοσοκόμες και εργάστηκαν ως εκπρόσωποι της Κοινωνίας των Εθνών και συνεργάτες της Επιτροπής Αποκατάστασης Προσφύγων. Είναι βέβαιο πως χωρίς την αφοσίωση του Treloar, όπως και άλλων Αυστραλών οι πρόγονοί μας δεν θα είχαν επιβιώσει την καταστροφή των καιρών εκείνων και πολλοί .

Ειδικότερα το Σεπτέμβριο του 1922 ο Αυστραλός Loyal Lincoln Wirt ως εκπρόσωπος της φιλανθρωπικής οργάνωσης Near East  επέβαινε στο Αυστραλιανό πλοίο Hobson' s bay το οποίο ήταν φορτωμένο με 4.000 σάκους αλεύρι. Αυτό το αλεύρι έφτασε μέσω Καλλίπολης στη Θράκη, το οποίο διανεμήθηκε στους πρόσφυγες για να παραχθεί ψωμί. Το αλεύρι αυτό χρησιμοποιήθηκε και  από τον George Devine Treloar, διανέμοντάς το στους πρόσφυγες από την ανατολική Θράκη, την Ιωνία, τον Πόντο, που είχαν εγκατασταθεί στη δυτική Θράκη. 

Οι Φιλέλληνες της Αυστραλίας οι οποίοι συνέβαλλαν  ώστε να μη αφανισθούν περισσότεροι Έλληνες από το μαζικό έγκλημα, αποτελούν παραδείγματα για πολλούς αγωνιστές που συνεχίζουν τη μεγάλη παράδοση αλληλεγγύης σε όλο το κόσμο, συμβάλλοντας στην αναγνώριση της γενοκτονίας. 

Είναι αυτοί που έχοντας τέτοια πρότυπα έχουν αναγνωρίσει τη γενοκτονία στην Αυστραλία (και βεβαίως στη Σουηδία, στις ΗΠΑ) και προωθούν ανάλογες αναγνωρίσεις και αλλού, ενώ ασχολούνται και ερευνητικά με το ζήτημα, με τα έργα τους να έχουν τεράστια επιτυχία.  Μία περίπτωση είναι το  βιβλίο του Giles Milton  «Paradise Lost, Smyrna 1922» («Χαμένος Παράδεισος, Σμύρνη 1922», Αθήνα 2008), όπου εκεί συνοψίζεται  η σύγχρονη προσέγγιση πολλών  Φιλελλήνων για τη Γενοκτονία και το Προσφυγικό ζήτημα: «Οι Ευρωπαίοι δεν διδάσκονται την ιστορία της Μικράς Ασίας στα σχολεία τους. Καθώς μάθαινα όλο και περισσότερα, διαπίστωνα πόσο άδικο είναι να έχει παραλειφθεί τόσο σημαντικό κεφάλαιο από τη διδασκαλία. …Μπορεί η καταστροφή να είναι από τις στιγμές που άλλαξαν τον ρουν της ιστορίας της Ελλάδος, αλλά ήταν εξίσου σημαντική και για τη Δύση….Η καταστροφή της Σμύρνης δεν έγινε ένα οικουμενικό μάθημα για τον κόσμο... Σε ανθρωπιστικό επίπεδο ήταν μια καταστροφή τεράστιας κλίμακας, η πρώτη που είδαμε τον 20ό αιώνα….».

«Θα σε στείλω στον Έβρο»:Ψευτοαριστεροί λάτρεις του φασίστα Κεμάλ και ψευτοπατριώτες

Θεοφάνης Μαλκίδης*

«Θα σε στείλω στον Έβρο» . 

Η φράση «θα σε στείλω στον Έβρο» ως απειλή των προϊσταμένων προς τους υφιστάμενους, ως λόγος και πράξη εξορίας των ανεπιθύμητων δημοσίων υπαλλήλων, στρατιωτικών και άλλων, καταγράφει με επιγραμματικό τρόπο την μεταπολεμική αντίληψη για τη Θράκη και ειδικότερα για τον Έβρο, αντίληψη η οποία διαμορφώθηκε μετά την απελευθέρωσή της και την ένωσή της με τον εθνικό κορμό.

Φράση και τακτική που πέρασε σε πολλές εκφράσεις της σύγχρονης πολιτικής και κοινωνικής ζωής. Από τον κινηματογράφο μέχρι την πεζογραφία «...ήταν η πόλη (Αλεξανδρούπολη) που μάζευε τους ανεπιθύμητους ,τους αποδιωγμένους, τους υπό δυσμένεια, θα πάρεις φύσημα έλεγαν.... εξορία που δεχόταν μόνο απελπισμένους», όπως γράφει ο συγγραφέας Α. Κοσματόπουλος.

Βεβαίως είναι οξύμωρο, αγγίζει τα όρια της (πολιτικής) σχιζοφρένειας, να απειλείς και να στέλνεις τους ανεπιθύμητους να φυλάξουν τα  σύνορα, τη Θράκη, τον Έβρο....

Παράλληλα η ελλαδική επίσημη πολιτική για τη Θράκη, ήταν η διευκόλυνση (!!!!) για μετανάστευση στη Γερμανία, καθώς οι συνεχείς παραχωρήσεις προς την Τουρκία, με αποτέλεσμα, μεταξύ των άλλων, τον εκτουρκισμό των μουσουλμανικών μειονοτήτων.

Έτσι η μεταπολεμική πορεία της Θράκης, πέρα από το παραπάνω σχήμα, χαρακτηρίζεται και από τον τουρκικό εθνικισμό και φασισμό, ο οποίος έχει ξεπεράσει κάθε όριο. Με πρωταγωνιστικό μοχλό το προξενείο της Τουρκίας στην Κομοτηνή και με διάφορα όργανα στη διάθεσή της, η Τουρκία πραγματοποίησε και συνεχίζει την υλοποιεί την εθνικιστική της πολιτική.

Τι υπάρχει ως αντίλογος για τη Θράκη και τον Έβρο; 

Η Ελλάδα που αδιαφορεί, με ψευτοαριστερούς λάτρεις του Κεμαλισμού και αρνητές της Γενοκτονίας των προγόνων μας, που παριστάνουν τους Υπουργούς και τους αγωνιστές, με ψευτοπατριώτες, πατριδοκάπηλους και θεομπαίχτες,  μία πτωχευμένη πνευματική και πολιτική τάξη, που αγνοεί προκλητικά τη Θράκη, από την οποία αποσύρεται άλλοτε διακριτικά και άλλοτε με περισσότερο θόρυβο.

Προτείνει Ειδική Οικονομική Ζώνη, “αναπτυξιακή ” δηλαδή πρόταση που θέλει τη Θράκη  και τον Έβρο να την μετατρέψει σε ένα χώρο που να μοιάζει στη Μανίλα, στη Σαγκάη και την πόλη του Μεξικό. Ένας “γάμος” που προωθείται από Γερμανούς πολιτικούς, τραπεζίτες και επιχειρηματίες και  από τον Ερντογάν δια του Τούρκου προξένου της Κομοτηνής! 

Με δεδομένο τον τουρκικό εθνικισμό και την ελλαδική αδιαφορία, τους με γεωμετρική πρόοδο αυξανόμενους θαυμαστές του Κεμαλικού φασισμού και τους πωλούντες τοις μετρητοίς και επί πιστώσει τον πλούτο μας, οι ευθύνες πέφτουν στα χέρια μας. Είναι άλλωστε το μοναδικό, εκτός από την πίστη και την ελπίδα μας στο Θεό, που μας έχει απομείνει στη Θράκη και τον Έβρο.

* Μόνιμος κάτοικος Αλεξανδρούπολης Έβρου.

Το 2016 δεν είναι 1915, ούτε 1919, δεν είναι 1921, ούτε 1922

Απόσπασμα της ομιλίας στην παρουσίαση του έργου του Ομέρ Ασάν στη Ξάνθη

Θ. Μαλκίδης 

Το 2016 δεν είναι 1915, ούτε 1919, δεν είναι 1921, 
ούτε 1922 

Χαίρομαι ιδιαιτέρως για την παρουσία μου στην όμορφη αυτή εκδήλωση, χαίρομαι γιατί βρίσκεται στη Θράκη μας ο Ομέρ Ασάν. Είναι μία εξαιρετική ανθρώπινη και πολιτική στιγμή. Ανθρώπινη γιατί ξαναβλέπω το φίλο Ομέρ Ασάν και πολιτική γιατί νιώθω ότι ο αγώνας που κάνει  ο Ομέρ για  δεκαετίες έχει αποτέλεσμα. Πρόσκαιρα βεβαίως η τυραννία και  η δικτατορία θεωρούνται πανίσχυρες,  ο φασισμός δείχνει ανίκητος, αλλά στο τέλος νικά  πάντα η αλήθεια και το δίκαιο. 

Έτσι το 1915 οι Νεότουρκοι δολοφονούσαν τους Αρμένιους διανοούμενους, το 1919 ο φασίστας Κεμάλ προετοίμαζε το δικό σχέδιο εξόντωσης, με τη δολοφονία της  πνευματικής μας ηγεσίας και του λαού μας το 1921 στην Αμάσεια και το 1922 στη Σμύρνη. 
Δυστυχώς όμως για τους επίγονους του δασκάλου του Χίτλερ, Μουσταφά Κεμάλ, τους νεοπασάδες της Άγκυρας, τον Ερντογάν και τους συντρόφους τους στην Τουρκία και την Αλβανία,  το 2016 δεν μπορούν να επαναλάβουν τις δολοφονίες τους. Γι΄αυτό και ο Ομέρ Ασάν είναι μαζί μας, συνεχίζοντας τον αγώνα του, γι΄αυτό υπάρχουν χιλιάδες άλλοι που ακολουθούν. 

Στο πρόσωπο του Ομέρ Ασάν βλέπω  τους  ανθρώπους από τη γειτονική χώρα που  παλεύουν  για την αλήθεια. Είναι οι συναγωνιστές μας που οργάνωσαν το Συνέδριο στην Άγκυρα τον Απρίλιο όπου έλαβα πρόσκληση  να μιλήσω για τη Γενοκτονία, είναι οι συμπατριώτες μας που αναζητούν τις ρίζες τους, είναι  οι Κούρδοι που αντιστέκονται προσδοκώντας την Ελευθερία. 

Τέλος, για συμβολικούς αλλά και ουσιαστικούς λόγους θα ήθελα να αφιερώσω την παρουσία μου απόψε τιμώντας τον Ομέρ Ασάν, σε τρεις φίλους και συναθλητές  που συνδέθηκαν μαζί του αλλά και μαζί μου με ισχυρούς δεσμούς. 
Στο  Ραγκίπ Ζαράκολου που εξέδωσε το ιστορικής σημασίας βιβλίο του Ομέρ Ασάν για τον Πολιτισμό του Πόντου, καθώς και στη μνήμη του Νεοκλή Σαρρή που προλόγισε το  παραπάνω βιβλίο  και του Γιώργου Ανδρεάδη ο οποίος  στήριξε το Ομέρ Ασάν στις στιγμές της δίωξής του από τον Τουρκικό φασισμό.  

Τα στερνά τιμούν τα πρώτα

Μνημόνια, Ναι σε όλα και Πιάνο στο Μαξίμου: Τα στερνά τιμούν τα πρώτα

Θ. Μαλκίδης

Αφού κατανάλωσε την Ορθοδοξία, την Ελληνικότητα, τον Θουκυδίδη και τώρα την έννοια της αντίστασης, αφού μίλησε για τους πάντες και τα πάντα, συνεχώς απροετοίμαστος και αερολογώντας, κατέληξε βουλευτής και πλέον Υφυπουργός, να ψηφίζει Μνημόνιο,  σύμφωνο συμβίωσης, να προτείνει διαπραγματεύσεις για να φύγει η κατοχή (!!!),  να ξεπουλά τον ΟΣΕ, τα λιμάνια και τα αεροδρόμια, το νερό, να εμφανίζεται με τον Ελύτη στη μπλούζα στο δήθεν συνέδριο!  

Λίγο πριν γίνει Υφυπουργός επί της πρώην Εθνικής Παιδείας στο Υπουργείο του συντρόφου του αρνητή της Γενοκτονίας πρώην Υπουργού Α- Παιδείας, έπαιξε πιάνο στο Μαξίμου. Μιμήθηκε την ορχήστρα του Τιτανικού που έπαιζε ενώ το πλοίο βυθιζόταν.

Τώρα ως προϊστάμενος, ως αρμόδιος, ως θεσμικός, θα θυμηθεί την ομιλία του στη Βουλή που αναφερόταν  στα κατ΄όνομα σχολικά βιβλία  ή θα τα αφήσει και αυτά όπως τόσα και τόσα;  Θα βάλει εντός ύλης τη Γενοκτονία των προγόνων μας και θα βγάλει εκτός ύλης το φασίστα Κεμάλ ή θα τα λησμονήσει όπως ξέχασε  εκατοντάδες  άλλα; 

Συγκρίνεις  τον παραπάνω "διανοούμενο" που παριστάνει εσχάτως το βουλευτή και τον υφυπουργό, με πνευματικά αναστήματα  και μεγέθη που ενέπνευσαν το λαό  αντιστεκόμενοι στο φασισμό και το Ναζισμό, στην υποδούλωση και τον εξανδραποδισμό και σε πιάνει θλίψη για το πως και που  μπορεί να καταλήξει ο άνθρωπος....

Σοφή κουβέντα τα στερνά τιμούν τα πρώτα. Από τις σοφότερες που έχει βγάλει ο  λαός μας.....  

Ελληνισμός και Τουρκία

Απόσπασμα από την ομιλία στην Καβάλα στα πλαίσια των "Συναντήσεων" της Ιεράς Μητρόπολης Φιλίππων , Νεαπόλεως και Θάσου

Θ. Μαλκίδης

Ελληνισμός και Τουρκία

Η εικόνα που βλέπουμε τις μέρες αυτές στην Τουρκία και στο Κουρδιστάν, με όσα συμβαίνουν εκεί είναι τόσο γνωστή σε εμάς. Είναι γνωστή  στους Έλληνες και τις Ελληνίδες  η συγκεκριμένη διαστροφική κατάσταση που διαδραματίζεται σήμερα, αφού οι πρόγονοί μας  την έζησαν στον Πόντο, στη Θράκη, στην Ιωνία, στην Κύπρο. 

Μία κατάσταση με στοιχεία Οθωμανισμού εμπλουτισμένη με τον Κεμαλικό φασισμό, το οποίον οι  θεσμικοί στην Ελλάδα και την Κύπρο τον θαυμάζουν!  Έτσι οι διώξεις εναντίον των Κούρδων  απλώς επικαιροποίησαν και επιβεβαίωσαν για ακόμη μία φορά την πολιτική της Τουρκίας για το Αιγαίο, την Κύπρο, για την ελληνική Θράκη, δηλαδή για τον Ελληνισμό.  

Είναι γεγονός ότι μέχρι σήμερα η τουρκική πρακτική για τον Ελληνισμό έχει περάσει κάθε διπλωματική και πολιτική οδό και κινείται σε παρακρατικές και τρομοκρατικές λεωφόρους. Και αυτό εμφανίζεται από την Κομοτηνή μέχρι το Κόμπανι. Η στάση βεβαίως του Ερντογάν  έδωσε την ευκαιρία σε όσους είχαν αυταπάτες και ψευδαισθήσεις για τον τουρκικό ρόλο, να κατανοήσουν και στην πράξη ότι οι δομές του τουρκικού μηχανισμού, κράτος, στρατός, παρακράτος, λειτουργούν σε πλήρη αρμονία και καθολική συνεργασία, έχοντας σαν στόχους όχι μόνο μέσα στην τουρκική επικράτεια, αλλά και εκτός.

Και αυτές οι διαπιστώσεις αποτελούν την αρχή μόνο ενός μεγάλου παγόβουνου που το λιώσιμό του θα αποκαλύψει και άλλες πράξεις που αναιρούν τις διακηρύξεις για ειρηνική συμβίωση και συνεργασία και προετοιμάζουν ένταση και διαρκή κρίση. Αυτό το λέω με αφορμή τις επερχόμενες συνομιλίες για την Κύπρο μας. 

Η Τουρκία με τη στάση της έναντι των Κούρδων, δείχνει την αληθινή της  πολιτική. Αυτή δηλαδή που προσπαθεί εδώ και χρόνια να αμφισβητήσει τη Γενοκτονία των προγόνων μας την ύπαρξη και άλλων συνιστωσών μέσα στους κόλπους των μουσουλμάνων στη Θράκη, τόσο θρησκευτικά όσο και εθνοτικά, την αμφισβήτηση  των δικαιωμάτων μας  στο Αιγαίο, ενώ προβάλλει ως μοναδική λύση στην Κύπρο, την παραμονή του φασιστικού κατοχικού στρατού, των εποίκων και της συνέχειας του απαρτχάιντ.

Παρά τις ωραιοποιήσεις και τη γελοιοποίηση του αποκαλούμενου “πολιτικού προσωπικού” στην Ελλάδα, που θαυμάζει τον Κεμαλικό φασισμό και τον Ερντογάν, η συνεχής τουρκική υπονόμευση και αμφισβήτηση με κάθε μέσο της ελληνικής κυριαρχίας στην ελληνική Θράκη, στο Αιγαίο και την Κύπρο, είναι η (σκληρή) πραγματικότητα.

Ο τουρκικός φασισμός, όποιον μανδύα και εάν χρησιμοποιεί, αποτελεί την κυρίαρχη πολιτική. Ελπίζουμε ότι αυτό θα γίνει, επιτέλους, κατανοητό.

Ο Ιωάννης Γ' Δούκας Βατάτζης:Ο Άγιος αυτοκράτορας ως πρότυπο Ζωής και Ελευθερίας .

Θεοφάνης Μαλκίδης

Ο Ιωάννης Γ' Δούκας Βατάτζης: Ο Άγιος αυτοκράτορας, ως πρότυπο Ζωής και Ελευθερίας.

Είναι γεγονός ότι η ιστορία μίας μεγάλης αυτοκρατορίας όπως η ανατολική Ρωμαϊκή, η Βυζαντινή, όπως είναι περισσότερο γνωστή, δεν έχει αντιληπτή στο βάθος και στην πραγματική της αξία. Έχει  άλλοτε ένα αποσιωπημένο ρόλο και άλλοτε ένα περιορισμένης προσέγγισης και κατανόησης χώρο.

Το Βυζάντιο απουσιάζει στο σύνολό του και περιορίζεται συνήθως στις σκοτεινές στιγμές της πορείας του. Κάτι που εκπορεύεται, κατά τη γνώμη μας, από τους σφετεριστές της κληρονομιάς του στη Δύση- από εκεί άλλωστε και η ξένη προς την αλήθεια απόδοση του ονόματος «Βυζάντιο»- και τους Νεοέλληνες, οι οποίοι προσλαμβάνουν το Βυζάντιο από τη Δυτική οπτική.

Η άγνοια για την ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία δε θα μπορούσε να μη συμπεριλάβει και τους πρωταγωνιστές του, τους αυτοκράτορες, οι οποίοι πλην εξαιρέσεων  έχουν τεθεί στο περιθώριο.

Η εικόνα, όμως ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας είναι τελείως διαφορετική. Αυτή η διαφορετικότητα εκφράζεται με τον πιο κατάλληλο τρόπο, ίσως με τον πιο αντιπροσωπευτικό από τον αυτοκράτορα Ιωάννη Γ' Δούκα Βατάτζη (Διδυμότειχο 1193- Νυμφαίο Μικράς Ασίας 1254 ), ο οποίος μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1204 κυβερνά από το 1222 έως το 1254 τη συνέχεια της αυτοκρατορίας στη Νίκαια.

Ο Ιωάννης Γ' Δούκας Βατάτζης γέννημα της Θρακικής γης που ανέθρεψε αυτοκράτορες, άρχοντες, ευγενείς, ηγεμόνες, πατριάρχες και λαό της αυτοκρατορίας, δε θυμίζει συνηθισμένο αρχηγό του κράτους, ακόμη και για τα γνωστά Βυζαντινά πρότυπα. Πολεμά, εργάζεται και πονά μαζί με το λαό. Επικοινωνεί διπλωματικά ακόμη και με τους Δυτικούς, προκειμένου να πετύχει το στόχο του, ένας και μοναδικός από την άνοδό του στο θρόνο, η ανάκτηση της Κωνσταντινούπολης. Αποτελεί σύμβολο του Ελληνισμού, ο οποίος πλέον προτάσσεται ως έννοια και περιεχόμενο. Δημιουργεί το υπόβαθρο για την ανάκτηση της Κωνσταντινούπολης και καθυποτάσσει ξένα και ελληνικά κύτταρα αντίστασης και εν δυνάμει αμφισβήτησης της κυριαρχίας του. Στηρίζει τους Ακρίτες, το λαό, τους φτωχούς, την εγχώρια παραγωγή, τη μόρφωση, αναδιανέμει τον δημόσιο πλούτο και δημιουργεί κοινωνικές δομές, σε ποσότητα και ποιότητα που εκπλήσσουν ακόμη και σήμερα. Είναι ο ελεήμων Αυτοκράτορας, ο άγιος.

Η ανάδειξη του βίου του Αγίου Αυτοκράτορα αποτελεί ξεχωριστή προσπάθεια επανασύνδεσης με την ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, την Ελληνικότητα και τη Θρακικότητά μας, την Εβρίτικη παράδοση και ιστορία, που από το παρελθόν προεκτείνεται στο παρόν και το μέλλον. Συνδέει το ορόσημο, την άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1204, για τη διαμόρφωση του μεσαιωνικού και νεότερου Ελληνισμού, με την προσωπικότητα του Ιωάννη Γ' Δούκα Βατάτζη. Αυτός που προετοίμασε και πέτυχε την αναγέννηση και κατόρθωσε να εμφυσήσει σε άρχοντες και λαό το θάρρος για να φτάσουν λίγα χρόνια μετά το θάνατό του στην ανάκτηση της Κωνσταντινούπολης.

Από τη ζωή του ως κυβερνήτη, διπλωμάτη, στρατιωτικού και αρχηγού, μέχρι τη φιλανθρωπική του δράση και πρώτιστα την αγιοσύνη του, μπορούμε να εμπνευστούμε και να παραδειγματιστούμε, ιδιαίτερα στις σκοτεινές μέρες που ζούμε. Είναι ο βίος και η στάση του Ιωάννη Γ' Δούκα Βατάτζη, η  αρχή για την ανάκτηση του ιστορικού μας χώρου, της ταυτότητας, του τόπου και της μνήμης μας, της  Ζωής μας και της Ελευθερίας μας.

«Οι Έλληνες έχουμε πληρώσει πολύ ακριβά την ελευθερία μας για να την δώσουμε τόσο φτηνά στον πρώτο τυχόντα»

Θ. Μαλκίδης 

«Οι Έλληνες έχουμε πληρώσει πολύ ακριβά την ελευθερία μας για να την δώσουμε τόσο φτηνά  στον πρώτο τυχόντα»

Δημήτριος Υψηλάντης για τα «δάνεια της υποτέλειας» του 1824-1825 


1. Ψέματα και προπαγάνδα
Συμπληρώθηκαν επτά  χρόνια και πάμε στα οχτώ από τότε που μας έλεγαν από μπροστά μας  «τεμπέληδες», «διεφθαρμένους», τη χώρα και την οικονομία μας «Τιτανικό», δίνοντας ψευδή στοιχεία για το «χρέος» και από πίσω μας συζητούσαν μυστικά με το ΔΝΤ, την ΕΚΤ, την ΕΕ.

Αφού μας έριξαν στο «ασφαλές» καταφύγιο του ΔΝΤ και των άλλων δανειστών, πιστωτών, τρόικα, θεσμών και όπως αλλιώς ονόμασαν τους κατακτητές,  μας είπαν ότι αν δεν υπογραφεί το πρώτο  και στη συνέχεια το δεύτερο, το τρίτο και ούτω καθεξής μνημόνιο που  κατέλυσαν την εθνική κυριαρχία δεν θα υπήρχαν λεφτά για μισθούς και συντάξεις. Οι νόμοι που μας υποδούλωσαν ούτε καν τους διάβασαν, κατά δήλωσή τους. Μας είπαν ότι θα βγούμε από τις αγορές , από όπου δεν μπορούσαμε να δανειστούμε γιατί μας είπαν ότι η κρίση είναι δανεισμού και όχι χρέους. Και τα επιτόκια αυξήθηκαν με γεωμετρική πρόοδο. Μας ανέφεραν ότι αν ακολουθήσουμε τις «συνταγές», θα έχουμε πρωτογενή πλεονάσματα, θα γίνουμε «Δανία του Νότου» η οικονομία θα σωθεί και δεν θα έχει πρόβλημα.
Κάθε μήνα είχαμε, έχουμε και θα έχουμε νέο εκβιασμό για τη δόση από το εξωτερικό και από το εσωτερικό, συν το γεγονός ότι γίναμε «Μπαγκλαντές του Βορρά».  Τα μεσοπρόθεσμα και οι εφαρμοστικοί νόμοι, τα μνημόνια ενίσχυσαν τις προσπάθειες για «αναδιαρθρώσεις», «μεταρρυθμίσεις» και βεβαίως ιδιωτικοποιήσεις που ξεπουλούν νερό, ενέργεια, υποδομές αντί πινακίου φακής.

Δανειζόμαστε για να σωθούν οι τράπεζες και βάζουμε νέα βάρη, χωρίς καμία ελπίδα, χωρίς μία απαλλαγή. Κατά δήλωσή τους έχουν δώσει δισεκατομμύρια ευρώ για «επανακεφαλοποίηση» των τραπεζών, οι οποίες πλέον έχουν αλλάξει χέρια.

Η εμφάνιση σαν νίκης της χρεοκοπίας της χώρας, συνδυάζεται με τη μείωση της εθνικής κυριαρχίας, των αξιών γης, του φυσικού πλούτου και των ενεργειακών πηγών, των μισθών και συντάξεων, και όλων αυτών χωρίς μείωση του χρέους. 
Την ίδια στιγμή καταρρέει και καταστρέφεται η ζωή των Ελλήνων και των Ελληνίδων. Μειώσεις στους μισθούς και στις συντάξεις, απολύσεις, ανεργία και ύφεση, μετανάστευση και δημογραφική κατάρρευση που κανείς δεν ξέρει πότε θα σταματήσουν. Παράλληλα σημειώνεται  εξαφάνιση της υγείας και της παιδείας, της πρόνοιας και της περίθαλψης, κλείσιμο δημόσιων επιχειρήσεων και υπηρεσιών, με οικονομικά και κοινωνικά δεδομένα που μόνο σε πολεμικές περιόδους έχουν εμφανιστεί.


2. Αντίσταση και αλληλεγγύη
Η ελληνική κοινωνία, ο ελληνικός λαός οφείλει να αναλάβει τις ιστορικές του ευθύνες και αυτό πρέπει να γίνει άμεσα. Με αντίσταση και πράξεις και όχι (άλλα) λόγια.
Η αλληλεγγύη είναι η πρώτη κίνηση αντίστασης. Αλληλεγγύη στους ασθενέστερους που έγιναν ασθενέστεροι από τις αποφάσεις που πάρθηκαν, από τα μνημόνια, εφαρμοστικούς, μεσοπρόθεσμα, νόμους και τόσα άλλα.  Είναι η πρώτη πράξη αντίστασης στην καταστροφή που ήρθε στην πατρίδα μας και οξύνεται κάθε μέρα. Αντίσταση η οποία   όπως έχει γράψει ο Νίκος Σβορώνος ταυτίζεται με την  ελληνική ιστορία, αυτήν του Κολοκοτρώνη και του Νικηταρά, του Παύλου Μελά, των ανδρών του 1922 και του 1940, του Τάσου Ισαάκ και του Σολωμού Σολωμού, του Καραολή και του Δημητρίου, του  Αυξεντίου και του  Μάτση, του Παλληκαρίδη και των ηρώων του 1974.  
Γιατί όπως είπε ο Δημήτριος Υψηλάντης όταν εναντιώθηκε στα δάνεια της υποτέλειας του 1824-1825, «οι Έλληνες έχουμε πληρώσει πολύ ακριβά την ελευθερία μας για να την δώσουμε τόσο φτηνά στον πρώτο τυχόντα».

Οι συνεργάτες των Ναζί Τσάμηδες και οι σύντροφοι του Ερντογάν Αλβανοί

Θ. Μαλκίδης 

Οι συνεργάτες των Ναζί Τσάμηδες  και οι σύντροφοι του Ερντογάν Αλβανοί 

Η  επαναφορά του "ζητήματος" των Τσάμηδων, των Αρβανιτών, της εκδίωξης των Ελλήνων από τη Βόρειο Ήπειρο, ακόμη και της Ακρόπολης (.....) από τον πρωθυπουργό και τα πολιτικά κόμματα  στην Αλβανία, προκαλεί για δύο λόγους: Πρώτον για το θράσος των συνεργατών των φασιστών Ναζί και των συντρόφων του Ερντογάν που  προκαλούν ιστορικά και εθνικά και δεύτερο για τον ελλαδικό φτωχό και  ακατέργαστο πολιτικό λόγο. 

Μετά την κατάρρευση του καθεστώτος του Κόμματος Εργασίας της Αλβανίας, ο αλβανικός εθνικισμός έφερε στην επικαιρότητα το ζήτημα των συνεργατών των Ιταλών και των Γερμανών Ναζί Τσάμηδων. Το Μάρτιο του 1991 ιδρύθηκε ο «Πολιτικός-Πατριωτικός Σύλλογος «Τσαμουριά» (Camëria), με κύριο σκοπό την αναγνώριση και η υπεράσπιση των δικαιωμάτων των Τσάμηδων.  Οι Τσάμηδες έχουν ιδρύσει κόμματα το ένα συμμετέχει στη σημερινή κυβέρνηση- ενώ ο  «Σύνδεσμος της Τσαμουριάς» δημιούργησε  100μελή "εξόριστη" βουλή, η οποία έγινε μέλος της «οργάνωσης υπο-αντιπροσωπευμένων λαών» του ΟΗΕ το 1995. Διατείνονται επίσης ότι έχουν δημιουργήσει τον απελευθερωτικό στρατό της Τσαμουριάς  «με σκοπό την απελευθέρωση των εδαφών που τους ανήκουν»! 

 Το 1994 η αλβανική βουλή καθιέρωσε ομόφωνα την 27η Ιουνίου κάθε έτους ως «ημέρα Γενοκτονίας των Τσάμηδων»!  Σε ότι αφορά το ζήτημα των περιουσιών, η αξία τους σύμφωνα με τους Αλβανούς φτάνει περίπου ένα δισεκατομμύριο δολάρια, ενώ με βάση το σύλλογο «Τσαμουριά» η συνολική αξία των περιουσιών στο τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ήταν 340 εκατομμύρια δολάρια, η οποία με την σημερινή αξία υπολογίζεται στα 2,5 δις. δολάρια.

Είναι γεγονός ότι το "ζήτημα" των Τσάμηδων αποτελεί για την αλβανική πλευρά θέμα που ξεπερνά τις εσωτερικές του διαστάσεις και συνδέεται άμεσα με την αλβανική εξωτερική πολιτική (παραστάσεις στους Έλληνες προέδρους της Δημοκρατίας το 2000 και το 2005, κατά τη διάρκεια επίσημης επίσκεψής τους στην Αλβανία και βεβαίως σήμερα με τις δηλώσεις του πρωθυπουργού Ράμα και τις διαδηλώσεις κατά την πρόσφατη επίσκεψη του Έλληνα Υπουργού Εξωτερικών). 

Η στάση των κατά καιρούς αλβανικών κυβερνήσεων οι οποίες θέτουν το "ζήτημα" στην ελληνική πλευρά θεωρώντας ότι υφίστανται σε όλες τις διαστάσεις του, περιουσίες, αποζημίωση, απόδοση ιθαγένειας, επιστροφή των Τσάμηδων και των απογόνων τους στην Ελλάδα, δεν αποτελεί απλώς διαχείριση ενός θέματος για εσωτερικούς λόγους συνοχής, την ώρα μάλιστα που συζητείται το μέλλον των αλβανικών πληθυσμών στο Κοσσυφοπέδιο, στην πΓΔΜ, στη Σερβία, στο Μαυροβούνιο, στην Ελλάδα.

Από την άλλη η πρόκληση των Τσάμηδων και του αλβανικού εθνικισμού και βεβαίως της καταπάτησης των δικαιωμάτων των Ελλήνων της Βορείου Ηπείρου,  έφερε στην επιφάνεια για ακόμη μία φορά το φτωχό λόγο του ελλαδικού συστήματος.  Πολιτικού, κομματικού, διανοητικού. Απέναντι στους Ναζί και τους απογόνους τους, απέναντι στους συντρόφους του Ερντογάν,  το πολιτικό και πνευματικό σύστημα ή σιωπά ή ψελλίζει. Θλίψη και απογοήτευση από την  Ελλάδα της χρεοκοπίας και της παρακμής, που δεν τολμά να μιλήσει ούτε για το δίκαιο και την ιστορία, ούτε για τη δολοφονία των προγόνων μας από τους Ναζί και τους συνεργάτες τους που τώρα μας εγκαλούν, ούτε για τους Έλληνες της Βορείου που διώκονται.......

Για περισσότερα στοιχεία βλ.  Θ. Μαλκίδης   Όψεις του αλβανικού εθνικού ζητήματος, Θ. Μαλκίδης Η ελληνική εθνική μειονότητα στην Αλβανία, (στην ελληνική, αγγλική, αλβανική γλώσσα)  και  Θ. Μαλκίδης, Οι ελληνοαλβανικές σχέσεις.

Ο Αλβανικός εθνικισμός και η Ακρόπολη.......

ΧΩΡΙΣ ΚΟΣΟΒΟ ΚΑΙ ΤΣΑΜΟΥΡΙΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΒΑΝΙΑ. ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΚΟΣΟΒΟ

Ο  Αλβανικός εθνικισμός και η Ακρόπολη.......

Του Θ. Μαλκίδη

Ήδη από το 2006 όταν πραγματοποίησα τη μετάφραση και έγινε η έκδοση του κειμένου της Ακαδημίας Επιστημών των Τιράνων για το Αλβανικό εθνικό ζήτημα, ανέδειξα  την εντεινόμενη δράση του αλβανικού εθνικισμού και των αλβανικών (παρα)στρατιωτικών σωμάτων στο Κοσσυφοπέδιο και στο Πρέσεβο στη Σερβία και στα Σκόπια τα τελευταία χρόνια, συνεχίστηκε με το αίτημα για δικαιώματα στους Αρβανίτες και Αλβανούς που ζουν στην Ελλάδα. 

Ένα αίτημα που τέθηκε τόσο πολιτικά, όσο και θεωρητικά με τη δημοσίευση-πρωτοβουλία της Ακαδημίας Επιστημών των Τιράνων- του κειμένου για το εθνικό ζήτημα. ενός εξαιρετικής σημασίας βιβλίου με τίτλο «Πλατφόρμα για την επίλυση του Αλβανικού Εθνικού ζητήματος». Το βιβλίο το οποίο κυκλοφόρησε το 1998 στην αλβανική και αγγλική γλώσσα κατέγραφε την αλβανική οπτική για τη χερσόνησο του Αίμου και τους αλβανικούς πληθυσμούς του χώρου, σκοπεύοντας να το μετατρέψει σε πρόγραμμα δράσης όλων των Αλβανών.

Η Νατοϊκή επέμβαση στο Κοσσυφοπέδιο το 1999 και οι συγκρούσεις στην πΓΔΜ το 2001 που κατέληξαν στη συγκυριαρχία των Αλβανών με τη συμφωνία της Αχρίδας του ίδιου έτους, έδωσαν τη δυνατότητα στον αλβανικό παράγοντα να εδραιώσει και να υλοποιήσει εν μέρει ξανά, πενήντα χρόνια μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, τις εθνικές του διεκδικήσεις . στο μεν Κοσσυφοπέδιο με την μονομερή ανακήρυξη της ανεξαρτησίας, στη δε πΓΔΜ με την ουσιαστική συγκυβέρνηση με το σλαβικό πληθυσμό και τη διαφαινόμενη αλλαγή συνόρων και εδώ. Ακολούθησαν τα αιτήματα για παραχώρηση περισσότερων δικαιωμάτων στους Αλβανούς στη νότια Σερβία (κοιλάδα του Πρέσεβο), του Μαυροβουνίου και της Ελλάδας και διεκδικήσεις εδαφών από τις τρεις αυτές χώρες και τη νέα ολοκληρωμένη προσέγγιση του εθνικού ζητήματος.

Ο αλβανικός εθνικισμός και η Ελλάδα

Πριν λίγο καιρό Αλβανοί διανοούμενοι με επιστολή τους στην αγγλική, αλβανική και ελληνική γλώσσα, η οποία στάλθηκε προς τη Βουλή των Ελλήνων, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, τον ΟΗΕ, το ΝΑΤΟ και την αλβανική Βουλή, έκαναν γνωστές τις θέσεις τους για τους Αλβανούς και Αρβανίτες που ζουν στην Ελλάδα. Όπως ανέφερε η εθνικιστική εφημερίδα Shqip των Τιράνων, οι αλβανοί διανοούμενοι ζητούν δικαιώματα για τους Αρβανίτες, θεσμοθέτηση της αλβανικής γλώσσας ως επίσημης γλώσσας, νεκροταφεία και απόδοση των περιουσιών και της ελληνικής ιθαγένειας για τους Τσάμηδες. Με την επιστολή ζητείται από την Ελλάδα να θεσμοθετήσει την αλβανική ως πρώτη επίσημη γλώσσα σε περιοχές όπου κατοικούν «αυτόχθονες πολίτες αλβανικής εθνικότητας» (Αρβανίτες) και ειδικά στις περιοχές Καστοριάς, Φλώρινας, Κόνιτσας, Ιωαννίνων, Φιλιατών, Μαργαρίτη, Ηγουμενίτσας, Πάργας, Πρέβεζας, Σουλίου! 

Ένα δεύτερο αίτημα είναι η απογραφή του πληθυσμού για το σωστό προσδιορισμό του «αυτόχθονος αλβανικού πληθυσμού στην Ελλάδα», στις προαναφερόμενες περιοχές καθώς και των Αλβανών μεταναστών στην Ελλάδα. (Σύμφωνα με την πρεσβεία της Αλβανίας στην Αθήνα και το Ινστιτούτο Watson οι Αλβανοί μετανάστες στην Ελλάδα κυμαίνονται μεταξύ 600.000 και 700.000 ατόμων, η ελληνική απογραφή του 2001 έδινε 445.000 Αλβανούς, δεδομένα που κατά τη γνώμη μας δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα και σαφώς διαφοροποιούνται προς τα πάνω ).

Οι Αλβανοί διανοούμενοι ζητούν από τη Βουλή των Ελλήνων να προβεί σε συνταγματικές τροποποιήσεις για παροχή δικαιωμάτων στον αλβανικό πληθυσμό, τόσο των «αυτόχθονων», όσο και των μεταναστών. Ζητούν χρηματοδότηση από την ελληνική κυβέρνηση για δημιουργία νηπιαγωγείων, δημοτικών σχολείων, λυκείων, πανεπιστημίου, ακαδημίας, κ.ά στην αλβανική γλώσσα, (σύμφωνα με αλβανικές πηγές οι Αλβανοί μαθητές στην Ελλάδα υπολογίζονται σε 120.000) Παράλληλα υποστηρίζουν ότι «η στρατηγική αυτή θα βοηθούσε στην πρόοδο την πολυεθνικής ελληνικής κοινωνίας με τις εθνότητες που ζουν στη χώρα όπως Τούρκοι, Ρωσοπόντιοι, Βλάχοι, Μακεδόνες, Ρομ και Ισραηλινοί». Τέλος οι Αλβανοί διανοούμενοι ζητούν την άρση της εμπόλεμης κατάστασης με την Αλβανία, δημιουργία νεκροταφείου στην Ελλάδα για τους «Αλβανούς πεσόντες στην Τσαμουριά» και μνημείο προς τιμήν τους, την επιστροφή των περιουσιών των Τσάμηδων, περισσότερα δικαιώματα για τους Αλβανούς μετανάστες καθώς και να υπάρξει τέλος στην αστυνομική βία εις βάρος τους.

Ο Αλβανικός εθνικισμός και η  Ακρόπολη..... 

Το αλβανικό εθνικό ζήτημα στη σύγχρονη περίοδο αποτέλεσε μείζον πολιτικό θέμα για τις ελίτ που διαχειρίστηκαν την εξουσία, τόσο στην Αλβανία, όσο και στο Κοσσυφοπέδιο και την πΓΔΜ. Παράλληλα ο εθνικισμός αναπτύχθηκε και ενισχύθηκε από εσωτερικά και εξωτερικά κέντρα τα οποία επιθυμούν τη δημιουργία μίας νέας κατάστασης στα Βαλκάνια. Η επιστολή των Αλβανών διανοουμένων σε εθνικούς και υπερεθνικούς θεσμούς, με την οποία ζητούνται δικαιώματα για «τους αυτόχθονες αλβανικούς πληθυσμούς και τους Αλβανούς μετανάστες» και βεβαίως οι δηλώσεις του Ράμα για την Ακρόπολη (....) αποτελεί μία ένδειξη ότι ο αλβανικός εθνικισμός έχει στρέψει την προσοχή του στην Ελλάδα. 

Μετά την επίτευξη των στόχων του στο Κοσσυφοπέδιο και την πΓΔΜ, η Ελλάδα αποτελεί σημαντικό, αν όχι κεντρικό άξονα της αλβανικής εθνικιστικής πολιτικής και αυτό ελπίζουμε ότι έχει γίνει κατανοητό από τους θεσμούς εκείνους που παρακολουθούν και αναλύουν τις ελληνοαλβανικές σχέσεις. 

Για την εξαφάνιση του Κεμαλισμού και του Ναζισμού από τη Γη της Γενοκτονίας και των Μαρτυρικών πόλεων

Θ. Μαλκίδης 

Μέρος της ομιλίας στην Εύξεινο Λέσχη Νάουσας

Για την εξαφάνιση του Κεμαλισμού και του Ναζισμού
από τη Γη της Γενοκτονίας και των Μαρτυρικών πόλεων και χωριών

Ο Κεμαλισμός, αποτελεί το ανώτατο στάδιο του ρατσιστικού και φασιστικού κινήματος της Επιτροπής «Ένωση και Πρόοδος» των Νεότουρκων. Ο Κεμαλισμός ανέδειξε, μεταξύ των άλλων το φασισμό της εξόντωσης με τις εθνοκτόνες διαδικασίες που υλοποίησε εναντίων των Ελλήνων, των Αρμενίων και των άλλων λαών. Το τουρκικό δηλαδή κράτος που δημιουργήθηκε από τον φασίστα Μουσταφά Κεμάλ, έγινε στη βάση της εξαφάνισης κάθε ίχνους «ανεπιθύμητης» παρουσίας, στην κοινωνία, την οικονομία, τον πολιτισμό.
Την ίδια τακτική, φρασεολογία και πράξη χρησιμοποίησε και το είδωλο του Κεμαλισμού, ο Ναζισμός, ο οποίος δεν ήταν παρά η αντιγραφή και η εξέλιξη του Κεμαλικού μοντέλου.

Η ιστορική έρευνα και η τεκμηρίωση του ζητήματος της Γενοκτονίας, ανέδειξε τις ομοιότητες του Κεμαλισμού με τον Ναζισμό. Η πραγματικότητα είναι ότι οι Νεότουρκοι με αρχηγός του στρατού της Γενοκτονίας το  Γερμανό Λίμαν φον Σάντερς και οι Κεμαλικοί αποτέλεσαν τους «δασκάλους» των Ναζί. Ο Χίτλερ ήταν θαυμαστής των  δολοφόνων, ακολουθώντας τις πράξεις Γενοκτονίας τους, λέγοντας το χαρακτηριστικό «ποιος θυμάται τους Αρμένιους», όταν ξεκινούσε τις δικές του εγκληματικές πράξεις.

Η Ναζιστική εφημερίδα «Völkischer Beobachter», έγραφε σχετικά το 1921: «Σήμερα οι Τούρκοι είναι το πιο ζωντανό έθνος. Το γερμανικό έθνος δεν έχει άλλη επιλογή από το να αντιγράψει τις τουρκικές μεθόδους μια μέρα».

Ο ιστορικός Νίκος Ψυρρούκης, στο έργο του «Μικρασιατική Καταστροφή» έγραφε ότι «η προσεκτικότερη μελέτη του Κεμαλισμού μας πείθει ότι πρόκειται για βαθιά αντιλαϊκή και αντιδημοκρατική θεωρία. Ο φιλοναζισμός και άλλες αντιδραστικές δοξασίες είναι νομοτελειακή εξέλιξη του Κεμαλισμού….» .

Επίσης ο Στέφαν Ίχριγκ, στο βιβλίο του «Ο Ατατούρκ, στη φαντασία των Ναζί», τονίζει πως «ο Κεμάλ υπήρξε πηγή έμπνευσης για τον Χίτλερ, τονίζοντας ότι ο Χίτλερ είχε μελετήσει τη δράση του Κεμάλ και είχε επηρεαστεί από τον τρόπο με τον οποίο είχε εξολοθρεύσει τους Έλληνες, Αρμένιους και Ασσύριους».

Δυστυχώς όμως ο Κεμαλισμός και ο Ναζισμός συνεχίζουν να υπάρχουν σε μία γη, σε έναν τόπο, που γνώρισε και τις δύο αυτές φασιστικές ιδεολογίες και τις διαστροφές τους. Και όλα αυτά  γίνονται με την ανοχή της Ελληνικής Δημοκρατίας και με τη «συνηγορία» ψευτοπολιτικών, ψευτοιστορικών, ψευτοδιανοούμενων, ψευτοκαλλιτεχνών, ψευτοαυτοδοικητικών, και ψευτοκαθηγητών, που ταυτίζονται συχνά – πυκνά με τον Κεμαλικό και Ναζιστικό  φασισμό, υπερασπίζοντας την άρνηση και υπονομεύοντας την αναγνώριση της Γενοκτονίας και των Ολοκαυτωμάτων. Πόντος, Ιωνία, Θράκη, Δίστομο, Καλάβρυτα, Χορτιάτης, Βιάννου, Κάνδανος, Πύργοι, Μεσόβουνο και εκατοντάδες άλλοι τόποι.   

Η ανάδειξη του ομοιοτήτων του Κεμαλισμού και του Ναζισμού, συνιστά ανθρώπινο, πολιτικό, ερευνητικό και κυρίως ηθικό καθήκον και χρέος, για την καταδίκη, την αποκαθήλωση και την εξαφάνιση των πιο ολοκληρωτικών καθεστώτων και ιδεολογιών που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα, η Γη της Γενοκτονίας και των Μαρτυρικών πόλεων και χωριών. 

Επιπλέον  η πρόταση του Μιχ. Χαραλαμπίδη που αφορά τη σχέση και τις ομοιότητες Κεμαλισμού και Ναζισμού και συνδέεται με την ανακήρυξη της 19ης Μαΐου ως παγκόσμιας και Ευρωπαϊκής ημέρας μνήμης των θυμάτων του Κεμαλισμού, κατ΄ αντιστοιχία της διεθνούς ημέρας μνήμης του θυμάτων του Ναζισμού (27 Ιανουαρίου), αποτελεί μία ιδιαίτερη  συμβολική αλλά και ουσιαστική πράξη.
Πράξη καταδίκης του Φασισμού και Νίκης της Δημοκρατίας, της Ελευθερίας, του Δικαίου και της Ιστορίας,  Νίκης των λαών που δολοφονήθηκαν, Νίκης της Ζωής έναντι των ιδεολογιών του Θανάτου.

Η Θράκη στο έπος του 1940-1941

Θ. Μαλκίδης 

Η ΘΡΑΚΗ ΣΤΟ ΕΠΟΣ ΤΟΥ  1940-1941: Από τον Ανθυπολοχαγό Θεόδωρο Κανδηλάπτη μέχρι τον υποστράτηγο Ιωάννη Ζήση 

Όπως και σε άλλες στιγμές της ιστορίας μας, η Θράκη παρέμεινε και παραμένει στο περιθώριο της αναφοράς και της ανάδειξης της σημασίας της. Έτσι  πέρα από την τραγουδίστρια της νίκης Σοφία Βέμπο (από την Καλλίπολη της Ανατολικής Θράκης) η οποία σηματοδοτεί και νοηματοδοτεί με τα τραγούδια της το έπος του 1940-1941, έχει ενδιαφέρον  να επισημάνουμε πως όλη η Θράκη συνέβαλε τα μέγιστα, στην επικράτηση εναντίον του φασισμού, εναντίον των εισβολέων και των κατοχικών δυνάμεων των Ιταλών, των Γερμανών και  των Βουλγάρων. 

Να αναφέρουμε  το περίφημο 29ο Σύνταγμα Πεζικού που ιδρύθηκε κατά την διάρκεια των Βαλκανικών πολέμων στην Έδεσσα και μετεγκαταστάθηκε πριν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στην Κομοτηνή. Αυτό ήταν που την 28η Οκτωβρίου όταν είδε το μέτωπο να ανοίγει στην Βόρειο Ήπειρο, προετοιμάστηκε από Θρακιώτες στρατεύσιμους και αναχώρησε την 17η Νοεμβρίου 1940 για το μέτωπο όπου  έδωσε μάχες στο Πόγραδετς, στο Τεπελένι και στην Κλεισούρα. Εκεί στις 28 Φεβρουαρίου 1941 έπεσε ο Θεόδωρος Κανδηλάπτης, ένας ακόμη ηρωικός ανθυπολοχαγός όπως αναφέρει στο σχετικό άσμα  ο Οδυσσέας Ελύτης.  





Στις μάχες αυτές  χάθηκαν  2-3 χιλιάδες Έλληνες στρατιωτικοί, μεταξύ των οποίων και  από το 29ο Σύνταγμα Πεζικού το οποίο σήμερα έχει μετονομαστεί στην 29η Ταξιαρχία Πεζικού με την ονομασία ΠΟΓΡΑΔΕΤΣ. Στο ημερολόγιο του Ιωάννη Βάρσου  ο οποίος ήταν υπολοχαγός στο Σύνταγμα  αναφέρονται πολύ σημαντικά σημεία αυτών των μαχών.  

Έχει επίσης  ενδιαφέρον ότι εκείνο το διάστημα η ταξιαρχία με την ονομασία «Νέστος» και η ταξιαρχία με την ονομασία «Έβρος» ήταν αυτές που συγκράτησαν τις φασιστικές  δυνάμεις εισβολείς. 

Να αναφέρουμε επίσης μια πραγματικά άγνωστη παράμετρο αυτής της ιστορίας, ότι η ταξιαρχία «Έβρος» που είχε πεδίο δράσης από την λίμνη Βιστωνίδα μέχρι τον Έβρο, είχε διοικητή τον υποστράτηγο Ιωάννη Ζήση. Αυτός ο άνθρωπος μαζί  με τους υπόλοιπους Έλληνες πολέμησε στην μάχη των οχυρών στον Εχίνο και στην Νυμφαία και όταν συνθηκολόγησε η πατρίδα μας τον Απρίλιο του 1941 προσπάθησε  μέσω Τουρκίας  να πάει στην Μέση Ανατολή. 

Στις 7 Απριλίου 1941, κατέφυγε στην ουδέτερη Τουρκία. Εκεί πέρασαν πρώτα δύο τάγματα και την επομένη πέρασε και το τρίτο τάγμα, ένα τμήμα του επιβιβάστηκε στην Μάκρη, στο ατμόπλοιο «ΕΣΠΕΡΟΣ» και οδηγήθηκε στο εσωτερικό.Έτσι, την 8 Απριλίου 1941, όλη η Ταξιαρχία Έβρου βρισκόταν σε τουρκικό έδαφος και συγκεκριμένα στην πόλη Ύψαλα (πόλη που βρίσκεται δίπλα στον Έβρο, στην δίοδο των Κήπων). Σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, παρέδωσαν τον οπλισμό τους και τότε οι Τούρκοι ανακοίνωσαν ότι θα παρέμεναν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης, ως το τέλος του πολέμου. Ο Ιωάννης Ζήσης μη δεχόμενος να παραδώσει τον οπλισμό του αυτοκτόνησε στις 9 Απριλίου στα Ύψαλα. 


Από εδώ αρχίζει το δράμα της Ταξιαρχίας του Έβρου, η οποία έμεινε σε στρατόπεδο της Ζίγδης επί 2,5 μήνες και ύστερα από επίμονες προσπάθειες των προξενικών αρχών Ελλάδας και Αγγλίας, επιτράπηκε σε αξιωματικούς και 1300 περίπου οπλίτες, να πάνε στη Μέση Ανατολή τον Ιούλιο του 1941, με επικεφαλείς τους ταγματάρχες Καραθανάση και Καλομοίρη.Οι υπόλοιποι (χίλιοι περίπου) επέστρεψαν στην Ελλάδα, τον Φεβρουάριο του 1942, με τον λοχαγό Γιωτόπουλο.


Αυτοί οι άνδρες της Ταξιαρχίας του Έβρου, μαζί με τους λιγοστούς Αιγυπτιώτες Έλληνες που είχαν συγκροτήσει την «Δωδεκανησιακή Φάλαγγα», που την εκπαίδευε ο συνταγματάρχης του ιππικού Χαρ Οικονομόπουλος, αποτέλεσαν τον πυρήνα του Ελληνικού στρατού της Μέσης Ανατολής. Στην συνέχεια, κατέφθασαν αρχικά από την Κρήτη και μετά από όλη την Ελλάδα και ιδίως από τα νησιά, φυγάδες που εντάχθηκαν στον στρατό αυτό.

Ο Αλ. Ζαούσης γράφει: «Υπηρέτησα εις το Όρος Μπέλες και διέφυγα αμέσως με άλλους Αξιωματικούς και μέσω Αγ. Όρους, Λήμνου-Μυτιλήνης-Χίου έφθασα στο Τσεσμέ της Τουρκίας, την 4η Μαΐου 1941 και την επομένη εις Πέργαμο, όπου ήδη ευρίσκετο ολόκληρη η Ταξιαρχία Έβρου. Με την είσοδο των Γερμανών εις την Θράκη, η Ταξιαρχία εισήλθε εις το τουρκικό έδαφος και αφοπλίστηκε από τους τούρκους…..»


Επίσης δεν πρέπει να ξεχνάμε και την μάχη των οχυρών όπου ήταν μια ένδοξη σελίδα στην ιστορία των Θρακών πολεμιστών που   από το Ρούπελ μέχρι τον Εχίνο και τη Νυμφαία υπερασπίστηκαν  την ιδιαίτερη πατρίδα τους .
Το 29ο Σύνταγμα Πεζικού αντιστάθηκε για τέσσερις μέρες  στον Εχίνο, με πάρα πολλά θύματα μεταξύ των οποίων και συμπατριώτες μας μουσουλμάνοι, ενώ αντίσταση για τρεις μέρες προέβαλλε  και  στην Νυμφαία. Τελικά οι Γερμανοί δεν κατόρθωσαν να  κυριεύσουν τα οχυρά και τα  προσπέρασαν συνεχίζοντας την προέλασή τους. 

Στη συνέχεια η Θράκη, πλην της γραμμής των ελληνοτουρκικών συνόρων στον Έβρο, καταλήφθηκε από τους Βούλγαρους, οι οποίοι προέβησαν σε ενσωμάτωση της περιοχής, προσδοκώντας τον πλήρη εκβουλγαρισμό της. Τα θύματα της γερμανικής και βουλγαρικής κατοχής στη Θράκη  ήταν χιλιάδες, όπως και οι πρόσφυγες που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την περιοχή, μέχρι και την απελευθέρωσή τους.  

Ακούστε τη συνέντευξη του Θ. Μαλκίδη στο ραδιοφωνικό σταθμό Μάξιμουμ

Συνεχίζοντας την Ελληνική αντιστασιακή παράδοση στον Πόντο: Αιμίλιος Χατζηγεωργίου -Καδίογλου

Θ. Μαλκίδης
Συνεχίζοντας την ελληνική αντιστασιακή παράδοση στον Πόντο: Αιμίλιος Χατζηγεωργίου -Καδίογλου.

Μέρος της ομιλίας στην εκδήλωση που οργάνωσε  ο Ποντιακός Σύλλογος Πτολεμαΐδας και το Μουσικό Σχολείο Πτολεμαΐδας για την παρουσίαση του βιβλίου «Το αντάρτικο σωτηρίας στον Πόντο και ο οπλαρχηγός Αιμίλιος Χατζηγεωργίου-Καδίογλου»


Είμαστε ένας λαός, με στενή σύνδεση με την ιστορική μνήμη και την παράδοσή μας. Γεννιόμαστε μέσα στην ιστορία, γεννιόμαστε γνωρίζοντας ιστορία, μία ιστορία κυρίως αντίστασης. Όπως αυτή που γράφτηκε από χιλιάδες ανθρώπους στον Πόντο, όπως αυτή που έγραψε ο Αιμίλιος Χατζηγεωργίου -Καδίογλου , σ’ αυτόν που πρέπει να γονατίσουμε μπροστά του τιμώντας τον αγώνα του και την προσφορά του, όπως ακριβώς γράφει ο Ρίτσος: “Ετούτος δω ο λαός δε γονατίζει παρά μονάχα μπροστά στους νεκρούς του”

Ωστόσο αυτή η ιστορική μνήμη, πορεία και ταυτότητα, η ελληνική αντιστασιακή ιστορία στον Πόντο, ο αγώνας του , εξαφανίστηκε γιατί το πέπλο προπαγάνδας που σκέπασε την πατρίδα μας δεν άφησε να περάσει τίποτα. Σήμερα στην Ελλάδα, πιο πολλές είναι οι αναφορές για τον Κεμάλ παρά για τη Γενοκτονία που διέπραξε ο Μουσταφά Κεμάλ, είναι μηδαμινές οι αναφορές για την ελληνική αντίσταση στον Κεμαλισμό και ανύπαρκτες για φυσιογνωμίες όπως ο Αιμίλιος Χατζηγεωργίου -Καδίογλου. Αυτό που ζούμε σίγουρα δεν είναι Ελλάδα, «να νοσταλγείς τον τόπο σου, ζώντας στον τόπο σου, τίποτε δεν είναι πιο πικρό» γράφει ο Μικρασιάτης Γιώργος Σεφέρης.

Δεν μπορεί ο ελληνικός λαός να μην γνωρίζει στην ολότητά του το Ποντιακό ζήτημα, δεν μπορεί να μην γνωρίζει τα τάγματα εργασίας και την δολοφονία των ανδρών, την εξόντωση της πνευματικής και θρησκευτικής ηγεσίας το 1921 στην Αμάσεια, τη Γυναικοκοκτονία και την Παιδοκτονία, να μην γνωρίζει το αντάρτικο του Πόντου, τον Αιμίλιος Χατζηγεωργίου -Καδίογλου, ο οποίος αντιστάθηκε μαζί με χιλιάδες συναγωνιστές του στην Γενοκτονία και έσωσε τους συνανθρώπους του, τους προγόνους σας. Αρκετοί που βρίσκονται ανάμεσά μας σήμερα, δεν θα υπήρχαν αν δεν αντιστεκόταν ο Αιμίλιος Χατζηγεωργίου -Καδίογλου. Και ξεκινώντας από εκεί ας τον έχουμε πρότυπο αντίστασης και ανάστασης της πατρίδας μας.