Είχαμε το συνωστισμό, τα στεφάνια στον Κεμάλ, τους "υπουργούς" αρνητές της Γενοκτονίας και τους υπουργούς του "να πούμε ότι την πήρε ο αέρας τη σημαία" και αφού " η σημαία είναι ένα πανί άρα μπορούμε να την καίμε", έχουμε και τους "καλλιτέχνες" που μιλούν για τουρκική σεξουαλική πράξη το 1922 και τη σημαία ως βοθρόλυμα....
Θεοφάνης Μαλκίδης
Ελληνισμός και πολιτική
Η συνέντευξη στον τηλεοπτικό σταθμό Άλφα
Στρατιώτης ΒΑΣΊΛΕΙΟΣ ΡΑΧΟΥΤΗΣ:
ΈΝΑΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΌΣ ΉΡΩΑΣ!!!
ΑΘΑΝΑΤΟΣ!!!
Το βράδυ της 26ης Σεπτεμβρίου του 2000 το Εξπρές Σάμινα αναχωρεί από το λιμάνι του Πειραιά με 533 άτομα, από τα οποία τα 472 ήταν επιβάτες και τα υπόλοιπα 61 πλήρωμα. Περί τις 22:00, ενώ το πλοίο πλησιάζει να προσεγγίσει το λιμάνι της Παροικιάς Πάρου με ανέμους 8 μποφόρ, 2 μίλια ανοικτά της Πάρου, προσκρούει με ταχύτητα 18 κόμβων, στις νησίδες Πόρτες Πάρου με συνέπεια το πλοίο να υποστεί ρήγμα στα δεξιά ύφαλα του, μήκους περίπου τριών μέτρων, στη βάση του δεξιού πτερυγίου ευστάθειας, το νερό να κατακλύσει το μηχανοστάσιο του πλοίου, παίρνοντας γρήγορα κλίση προς τα δεξιά και μετά 25 λεπτά να βυθιστεί. Το πλήρωμα είχε παραλείψει να κλείσει όλες τις υδατοστεγείς πόρτες με αποτέλεσμα τα ορμητικά νερά να κατακλύσουν το πλοίο, μέσα σε ελάχιστα λεπτά. Από τη στιγμή που εκείνο πήρε κλίση προς τα δεξιά, τα πάντα είχαν τελειώσει.
Κυριακή 25 Σεπτεμβρίου 1849.
Ο νεκροθάφτης ρίχνει την πρώτη φτυαριά χώμα στο άψυχο κορμί και λιποθυμάει αναλογιζόμενος ποιος είναι ο νεκρός.
του Στέφανου Μίλεση
Οι κάτοικοι στην Ελλάδα αλλά και της Ιωνίας είχαν μέχρι τελευταίας στιγμής τη λανθασμένη πεποίθηση πως ο ελληνικός στρατός θα υποχωρούσε μέχρι τα όρια που όριζε η συνθήκη των Σεβρών. Το διέδιδαν συστηματικώς οι επιτελείς του στρατηγείου για να δημιουργήσουν δήθεν συνθήκες ασφαλείας. Το διέδιδαν οι πολιτικοί ισχυριζόμενοι ότι η Ελλάδα ανήκει σε μια μεγάλη συμμαχία στην οποία η Τουρκία ήταν εκτός.
Πόσο χαμηλά έχουν ρίξει την ιστορική παράδοση του Ελληνισμού, την κληρονομιά της αντίστασης, την αισθητική και την αρμονία, το κάλλος και τον πολιτισμό, οι μικροί, οι μοιραίοι, οι άβουλοι;
«… Οπουδήποτε και αν πήγαν, μια κηλίδα αίματος έδειχνε τα ίχνη του περάσματός τους και σε όλη την έκταση της κυριαρχίας τους ο Πολιτισμός εξαφανιζόταν».
(William Gladstone, Βρετανός Πρωθυπουργός υπηρετήσας σε 4 θητείες μεταξύ 1868 -1894, από το βιβλίο του «The Bulgarian horror and the question of the East», 1876).
Sir Ivone Kirkpatrick. Adnan Menderes. Sir Anthony Eden.
Τα γνωστά γεγονότα (Πογκρόμ) της 6ης Σεπτεμβρίου 1955 στην Κωνσταντινούπολη εναντίον των Ελλήνων τυχαία έλαβαν χώραν στις 6 του μηνός. Είχαν σχεδιαστεί για τις 9 Σεπτεμβρίου, για να συνέπιπταν με την τελική άλωση της Σμύρνης το 1922. Σχετικό κεφάλαιο στο βιβλίο μου «Από την Ένωση στην Κατοχή», που εξέδωσα το 1995 στη Λευκωσία, με χρηματοδότηση και πρόλογο του αείμνηστου μ. Αρχιεπισκόπου Κύπρου κ.κ. Χρυσοστόμου Α’. Τότε ακόμα δεν θυμάμαι να υπήρχαν επιβεβαιωμένες πληροφορίες για τον ρόλο των Βρετανών, πιστεύω ήμουν η πρώτη που είχε μιλήσει και γράψει σχετικά…
Ἦταν 23 Σεπτεμβρίου, ἡμέρα Παρασκευή.
Ὁ Κεχαγιάμπεης εἶχε καλέσει ὅλους τους ντόπιους Τούρκους σὲ σύσκεψη στὸ σεράι τὶς πρωινὲς ὧρες γιὰ νὰ ληφθοῦν ὁριστικὲς ἀποφάσεις.
Mολονότι ἡ πρόταση τοῦ Ἐλμὰζ (ἀρχηγοῦ τῶν Ἀλβανῶν) νὰ παραλάβει μαζί τους τοὺς ἐπίσημους Τούρκους καὶ τὰ χαρέμια δὲ φαινόταν ὅτι θὰ γίνει δεκτή, οἱ ἐπίσημοί της Τριπολιτσᾶς ἐξακολουθοῦσαν νὰ ἐλπίζουν ὅτι θὰ ἀναχωροῦσαν στὸ τέλος μαζὶ μὲ τοὺς Ἀλβανούς, παρὰ τὴ σχετικὰ ψυχρότητα ποὺ εἶχε ἀναπτυχθεῖ, ἐξαιτίας τῆς χωριστῆς συμφωνίας ποὺ εἶχαν συνάψει οἱ Ἀλβανοὶ μὲ τὸν Κολοκοτρώνη.
Φαντάζονταν ὅτι τὸ νὰ συμπεριληφθοῦν σὲ ἐκείνους ποὺ θὰ ἔφευγαν ἦταν ἁπλῶς ζήτημα περισσοτέρων χρημάτων. Καὶ ἦταν τόσο μεγάλη ἡ πεποίθησή τους αὐτή, ὥστε ἡ Ἐσμὰ χανοὺμ τοῦ Χουρσὶτ πασᾶ, παρήγγειλε στοὺς Ἀλβανοὺς μπέηδες νὰ πάρουν μαζί τους στὸ σεράι τὸν Φωτάκο γιὰ νὰ παρακαλέσει τὸν Κολοκοτρώνη νὰ τῆς ἐπιτρέψει νὰ πάρει μαζί της κατὰ τὴν ἀναχώρησή της καὶ δύο χριστιανοὺς ὑπηρέτες της, γιὰ τοὺς ὁποίους ἦταν ἀποφασισμένη νὰ προσφέρει ὅσα χρήματα θὰ τῆς ζητοῦσαν. Λὲς καὶ εἶχε ἐξασφαλιστεῖ ἡ ἴδια, φρόντιζε καὶ γιὰ τοὺς ἀνθρώπους της. Ὁπωσδήποτε γιὰ τὴ μέρα ἐκείνη δὲν προβλεπόταν κάτι ἔκτακτο.
Ελληνικό Προξενείο Αδριανούπολης τώρα:
Όταν δεν μιλάς εσύ για Γενοκτονία, όταν καταθέτεις στεφάνια στον Κεμάλ, όταν σιωπάς ή φλυαρείς για ό,τι έγινε στη Σμύρνη, στην Αμάσεια , στη Ραιδεστό, στην Καισάρεια, όταν το έγκλημα είναι "συνωστισμός", όταν ειρωνεύεσαι τους απελευθερωτές μας και απαξιώνεις την Επανάσταση, τότε έρχεται η Ομοσπονδία Τούρκων Βαλκανίων και κάνει διαδήλωση και παραδίδει ψήφισμα στην διπλωματική αρχή της Ελλάδας, για τη Γενοκτονία στην Τρίπολη το 1821.....
Η Αρμενική Εθνική Επιτροπή γέμισε την Νέα Υόρκη και την Ουάσιγκτον με αυτές τις αφίσες.
ΕΘΝΙΚΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ
ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ
Συμπολεμιστές, συγγενείς, φίλοι και όσοι τιμάτε την θυσία των πεσόντων και Αγνοουμένων της 33ΜΚ του 1974, προσκαλείστε στο καθιερωμένο Εθνικό Μνημόσυνο τους, την Κυριακή 28 Σεπτεμβρίου ώρα 11.00 π.μ. στο Στρατόπεδο της 33ΜΚ στο Σταυροβούνι.
Η Ριμπάλ Ουέχμπε είναι μια νεαρή ψάλτρια χριστιανή ορθόδοξη από τον Λίβανο με μαγευτική βυζαντινή φωνή. Είναι ψάλτρια και τραγουδίστρια και έρχεται απ’ τη χώρα και τον κόσμο της Φεϊρούζ. Αυτές τις ημέρες βρέθηκε στην Κύπρο και έψαλλαν μαζί με δικούς μας τον δεύτερο εθνικό μας ύμνο του Αγίου Νεκταρίου "Ἁγνὴ Παρθένε Δέσποινα"
ΜΑΘΗΤΙΩΣΑ ΝΕΟΛΑΊΑ ΤΗΣ ΕΟΚΑ
Η φωτογραφία είναι γνωστή και εντυπωσιακή. Δεν γνωρίζαμε όμως ότι τα ονόματα των οκτώ μαθητών της πρώτης γραμμής ήσαν γνωστά.
Παραθέτουμε τα ονόματα:
Πάνω από όλα η οικογένεια!
Ο Χρήστος Μουζακίτης αφιέρωσε το βραβείο του καλύτερου νέου ποδοσφαιριστή της περασμένης σεζόν στον πατέρα του, ο οποίος δεν μπόρεσε να παρευρεθεί στην εκδήλωση!
Και εκεί που πιστεύεις πως μόνο εσύ βρίσκεις μπροστά σου μεγάλα και ανυπέρβλητα εμπόδια, ότι μόνο τα δικά σου προβλήματα είναι άλυτα, συναντάς ένα παιδί, έναν υπέροχο και ταπεινό άνθρωπο που μας δίνει μαθήματα αντοχής, υπομονής, δύναμης και καθημερινού αγώνα.
🟦Η αγκαλιά της αγάπης που έγινε Ποιμαντορία.
🟧Από τον νεαρό ιερομόναχο των Γιωργουτσάτων στον Ποιμενάρχη του Αργυροκάστρου – Μια φωτογραφία, μια ζωή, μια αμοιβή θυσιαστικής αγάπης.
✍️ο εξ Αργυροκάστρου Ορφέας Μπέτσης.
Περνάς έξω από το ψεύτικο σπίτι του Κεμάλ στη Θεσσαλονίκη και βλέπεις χιλιάδες "τουρίστες" από την Τουρκία, να περιμένουν υπομονετικά να προσκυνήσουν το είδωλό τους. Από τους "πολιτικούς" μέχρι τους "αθλητές", αυτό έμαθαν, αυτό κάνουν!
Το να πωλούνται όμως αναμνηστικά στην πρωτεύουσα της Μακεδονίας με το σφαγέα του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας, του Πόντου, της Θράκης, της Καππαδοκίας, είναι άλλο πράγμα!
Επιτέλους ας εφαρμοστεί ο αντιρατσιστικός νόμος και όποιος προωθεί και προβάλλει τον Χίτλερ Κεμάλ και κάθε υπεύθυνο Γενοκτονίας, να υφίσταται τη σχετική τιμωρία.
Θεοφάνης
Μαλκίδης*
Γιατί η Ελλάδα δεν έχει πολιτική για την
αναγνώριση της Γενοκτονίας;
1. Η απουσία
Πλησιάζοντας
οι ημέρες όπου η συλλογική μας μνήμη θα επαναφέρει τη Σμύρνη και την καταστροφή
του 1922- η εγκύκλιος του αρμόδιου
Υπουργείου συνεχίζει να αναφέρεται σε «εορτασμούς» (!!!!)- και πλησιάζοντας
οι ημέρες κατά τις οποίες θα μνημονεύσουμε τα θύματα, εν πολλοίς τους προγόνους μας, το ερώτημα συνεχίζει να
υπάρχει έναν αιώνα και πλέον μετά το μαζικό έγκλημα: γιατί
η Ελλάδα δεν έχει πολιτική για την αναγνώριση της Γενοκτονίας;
Για
περισσότερο από δεκαπέντε χρόνια, από το 1908 έως το 1922- 1923 ο Ελληνισμός
υπέστη τη βαρβαρότητα του οργανωμένου
σχεδίου των Νεότουρκων και του Κεμάλ, σχέδιο
το οποίο είχε στόχο την εξαφάνιση των Ελληνίδων και των Ελλήνων της Μικράς
Ασίας. Πάνω από ένα εκατομμύριο θύματα και πάνω από ενάμιση εκατομμύριο πρόσφυγες, ήταν
το αποτέλεσμα της Γενοκτονίας, την οποία όπως ήταν αναμενόμενο αρνείται η
Τουρκία. Από την άλλη πλευρά όμως η
Ελλάδα δεν είχε και δεν έχει πολιτική για την αναγνώριση της Γενοκτονίας.
Τι
είναι αυτό που εμποδίζει ένα κράτος που εκπροσωπεί ένα έθνος, που έχει υποστεί ένα ολοκαύτωμα να μην έχει
πλήρη πολιτική ανάδειξης της Γενοκτονίας, από την διπλωματία μέχρι την εκπαίδευση;
Στις 17/9/2023 ελληνική ανθρωπιστική αποστολή με προορισμό τη Ντέρνα (Λιβύη) κατέληξε σε τραγωδία: πέντε νεκροί (τρεις στρατιωτικοί και δύο πολίτες-μεταφραστές) και πολλοί τραυματίες. Οι Ελληνίδες και οι Έλληνες που σκοτώθηκαν ήταν οι εξής:
Μέσα στους μήνες που ακολούθησαν, σειρά δημοσιευμάτων ανέδειξε πτυχές της υπόθεσης. Οι οικογένειες συναντήθηκαν με τον πρωθυπουργό και του παρέδωσαν λεπτομερές υπόμνημα με χάρτες και καίρια ερωτήματα, επιμένοντας ότι ο σχεδιασμός και η εκτέλεση της αποστολής είχαν κρίσιμες παραλείψεις.
Τα κρίσιμα ερωτήματα των συγγενών.
Οἱ Τοῦρκοι προκρίθηκαν γιά πρώτη φορά στήν ζωή τους σέ τελικό μετά τήν νίκη ἐπί τῆς Ἑλλάδος καί ἔδωσαν ρεσιτάλ ἐμπάθειας καί ἐθνικισμοῦ – Προκάλεσαν παρομοιάζοντας τήν ἐπικράτησή τους μέ τήν Μικρασιατική Καταστροφή, τόν Κεμάλ καί τούς πρόσφυγες πού ἔριξαν στήν θάλασσα.
του Άριστου Μιχαηλίδη από τον Φιλελεύθερο
Το ότι υπάρχει δυσπιστία ανάμεσα στην κοινή γνώμη για την υλοποίηση της ηλεκτρικής διασύνδεσης με την Ελλάδα δεν είναι καθόλου αδικαιολόγητο. Όλα τα μεγάλα έργα που είχαν σχέση με την παραγωγή φτηνότερου ηλεκτρισμού, ναυάγησαν το ένα μετά το άλλο. Κι αυτά που εξαγγέλθηκαν κι αυτά που ξεκίνησαν.
Έχουμε δει υποδοχές και υποδοχές αθλητών μετά από επιτυχίες, αλλά αυτή μάλλον ήταν η πιο πρωτότυπη και η πιο συμβολική:
Θεοφάνης Μαλκίδης
Η αναγνώριση της Γενοκτονίας ως (μία ακόμη) προϋπόθεση για την αποκατάσταση των σχέσεων με την κατοχική Τουρκία
Ένας από τους πιο σημαντικούς διανοούμενους της μεταπολίτευσης και πρωτεργάτης της ανάδειξης της Γενοκτονίας, ο αείμνηστος Μιχάλης Χαραλαμπίδης, είχε γράψει για την εξόντωση των ιστορικών λαών της Μικράς Ασίας:
«Εξαφανίσθηκαν διαμέσου της φυσικής, βιολογικής σφαγής ιστορικοί λαοί, ιστορικά έθνη, Αρμένιοι, Έλληνες, Ασσύριοι, Αραμαίοι.Αυτές οι άγριες, βίαιες ανώμαλες διαδρομές της ιστορίας γέμισαν την περιοχή εκατόμβες και ολοκαυτώματα. Το μέσον ήταν τα «Άουσβιτς τα Ματχάουτεν εν ροή» οι πορείες του θανάτου. Οι λαοί, όσοι επέζησαν ονομάστηκαν λαοί χωρίς πατρίδα, λαοί της Διασποράς, λαοί προσφύγων. Τη φυσική εξόντωση των λαών διαδέχθηκε ο πνευματικός ακρωτηριασμός, η αφαίρεση της μνήμης τους, της ψυχής τους».
Βύρων Κοτζαμάνης & Αναστασία Κωστάκη*από το Ινστιτούτο Δημογραφικών Ερευνών και Μελετών
Οι υψηλοί ετήσιοι δείκτες γονιμότητας[1] των πρώτων μεταπολεμικών δεκαετιών στις ευρωπαϊκές χώρες (>2,5 παιδιά/γυναίκα), δείκτες που αποτυπώνουν στις περισσότερες από τις χώρες αυτές την ταχεία αύξηση της γονιμότητας των γενεών του μεσοπολέμου (την αύξηση δηλαδή του αριθμού των παιδιών που απέκτησαν οι γενεές αυτές σε σύγκριση με τις γενεές που γεννήθηκαν πριν το 1918), αποτελούν πλέον μακρινό παρελθόν. Οι συγχρονικοί αυτοί δείκτες μετά τα τέλη της δεκαετίας του ’60 αρχίζουν να συρρικνώνονται και το 2022 και 2023 στις περισσότερες από τις ευρωπαϊκές χώρες οι τιμές που λαμβάνουν είναι <=1,5 παιδιά/γυναίκα.
Θεοφάνης Μαλκίδης
Οδός «Μιχάλη Χαραλαμπίδη» στην Αλεξανδρούπολη: όταν τα οδωνύμια (θα ) διδάσκουν ιστορία
1.Τα
οδωνύμια και η ιστορική μνήμη
Τα οδωνύμια, τα ονόματα των οδών, αποτελούν
ένα σημαντικό κομμάτι της πολιτισμικής μας κληρονομιάς και ταυτότητας και συχνά
αποδίδουν τιμή σε ένα πρόσωπο με προσφορά στην τοπική και ευρύτερη κοινωνία. Έτσι,
εκτός από την ονοματοδοσία των δρόμων με βάση τη λειτουργία τους,
τη χωροθέτησή τους, ή ως αναφορά σε σημαντικά γεγονότα, στην καθημερινή ζωή και τις συνήθειες των κατοίκων (π.χ
Αγοράς, Αγίου Γεωργίου, 25ης Μαρτίου κλπ), έχουμε και τις οδούς οι
οποίες τιμούν σημαντικά πρόσωπα. Η σημασία των οδωνυμίων είναι μεγάλη, καθώς λειτουργούν ως ζωντανές
πηγές πληροφοριών. Μέσα από τα ονόματα των δρόμων, ανακαλύπτονται στοιχεία για την ταυτότητα, τον
πολιτισμό, τις λειτουργίες, τις συνήθειες, που επικρατούσαν σε μια συγκεκριμένη
χρονική περίοδο, αλλά και για σημαντικά πρόσωπα. Τα οδωνύμια μπορούν να
λειτουργήσουν ως ένα εργαλείο για την τοπική και ευρύτερη ιστοριογραφία,
συμπληρώνοντας τα κενά που μπορεί να αφήνουν οι επίσημες ιστορικές πηγές,
βοηθώντας στην κατανόηση του ιστορικού
και κοινωνικού περιβάλλοντος, ενισχύοντας την αίσθηση της ιστορικής συνέχειας και
ταυτότητας.
2.
Η απόδοση τιμής μέσα από τα οδωνύμια: η πρώτη οδός «Μιχάλη Χαραλαμπίδη» στην Ελλάδα
Η αποδεκτή από όλους θέση είναι ότι οι άνθρωποι οι οποίοι έχουν
αφήσει το αποτύπωμα τους και έχουν συμβάλει στην εξέλιξη όλων μας, θα πρέπει να
τιμώνται.
Αφού, όπως θα έπρεπε, δεν συμβαίνει δυστυχώς
αυτό εν ζωή, ας γίνεται τουλάχιστον μετά θάνατο και με οποιοδήποτε τρόπο που
τιμά τη μνήμη ενός ξεχωριστού Έλληνα, του
Μιχάλη Χαραλαμπίδη (Μ.Χ.). Η αρχή στην
οφειλόμενη πράξη τιμής, σε ό,τι αφορά την ονοματοδοσία οδού, έγινε με την ομόφωνη απόφαση του Δημοτικού
Συμβουλίου της Αλεξανδρούπολης, της γενέτειρας του Μ.Χ., απόφαση με την
οποία οδός της πρωτεύουσας του Έβρου θα φέρει το όνομα
του αείμνηστου διανοούμενου και πολιτικού.
