Για την απελευθέρωση του Murad Akincilar από τα λευκά κελιά στην Τουρκία

Φάνης Μαλκίδης

Η χώρα -πρωτεύουσα των φυλακών και ο συναγωνιστής Murad Akincilar

1. Οι φυλακές και τα λευκά κελιά

Φέτος συμπληρώνονται 40 χρόνια συνεχών δολοφονιών, αγνοουμένων, καταπίεσης, τυραννίας, και λευκών κελιών στην Τουρκία. Σύμφωνα με την Επιτροπή ενάντια στα λευκά κελιά, έχουν αναφερθεί 14.500 θύματα βασανιστηρίων τα τελευταία 10 χρόνια και μόνο 7.500 έχουν αναρρώσει. 518 άνθρωποι δολοφονήθηκαν κατά την διάρκεια της κράτησής τους σε διάφορα τμήματα και 216 άνθρωποι αγνοούνται.

Το 75% των γυναικών που βασανίστηκαν έχουν βιασθεί, 1261 άτομα εκτελέστηκαν στους δρόμους χωρίς δίκη, 3688 χωριά εκκενώθηκαν και πάνω από 3.000.000 άνθρωποι εξαναγκάστηκαν να τα εγκαταλείψουν. Πάνω από 3.000 διανοούμενοι καταδικάστηκαν σε περισσότερα από 10.000 χρόνια φυλακή και σε χρηματικές ποινές, επειδή εξέφρασαν τις ιδέες τους. 448 άτομα που κατέθεσαν σε διάφορες υπηρεσίες αιτήσεις στην κουρδική γλώσσα, κατηγορούνται για αδικήματα που επισύρουν συνολική φυλάκιση 2.747 ετών και 3 μηνών.
67 παιδιά βασανίστηκαν σε τμήματα της αστυνομίας και της χωροφυλακής, κατά τα τελευταία δυο χρόνια. 50.000 άνθρωποι βρίσκονται συνολικά στις φυλακές, 8.000 είναι πολιτικοί κρατούμενοι, 4.000 είναι ανήλικα παιδιά.

Η Τουρκία κατατάσσεται μεταξύ των πρώτων χωρών, με κριτήριο τον αριθμό των φυλακών της. Διαθέτει 19 διαφορετικούς τύπους φυλακών, πάνω από 650 φυλακές και δεκάδες φυλακές τύπου F (λευκά κελιά).
Συνολικά ο πληθυσμός των φυλακών της Τουρκίας ξεπερνάει τον πληθυσμό δέκα μεγάλων πόλεων!
Ξεχωριστή θέση στη χώρα- πρωτεύουσα των φυλακών έχουν τα λευκά κελιά.
Το κίνημα για τα λευκά κελιά στις τουρκικές φυλακές έχει ενεργοποιήσει εδώ και χρόνια πολίτες από όλο τον κόσμο καθώς και την Ελλάδα, οι οποίοι συμπαραστάθηκαν στους Τούρκους και Κούρδους αγωνιστές, που με τίμημα την ίδια τους τη ζωή αντιστάθηκαν στον φασισμό, ενώ μία μεγάλη κινητοποίηση αλληλεγγύης στους φυλακισμένους- απεργούς πείνας γίνεται και στην ίδια την Τουρκία.

Ιατροί στην περίπτωση που αρνούνται να υποβάλλουν τους απεργούς σε βασανιστήρια, φακελώνονται και εκδιώκονται από τους χώρους εργασίας τους. Πολλοί είναι οι γιατροί που κατεβαίνουν σε απεργίες συμπαράστασης στους αγωνιστές κατά των λευκών κελιών με τα ασθενοφόρα τους έχοντας σαν προορισμό τα δικαστήρια. Επίσης δικηγόροι δείχνουν έμπρακτα τη συμπαράστασή τους, ενώ αρκετοί από αυτούς, έχουν πραγματοποιήσει απεργίες διότι το καθεστώς τους απαγορεύει να βλέπουν τους κρατουμένους. Ακόμη αρκετοί φίλοι, συναγωνιστές, συγγενείς των πολιτικών κρατουμένων έχουν αυτοπυρποληθεί, ενώ επί τέσσερα χρόνια οι γονείς των κρατουμένων, μέρα και νύχτα πραγματοποιούν εκδηλώσεις διαμαρτυρίας σε κεντρική πλατεία της Άγκυρας Από την άλλη ενώ οι μηχανισμοί του καθεστώτος εκφοβίζουν τους συγγενείς των αγωνιστών.

Οι επιθέσεις από τις δυνάμεις ασφαλείας και τους Γκρίζους Λύκους είναι καθημερινές, ενώ πολλές φορές ο στρατός μπήκε στις φυλακές όπου ήταν φυλακισμένοι πολιτικοί κρατούμενοι, τις γκρέμισαν, δολοφόνησαν και έκαψαν 28 από αυτούς. Επίσης η απαγόρευση της οργάνωσης TAYAD (Σύλλογος των οικογενειών των πολιτικών κρατουμένων για τη συμπαράσταση και αλληλοβοήθεια), έδωσε τη χαριστική βολή στα ψήγματα «αλλαγών» που προωθούνται από την Τουρκία.

Η ικανοποίηση του αιτήματος της συνεύρεσης και μίας σειράς άλλων αιτημάτων, τα οποία μπορεί να ακούγονται μικρά και ασήμαντα, αλλά για την παύση της ύπαρξης των λευκών κελιών, της ανάγκης συνεύρεσης με άλλους πολιτικούς κρατούμενους και άλλα ζητήματα, χρειάστηκε να δώσουν τη ζωή τους 122 συνάνθρωποί μας στην Τουρκία, 600 έμειναν ανάπηροι και πολλοί άλλοι πεθαίνουν στα νοσοκομεία. Ο δικηγόρος Μπεχίτς Αστσί, η Γκιουρτζάν Γκιορούρογλου, μητέρα δύο παιδιών, και η κρατούμενη στην φυλακή του Ουσάκ, η Σεβγκί Σαϊμάζ, που ακολούθησαν τους 122 μάρτυρες.

Μάλιστα ειδικά γι΄ αυτό το ζήτημα στο διευθυντή των φυλακών, σ' αυτόν που έχει υπογράψει τον θάνατο των κρατουμένων, απονεμήθηκε το ανώτατο μετάλλιο προσφοράς υπηρεσιών προς το κράτος! Στο πακέτο του «εκδημοκρατισμού», και «εναρμόνισης» με την ΕΕ, περιλαμβάνεται το «Πρόγραμμα Επιστροφής στο Σπίτι», προελεύσεως ΗΠΑ. Είναι ο νόμος που επιβραβεύει όποιον αρνείται τις ιδέες του, καταδίδει ομοϊδεάτες του στις τουρκικές αρχές. Στο ίδιο πλαίσιο και οι μαζικές φυλακίσεις Τούρκων πολιτών. Μόνο τα τελευταία 6 χρόνια, ο επίσημος αριθμός των προφυλακισμένων έφτασε τα έξη εκατομμύρια (!), και πολλοί εξ΄αυτών βασανίστηκαν μέχρι θανάτου.

2. O Murad Akincilar

O Τούρκος Murad Akincilar είναι ένας ακόμη αγωνιστής που διώκεται για τις ιδέες και τους αγώνες του. Ο Murad Akincilar, οικονομολόγος με σπουδές στο London School of Economics (LSE), γραμματέας της ένωσης για τους βιομηχανικούς εργάτες στην UNIA, την ελβετική εργατική συνδικαλιστική οργάνωση, ζούσε στη Geneva Γενεύη για οκτώ χρόνια, έχοντας εγκαταλείψει στην Turkey Τουρκία αναζητώντας καταφύγιο στην Ελβετία. Ο Murad επέστρεψε στην Istanbul Κωνσταντινούπολη για να επισκεφθεί τους δικούς του ανθρώπους. Παρά το γεγονός ότι έλαβε τη διαβεβαίωση από το τουρκικού Υπουργείο Δικαιοσύνης, ο Murad συνελήφθη από την μυστική αστυνομία, μπροστά στη σύζυγό του.
Δεν δόθηκε καμία εξήγηση στην σύζυγό του η οποία παρότι προσπάθησε να έρθει σε επαφή με τις αρχές των φυλακών, εντούτοις δεν μπόρεσε να κάνει κάτι.

Ο δικηγόρος του στην Κωνσταντινούπολη, δεν μπορούσε να μιλήσει με τον πελάτη του και ο Murad Akincilar δεν επιτρέπεται να επικοινωνήσει με την οικογένειά του. Αν και οι ακριβείς λεπτομέρειες σχετικά με τις κατηγορίες εναντίον του παραμένουν αδιευκρίνιστες, ο Murad έχει κατηγορηθεί ότι συμμετέχει με μια παράνομη οργάνωση.
Ο Murad κρατείται σε λευκό κελί στην Αδριανούπολη και η υγεία του δοκιμάζεται καθημερινά.
Οι σύντροφοι και οι φίλοι του Murad ως εκ τούτου εκφράζουν τη βαθιά ανησυχία τους για την κράτησή του και, ειδικότερα, σχετικά με την υγεία του. Η εκστρατεία για την άμεση και άνευ όρων απελευθέρωση του Μουράτ υποστηρίζεται από συνδικαλιστικές και άλλες οργανώσεις σε όλη Europe την Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένης της Ευρωπαϊκής Ενωτικής Αριστεράς ομάδα εντός του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, ενώ έχει την υποστήριξη από τους φοιτητές του LSE, όπου ο Murad ήταν φοιτητής.

Με βάση τα ρεκόρ των εκτελέσεων και των βασανιστηρίων των πολιτικών αντιπάλων και των συνδικαλιστών στην Τουρκία, είναι σωστό να ανησυχούμε για την τύχη του Murad Akincilar. Η ανησυχία είναι ακόμη μεγαλύτερη, δεδομένου ότι η σύζυγός του είναι έγκυος και η κατάσταση του Murad θα μπορούσε να έχει τραγικές συνέπειες για την οικογένειά του. Είμαστε πεπεισμένοι πλήρως από την αθωότητα και την ηθική ακεραιότητα του Murad και θα απαιτήσουμε την άμεση και άνευ όρων απελευθέρωσή. Εν τω μεταξύ o Murad πρέπει να επωφελείται από τα πιο βασικά δικαιώματά του, δηλαδή την επαφή με την οικογένειά του και το δικηγόρο του, γνωρίζοντας τουλάχιστον τις κατηγορίες εναντίον του, και να έχει αξιοπρεπείς συνθήκες κράτησης, σύμφωνα με τις διεθνείς δεσμεύσεις της Τουρκίας.

Έσχατο αλλά όχι τελευταίο. Τον Murad τον γνώρισα πριν χρόνια στις κοινές μας προσπάθειες για δημοκρατία και ελευθερία στην Τουρκία, για όλους τους λαούς που κατοικούν εκεί. Επίσης συνεργαστήκαμε στην έκδοση του αγγλόφωνου βιβλίου Aspects of the Southeastern Europe and the Black Sea after the Cold War, (2006) του οποίου είχα την επιμέλεια όπου ο Murad είχε γράψει ένα κείμενο για την Τουρκία, την αναγκαιότητα εκδημοκρατισμού της και τους αγώνες των λαών της.

Η αποφυλάκιση του Murad από τα λευκά κελιά της Αδριανούπολης, αποτελεί μείζον θέμα πραγματικής αλληλεγγύης για τους δημοκράτες στην Ελλάδα και την υπόλοιπη Ευρώπη. Αποτελεί είναι μία πράξη για την ελευθερία και τη δημοκρατία στην Τουρκία.

Για να ασκηθεί πίεση για την αποφυλάκιση του Murad στείλτε μήνυμα στον Alessandro Pelizzari – περιφερειακός γραμματέας της Unia Γενεύη: alessandro.pelizzari@unia.ch

Επίσης στον Beşir Atalay, Υπουργός Εσωτερικών της Τουρκίας besir.atalay@icisleri.gov.tr
και στο αρχηγείο αστυνομίας της Τουρκίας bphism@egm.gov.tr

FREE MURAD AKINCILAR


Murad Akincilar, economist, union secretary of the Geneva Industry and Building Union (Syndicat industrie et bâtiment), activist for human rights and alternate member of the Supervisory Board of the Labour Market (Conseil de surveillance du marché de l’emploi ) in Switzerland was arrested in Istanbul at his home by plainclothes policemen, this Wednesday, September 30, 2009. His wife witnessed his arrest. No reason was given to his wife and attempts to make contact with the prison authorities were unsuccessful. His lawyer in Istanbul could not speak with his client and Murad Akincilar was not allowed to contact his family.In view of the record of executions and torture of opponents and trade unionists which taints the history of modern Turkey, it is right to be worried about the fate of Murad Akincilar.

The concern is even greater given that his wife is pregnant and the situation of our colleague could have tragic consequences on the health of the family.We are fully convinced of the innocence and moral probity of Murad Akincilar and demand the immediate and unconditional release of Mr. Murad Akincilar. Meanwhile Murad should benefit from the most basic rights, namely the contact with his family and his lawyer, knowing the charges against him, have decent conditions of detention in accordance with international commitments of Turkey.A Swiss committee of support is being formed to organize the campaign for the release of Murad Akincilar.

Send your messages of solidarity to:Alessandro Pelizzari Secrétaire régional Unia Geneva Secretary General : alessandro.pelizzari@unia.ch

Beşir Atalay, Turkish Interior Minister : besir.atalay@icisleri.gov.tr 'and the Turkish Chief Police: bphism@egm.gov.tr This email address is being protected from spam bots, you need

Ορισμένες απόψεις για την οικονομία και την κοινωνία στην Τουρκία

Η βοήθεια της Δύσης προς την Τουρκία και η κατάσταση της τουρκικής οικονομίας και κοινωνίας.

Του Φάνη Μαλκίδη

Οι ΗΠΑ και η οικονομική βοήθεια

Είναι γνωστός ο ρόλος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) και της Παγκόσμιας Τράπεζας (ΠΤ), στο νέο περιβάλλον που έχει δημιουργηθεί από τις ΗΠΑ κυρίως και αποκαλείται σχηματικά παγκοσμιοποίηση. Ρόλος που αποσκοπεί την εξυπηρέτηση των στόχων της υπερεθνικής ελίτ και δραστηριοποιείται παντού και με τους ίδιους κανόνες. Από την Αργεντινή και τη Βραζιλία, μέχρι την Ρουμανία και την Τουρκία. Από τις ιδιωτικοποιήσεις- ξεπούλημα του εθνικού πλούτου, μέχρι την μείωση των μισθών και την περαιτέρω εξαθλίωση μεγάλων κοινωνικών στρωμάτων. Στην περιοχή μας ενδιαφέρον αποκτά η δράση των οργάνων της πολιτικής των ΗΠΑ, του ΔΝΤ και της ΠΤ, στην Τουρκία.

Στόχος της βοήθειας είναι να στηριχτεί η διαδικασία μεταρρύθμισης που βρίσκεται σε εξέλιξη στην Τουρκία και να ελαχιστοποιηθούν οι επιπτώσεις (του πολέμου του Ιράκ). Η βοήθεια που προσφέρουν οι ΗΠΑ και η ανάπτυξη τουρκικών στρατευμάτων στο Ιράκ είναι δύο ξεχωριστά πράγματα». Ωστόσο, βάσει της απόφασης του Κογκρέσου που ελήφθη τον Απρίλιο, η Τουρκία οφείλει «να συνεργαστεί με τις ΗΠΑ στο Ιράκ» ώστε να εξασφαλίσει νέα βοήθεια, με δεδομένη την απόφαση των ΗΠΑ του Μαρτίου, να «παγώσουν» δάνειο 15 δισ. δολαρίων, μετά την άρνηση της τουρκικής εθνοσυνέλευσης – οι φίλα προσκείμενοι μουσουλμάνοι του Ερντογάν προς τους Άραβες- να ανοίξει το «βόρειο» διάδρομο προς το Ιράκ για τα αμερικανικά στρατεύματα.

Οι αριθμοί και οι άνθρωποι


Σήμερα το τουρκικό δημόσιο χρέος υπολογίζεται περίπου στα 130 δισ. δολάρια, ο πληθωρισμός εμφανίζει τάσεις υποχώρησης. Δεδομένης της «μείωσης» του πληθωρισμού, η τουρκική κεντρική τράπεζα μείωσε τα επιτόκια κατά τρεις ποσοστιαίες μονάδες, τοποθετώντας τα στο 29%. Οι μειώσεις αυτές αποσκοπούν στην ελάφρυνση του βάρους που δημιουργεί στην τουρκική οικονομία η προσπάθεια εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους και στην τόνωση της ανάπτυξης.
Σε μια διατύπωση της έκθεσης για την Τουρκία το ΔΝΤ επισημαίνει ότι «οι μειωμένες γεωπολιτικές ανησυχίες ωφελούν την τουρκική οικονομία, αν και προκειμένου να διατηρηθεί η επενδυτική εμπιστοσύνη οι αρχές πρέπει να διατηρήσουν τη σταθερότητα της δημοσιονομικής κατάστασης». Ωστόσο δύσκολα μπορεί να γίνει σαφή αναφορά για επενδυτική εμπιστοσύνη, δεδομένου ότι οι αξιολογήσεις των γνωστών χρηματοοικονομικών οίκων Moody's και Standard & Poor's είναι στo B1 και B αντιστοίχως, πολύ χαμηλότερα δηλαδή από τα επίπεδα που δικαιολογούν την επενδυτική δραστηριότητα.
Την ίδια στιγμή στην κοινωνία συντελούνται μεγάλες συγκρούσεις, απόρροια της τραγικής οικονομικής κατάστασης, της περαιτέρω επικράτησης της ντόπιας ολιγαρχίας και της εθνικής καταπίεσης και κοινωνικής εξαθλίωσης. Ενδεικτικά αναφέρουμε τα εξής δεδομένα: 30.000.000 ζουν στα όρια της πείνας, 3.000.000 από αυτούς είναι ανήλικα παιδιά 1.400.000 άνθρωποι ζουν με 1 δολάριο την ημέρα και 7.200.000 άνθρωποι ζουν με 2 δολάρια. Το 40% του συνολικού πλούτου της χώρας ανήκει στο 10% του πληθυσμού της. 11.000.000 είναι άνεργοι. Κάθε παιδί που γεννιέται χρωστάει 2.436 δολλάρια και πάνω από 5.000.000 ανήλικα παιδιά υποχρεώνονται να δουλεύουν. Παρά τα 10.000.000 αναλφαβήτων, ο προϋπολογισμός του κράτους χορηγεί μόνο το 3.5% για την παιδεία. Στα 1.000 παιδιά, κάτω των 5 ετών, 48 πεθαίνουν κάθε χρόνο, ενώ για την υγεία, ο προϋπολογισμός χορηγεί 3,6%.Οι φανερές στρατιωτικές δαπάνες φτάνουν στο 4,9% του προϋπολογισμού, ενώ οι συνολικές υπολογίζονται ότι είναι 34 φορές μεγαλύτερες!
Και ενώ η τραγική οικονομική κατάσταση επιτείνει τα προβλήματα, η καταπίεση του λαού υφίσταται και σε άλλους τομείς της ζωής, αφού φέτος συμπληρώνονται 33 χρόνια συνεχών δολοφονιών, αγνοουμένων, καταπίεσης και τυραννίας, και εσχάτως λευκών κελιών. Μάλιστα ειδικά γι΄ αυτό το ζήτημα στο διευθυντή των φυλακών, σ' αυτόν που έχει υπογράψει τον θάνατο 107 κρατουμένων, απονεμήθηκε το ανώτατο μετάλλιο προσφοράς υπηρεσιών προς το κράτος! Στο πακέτο του «εκδημοκρατισμού», και «εναρμόνισης» με την ΕΕ, περιλαμβάνεται το «Πρόγραμμα Επιστροφής στο Σπίτι», προελεύσεως ΗΠΑ. Είναι ο νόμος που επιβραβεύει όποιον αρνείται τις ιδέες του, καταδίδει ομοϊδεάτες του στις τουρκικές αρχές. Στο ίδιο πλαίσιο και οι μαζικές φυλακίσεις Τούρκων πολιτών. Μόνο τα τελευταία 6 χρόνια, ο επίσημος αριθμός των προφυλακισμένων έφτασε τα έξη εκατομμύρια (!), και πολλοί εξ΄αυτών βασανίστηκαν μέχρι θανάτου. Ειδικότερα σύμφωνα με την Επιτροπή ενάντια στα λευκά κελιά, έχουν αναφερθεί 14.500 θύματα βασανιστηρίων τα τελευταία 10 χρόνια και μόνο 7.500 έχουν αναρρώσει. 518 άνθρωποι δολοφονήθηκαν κατά την διάρκεια της κράτησής τους σε διάφορα τμήματα και 216 άνθρωποι αγνοούνται. Το 75% των γυναικών που βασανίστηκαν έχουν βιασθεί. 1261 άτομα εκτελέστηκαν στους δρόμους χωρίς δίκη. 3688 χωριά εκκενώθηκαν και πάνω από 3.000.000 άνθρωποι εξαναγκάστηκαν να τα εγκαταλείψουν. Πάνω από 3.000 διανοούμενοι καταδικάστηκαν σε περισσότερα από 10.000 χρόνια φυλακή και σε χρηματικές ποινές, επειδή εξέφρασαν τις ιδέες τους. 448 άτομα που κατέθεσαν σε διάφορες υπηρεσίες αιτήσεις στην κουρδική γλώσσα, κατηγορούνται για αδικήματα που επισύρουν συνολική φυλάκιση 2.747 ετών και 3 μηνών. Η Τουρκία κατατάσσεται μεταξύ των πρώτων χωρών, με κριτήριο τον αριθμό των φυλακών της. Διαθέτει 19 διαφορετικούς τύπους φυλακών, πάνω από 650 φυλακές και δεκάδες φυλακές τύπου F (λευκά κελιά). 67 παιδιά βασανίστηκαν σε τμήματα της αστυνομίας και της χωροφυλακής, κατά τα τελευταία δυο χρόνια. 50.000 άνθρωποι βρίσκονται συνολικά στις φυλακές, 8.000 είναι πολιτικοί κρατούμενοι, 4.000 είναι ανήλικα παιδιά. Συνολικά ο πληθυσμός των φυλακών της Τουρκίας ξεπερνάει τον πληθυσμό δέκα πόλεων!

Συμπερασματικά

Τα παραπάνω αποτελούν ένα μικρό δείγμα της αδικίας και της μεγάλης κοινωνικής και οικονομικής ανωμαλίας που βιώνει σήμερα η Τουρκία. Η πραγματικότητα βεβαίως είναι πολύ πιο τραγική και οι συνέπειές της είναι πολύ βαθύτερες. Το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα θα φανεί εάν υπάρχουν κοινωνικές δυνάμεις στην Τουρκία που θα μπορέσουν να αντισταθούν στην οικονομική εξαθλίωση, την κοινωνική καταπίεση και την πολιτική ομίχλη. Αλλιώς το ρήγμα στην οικονομία και την κοινωνία θα βαθαίνει παρά τις ενέσεις των ΗΠΑ και τω οργάνων τους.

Gynenokratia. Greek Thracian history in New York

Astoria’s Thracian Gynekokratia


Astoria's Thracian Gynekokratia a Big Success

Astoria’s Thracian Gynekokratia a Big SuccessFor Immediate Release: February 5, 2010Contact: Nikolaos Taneris, President, Panthracian Union of America “Orpheus”, New York, Tel. (917) 699-9935

NEW YORK--Mr. Giovanni di Napoli provides a comprehensive report and pictures on the Thracian Gynekokratia organized by the Pan Thracian Union of America "Orpheus" in Astoria, New York. The report is available on the Magna GRECE journal, in the following link: http://magnagrece.blogspot.com/2010/02/astorias-thracian-gynekokratia.html

On behalf of the Board, I would like to thank all participants and supporters of the Thracian Gynekokratia, it was a big success.Respectfully yours,NIKOLAOS TANERIS, President,Pan Thracian Union of America "Orpheus"http://panthracian.blogspot.com/



Astoria’s Thracian Gynekokratia

Joyous celebrants dancing the night away.
Last Sunday I had the great honor to partake in the ancient Thracian celebration of Gynekokratia, or Women’s Day. Around 150 Participants from around the Tri-State area descended on The Federation of Hellenic Societies of Greater New York's Stathakion Center in Astoria, Queens, for the occasion.
Traditionally, on January 8th the married women of Thrace visited the local midwives and made them offerings of soap and vegetables in gratitude for their invaluable services. Out of deep respect and appreciation, the women ritually washed the midwives’ hands. In some villages the women would visit newborns and anoint them with oil and honey.

Also on this day, the traditional roles between men and women were reversed. Women would take care of the town’s affairs and gather in the cafés while the men folk tended the children and did the housework. Any man unlucky enough to be caught outside during the holiday by the celebrants would be ridiculed or beaten with brooms.
Today, this wondrous tradition is a celebration of motherhood and the strength and nobility of Women. The Thracian women still congregate and respectfully wash the hands of their community’s senior members and the men cook and cater to their wives and mothers.
At 7:00 PM the hall’s doors were opened and we men were finally allowed to join the celebration. It was more than a little amusing to watch the men stall and hesitate entering the hall. These days, instead of beatings, the first ten adult males to arrive are forced to wear an apron symbolizing the role reversals. As much as they wanted to join the party no man wished to don an apron. After some delay the impatient women stormed the hallway and forced their husbands to wear the garments. Everyone had a good laugh at their expense.

Mrs. Eleni Arvanitidis enjoying the fruits of her labor. Secretary, Stacy Seretoudis, and former President of the Pan-Thracians, Ioannis Fidanakis, pose for a picture.
Obviously the women were in good spirits and ready to party. After all, they had a two-hour head start on the ouzo and wine. They danced all night long, only occasionally stopping to eat, drink and mingle with their family and friends.
I couldn’t help but notice the similarity between the Hellenic and Southern Italian folk dances, clearly showing our common heritage and shared origins. The dancers twirled and pirouetted in time with the music, traditional folk songs about love and their ancestral homeland. (In hindsight I regret not taking the ladies up on their offer and joining them on the dance floor; it looked like a lot of fun.)
In modern times, Gynekokratia has been integrated with the traditional New Year’s Day celebration and Saint Basil's Feast Day, when gifts are traditionally given. For someone like myself who was raised Roman Catholic and grew up celebrating Christmas on December 25th it was interesting to see Santa give children presents in January. However, I never get tired of seeing the joy in a young child’s face when they receive their present.
I especially enjoyed the ceremonial cutting of the Vasilopita, a traditional bread not unlike our own brioche. The giant loaves were ritually cut by Nikolaos Taneris, President of the Pan-Thracian Union of America, in honor of the Thracian people and homeland. The breads are sometimes dedicated to Christ, a king, St. Basil, the memory of a prominent member of the community, etc. Slices are distributed to guest according to age.
President Nikolaos Taneris cutting and serving the Vasilopita.
A gold coin, called a lira, is baked in the Vasilopita. Anyone fortunate enough to receive the slice with the hidden prize is said to win good luck for the entire year. Evidence supporting this belief was seen when this year's winner of the coin also won the top prize during the raffles. Interestingly, the coin depicts King George V of Great Britain, recalling his reign in 1919.
The gold "Lira" and it's lucky winner.
Celebrations such as this clearly show the positive characteristics of our ancestors, and through them help us understand ourselves. We are a culmination of our history. I would like to commend the Pan-Thracians for keeping this rich cultural tradition alive, and I was thankful to be a part of it.

Ο Πόντος στο BBC

BBC NEWS Παρασκευή 29 Ιανουαρίου 2010

Μουσική και πολιτική. Ελληνικό χρώμα στο προσκύνημα στην Τραπεζούντα

Η Οθωμανική Αυτοκρατορία ήταν πατρίδα πολλών εθνικοτήτων και θρησκειών , ένα πολιτιστικό μωσαϊκό που ήταν κατακερματισμένη από τον εθνικισμό και τον πόλεμο κατά τον 20ο αιώνα.

Αλλά ένα νέο πνεύμα της ανοχής μπορεί να αναδύονται στην σύγχρονη Τουρκία, έστω και αργά και ασταθώς, αναφέρει ο Thomas de Waal.

Για σχεδόν 90 χρόνια, το μοναστήρι της Σουμελά, που βρίσκεται σε μία χαράδρα στην ανατολική Τουρκία, ήταν ερείπιο.

Η λατρεία τελείωσε εδώ το 1923, όταν η Ελλάδα και η Τουρκία αντάλλαξαν τους χριστιανικούς και τους μουσουλμανικούς πληθυσμούς.

Όμως, κατά την τελευταία δεκαετία, οι Έλληνες προσκυνητές, αποκαλώντας τους εαυτούς τους τουρίστες, έχουν αρχίσει να επιστρέφουν εδώ για την ημέρα γιορτής της Παναγίας.

Τον περασμένο Αύγουστο ήμουν στο μοναστήρι, επισήμως μουσείο, και μια ελληνική Ορθόδοξη λειτουργία ήχησε και πάλι έξω από τους τοίχους του - αλλά διήρκεσε μόλις 30 δευτερόλεπτα.

Ένας μοναχός άρχισε να ψέλνει τη Λειτουργία πριν από την παρέμβαση της έφορου μουσείου η οποία διέλυσε την λειτουργία. Μία διαμάχη απείλησε να ξεσπάσει , η συγκέντρωση διαλύθηκε με αντεγκλήσεις και ομιλίες.

Παλιά πατρίδα

Ένα βήμα μπροστά, ένα βήμα πίσω. Η ιστορία της Σουμελά είναι μία βυζαντινή ιστορία που Τούρκοι, Έλληνες και Ρώσοι έχουν διάφορες φατρίες μεταξύ τους.
Το ιστορικό της είναι ότι η κυβέρνηση του Ισλαμικού Κόμματος (ΑΚ) αμφισβητεί δόγματα του σύγχρονου κοσμικού τουρκικού κράτους αναβιώνοντας μνήμες της πολυεθνικής Οθωμανικής εποχής.

Η νέα εξωτερική πολιτική των "μηδενικών προβλήματα με τους γείτονες" χτίζει γέφυρες με παλιούς εχθρούς, συμπεριλαμβανομένων των Αρμενίων και των Ελλήνων και έχει αποτελέσματα για τους Έλληνες πιστούς θαυμαστές του Ευξείνου Πόντου που θέλουν να επανεξετάσουν την παλιά πατρίδα που αποκαλούν Πόντο.

Τόσο οι Μαυροθαλασσίτες Τούρκοι όσο και οι Έλληνες Πόντιοι παίζουν ένα μέσο που αποκαλούν kemenje ή λύρα και στα αγγλικά μπορείτε να αποκαλέσετε την λύρα.
Είναι μικρό, ελαφρύ με τρεις χορδές, κατασκευασμένα από ξύλο κερασιάς, που παίζεται με τόξο και στέκεται στο γόνατο. Η μουσική της λύρας καθορίζει το ρυθμό για το χορούς, τους οποίους τόσο οι Έλληνες και οι Τούρκοι φαίνεται να γνωρίζουν ενστικτωδώς.
Δύο μουσικοί, ο ανθρωπολόγος Ν. Μιχαηλίδης και ο Adem Erdem, έφτιαξαν ένα άλμπουμ.

Το άλμπουμ καταγράφει στην ελληνική ποντιακή διάλεκτο τα τραγούδια και έχει γίνει τεράστια επιτυχία μεταξύ Ποντίων από τη Θεσσαλονίκη μέχρι την Τασκένδη. Αν και δεν είναι για πώληση στην Τουρκία, έχει αναπαραχθεί στην Τραπεζούντα με χιλιάδες πειρατικά αντίγραφα.

Ένα από τα μυστικά του μέρους αυτού της Τουρκίας είναι ότι δεκάδες χιλιάδες των μουσουλμάνων, των οποίων οι πρόγονοι ήταν κάποτε χριστιανοί, εξακολουθούν να μιλούν και να κατανοούν αυτήν την αρχαϊκή μορφή της ελληνικής γλώσσας.

Εορταστική φρενίτιδα

Η Τραπεζούντα είναι περισσότερο γνωστή στην αγγλική ως Τραπεζούντα, την πόλη του μυθιστορήματος της Rose Macaulay «Ο Πύργοι της Τραπεζούντας.
. Σήμερα η μαγευτική πόλη είναι ένα λειτουργικό τουρκικό λιμάνι της Μαύρης Θάλασσας.

Όμως, τον περασμένο Αύγουστο το παρελθόν της αναδείχθηκε και πάλι. Η ημέρα πριν από την ημέρα γιορτής της 15ης Αυγούστου, το ήμισυ της κοιλάδας φαινόταν να μιλάει ελληνικά.
Σε ένα τουρκικό πανηγύρι -γάμο είδαμε μία μεσήλικα ξανθιά γυναίκα με μια σειρά από μαργαριτάρια γύρω βήμα λαιμό ομαλά στο χορό. Αποδείχθηκε ότι ήταν καθηγητής της νομικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το επόμενο πρωί ανέβηκε στην κοιλάδα για να προσκυνήσει τη Σουμελά.

Ήταν μια μεθυστική ημέρα για καλοκαίρι. Από μια απόσταση θα μπορούσε να είναι ένα θιβετιανό μοναστήρι, μία κίτρινη κυψέλη ψηλά πάνω από το φαράγγι. Εκατοντάδες άνθρωποι μέχρι το δρόμο για το μονοστήρι.
Η ατμόσφαιρα ήταν τόσο ενθουσιασμένη και τεταμένη, με άγρυπνους Τούρκους αστυνομικούς σε κάθε γωνιά.

Έξω από την πύλη της μονής, ένας Έλληνας λυράρης έπαιζε και το πλήθος των χορευτών ήταν σε ένα εορταστικό παροξυσμό.
Η Σωτηρία Liliopoulos είχε έρθει από Earlwood, New South Wales της Αυστραλίας - ο πατέρας της, σήμερα 98 ετών, γεννήθηκε στην Maçka (Ματσούκα) και ήρθε εδώ ως ένα παιδί. Με μια προφορά που ήταν ανάμεσα στην ελληνική στην Αυστραλιανή, η Σωτηρία είπε, "Αυτή είναι η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής μου."

Αλλά η πολιτική βρυχάται στο παρασκήνιο.
Ένα πλούσιος μέλος του ρωσικού κοινοβουλίου, ελληνικής καταγωγής, ο Ιβάν Σαββίδης, ο οποίος είναι ο ηγέτης των Ποντίων, είχε ναυλώσει ένα πλοίο με Έλληνες από τη Ρωσία.
Οι εθνικιστικές τοπικές αρχές στην Τραπεζούντα ήταν νευρικές με τις προθέσεις του. Η ομάδα των Ελλήνων από τη Ρωσία ήταν ένα μείγμα από νέες γυναίκες με κίτρινα μπλουζάκια και καπελάκια του μπέιζμπολ με βυζαντινούς αετούς τους, και ένας γενειοφόρος άνδρας ντυμένος στα λευκά έφερε μία μεγάλη εικόνα, που οι Έλληνες σταμάτησαν να προσκυνήσουν και να φιλήσουν.

Ριζοσπάστες

Ο ίδιος ο πολιτικός, ο Ιβάν Σαββίδης, προσπαθούσε να πείσει έναν Έλληνα ιερέα για να ξεκινήσει λειτουργία.
Ο ιερέας άρχισε να ψέλνει, αλλά η έφορος μουσείου είχε διαταγές να σταματήσει κάθε θρησκευτική τελετή στην επικράτειά της. Έχει βγει έξω από περίπτερό της και φωνάζοντας στα τουρκικά, και προσπάθησε να αποσπάσει ένα αναμμένο κερί από το χέρι του Σαββίδη.
Η διχόνοια μεταξύ των Ελλήνων ήρθαν στην επιφάνεια. Ορισμένοι από αυτούς, ξεκίνησαν να ψέλνουν τον ελληνικό εθνικό ύμνο.

Φάνηκε να υπάρχουν μόνο δύο νικητές εδώ, η έφορος της Σουμελά και το μέλος της Ρωσικής Βουλής.
Ο Σαββίδης είπε ότι οι Έλληνες θα διαμαρτυρηθούν στις Βρυξέλλες, είπε ότι είχε ενημερωθεί το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών επί των σχεδίων του, αλλά παρέλειψε να αναφέρει αν είχε άδεια από την τουρκική κυβέρνηση.
Άλλοι Έλληνες - αυτοί που έχουν περάσει χρόνια ήσυχα με τη δημιουργία γεφυρών με τους ντόπιους – έφυγαν μακριά, θυμωμένοι με τον τρόπο που είχε καταλήξει η γιορτή.
Στο κάτω μέρος της κοιλάδας, η διάθεση μου ξανασηκωθεί. Η λύρα έπαιζε και ένα ζευγάρι χόρευε σε υπερβολικό ρυθμούς. Το πλήθος χειροκροτούσε.
Η μουσική είναι ασυγκράτητη και φέρνει τους ανθρώπους κοντά, ακόμη και όταν οι πολιτικοί δεν μπορούν να διαχειριστούν.

Ο Tom de Waal παρουσίασε τραγούδια της Τραπεζούντας για το BBC Radio 3 την Κυριακή 31 Ιανουαρίου. You can listen to it on Είναι ειδικός για τον Καύκασο στο Carnegie Endowment στην Ουάσιγκτον.
Μπορείτε να τα ακούσετε εδώ iPlayer. iPlayer.
Οι φωτογραφίες είναι από τον Ε. ΚωνστανςEleftherios Kostans, φωτογράφος στο Swarthmore College, Pennsylvania, ΗΠΑ.


μετάφραση στην ελληνική γλώσσα
Φάνης Μαλκίδης

Pontus- BBC

BBC NEWS Friday 29 January 2010

Music and politics colour Greek pilgrimage to Trebizond
The Ottoman empire was home to many nationalities and religions - a cultural mosaic that was splintered by nationalism and war in the 20th Century. But a new spirit of tolerance may be emerging in modern Turkey, albeit slowly and unsteadily, reports Thomas de Waal.

For almost 90 years, the monastery of Soumela, situated at eagle-height in a gorge in eastern Turkey, has been an echoing ruin.

Worship ended here in 1923 when modern Greece and Turkey exchanged their Christian and Muslim populations and the local Christian Greeks from this region left en masse.
Musicians lead a group of pilgrims up the path to the monastery
But in the last decade, Greek pilgrims, calling themselves tourists, have started coming back here on the old feast-day of the Virgin Mary.

Last August I was at the monastery, officially a state museum, as a Greek Orthodox service sounded out again outside its walls — but it lasted just 30 seconds.
A black-cassocked monk began to sing the liturgy in deep tones before a Turkish museum curator broke up the service. A fight threatened to break out. The gathering broke up in recriminations and grandstanding speeches.

Old homeland

One step forward, one step back. The story of the-service-that-wasn't at Soumela is a suitably Byzantine tale that takes in Turks, Greeks and Russians and plenty of different factions amongst them.
The background to it is that the government of the moderately Islamic AK Party is challenging tenets of the modern secular Turkish state and reviving memories of the multi-ethnic Ottoman era.
The new foreign policy of "zero problems with neighbours" is building bridges with old enemies, including Armenians and Greeks and that has been welcome for curious Black Sea Greeks who want to revisit the old homeland which they call the Pontus.
Musicians have led the way. Both the Black Sea Turks and the Pontic Greeks play an instrument they call the kemenje or lyra and in English you might call a lyre.
Adem Erdem, a Turk, has performed and recorded in Pontic Greek
It is small, light and three-stringed, made of cherry-wood, played with a bow and held against the knee. Its visceral music sets the rhythm for the round dances that both Greeks and Turks seem to know instinctively.

Two musicians in particular, the Greek anthropologist and lyre-player Nikos Mikhailides and Adem Erdem, a local Turkish player, have blazed a trail.
The album they recorded together in the Pontic Greek dialect has become a smash hit with Pontic Greeks from Thessaloniki to Tashkent. Although not on sale in Turkey, it has been a hit too in Trabzon in thousands of pirate copies.
One of the secrets of this part of Turkey is that tens of thousands of local Muslims, whose ancestors were once Christian, still speak and understand this archaic version of the Greek language.

Festive frenzy

Trabzon is more famous to English ears as Trebizond, the city of Rose Macaulay's novel The Towers of Trebizond.
Nowadays Macaulay's magical city is a functional Turkish Black Sea port. But last August its past stirred into life again. The day before the feast-day of 15 August, half the valley seemed to be talking Greek.
At a Turkish wedding feast we watched a middle-aged blonde woman with a string of pearls round her neck step smoothly into the dance. It turned out she was a professor of law at Athens University. We were the strangers here, not her.

The next morning we ascended the valley to Soumela.
It was a heady Alpine summer's day. From a distance it could be a Tibetan monastery, a yellowing beehive high above the gorge. Hundreds of people toiled up the path.
The atmosphere was both excited and tense, with watchful Turkish policemen at every corner. Outside the monastery gate, a Greek lyre-player with a fine set of pointed moustaches was whipping a crowd of dancers into a festive frenzy.
The beaming Sotiria Liliopoulos had come from Earlwood, New South Wales - her father, now aged 98, was born in Maçka and came here as a child. In an accent veering from Greek to Australian, Sotiria said, "This is the happiest day of my life."
But politics was humming in the background.

Greeks stopped to venerate the icon carried by a Russian priest
A wealthy member of the Russian parliament of Greek descent named Ivan Savvidi, who is making a pitch to be the leader of the Pontic Greek community, had chartered a ferry to ship Russian Greeks here across the Black Sea.
The nationalist local authorities in Trabzon were nervous of his intentions. When Savvidi's Russian party made it to the top of the path, they were an incongruous mix - there were attractive young women in yellow T-shirts and baseball caps with Byzantine eagles on them, and a bearded man dressed in white shirtsleeves and shades (a priest ordered to remove his cassock) carrying a large icon, which Greeks stopped to venerate and kiss.
Radicals

The politician himself waved to the crowd and persuaded a Greek priest to start a service.
The priest began to sing, but the Turkish museum curator had orders to stop any religious ceremony on her territory. She pushed out of her ticket booth into the crowd, shouting in Turkish, and tried to wrest a lighted candle out of Savvidi's hands.
Ivan Savvidi, in the yellow tie, is making a pitch to be the leader of the Pontic Greek community
Greek and Turkish television cameras whirred. The divides between the Greeks came to the surface. Some of them, the radicals, started a provocative rendition of the Greek national anthem. Others shushed them.
There seemed to be only two winners here, the Turkish curator and the Russian MP, both of whom had played heroes to the cameras.
Standing on a wall, Savvidi told the Greek crowd that the Turks had offended civilisation and he would complain in Brussels.

He said that he had informed the Russian foreign ministry of his plans, but failed to mention if he had permission from the Turkish government.
As Savvidi spoke, other Greeks - ones who have spent years quietly building bridges with the locals - were drifting away, angry at the way the feast day was being taken from them.
At the bottom of the valley, my mood lifted again. The lyra-musicians were performing and a couple were dancing in extravagant rhythms. The crowd clapped and whooped.
Music is irrepressible and it draws people together, even when the politicians cannot manage it.

Tom de Waal presented Songs of Trebizond on BBC Radio 3 on Sunday, 31 January. You can listen to it on iPlayer. He is a specialist on the Caucasus with the Carnegie Endowment in Washington.

Photos by Eleftherios Kostans, staff photographer at Swarthmore College, Pennsylvania, USA.