Τρίτη, 26 Μαΐου 2015

H Γενοκτονία ήταν Γυναικοκτονία και Παιδοκτονία.




Θ. Μαλκίδης

 
H Γενοκτονία ήταν Γυναικοκτονία και Παιδοκτονία.


Μέρος της ομιλίας του Θ. Μαλκίδη στις εκδηλώσεις μνήμης που οργάνωσαν ο Δήμος Αγρινίου και ο Σύλλογος Ποντίων Αιτωλοακαρνανίας “Δημήτρης Ψαθάς”


 
Ιδιαίτερη θέση στη Γενοκτονία κρατά η γυναίκα και το παιδί, που αποτέλεσαν αφενός συγκεκριμένο στόχο του προμελετημένου εγκλήματος, λόγω του ειδικού τους βάρους στην κοινωνία και την οικογένεια, αφετέρου ήταν αποδέκτες όλων των επιπτώσεων της Γενοκτονίας (χηρεία, προσφυγιά, βιασμός, ορφάνια κ.ά).Έτσι μέσα στη Γενοκτονία έχουμε και μια Γυναικοκτονία και μία Παιδοκτονία.

Με την στρατολόγηση, την εξορία, τα τάγματα εργασίας, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και άλλες μεθόδους, οι νεοτουρκικές και κεμαλικές ομάδες δολοφονούσαν τους άνδρες. Πίσω στις εστίες έμεναν ως στηρίγματα της οικογενειακής και κοινωνικής ζωής οι γυναίκες, έχοντας να προστατεύσουν παιδιά και ηλικιωμένους και να διατηρήσουν ένα ελάχιστο επίπεδο διαβίωσης-επιβίωσης. Η γυναίκα είναι η πηγή της ζωής, κάθε δολοφονία στερούσε από τον Ελληνισμό τη βιολογική του συνέχεια. Όπου δεν μπορούσε να γίνει αυτό, υπήρχε ο βιασμός και ο καρπός της αγάπης, του έρωτα, των πιο ωραίων ανθρώπινων συναισθημάτων, η μητρότητα και η οικογένεια, μετατρεπόταν σε ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη, σε εκτρώσεις στην Ελλάδα, σε παντοτινή υπενθύμιση του εγκλήματος. Παράλληλα υπήρχε ο βιασμός των εγκύων και μετέπειτα η δολοφονία μητέρας και εμβρύου, υπήρχε ο εγκλεισμός χιλιάδων γυναικών σε τουρκικά σπίτια. Άλλες γυναίκες αναγκάστηκαν να παραδώσουν στους αντάρτες τα βρέφη τους ώστε το κλάμα τους να μη τους προδώσει στους διώκτες τους.

Η εφαρμογή μιας πολιτικής μαζικής βίας ενάντια στις γυναίκες και τα παιδιά με τη βίαιη αρπαγή γυναικών και τον εγκλεισμό τους σε οικίες Τούρκων, το βίαιο εξισλαμισμό τους, τους μαζικούς βιασμούς και βίαιες εγκυμοσύνες, τη δολοφονία εγκύων γυναικών, τη βίαιη αρπαγή παιδιών, βρεφών από τις μητέρες τους, από τις οικογένειές τους και μεταφορά τους σε τουρκικές οικογένειες, αποτέλεσε ειδική παράμετρο του μαζικού εγκλήματος.

Τον Οκτώβριο του 1921 υπάρχουν στοιχεία για δέκα χιλιάδες γυναικόπαιδα, τα οποία «ευρίσκοντο στα όρη της Μπάφρας». Έχει ενδιαφέρον από κάθε άποψη η σύσταση από την Κοινωνία των Εθνών επιτροπής για τον εκτοπισμό γυναικών και παιδιών, η οποία εξέτασε τις βιαιότητες εναντίον του ελληνικού πληθυσμού. Η επιτροπή ανακάλυψε πλαστά έγγραφα τα οποία τα εμφάνιζαν ως μουσουλμανικού θρησκεύματος, ενώ ο Έλληνας εκπρόσωπος στην έκθεσή του ανέφερε ότι «300.000 γυναίκες και παιδιά εκτοπίστηκαν και κρατούνται».


Έτσι γυναίκες και παιδιά παρέμειναν στην Τουρκία ως βιαίως εξισλαμισμένοι άνθρωποι, που δεν απώλεσαν οριστικά την καταγωγή τους. Από τις αναρίθμητες γυναίκες και παιδιά που είχαν αναγκασθεί να εξισλαμισθούν σώθηκαν, περίπου 20.000 από τις επιτροπές που συγκροτήθηκαν για την ανεύρεση των αγνοουμένων και τον Ερυθρό Σταυρό. Παρά το γεγονός όμως της βίας εναντίον των γυναικών και των παιδιών, υπήρξαν περιπτώσεις, ιδιαίτερα στην Τουρκία, όπου η ταυτότητα και η καταγωγή επανεμφανίστηκε μετά από χρόνια. 
 
 
 Tο φαινόμενο όμως εμφανίστηκε και εμφανίζεται είναι ένα παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο τα γυναικόπαιδα διατήρησαν την ταυτότητά τους, ταυτότητα η οποία αποτυπώθηκε σε σχετικές εκδόσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό καθώς και σε κινηματογραφικές ταινίες.