Η καταστροφή της πατρίδας μας και η σιωπή των διανοουμένων (Συνέντευξη)

Θ. Μαλκίδης

Η καταστροφή της πατρίδας μας και η σιωπή των διανοουμένων (Συνέντευξη)

Σε αναλόγου δυσκολίας, απογοήτευσης και θλίψης περιόδου για την πατρίδα μας, ο λαός μας προσδοκούσε στους διανοούμενους, στην πνευματική του ηγεσία. Περίμενε να του ανοίξουν, συν Θεώ, το δρόμο, για να διεκδικήσει, να αγωνιστεί και να νικήσει. Το έπραξαν μεταξύ των άλλων ο Σικελιανός και ο Καζαντζάκης όταν δολοφονούνταν οι Έλληνες το 1921 στην Αμάσεια του Πόντου, το φώναξε με την ιδιαίτερη φωνή και πένα του ο Κωστής Παλαμάς το 1940 δίνοντας το έναυσμα… της αντίστασης που χαρακτηρίζει εδώ και αιώνες τους Έλληνες και τις Ελληνίδες, το ίδιο έκανε τρεις δεκαετίες σχεδόν αργότερα ο Γιώργος Σεφέρης.

Τότε που δεν σιώπησε για να γίνει αρεστός, τότε που “δεν μίλησε χωρίς να λέει τίποτα”, τότε που δεν επανέλαβε πληκτικά τις περιορισμένες λέξεις που χρησιμοποιούνται στον πολιτικό και τον πνευματικό λόγο. Αντιθέτως, γνωρίζοντας το βάρος της πνευματικής του παρουσίας, ξέροντας ότι ο λαός περιμένει από αυτόν και τον κάθε αληθινό διανούμενο να μιλήσει, έπραξε αυτό που του υπαγόρευε η συνείδησή του, το καθήκον του και το χρέος του έναντι της πατρίδας, του τόπου, όπως έγραφε. Και βεβαίως δεν σκέφτηκε το τι θα απωλέσει σε προσωπικό επίπεδο, ούτε εάν θα πάψει να είναι αρεστός, λέγοντας ανάμεσα στα άλλα:

«….μήνες τώρα, αισθάνομαι μέσα μου και γύρω μου, ολοένα πιο επιτακτικά το χρέος να πω ένα λόγο για τη σημερινή κατάστασή μας……Είναι μια κατάσταση υποχρεωτικής νάρκης όπου, όσες πνευματικές αξίες κατορθώσαμε να κρατήσουμε ζωντανές, με πόνους και με κόπους, πάνε κι’ αυτές να καταποντιστούν μέσα στα ελώδη στεκάμενα νερά. ….. η αρχή μπορεί να μοιάζει εύκολη, όμως η τραγωδία περιμένει, αναπότρεπτη, στο τέλος».

Και καταληκτικά, ο Σεφέρης όπως ο κάθε πραγματικός διανοούμενος (οφείλει να) λέει και πράττει τα παρακάτω σημείωνε τα εξής:

« Είμαι ένας άνθρωπος χωρίς κανένα απολύτως πολιτικό δεσμό, και, μπορώ να το πω, μιλώ χωρίς φόβο και χωρίς πάθος. Βλέπω μπροστά μου τον γκρεμό όπου μας οδηγεί η καταπίεση που κάλυψε τον τόπο. Αυτή η ανωμαλία πρέπει να σταματήσει. Είναι Εθνική επιταγή».

Σε αντίθεση με τα παραπάνω παραδείγματα όπου οι διανοούμενοι δεν σιώπησαν αλλά μπήκαν μπροστά στον αγώνα των Ελλήνων και των Ελληνίδων, με την πένα, το λόγο και την πράξη τους, διαπιστώνουμε με μεγάλη λύπη, τη σημερινή σιωπή των διανοουμένων.

Μοιραίοι και άβουλοι, που έγραφε ο συμπατριώτης μου ο Βάρναλης, που αφού δεν ντράπηκαν για τα ψέμματα που είπαν, ντράπηκαν για λογαριασμό τους τα ψέμματα, όπως σημειώνει ο Μενέλεος Λουντέμης.

Η πνευματική χρεοκοπία προϋπήρξε και συμβαδίζει πλέον και με την οικονομική. Βασικοί υπεύθυνοι, μαζί με τους ενόχους του πολιτικού προσωπικού, για τα “ ελώδη στεκάμενα νερά» είναι οι διανοούμενοι και η σιωπή τους….

Δείτε την συνέντευξη του Θ. Μαλκίδη στον Δ. Νατσιό στον τηλεοπτικό σταθμό 4Ε, για την καταστροφή της πατρίδας μας και τη  σιωπή των διανοουμένων .

Η Γενοκτονία των Ελλήνων.Θράκη, Μικρά Ασία, Πόντος

Θ. Μαλκίδης 

Η Γενοκτονία των Ελλήνων. Θράκη, Μικρά Ασία, Πόντος.


Πολλοί πλέον ερευνητές, πολιτικοί και διανοούμενοι γνωρίζουν για τα μαζικά εγκλήματα και ασχολούνται σε όλον τον πλανήτη  με το ζήτημα της Γενοκτονίας.  
 Η περίπτωση της Γενοκτονίας των Ελλήνων αποτελεί μία συμπύκνωση όλων των μεθόδων που ακολουθήθηκαν στην πορεία του ανθρώπου, αφού εμφανίστηκαν εξοντωτικές πορείες, τάγματα εργασίας, στρατόπεδα συγκέντρωσης, βιασμοί, μεταφορά γυναικών και παιδιών στην τουρκική ομάδα και μία σειρά από άλλα ζητήματα  που εμφανίζονται στην Σύμβαση του ΟΗΕ για την πρόληψη και την καταστολή του εγκλήματος της Γενοκτονίας. Άλλωστε ο πρώτος συστηματικός μελετητής της υπόθεσης της Γενοκτονίας, ο επιζήσας  του Ολοκαυτώματος Ραφαήλ Λέμκιν, θεμελίωσε τον όρο και τη Σύμβαση, πάνω στο μαζικό έγκλημα εναντίον των Ελλήνων (και βεβαίως των Αρμενίων και των Εβραίων).

Το βιβλίο αποτελεί έναν οδηγό για το μαζικό έγκλημα εναντίον των Ελλήνων, αναδεικνύοντάς το στην ολότητά του, στο σύνολό του, ερευνώντας τις διώξεις των Νεότουρκων και των Κεμαλικών, από τη Θράκη, μέχρι την κεντρική Μικρά Ασία και τον Πόντο.

Συνιστά  μία πυξίδα πορείας για την τεκμηρίωση της ιερής και μεγάλης υπόθεσης της Γενοκτονίας,  αντικρούοντας την προπαγάνδα  της Τουρκίας, προβάλλοντας το διεθνές πλαίσιο αναγνώρισης, ασχολείται όμως και με  την υπονόμευση, την άρνηση και την κατανάλωση που υφίσταται το ζήτημα εντός της Ελλάδας.  

Το βιβλίο για την Γενοκτονία των Ελλήνων, το οποίο έχει μεταφραστεί στη ρωσική, αρμενική, ισπανική, ρουμανική, ιταλική γλώσσα, προετοιμάζεται να εκδοθεί και σε άλλες τρεις γλώσσες, στοχεύοντας στη διεθνή κοινότητα και στη συζήτηση που έχει ξεκινήσει μέσα στους κόλπους της για την αναγνώριση των μαζικών εγκλημάτων.

Ο αλλόφωνος Ελληνισμός: οι Αρβανίτες της ανατολικής Θράκης

Θ. Μαλκίδης 

Ο αλλόφωνος Ελληνισμός: οι Αρβανίτες της ανατολικής Θράκης,  ανάμεσα στις Συμπληγάδες της άγνοιας και της προπαγάνδας


 Μέρος της ομιλίας  στο 5ο Πανελλήνιο Αντάμωμα Αρβανιτών Ζαλουφιωτών (Σάκκος Νέας Ορεστιάδας, Ιούλιος 2016) και απόσπασμα από την εισαγωγή του βιβλίου: “Αρβανίτες. Από την Ήπειρο στη Θράκη”,

1.Η Μνήμη και η ταυτότητα των Αρβανιτών της ανατολικής Θράκης


Είναι πολλές οι στιγμές που καταγράφει η πλούσια μυθολογία και ιστορία μας,όπου η μνήμη των προηγούμενων και των μελλοντικών ανθρώπων καθορίζουν τις πράξεις των παρόντων. Ηρωικές και κυρίως καθημερινές πρακτικές εξαρτώνται από το πως συμπεριφέρθηκαν στο παρελθόν οι πρόγονοι,αλλά και πως θα τους κρίνουν οι απόγονοι.
Στην πορεία αυτή της ζωής και της Ελληνικότητας,μετέχουν Έλληνες και Ελληνίδες από διαφορετικούς τόπους και γεωγραφικές προελεύσεις,με διαφορετικές τοπικές ταυτότητες και διαλέκτους που διατηρούν όμως όλοι και όλες την κοινή Ελληνική-Ρωμαίικη μνήμη.


Έλληνες και Ελληνίδες που με την πάροδο του χρόνου ως μοναδική επιλογή επιβίωσης,έγιναν Σλαβόφωνοι, 
Βλαχόφωνοι,,Τουρκόφωνοι,Αρβανιτόφωνοι κ.ά, και σε κρίσιμες στιγμές ένωσαν τις δυνάμεις τους για τη συνέχεια και την ελευθερία.
Επισημαίνοντας την αλλοφωνία των Ελλήνων,ως στοιχείο διαφορετικότητας και αποτελέσματος της μακραίωνης δου- λείας του ελληνικού χώρου,θα πρέπει να σταθούμε στην περίπτωση των Αρβανιτών της ανατολικής Θράκης,περίπτωση,η οποία όπως και  άλλες, αποτέλεσαν και αποτελούν σημαντικό στοιχείο της ταυτότητας και   της μνήμης των Ελλήνων και των Ελληνίδων που αλλοφώνησαν με την πάροδο του χρόνου.


Αυτών που ξεκίνησαν από την Κορυτσά και τη Μοσχόπολη,το Βιθκούκι,το Κιαφσέζ και έφτασαν μέχρι την Αδριανούπολη,το Ζαλούφι και τους άλλους τόπους της ανατολικής Θράκης.Αυτοί που βίωσαν τη Γενοκτονία στις αρχές του 20ου αιώνα και ακολούθησαν τον προσφυγικό δρόμο το 1922, στους οικισμούς του Έβρου, της Ροδόπης, της Δράμας, του Κιλκίς και των Σερρών, της Θεσσαλονίκης.




2. Η συνέχεια και το μέλλον


Η ανάδειξη της πορείας και της προσφοράς των αλλόφωνων Ελλήνων,των Αρβανιτών της ανατολικής Θράκης,έρχεται ως αποτέλεσμα της αγωνιώδους προσπάθειας ανθρώπων και σωματείων, και άλλων ατομικών ή συλλογικών υποκειμένων,που είδαν την Αρβανίτικη ταυτότητα να αλλοιώνεται στα πλαίσια της αλβανικής προπαγάνδας και παράλληλα να εξαφανίζεται με άκομψο τρόπο, ως αποτέλεσμα άλλων προτεραιοτήτων και άγνοιας του ελλαδικού κόσμου.
Είναι πολλές φορές οι περιπτώσεις στην μεν πρώτη,όπου η προπαγάνδα μπήκε ακόμη και στις οικίες των Αρβανιτών της Θράκης (του Έβρου κυρίως),ενώ στη δεύτερη έχουμε αναρίθμητες περιπτώσεις όπου απαγορευόταν η ομιλία της διαλέκτου των Αρβανιτών.Όπως άλλωστε συνέβη και σε άλλες περιπτώσεις Ελλήνων και Ελληνίδων που έγιναν Σλαβόφωνοι,Βλαχόφωνοι, Τουρκόφωνοι, κ.ά ή ακόμη ομιλούντων την Ποντιακή διάλεκτο!

Μία πολύ σοβαρή προσπάθεια άρσης της άγνοιας,της αδιαφορίας αλλά και της προπαγάνδας για τους Αρβανίτες της Θράκης έγινε στα πλαίσια των “Ανταμωμάτων” των Αρβανιτών που κατάγονται από το Ζαλούφι της ανατολικής Θράκης.

Στις συναντήσεις αυτές,όπου συμμετείχαν Αρβανίτες που κατάγονται από τα χωριά της ανατολικής Θράκης και κατοικούν σε όλην την Ελλάδα και το εξωτερικό,έγινε με έντονο τρόπο, λόγω της μεγάλης συμμετοχής και της θέλησης των οργα-νωτών και των συμμετεχόντων,αφενός η προβολή της πλούσιας Αρβανίτικης – Θρακικής - Ελληνικής παράδοσης, και αφετέρου η αποκαθήλωση της παραπληροφόρησης,της άγνοιας και της προπαγάνδας.



Για την προσπάθεια αυτή,να αναδειχθεί η Αρβανίτικη θέση στην ελληνικό κόσμο,οφείλουμε πολλά στις προηγούμενες γενιές που σε ιδιαίτερα δύσκολες συνθήκες κατόρθωσαν να διασώσουν την ιστορική μνήμη,δίνοντας τα βιολογικά εφόδια στους μετέπειτα Αρβανιτόφωνους Έλληνες και Ελληνίδες,για να αντιπαλέψουν τη λήθη και το ψεύδος,την αδιαφορία,την εχθρότητα,την προπαγάνδα και την ιστορική άγνοια.


Σήμερα,οι απόγονοι των διασωθέντων από τη Γενοκτονία που σχεδίασαν οι Νεότουρκοι και οι Κεμαλικοί,  Έλληνες Αρβανιτόφωνοι της ανατολικής Θράκης,αναλαμβάνουν την ευθύνη να αποκαταστήσουν το μεγάλο κενό από την ελληνική ιστορία και μνήμη και την αντίκρουση της προπαγάνδας.
Η προσπάθεια αυτή αποτελεί μία συμβολή στην ιστορική πορεία των Αρβανιτών της ανατολικής Θράκης,στην πλούσια διαδρομή μνήμης,αλλά κυρίως αποτελεί συμβολή στην προσπάθεια αποκατάστασης της αλλόφωνης πληθυσμιακής αυτής ομάδας του ελληνικού λαού.Προσπάθεια η οποία είναι διακριτή και επειδή έχει πλέον τα υποκείμενά της,τους ανιδιοτελείς  ανθρώπους,θα έχει και ουσιαστικά αποτελέσματα.

5ο Πανελλήνιο Αντάμωμα Ζαλουφιωτών Αρβανιτών

Μία πολύ σοβαρή προσπάθεια άρσης της άγνοιας, της αδιαφορίας αλλά και της προπαγάνδας για τους Αρβανίτες της Θράκης  έγινε και γίνεται  στα πλαίσια των “Ανταμωμάτων” των Αρβανιτών που κατάγονται από το Ζαλούφι της ανατολικής Θράκης . Φέτος το  5ο Πανελλήνιο Αντάμωμα Ζαλουφιωτών Αρβανιτών της Ανατολικής Θράκης  θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 3  Ιουλίου 2016,  ημέρα κατά την οποία εορτάζει η Παναγία η Αρβανίτισσα.

Το πρόγραμμα του Ανταμώματος το οποίο θα πραγματοποιήσει ο Πολιτιστικός Μορφωτικός Σύλλογος Σάκκου Νέας Ορεστιάδας σε συνδιοργάνωση με το Δήμο Νέας Ορεστιάδας και την Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας  & Θράκης   έχει ως εξής:

Την παραμονή της εορτής Σάββατο 2 Ιουλίου: Στις 19:00 θα τελεσθεί μέγας Πανηγυρικός εσπερινός για την εορτή της Παναγίας της Αρβανίτισσας 

Την Κυριώνυμη ημέρα της Πανηγύρεως Κυριακή 3 Ιουλίου : 07:00 π.μ. Όρθρος 08:30 π.μ. Πανηγυρική Θεία Λειτουργία Ιερουργούντος του Σεβασμιότατου Μητροπολίτου Διδυμοτείχου Ορεστιάδας και Σουφλίου κ.κ. Δαμασκηνού 
10:30 Δεξίωση στο χώρο του Πολιτιστικού Μορφωτικού Συλλόγου Σάκκου 

11:30 π.μ. Ημερίδα κατά την διάρκεια της οποίας ο Αρχιμανδρίτης Χρήστος Κυριαζόπουλος θα αναπτύξει το θέμα «Αναμνήσεις του χωριού μας μέσα από τις διηγήσεις των προγόνων μας» και 
ο Θεοφάνης Μαλκίδης  θα αναπτύξει το θέμα « Αρβανίτες οι αλλόφωνοι ΄Ελληνες»

 

Ρωμανία και Άγιος Ευγένιος. Ιούνιος 2016

Θ. Μαλκίδης

Ρωμανία και  Άγιος Ευγένιος.Ρωμανία- Θράκη- Ελλάδα. Ιούνιος 2016

Όταν έρχεσαι στον όμορφο αυτό χώρο, του Αγίου Ευγένιου και της Ρωμανίας, νιώθεις ότι ακουμπάς την Ορθοδοξία και τα πατρικά χώματα.      
Εκεί δηλαδή όπου είναι οι Άγιοι μας, οι Ήρωες μας, οι Πρόγονοί μας. Νιώθεις ότι έρχεσαι σε ένα χώρο δικό σου, όπου ο πατέρας σου είναι ο Άγιος Ευγένιος και η εκκλησία του είναι ο οίκος σου. 
Στον ψαλμό του Αγίου Ευγένιου περιγράφεται αυτή η πολύ όμορφη σχέση της ορθοδοξίας με την πορεία του λαού μας. Τραπεζούντα, κάλλος,  μνήμη, μάρτυρας, Ευγένιος. Εκπληκτικές λέξεις, που η κάθε μία κρύβει τον πλούτο της ιστορικής μας διαδρομής και της Ορθοδοξίας, της Ρωμηοσύνης και του Ελληνισμού. Πόντος, Ρωμανία, Τραπεζούντα, μνημόσυνο, μνήμη, δηλαδή α-λήθεια, μαρτυρώ, καλό γένος, Ευγένιος.

Από αυτά εμπνεύστηκαν και συνεχίζουν να εμπνέονται πολλοί, χιλιάδες άνθρωποι για να φτιάξουν θαυμάσιες εκκλησίες. Nαούς στο σχήμα του ουρανού όπως  γράφει ο Ελύτης,    ωραίες εικόνες όπως αυτή του Αγίου Ευγενίου του   αείμνηστου συμπατριώτη μας Έλληνα- Πόντιου εκ Ρωσίας Νίκου Μαστορόπουλου, ωραίες πόλεις όπως η σχεδιαζόμενη Ρωμανία- ο Πλάτωνας έλεγε ότι οι πόλεις έχουν τα πρότυπά τους στον ουρανό- και γράμματα όπως έλεγε ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός.

Δυστυχώς αντί για τα παραπάνω όμορφα της Φιλοκαλίας, ο λαός μας, πλην εξαιρέσεων, πίστεψε  σε άλλες “αξίες”, και τώρα  δεν έχει από  που  να κρατηθεί. Από που  άραγε να αντλήσουν τώρα δύναμη οι Έλληνες και οι Ελληνίδες;

Η μόνη διέξοδος από το σημερινό αδιέξοδο είναι η πίστη μας, οι ιδέες και τα οράματα, οι πράξεις και οι αγώνες, όπως αυτοί για τον Άγιο Ευγένιο και τη Ρωμανία. Μπορούμε να κρατηθούμε από τους Αγίους μας και τους Ήρωές μας, τους Προγόνους μας, οι οποίοι μαρτύρησαν και θυσιάστηκαν και δίνουν το αίμα τους κάθε μέρα, ξανά και ξανά. Από τον Άγιο Ευγένιο και τους συναθλητές του, τον Άγιο Κανίδιο, τον Άγιο Ακύλα, τον Άγιο Ουαλεριανό, μέχρι τους ανιδιοτελείς Ανθρώπους που πονούν για την Ελλάδα. Για τις ψυχές των προγόνων μας και τις ζωές των απογόνων μας, για την  Ρωμανία, τον Πόντο, τον Ελληνισμό, για την Ανάσταση της  κατεχόμενης πατρίδας μας.

Εάν,στο ζήτημα της Γενοκτονίας,είχαμε μαζί μας την Ελλάδα......

Θ. Μαλκίδης

Αν,στο ζήτημα της Γενοκτονίας,είχαμε μαζί μας την Ελλάδα.....

Μέρος της ομιλίας στην εκδήλωση μνήμης που οργάνωσε ο Μορφωτικός Όμιλος Ποντίων Μεσημερίου "Αργοναύτες".


Έχουμε αναρωτηθεί πολλές φορές, πως θα ήταν οι εξελίξεις στο ζήτημα της Γενοκτονίας αν είχαμε μαζί μας την Ελλάδα. Αν αντί για υπονόμευση, είχαμε μαζί μας ένα σοβαρό κράτος που θα υπεράσπιζε την ιερή, σπουδαία και μεγάλη αυτή υπόθεση, εντός και εκτός της χώρας. Που θα αναδείκνυε τις πτυχές ενός μαζικού εγκλήματος σε όλες του τις διαστάσεις και σε όλο το φάσμα της πολιτικής. Που θα δημιουργούσε το πλαίσιο διεκδίκησης με ιστορικές, διπλωματικές, πολιτικές και κυρίως ηθικές αναφορές, στην Ελλάδα και το εξωτερικό. 
Που θα μιλούσε και θα έπραττε για ένα ζήτημα που καθόρισε τη συνέχεια του ελληνικού λαού στον Πόντο, στην Ιωνία, στη Θράκη, στην Καππαδοκία, αλλά καθόρισε και τη συνέχεια της ανθρωπότητας. Δηλαδή αν τιμωρούνταν ο Κεμάλ δε θα είχαμε την επανάληψη των εγκλημάτων του από το μαθητή του τον Χίτλερ.
Η προκλητική  απουσία  της Ελλάδας από την υπόθεση της Γενοκτονίας, γίνεται μεγαλύτερη αν αναλογιστούμε τη στάση της Αρμενίας  στην αντίστοιχη σοβαρή περίπτωση της Γενοκτονίας των Αρμενίων. Το είδαμε ακόμη και στην πρόσφατη απόφαση από το Γερμανικό Ομοσπονδιακό Κοινοβούλιο.  Θλίψη και απογοήτευση γεννώνται όταν κάνεις τις συγκρίσεις. 

Ωστόσο  είναι σπουδαίο και ισχυρό κίνητρο να εργάζεσαι ανιδιοτελώς, έχοντας να παλέψεις με βασικό δεδομένο την απουσία της Ελλάδας. Άλλωστε ό,τι πετύχαμε έγινε από εμάς, έχοντας απούσα την Ελλάδα και παρούσα μόνο στην υπονόμευση και την άρνηση. Μας φτάνει ότι έχουμε  μαζί μας  το Θεό και τις ψυχές των δολοφονημένων προγόνων μας και αυτά   αρκούν για τη Νίκη!

Το Κιλκίς να τιμήσει τον Τάσο Σταφυλίδη και τον Κώστα Φραγγίδη

Θ. Μαλκίδης 

Το  Κιλκίς να τιμήσει τον Τάσο Σταφυλίδη και τον Κώστα Φραγγίδη, τους πρωτεργάτες της αναγνώρισης της Γενοκτονίας από το Σουηδικό Κοινοβούλιο

Μέρος της ομιλίας στις εκδηλώσεις του Πολιτιστικού Συλλόγου Ευκαρπίας Κιλκίς

Η αναγνώριση από το Σουηδικό Κοινοβούλιο, της δολοφονίας των προγόνων μας, ως Γενοκτονία το 2010, ήταν μία ιστορική στιγμή του αγώνα μας. 

Στον αγώνα  αυτό κυρίαρχη θέση κράτησε ο Κώστας Φραγγίδης, ως πρόεδρος του Εύξεινου Πόντου Στοκχόλμης μαζί με τον βουλευτή  Τάσο Σταφυλίδη, ενώ  μεγάλη συμβολή έχουν οι βουλευτές Hans  Linde και η κουρδικής καταγωγής Gulan Avci, η οποία έδωσε και την καθοριστική τελική ψήφο. 

Διατηρώ τις καλύτερες αναμνήσεις από την εξαιρετικής σημασίας πρώτη συνάντηση και εκδήλωση Ελλήνων, Αρμενίων και Ασσυρίων στη Στοκχόλμη, λίγους μήνες πριν την ψηφοφορία του Μαρτίου του 2010. Εκεί μαζί με τον Αρμένιο Vahagn Avedian και τον Ασσύριο Sabri Atman μίλησα για το ζήτημα της Γενοκτονίας. 

Τότε ο Κώστας Φραγγίδης μιλώντας για τη Γενοκτονία και διανέμοντας το βιβλίο μου στην αγγλική γλώσσα για τη Γενοκτονία, έκδοση του Εύξεινου Πόντου Στοκχόλμης, τόνισε ότι η αναγνώριση είναι πολύ κοντά. Δικαιώθηκε όπως δικαιώνεται κάθε πραγματικός αγωνιστής και αληθινός άνθρωπος. Είχε προηγηθεί η ερώτηση του Τάσου Σταφυλίδη προς τον υπουργό εξωτερικών της Σουηδίας ζητώντας την αναγνώριση της Γενοκτονίας 

Η συμβολή για την ιστορικής σημασίας απόφαση της Βουλής της Σουηδίας των δύο Ελλήνων, των καταγόμενων από την περιοχή του  Κιλκίς, του Κώστα Φραγγίδη και του Τάσου Σταφυλίδη, είναι καθοριστική για τους γνωρίζοντες. Είναι σπουδαία γιατί η βουλή της Σουηδίας έγινε οδηγός και για άλλες αναγνωρίσεις που ήρθαν και για άλλες που θα έρθουν. 

Η πρότασή μου για απονομή τιμής στους Τάσο Σταφυλίδη και Κώστα Φραγγίδη, είναι η στοιχειώδη πράξη  που πρέπει να κάνει η αυτοδιοοίκηση, οι σύλλογοι και τα σωματεία του Κιλκίς. Αποδίδει στην ιστορία τους πρωτεργάτες μίας σπουδαίας πράξης, τιμά στα πρόσωπά τους, τους προγόνους μας, για τους οποίους και αγωνίζονται. 

Από την πλευρά μου οφείλω να ευχαριστήσω τον Τάσο Σταφυλίδη και  τον  Κώστα Φραγγίδη για την  ηθική τους πράξη, για την ανιδιοτελή τους προσπάθεια, για τη φιλία τους και για την εκτίμησή τους. Ο Πόντος, ο Ελληνισμός, οι ψυχές των προγόνων μας, τους οφείλουν πολλά. 

Άγιος Ευγένιος Τραπεζούντας και Ρωμανίας

Θ. Μαλκίδης 

Άγιος Ευγένιος Τραπεζούντας και Ρωμανίας 

Ο Άγιος Ευγένιος στην Τραπεζούντα ως πολιούχος της αλλά και σε ολόκληρο τον Πόντο, τη Ρωμανίας, τιμούνταν δύο φορές κάθε έτος. Η πρώτη ήταν η 21η Ιανουαρίου, η ημέρα δηλαδή που μαρτύρησε, μαζί με τους συναθλητές του Ουαλλεριανό, Κάνδιδο και Ακύλα. 

Η δεύτερη ήταν στις 24 Ιουνίου, όταν τιμούνταν η ημέρα γέννησής του, όταν συγκεντρωνόταν στην πρωτεύουσα του Πόντου, Έλληνες και Ελληνίδες και πολλοί άλλοι λαοί από όλη την περιοχή. 

Ο ελληνικός πολιτισμός, η Ορθοδοξία, ο Πόντος, η Ρωμανία της φιλοκαλίας, πανηγύριζε τον Άγιο Ευγένιο, μέχρι που ο πολιτισμός και η Ορθοδοξία συνάντησαν τη βαρβαρότητα και η φιλοκαλία την καταστροφή, η ζωή την ιδεολογία του θανάτου και ο Άγιος Ευγένιος, έμεινε μόνος του στην Τραπεζούντα της Ρωμανίας... 

Αυτά μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1990, όταν ο Άγιος Ευγένιος ξαναέγινε σύμβολο στον τόπο που κατέφυγαν πολλοί διασωθέντες της Γενοκτονίας, της βαρβαρότητας και ειδικότερα στη Θράκη και τη νέα πόλη, τη Ρωμανία. 



Στην εορτή του Αγίου Ευγενίου, το καλοκαίρι του 1995 βρεθήκαμε σε μία ιστορική στιγμή όταν εδώ δίπλα στην αρχαία Μαρώνεια, θεμελιώθηκε η εκκλησία του Αγίου Ευγενίου και ξεκίνησε η υλοποίηση της ιδέας του Μιχ. Χαραλαμπίδη για την οικοδόμηση της Ρωμανίας. Μετά ήρθε η σημαντική πρωτοβουλία, ιστορική μπορεί να χαρακτηριστεί, των 204 τότε μελών του Ελληνικού Κοινοβουλίου που υπέγραψαν την πρόταση νόμου για τη δημιουργία του οργανισμού για την υλοποίηση του εγχειρήματος, εγχείρημα όμως το οποίο υπονομεύτηκε από μηχανισμούς που οδήγησαν τον Ελληνισμό στην πνευματική και οικονομική χρεοκοπία. Αρκετοί από τους υπονομευτές, υπάλληλοι του κράτους που έφτασε ακόμη και στην άρνηση της Γενοκτονίας, παραμένουν και σήμερα ενεργοί στην παρά φύσιν αυτή υπηρεσία.......

Σήμερα με τη βοήθεια του Αγίου Ευγενίου βρισκόμαστε μπροστά σε μία σχεδόν ολοκληρωμένη εκκλησία, όχι όμως και σε μία πόλη -πρότυπο για την πατρίδα μας, η οποία έχει καταστραφεί από το μπετόν και τώρα ξανακαστρέφεται από την κρίση, τον πνευματικό μαρασμό και την πτώχευση.

Η ολοκλήρωση του ναού και η έναρξη εργασιών της Ρωμανίας, θα πρέπει να είναι η υπόσχεση στον άγιο Ευγένιο, στις ψυχές των ανθρώπων μας που χάθηκαν στη Γενοκτονία, που χαίρονται όμως γιατί τους θυμόμαστε, στους Έλληνες και στις Ελληνίδες, που θέλουν να ξανανιώσουν την Ελληνικότητα, ως ευγενική έκφραση βίου και όχι ως ζούγκλα. 

Οι άνθρωποι που βρίσκονται στη Ρωμανία και τον Άγιο Ευγένιο και πολλοί άλλοι που έχουμε τη σκέψη τους μαζί μας, είναι αυτοί που συνεχίζουν τη ιστορική και διαρκή σχέση εκκλησίας και λαού, λαού και εκκλησίας. Αυτοί που αγωνίζονται για τη Ρωμανία και τον πολιούχο της Άγιο Ευγένιο, για να ξανακάνουν την Ελλάδα, Ελλάδα. 
Σήμερα οφείλουμε, για πολλούς και εύλογους λόγους, να παρακαλέσουμε τον Άγιο Ευγένιο, παραφράζοντας τα λόγια του ιερέα από το Σοχούμι, την αρχαία Διοσκούρια, όταν πρόσφυγας αντίκρισε το 1919 τις ελληνικές ακτές- το αναφέρει ο Καζαντζάκης στο “ταξίδι τον Καύκασο”: 
«Άγιε Ευγένιε βοήθησέ μας να κάνουμε τις πέτρες και τα ξύλα, εκκλησιές και σχολειά».

Θράκη:Για ένα νέο ιστορικό και πολιτικό αλφάβητο

Θ. Μαλκίδης 

Θράκη:Για ένα νέο ιστορικό και πολιτικό αλφάβητο

Κάθε νέα συνεισφορά, κάθε κείμενο και βιβλίο, προσπάθεια και  αναφορά, στην ιδιαίτερη μας πατρίδα, τη Θράκη, είναι μία ψηφίδα που  σχηματίζει  ξανά το μεγάλο και πλούσιο ψηφιδωτό που καταστράφηκε το 1922. Το ψηφιδωτό το οποίο προσπαθούν θεσμοί, πρόσωπα, σύλλογοι να συνθέσουν ξανά, για να επανέλθει η μνήμη,  για να δημιουργηθεί ένα νέο ιστορικό και πολιτικό αλφάβητο που  τόσο στερήθηκε η Θράκη και το έχει τόσο ανάγκη. 

Κάθε κείμενο για τη Θράκη, μετά από χρόνια στο παρασκήνιο, μετά από την απουσία από την επίσημη πολιτική παιδεία και ιστορία, φέρνει στο πεδίο της σκέψης μας την καταγωγή μας, την κληρονομιά μας, την ταυτότητά μας, τα αιτήματά μας για το μέλλον. Ανάπτυξη και αντίσταση στον τουρκικό εθνικισμό, ανάδειξη της ιστορικής και πολιτικής μας παιδείας.

Κάθε νέα συγκροτημένη αναφορά στην ιδιαίτερη πατρίδα μας τη Θράκη είναι καθοριστική,  αφού μέσα από ένα πολιτικό και ιστορικό αλφάβητο, μέσα από ένα κατεργασμένο λόγο και κυρίως πράξη, μπορούμε  από το χώρο των συναισθημάτων και της συγκινησιακής φόρτισης, του χορού και του τραγουδιού ως αποκλειστικού τρόπου προσέγγισης της Θράκης και των άλλων πατρίδων της καθ΄ ημάς Ανατολής, να περάσουμε στη δυναμική, παραγωγική, ζωντανή και δημιουργική μνήμη. Είναι  χρέος μας σήμερα να συνεχίσουμε και να αναδείξουμε τη Θρακική αυτογνωσία, για την ανάκτηση της μνήμης, για την αλήθεια, δηλαδή τη μη λήθη.

Με αφορμή το 8ο Πανθρακικό Αντάμωμα που θα γίνει στον Απαλό Αλεξανδρούπολης στις 24, 25 και 26 Ιουνίου 2016,  ο Λαογραφικός Πολιτιστικός Σύλλογος Απαλού Αλεξανδρούπολης "Ο ΦΑΡΟΣ", ανέλαβε την πρωτοβουλία για να εκδώσει το βιβλίο- πρόταση του Θ. Μαλκίδη, για ένα νέο ιστορικό και πολιτικό αλφάβητο για τη Θράκη. 

Είναι μία πρόταση αυτογνωσίας και αυτοσεβασμού της Θρακικής ταυτότητας,  μία πρωτοβουλία συμπόρευσης της  ιστορίας με  το μέλλον της Θράκης. 

Πρόσκοποι και Γενοκτονία στο Αϊδίνιο,στα Σώκια και την Κάτω Παναγιά της Μικράς Ασίας

Θ. Μαλκίδης 

Πρόσκοποι  και Γενοκτονία στο  Αϊδίνιο, στα Σώκια και την  Κάτω Παναγιά της Μικράς Ασίας

 Η Γενοκτονία των Ελλήνων, αποτελεί μία από πιο τις θλιβερές στιγμές της σύγχρονης ελληνικής και παγκόσμιας ιστορίας. Μία από τις τραγικές για τον ανθρώπινο βίο περίοδο, όπου η ανθρώπινη ζωή έχασε κάθε αξία και εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι απώλεσαν ό,τι πολυτιμότερο είχαν. Ανάμεσα στους χιλιάδες Έλληνες που δολοφονήθηκαν δολοφονήθηκαν και πρόσκοποι, οι οποίοι συντέλεσαν οι σημαντικά στην παρουσία του Ελληνισμού, όπως στο Αιδίνιο, στα Σώκια και  την Κάτω Παναγιά. 

Έτσι  το οργανωμένο σχέδιο των δασκάλων του φασισμού  Νεότουρκων και των Κεμαλικών, υλοποιήθηκε σε ένα ιστορικό χώρο των Ελλήνων της Ιωνίας.  Εκεί τακτικός στρατός και άτακτοι (τσέτες) δολοφόνησαν δύο χιλιάδες Έλληνες της πόλης, αφήνοντας πίσω τους την ολοκληρωτική καταστροφή. Δολοφονίες, λεηλασίες, βιασμοί, καταστροφή κάθε ελληνικής πολιτισμικής παρουσία

Ειδικότερα οι πρόσκοποι του Αϊδίνιου είχαν δημιουργήσει δύο προσκοπικές ομάδες, οι οποίες απέμειναν στην πόλη για να υπερασπίσουν τους Έλληνες. Οι πρόσκοποι του Αϊδινίου δολοφονήθηκαν όλοι, μετά από φρικτά βασανιστήρια.

Ανάμεσά στους δολοφόνους και ο αρχηγός των Τούρκων προσκόπων και μετέπειτα πρωθυπουργός στα Σεπτεμβριανά του 1955 όταν εξαφανίστηκε ο Ελληνισμός της Κωνσταντινούπολης, Αντνάν Μεντερές!Τον Νίκο Αυγερίδη του έβγαλαν τα μάτια, τον Φιλοκτήτη Αργυράκη τον έγδαραν, τον 19χρονο Μίνωα Βεϊνόγλου τον αποκεφάλισαν με σκουριασμένο μαχαίρι, τους λοιπούς τους λόγχισαν και τους κατακρεούργησαν. 

Αυτό ήταν το τέλος των 31 νέων προσκόπων που δολοφονήθηκαν από τους νεότουρκους και τους Κεμαλικούς τον Ιούνιο του 1919 στο Αϊδίνιο, ενώ αντίστοιχα εγκλήματα εναντίον νέων ανθρώπων έγιναν  το 1921 στα Σώκια και το 1922 στην Κάτω Παναγιά. 

Ως ένδειξη τιμής προς τους νέους αυτούς ανθρώπους, προσκοπικές ομάδες μπορούν να αναλάβουν σχετικές πρωτοβουλίες, αφιερώνοντας κάθε Ιούνιο εκδηλώσεις ανάδειξης του συγκεκριμένου τραγικού συμβάντος.

 Επίσης, προσκοπικά τμήματα μπορούν να λάβουν ονόματα προσκόπων- θυμάτων της γενοκτονίας για να θυμίζουν στις επόμενες γενιές, τους σημαντικούς αυτούς ανθρώπους, οι οποίοι σε νεαρή ηλικία έχασαν τη ζωή τους, ενώ εκδηλώσεις ονοματοδοσίας μπορούν να πραγματοποιήσουν προσφυγικοί Δήμοι.

Από την ταινία "Πολίτικη Κουζίνα" η αναφορά για τη σφαγή των προσκόπων στο Αϊδίνιο.

Εθνικό Μουσείο Γενοκτονίας

Θ. Μαλκίδης 

Εθνικό Μουσείο- Ινστιτούτο Γενοκτονίας 

Απόσπασμα της ομιλίας στην εκδήλωση Μνήμης που έγινε από την Ιερά Μητρόπολη Κασσανδρείας και τον Ιερό Ναό Γεννήσεως της Θεοτόκου  στην Καρδία Χαλκιδικής.

Είναι γεγονός ότι δεν υπάρχει Εθνικό Mουσείο- Ινστιτούτο για τη Γενοκτονία, δεν υπάρχει μουσείο για τον προσφυγικό Ελληνισμό, για ένα μέρος του  ελληνικού έθνους, στο οποίο έζησε για χιλιάδες χρόνια στη Μικρά Ασία, στην Καππαδοκία, στον Πόντο, στην ενιαία Θράκη.  
Δεν υπάρχει ο τόπος για την έρευνα, την παράθεση στοιχείων και τη διεθνή τεκμηρίωση, για τους Έλληνες και της Ελληνίδες, που δολοφονήθηκαν κατά τη διάρκεια της Γενοκτονίας. Μία Γενοκτονία από το φασιστικό καθεστώς των Νεότουρκων και των Κεμαλικών, δασκάλων του Χίτλερ,  η οποία στοίχισε τη ζωή σε πάνω 1.000.000 ανθρώπους, Γενοκτονία η οποία απουσιάζει από την πολιτική, ιστορική, διανοητική και διπλωματική ελλαδική αντζέντα. Την ίδια στιγμή λαοί που έχουν υποστεί Γενοκτονία  δημιουργούν Εθνικά Μουσεία και Ινστιτούτα (Ερεβάν, Τελ- Αβίβ, κλπ) με διεθνείς αναφορές που παράγουν και τεκμηριώνουν και βεβαίως έχουν συνεχή θετικά αποτελέσματα.



Στην Ελλάδα, με εξαιρέσεις τις εξαιρετικές και φιλότιμες προσπάθειες προσφυγικών σωματείων και άλλων φορέων, που  διέσωσαν ένα μεγάλο μέρος της πορείας  του προσφυγικού Ελληνισμού, η ελλαδική πολιτεία δεν έδειξε κανένα απολύτως ενδιαφέρον για τη συγκρότηση  του εθνικού μουσείου και ινστιτούτου για τον Ελληνισμό της καθ΄ ημάς Ανατολής, για τη Γενοκτονία των προγόνων μας. Αντιθέτως με προκλητικό τρόπο την υπονομεύει και την αρνείται!

Μπροστά σ΄αυτήν την  απουσία και την ολιγωρία, στην εχθρότητητα και την αδιαφορία, στην υπονόμευση και την άρνηση, πρέπει να  απαντήσουν οι πρόσφυγες, οι διασωθέντες του μαζικού εγκλήματος. Το  εθνικό μουσείο και ινστιτούτο για τη Γενοκτονία, ας είναι μία από τις διεκδικήσεις των Ελλήνων και των Ελληνίδων σήμερα. 
Πιστεύουμε ότι  μπροστά στην καταιγίδα της επίσημης 
α-παιδείας, της υπονόμευσης, της άρνησης,  της λήθης, του φτωχού και ακατέργαστου πολιτικού και διανοητικού λόγου, είναι πέρα για πέρα  αυτονόητη η αναγκαιότητα  δημιουργίας του! 

Ημέρα Μνήμης των διώξεων των Ελλήνων της πρώην Σοβιετικής Ένωσης

Θ. Μαλκίδης

Ημέρα Μνήμης των διώξεων των Ελλήνων της πρώην Σοβιετικής Ένωσης: Από τα Τάγματα εργασίας στα Γκουλάγκ.

Ένας από τους μεγαλύτερους σύγχρονους Ρώσους συγγραφείς, ο Αλεξάντερ Σολτσενίτσιν, στο έργο του “Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ”, αναφέρεται στους συγκρατούμενούς του Έλληνες, που υπέστησαν τις διώξεις του σταλινικού καθεστώτος. Έλληνες οι οποίοι μέσα σε λίγα χρόνια, αφού βίωσαν τις διώξεις στα τάγματα εργασίας των Νεότουρκων και των Κεμαλικών, περνώντας στην πρώην Σοβιετική Ένωση βίωσαν και τις διώξεις στη προπολεμική και τη μεταπολεμική σταλινική περίοδο.

Οι μαζικές διώξεις εντείνονται στα τέλη του 1936 και κορυφώνονται το 1937 και 1938. Με κριτήριο την εθνική ταυτότητα και με πρόσχημα ενίοτε την κομματική αφοσίωση εξαπολύονται εκκαθαρίσεις εναντίον των Ελλήνων. Οι διωγμοί για τους Έλληνες παίρνουν διαστάσεις γενοκτονίας. Χιλιάδες Έλληνες εκτελούνται με την κατηγορία του «εχθρού του λαού» και ολόκληρη η ελληνική ηγεσία και η πλειοψηφία των ενήλικων Ελλήνων συνελήφθη και εξοντώθηκε. Μεγαλύτερη βιαιότητα από το καθεστώς εντοπίζεται στη νότια Ρωσία, ενώ πραγματοποιήθηκαν τέσσερα διαδοχικά κύματα μαζικών διώξεων ( Οκτώβριος 1937, Φεβρουάριος και Ιούλιος 1938 και Φεβρουάριος του 1939). Πρέπει να σημειωθεί ότι το 1937 εκδόθηκε διαταγή με την οποία επιτρεπόταν η σύλληψη ως όμηρων των συγγενών των κατηγορούμενων αλλά και η σύλληψη παιδιών έως 12 ετών και την καταδίκη τους ακόμα και με τις βαρύτερες ποινές, με απώτερο σκοπό τη διευκόλυνση της εξόντωσης των παιδιών των «εχθρών του λαού». Τα παιδιά που συλλαμβάνονταν αναγκάζονταν να αλλάξουν το όνομα τους αρνούμενα τους κατάδικους γονείς τους. Η γενοκτονία συνεχίστηκε με την εκτέλεση χιλιάδων Ελλήνων ή με την εξορία τους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης της Σιβηρίας.

Ταυτόχρονα απαγορεύεται η λειτουργία όλων των ελληνικών ιδρυμάτων και θεσμών με πρώτες τις σχολικές μονάδες. Οι διώξεις έφτασαν σε τέτοιο βαθμό ώστε κινδύνευσε ο πλήρης αφανισμός του Ελληνισμού, με άμεσο αποτέλεσμα της πολιτικής αυτής που συνδυάσθηκε με πιέσεις για εγκατάλειψη της ΕΣΣΔ από τις αρχές ήταν η δημιουργία ενός πολύ μεγάλου μεταναστευτικού κινήματος προς την Ελλάδα.

Ένα νέο κύμα εκτοπίσεων των Ελλήνων άρχισε με την έναρξη αλλά και μετά το τέλος του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου αφού ολόκληροι λαοί, μεταξύ των οποίων και ο ελληνικός, θεωρήθηκαν ύποπτοι για προδοσία και ως συνεργάτες των Ναζί εισβολέων. 

Ο ιατρός Πολυχρόνης Μπουμπουρίδης από το Σοχούμι, την αρχαία Διοσκούρια,  γράφει στο βιβλίο του για την "Ελληνική Επιχείρηση του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως της πρώην Ε.Σ.Σ.Δ.":  «Στις 13 με 14 Ιουνίου 1949, στις 9 η ώρα τη νύχτα, χτύπησαν οι άνθρωποι της ΕΝ ΓΚΑ ΒΕ ΝΤΕ. Εξοριζόμαστε σε μακρινές περιοχές της Σοβιετικής Ένωσης. Στην ερώτηση μας για ποιο λόγο, δεν μας απάντησαν. Βούιζε η πόλη, ούρλιαζαν τα σκυλιά. Στις πόρτες των Ποντίων περίμεναν τα φορτηγά αυτοκίνητα να τους πάρουν. Έκλαιγαν τα παιδιά και οι μανάδες. Έκλαιγαν οι γείτονες που τους έδιωχναν να μη μας βοηθήσουν».

Όσοι επέζησαν εκδιώχθηκαν προς την ασιατική Σοβιετική Ένωση, στις περιοχές του Ουζμπεκιστάν, του Καζακστάν και στη Νότια Σιβηρία. Οι Έλληνες των παράλιων περιοχών εκτοπίστηκαν προς την ενδοχώρα και τις κατοικίες τους κατέλαβαν οι γηγενείς πληθυσμοί των δημοκρατιών. Οι Έλληνες που χάθηκαν αυτό το διάστημα υπολογίζονται σε πάνω από 47.000. (H ιστοσελίδα http://www.greek-martirolog.ru του Ιβάν Τζουχά έχει πολλές και ενδιαφέρουσες πληροφορίες για το ζήτημα)

Χιλιάδες Έλληνες θα περάσουν από τα Γκουλάγκ, τα ειδικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, που δημιουργούνταν από τους ίδιους τους εξόριστους σε δύσβατες, απομακρυσμένες περιοχές, ειδικών και δύσκολων κλιματολογικών συνθηκών.Μεγάλες διώξεις θα υποστούν και οι κάτοχοι ελλαδικού διαβατηρίου, που θεωρήθηκαν συνεργάτες ξένης χώρας στο σχέδιο διάλυσης της Σοβιετικής Ένωσης, παρά το γεγονός ότι οι Έλληνες στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου θα θυσιαστούν αντιστεκόμενοι στο Ναζισμό. Ο αεροπόρος Κοκκινάκης οι 97 νεκροί του χωριού Κούμα, κοντά στο Σοχούμι, είναι ορισμένα μόνο παραδείγματα.

Μόνο μετά το θάνατο του Στάλιν και την άνοδο στη θέση του γενικού γραμματέα του Ν. Χρουστσόφ αναγνωρίστηκαν ένας μεγάλος αριθμός δολοφονιών και αποκαταστάθηκαν οι Έλληνες που είχαν σπιλωθεί με τις κατηγορίες των προδοτών.

Οι Έλληνες της Ρωσίας και της πρώην Σοβιετικής Ένωσης οι οποίοι κατόρθωσαν και διατήρησαν την ταυτότητά τους παρά τις δυσκολίες, αποδεικνύουν ότι μπορούν να επιβιώσουν. Όχι μόνο ως μέρος μίας ζωντανής πολιτισμικής ομάδας στο χώρο της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, αλλά ως ολότητα του ελληνικού λαού, με παρουσία και δραστηριότητα για την ανάδειξη του ζητήματος των διώξεων. Το οφείλουν στους προγόνους τους, θύματα της Γενοκτονίας στο Οθωμανικό κράτος και το Κεμαλικό καθεστώς, το οφείλουν στα θύματα των διώξεων στην πρώην Σοβιετική Ένωση.

Οι συνεργάτες των Ναζί Τσάμηδες και ο φτωχός ελλαδικός λόγος

Θ. Μαλκίδης 

Οι συνεργάτες των Ναζί Τσάμηδες και ο φτωχός ελλαδικός λόγος

Η πρόσφατη επαναφορά του "ζητήματος" των Τσάμηδων από τον εθνικισμό που διαπερνά τα πολιτικά κόμματα  στην Αλβανία, προκαλεί για δύο λόγους: Πρώτον για το θράσος των συνεργατών των φασιστών που αιματοκύλισαν την Ελλάδα και δεύτερο για τον ελλαδικό φτωχό ακατέργαστο πολιτικό λόγο. 

Μετά την κατάρρευση του καθεστώτος του Κόμματος Εργασίας της Αλβανίας, ο αλβανικός εθνικισμός έφερε στην επικαιρότητα το ζήτημα των συνεργατών των Ιταλών και των Γερμανών Ναζί Τσάμηδων. Το Μάρτιο του 1991 ιδρύθηκε ο «Πολιτικός-Πατριωτικός Σύλλογος «Τσαμουριά» (Camëria), με κύριο σκοπό την αναγνώριση και η υπεράσπιση των δικαιωμάτων των Τσάμηδων.  Οι Τσάμηδες έχουν ιδρύσει κόμματα το ένα συμμετέχει στη σημερινή κυβέρνηση- ενώ ο  «Σύνδεσμος της Τσαμουριάς» δημιούργησε  100μελή "εξόριστη" βουλή, η οποία έγινε μέλος της «οργάνωσης υπο-αντιπροσωπευμένων λαών» του ΟΗΕ το 1995. Διατείνονται επίσης ότι έχουν δημιουργήσει τον απελευθερωτικό στρατό της Τσαμουριάς  «με σκοπό την απελευθέρωση των εδαφών που τους ανήκουν»! 

 Το 1994 η αλβανική βουλή καθιέρωσε ομόφωνα την 27η Ιουνίου κάθε έτους ως «ημέρα Γενοκτονίας των Τσάμηδων»!  Σε ότι αφορά το ζήτημα των περιουσιών, η αξία τους σύμφωνα με τους Αλβανούς φτάνει περίπου ένα δισεκατομμύριο δολάρια, ενώ με βάση το σύλλογο «Τσαμουριά» η συνολική αξία των περιουσιών στο τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ήταν 340 εκατομμύρια δολάρια, η οποία με την σημερινή αξία υπολογίζεται στα 2,5 δις. δολάρια.

Είναι γεγονός ότι το "ζήτημα" των Τσάμηδων αποτελεί για την αλβανική πλευρά θέμα που ξεπερνά τις εσωτερικές του διαστάσεις και συνδέεται άμεσα με την αλβανική εξωτερική πολιτική (παραστάσεις στους Έλληνες προέδρους της Δημοκρατίας το 2000 και το 2005, κατά τη διάρκεια επίσημης επίσκεψής τους στην Αλβανία και βεβαίως σήμερα με τις δηλώσεις του πρωθυπουργού Ράμα και τις διαδηλώσεις κατά την επίσκεψη του Έλληνα Υπουργού Εξωτερικών). 

Η στάση των κατά καιρούς αλβανικών κυβερνήσεων οι οποίες θέτουν το "ζήτημα" στην ελληνική πλευρά θεωρώντας ότι υφίστανται σε όλες τις διαστάσεις του, περιουσίες, αποζημίωση, απόδοση ιθαγένειας, επιστροφή των Τσάμηδων και των απογόνων τους στην Ελλάδα, δεν αποτελεί απλώς διαχείριση ενός θέματος για εσωτερικούς λόγους συνοχής, την ώρα μάλιστα που συζητείται το μέλλον των αλβανικών πληθυσμών στο Κοσσυφοπέδιο, στην πΓΔΜ, στη Σερβία, στο Μαυροβούνιο, στην Ελλάδα.

Από την άλλη η πρόκληση των Τσάμηδων και του αλβανικού εθνικισμού έφερε στην επιφάνεια για ακόμη μία φορά το φτωχό λόγο του ελλαδικού συστήματος.  Πολιτικού, κομματικού, διανοητικού. Απέναντι στους Ναζί και τους απογόνους τους, το σύστημα ή σιωπά ή ψελλίζει. Θλίψη και απογοήτευση από την  Ελλάδα της χρεοκοπίας και της παρακμής, που δεν τολμά να μιλήσει ούτε για το δίκαιο και την ιστορία, ούτε για τη δολοφονία των προγόνων μας από τους Ναζί και τους συνεργάτες τους που τώρα μας εγκαλούν.......