Η ιστορική συμβολή του Κωνσταντίνου Φραγγίδη και του Εύξεινου Πόντου Στοκχόλμης στην αναγνώριση της Γενοκτονίας

Θεοφάνης Μαλκίδης

Μέλος της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών

Η ιστορική συμβολή του Κωνσταντίνου Φραγγίδη και του Εύξεινου Πόντου Στοκχόλμης στην αναγνώριση της Γενοκτονίας

Οι γνωστές ανά τον πλανήτη δηλώσεις του Υπουργού Παιδείας για τη Γενοκτονία, ανέδειξαν, μεταξύ των άλλων και δύο ζητήματα που από τη μία καταρρίπτουν τη θέση του και από την άλλη ισχυροποιούν την αλήθεια.

Το πρώτο είναι το ψήφισμα της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών (International Association for Genocide Scholars- IAGS), το οποίο το 2007 αναγνώρισε το μαζικό έγκλημα εναντίον των Ελλήνων ως Γενοκτονία. Στο ψήφισμα αυτό, οφείλω να το πω, πρωταγωνιστική θέση είχε η Thea Halo και ο υπογράφων και σε κάποια άλλη στιγμή θα γράψω και θα μιλήσω για αυτό με λεπτομέρειες.

Το άλλο αφορά την αναγνώριση από το Σουηδικό Κοινοβούλιο, της δολοφονίας των προγόνων μας, ως Γενοκτονία. Στην υπόθεση κυρίαρχη θέση κράτησε ο Κωνσταντίνος Φραγγίδης, ο οποίος ως πρόεδρος του Εύξεινου Πόντου Στοκχόλμης, μαζί με σημαντικούς πολιτικούς, όπως ο Hans Linde, o Τάσος Σταφυλίδης, η κουρδικής καταγωγής Gulan Avci, πέτυχε την ιστορικής σημασίας απόφαση της Βουλής της Σουηδίας.

Διατηρώ τις καλύτερες αναμνήσεις από την εξαιρετικής σημασίας πρώτη συνάντηση και εκδήλωση Ελλήνων, Αρμενίων και Ασσυρίων στη Στοκχόλμη, λίγους μήνες πριν την ψηφοφορία του Μαρτίου του 2010. Εκεί μαζί με τον Αρμένιο Vahagn Avedian και τον Ασσύριο Sabri Atman μίλησα για το ζήτημα της Γενοκτονίας. Τότε ο Κωνσταντίνος Φραγγίδης μιλώντας για τη Γενοκτονία και διανέμοντας το βιβλίο μου στην αγγλική γλώσσα για τη Γενοκτονία, έκδοση του Εύξεινου Πόντου Στοκχόλμης, τόνισε ότι η αναγνώριση είναι πολύ κοντά. Δικαιώθηκε όπως δικαιώνεται κάθε πραγματικός αγωνιστής και αληθινός άνθρωπος.

Στην ανακοίνωση του Εύξεινου Πόντου Στοκχόλμης, για τον Υπουργό Παιδείας της Ελλάδας, ανακοίνωση την οποία υπογράφει ο Κωνσταντίνος Φραγγίδης , αναφέρεται τιμητικά το όνομά μου. Ευχαριστώ πολύ τον ιστορικό σύλλογο της πρωτεύουσας της Σουηδίας, όπως ευχαριστώ τον συναγωνιστή Κωνσταντίνος Φραγγίδης για αυτή την βαθιά ηθική του πράξη, για τον καλό του λόγο, για την ανιδιοτελή του προσπάθεια, για τη φιλία του και για την εκτίμησή του στο πρόσωπό μου. Ο Πόντος, ο Ελληνισμός, οι ψυχές των προγόνων μας του οφείλουν πολλά.

Εύξεινος Πόντος Στοκχόλμης

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ:

ΤΟ ΣΟΥΗΔΙΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ ΣΕ ΑΠΑΝΤΗΣΕ ΣΤΙΣ 11 ΜΑΡΤΙΟΥ ΤΟΥ 2010

Ο Εύξεινος Πόντος Στοκχόλμης έχει επιλέξει στις τρεις δεκαετίες πολιτιστικής δράσης στην Σουηδία να μην απαντάει σε σχόλια Ελλήνων πολιτικών για τον απλό λόγο ότι εμείς διαχρονικά είμαστε πολιτικά και κομματικά ανεξάρτητοι και για αυτόν ακριβώς τον λόγο ήμασταν και μόνοι στον αγώνα που δώσαμε πάνω από δέκα χρόνια για να περάσουμε την αναγνώριση της Γενοκτονίας ως νόμο στο σουηδικό κοινοβούλιο.

Βρισκόμαστε σήμερα σε μια συγκυρία όπου η πατρίδα μας έχει φτάσει στην απόλυτη πολιτιστική κρίση όπου ο κάθε τυχάρπαστος πολιτικός μπορεί να βγαίνει και να ξεστομίζει ότι θέλει χωρίς να υπάρχουν συνέπειες. Ένα τεκμηριωμένο ιστορικό γεγονός, από τα πιο μελανά τμήματα της παγκόσμιας ιστορίας, έρχεται και αμφισβητείται από τον ίδιο τον υπουργό παιδείας της πατρίδας μας και η οικουμενική αντίδραση τον Ποντίων Ελλήνων και όχι μόνο να θεωρείται ως λαϊκισμός. Αυτό το γεγονός δεν πρόκειται να το αφήσουμε να περάσει έτσι γιατί και η υπομονή μας έχει και τα όρια τις.

Η επιστημονική τεκμηρίωση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου και όλων των υπολοίπων χριστιανικών λαών της Ανατολής έχει ήδη γίνει κύριε υπουργέ. Δεν χρειάζεται να μας το τεκμηριώσετε εσείς ως δημοσιογράφος. Αν εννοείτε τεκμηρίωση από ιστορικούς όπως κάποια Ρεπούση τότε ευχαριστούμε δεν θα πάρουμε. Έχουμε πιο μεγάλα κεφάλια εμείς. 

Έχουμε τον Θεοφάνη Μαλκίδη, τον Κώστα Φωτιάδη, τον Vahagn Avedian και χιλιάδες άλλους. Ιστορικοί παγκόσμιας εμβέλειας σε θέματα Γενοκτονίας. Έχουμε την απόφαση του σουηδικού κοινοβουλίου από την 11 Μαρτίου 2010 που με επιστημονικά τεκμηριωμένα στοιχεία του Υπουργείου Εξωτερικών της Σουηδίας αναγνωρίζει την Γενοκτονία. Έχουμε την αναγνώριση της IAGS όπου οι διεθνούς αναγνωρισμένοι ιστορικοί σε θέματα γενοκτονιών έχουν τεκμηριώσει την Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου. Όλα τα υπόλοιπα είναι για λαϊκή κατανάλωση και τίποτα άλλο.

Δεν πρόκειται ποτέ να καταλάβεις τι εστί Γενοκτονία των προγόνων μας γιατί απλά δεν έχεις τις γνώσεις ούτε το κύρος ως προσωπικότητα. Αλλά επειδή είσαι υπουργός παιδείας είσαι υποχρεωμένος να συμμορφωθείς με τους νόμους της πατρίδας μας και την ιστορική αλήθεια. Αν όχι, τότε το μόνο που απομένει είναι να παραιτηθείς.

Είναι ντροπή σου και των ομοϊδεατών σου να κατηγορείτε έναν μεγάλο κομμάτι του Ελληνικού λαού ότι λαϊκίζουμε. Ντροπή σου που ξεστομίζεις τέτοιες κουβέντες για τον Ποντιακό Ελληνισμό που πλήρωσε με αίμα για να μπορείς εσύ να κοιμάσαι στα έδρανα της βουλής. Δεν σε επιτρέπουμε να μιλάς για την Γενοκτονία των προγόνων μας. Η ιστορική αλήθεια είναι γεγονός και δεν χρειαζόμαστε την συμπόνια σας. Εμείς ζούμε σχεδόν 100 χρόνια με τον πόνο των προγόνων μας, τον έχουμε μέσα στην ψυχή μας και δεν επιτρέπουμε κανέναν να παίζει πολιτικά παιχνίδια πάνω σε αυτόν.

Ο ιστορικός σύλλογος μας δεν σε επιτρέπει να λερώνεις με τα λεγόμενα σου την μνήμη των προγόνων μας. Εμείς είμαστε εδώ, όπως και όλοι οι Ποντιακοί οργανισμοί σε όλο τον κόσμο, να κρατάμε ζωντανό τον πολιτισμό μας και δεν θα αφήσουμε ούτε εσένα ούτε κανέναν άλλο να διαστρεβλώσει την ιστορία μας.

Για το διοικητικό συμβούλιο,

Κωνσταντίνος Φραγγίδης,

Πρόεδρος

Οι ΥΕΝΕΔ του 2015 και το ζήτημα της Γενοκτονίας

Θεοφάνης Μαλκίδης,

Μέλος της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη Γενοκτονιών, πρωτοστατώντας για την αναγνώριση από αυτήν, της Γενοκτονίας των Ελλήνων το 2007.

Οι ΥΕΝΕΔ του 2015 και το ζήτημα της Γενοκτονίας

Ο Σμυρνιός και διασωθέντας της Γενοκτονίας Νομπελίστας ποιητής μας Γιώργος Σεφέρης, λέει στο μεγάλης αξίας μήνυμά του κατά της χούντας το 1969, πως “είμαι ένας άνθρωπος χωρὶς κανένα απολύτως πολιτικὸ δεσμὸ και, μπορώ να το πω, μιλώ χωρὶς φόβο και χωρὶς πάθος”.

Τα παραπάνω λόγια τα ακολούθησα και τα ακολουθώ, και συν Θεώ έτσι πορεύομαι στη ζωή μου.

Αυτονόητο είναι βεβαίως ότι η στάση αυτή έχει μεγάλο και πολυποίκιλο κόστος, ωστόσο η ανθρώπινη  φύση μου,   επιβιώνει, σε αντίθεση με πολλούς και πολλές που την έχουν παραδώσει προ πολλού.

Για το ζήτημα της Γενοκτονίας έχω μιλήσει, προσκεκλημένος ξένων και ελληνικών θεσμών σχεδόν σε όλον τον κόσμο. Διατηρώ ισχυρές και δυνατές μνήμες, για παράδειγμα, από τις προσκλήσεις του Προέδρου της Δημοκρατίας της Αρμενίας και της Αρμενικής Ακαδημίας Επιστημών, των Οργανώσεων των Ελλήνων στις ΗΠΑ, στον Καναδά, την Αυστραλία, τη Σουηδία, τη Γερμανία, στη Ρωσία και  αλλού, για να μιλήσω για το  ιερό και μεγάλο αυτό ζήτημα.

Ωστόσο έχει εντυπωσιακό ενδιαφέρον στην Ελλάδα το οξύμωρο σχήμα σιωπή- φλυαρία, που είτε δε λέει τίποτα, είτε μιλά με ψεύδη και χυδαία προπαγάνδα.

Επιπλέον το τελευταίο διάστημα , ειδικά μετά τις δηλώσεις Φίλη για τη Γενοκτονία, βίωσα,  με εξαίρεση λίγα μέσα ενημέρωσης της περιφέρειας,   για ακόμη μία αφορά έναν αποκλεισμό στη χώρα μου, τον οποίο δεν έχω ζήσει πουθενά αλλού. Μέσα σε λίγες ώρες και ενώ είχα μετά από δική τους επικοινωνία, πρόσκληση για να μιλήσω σε πανελλαδικούς  τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς σταθμούς, ελάχιστα λεπτά πριν με ενημέρωναν “αρμοδίως” ότι δεν θα γινόταν εφικτή η συνέντευξη για “τεχνικούς λόγους”. ΥΕΝΕΔ δηλαδή το 2015!

Γνωρίζω τι συμβαίνει και από που εκπορεύεται. Το έζησα και το ζω τόσο στην Ελλάδα , όσο και στο εξωτερικό, όταν αντιμετώπισα και αντιμετωπίζω πολλές δυσκολίες όταν μιλώ  για τη Γενοκτονία. Παρόλα αυτά όμως θα συνεχίσω να το πράττω αναλογιζόμενος το μοναδικό, για μένα, χρέος μου.

Παρόλα  τα εμπόδια του φασιστικού καθεστώτος του θύτη Τουρκία,  τα στεφάνια στον Μουσταφά Κεμάλ από τον Παπανδρέου και τον Καραμανλή, τις δηλώσεις του Φίλη και άλλων,  τους υπονομευτές και τις γιάφκες των κομμάτων τους στην Ελλάδα,  τις ΥΕΝΕΔ του 2015, κανείς και τίποτα δεν μπορεί να καλύψει το ιερό ζήτημα της Γενοκτονίας. Η νίκη θα είναι των προγόνων μας, δική μας και των απογόνων μας. 

Η θλίψη της συνεχιζόμενης άρνησης της Γενοκτονίας

Θεοφάνης Μαλκίδης

Μέλος της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών

Η θλίψη της συνεχιζόμενης άρνησης της Γενοκτονίας

1. Η άρνηση και η υπονόμευση του εγκλήματος και το έγκλημα της άρνησης και της υπονόμευσης

Σου προξενεί θλίψη η στάση της επίσημης Ελλάδας για το ζήτημα της Γενοκτονίας και μαζί απογοήτευση και αποστροφή, αφού για δεκάδες πλέον χρόνια η υπονόμευση, η εχθρική στάση και το τελευταίο διάστημα και η ΑΡΝΗΣΗ χαρακτηρίζει τον πολιτικό κόσμο. 

Έτσι είχαμε τους λάτρεις του φασίστα και ρατσιστή Μουσταφά Κεμάλ, δασκάλου του Χίτλερ και των Ναζί, στον οποίο κατέθεσαν στεφάνια ο Έλληνας πρωθυπουργός και ο υπουργός Εξωτερικών(!), ενώ το τελευταίο χρονικό διάστημα η πολιτική αυτή έλαβε και άλλες μορφές, με κυρίαρχη την άρνηση. Ο Υπουργός Παιδείας (!) της Ελλάδας- θυμίζουμε το άρθρο 16 του Συντάγματος για το ρόλο της παιδείας- αποτελεί τον πρωταγωνιστή της άρνησης μιλώντας για εθνοκαθάρση και όχι για Γενοκτονία, αναφέροντας μάλιστα και επιστημονικές απόψεις που υποστηρίζουν τη θέση του.

Σε ότι αφορά λοιπόν το ζήτημα της Γενοκτονίας των Ελλήνων, δηλαδή των ανθρώπων μας, θα αναφέρω τρεις μόνο θέσεις που καταρρίπτουν τον ισχυρισμό της άρνησης. Η πρώτη είναι η επιστημονική τεκμηρίωση του όρου Γενοκτονία και του Ολοκαυτώματος από τον Ραφαήλ Λέμκιν, ο οποίος για να εισάγει τον σχετικό ζήτημα στον ΟΗΕ, αναφέρθηκε στην Γενοκτονία των Αρμενίων και των Ελλήνων. Εκεί βασίστηκε και το κυρίαρχο κείμενο στη διεθνή σκηνή που είναι η Σύμβαση για την πρόληψη και την καταστολή του εγκλήματος της Γενοκτονίας που ψηφίστηκε και υιοθετήθηκε από τον ΟΗΕ το 1948. (New York Times 5 Ιανουαρίου 1947)

Η δεύτερη είναι το ψήφισμα της Ένωσής μας, της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών, η οποία τέτοιες ημέρες το 2007 αναγνώρισε ως Γενοκτονία το μαζικό έγκλημα εναντίον των προγόνων μας (Το ψήφισμα βρίσκεται στο τέλος του κειμένου). Θυμίζουμε ότι όλοι οι πρόεδροι της Ένωσης έστειλαν πρόσφατα επιστολή στο Γερμανικό κοινοβούλιο για να αναγνωρίσει και αυτό με τη σειρά του το έγκλημα εναντίον των Ελλήνων ως Γενοκτονία (http://malkidis.blogspot.gr/2015/10/blog-post_14.html )

Και η τρίτη είναι οι αναφορές στο βιβλίο μου για τη Γενοκτονία των Ελλήνων, το οποίο έχει μεταφρασθεί στην αρμενική, αγγλική, ρωσική, ισπανική, γαλλική, ιταλική και ρουμανική γλώσσα, που καταγράφονται στο κεφάλαιο για το διεθνές πλαίσιο της Γενοκτονίας τα εξής: “Η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ ιδρύει το 1992 τη θέση του ύπατου αρμοστή για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ο οποίος ασκεί τα καθήκοντά του στο Πλαίσιο του Χάρτη του ΟΗΕ, της Παγκόσμιας Διακήρυξης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και άλλων διεθνών οργάνων ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Το Συμβούλιο Ασφαλείας ιδρύει το ίδιο έτος διεθνές δικαστήριο «με μόνο σκοπό να δικάσει άτομα που θεωρούνται υπεύθυνα σοβαρών παραβιάσεων του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου που διαπράχθηκαν στο έδαφος της πρώην Γιουγκοσλαβίας».

Η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου αφορά εγκλήματα πολέμου, γενοκτονίας, κατά της ανθρωπότητας και εχθροπραξιών, αποτελείται από 18 δικαστές με θητεία εννέα ετών και έχει έδρα τη Χάγη.

Με τον πόλεμο στην πρώην Γιουγκοσλαβία αναδείχθηκε το ζήτημα της «εθνοκάθαρσης», την απομόνωση δηλαδή καθορισμένης περιοχής από εθνική ή εθνοτική ομάδα χωρίς να αφεθούν ίχνη, εθνοκάθαρση την οποία ο ΟΗΕ αποδέχθηκε ως σχέδιο Γενοκτονίας. Τα μέτρα εθνοκάθαρσης είναι τα εξής: 1.Διοικητικά και γραφειοκρατικά (επεμβάσεις στις νόμιμες αιρετές αρχές, απομάκρυνση από τους δημόσιους οργανισμούς τα μέλη της παθούσας ομάδας, διακρίσεις στην διανομή ανθρωπιστικών αγαθών και δικαιωμάτων). 2.Άλλα μη βίαια μέτρα (καθοδηγούμενες αρνητικές αναφορές στα μέσα ενημέρωσης, δημόσια αναφορά σε πολίτες με την εθνική/εθνοτική τους ιδιότητα, ανώνυμες απειλές κατά της ζωής των μελών της παθούσας ομάδας). 3. Μέτρα τρομοκρατίας (μεθοδευμένες μεμονωμένες πράξεις, βιασμοί ληστείες, μαζικές μετακινήσεις των μελών της παθούσας ομάδας, που εκτελούνται από τα Σώματα Ασφαλείας και μένουν ατιμώρητες ή τιμωρούνται με συμβολικές ποινές ). 4. Στρατιωτικά μέτρα (δολοφονίες των ηγετών της παθούσας ομάδας, πολιτικοί, αιρετοί, υπάλληλοι, δημοσιογράφοι, εκπαιδευτικοί, αρπαγή ομήρων και χρησιμοποίησή τους ως ανθρώπινες ασπίδες). (Βλ. Γενική Συνέλευση ΟΗΕ (47/121- 18/12/1992, παρ.9, http://www.malkidis.blogspot.gr/2015/03/blog-post_16.html )

2. Η χαρά της αναγνώρισης

Είναι πράγματι ασύλληπτο να είναι αρνητής της Γενοκτονίας ο Υπουργός Παιδείας της Ελλάδας με υπεκφυγές και τεχνάσματα, με δήθεν επιστημονικά κριτήρια από ιστορικούς (; ) και άλλους “σχετικούς” επιστήμονες, να προσπαθεί να προβάλλει την άρνηση ως διαφορετική άποψη και μάλιστα ως επιστημονική θέση (!). Είναι λοιπόν ανώφελο να προσπαθούμε να αποδείξουμε εδώ τη Γενοκτονία, στον τόπο αυτό που παρότι ζούμε τον νοσταλγούμε, όπως γράφει ο ξεριζωμένος Μικρασιάτης Γιώργος Σεφέρης. Θα συνεχίσουμε να προσπαθούμε και να αγωνιζόμαστε για το δίκαιο αίτημα της αναγνώρισης, από την Αρμενία και τη Σουηδία, μέχρι τη Γερμανία, τις ΗΠΑ, τον Καναδά και την Αυστραλία.

Θα συνεχίσουμε με τους συναγωνιστές στο εξωτερικό, έχοντας πάντα δίπλα μας τις ψυχές των προγόνων μας. Μας αρκούν!

Δείτε την τοποθέτηση του Θ. Μαλκίδη, στο κεντρικό δελτίο της  Δέλτα Τηλεόρασης,  για το ζήτημα της άρνησης της Γενοκτονίας.



Ακούστε τη συνέντευξη του Θ. Μαλκίδη στο ραδιοφωνικό σταθμό Μάξιμουμ για την άρνηση του Υπουργού Παιδείας στο ζήτημα της Γενοκτονίας

Θ.ΜΑΛΚΙΔΗΣ 04-11-15 by Maximum Maximumfm on Mixcloud

Το πλήρες κείμενο του ψηφίσματος της IAGS έχει ως εξής: 

«ΕΚΤΙΜΩΝΤΑΣ ΌΤΙ η άρνηση της γενοκτονίας αναγνωρίζεται ευρέως ως τελικό στάδιο της γενοκτονίας, που φυλάσσει την ατιμωρησία για τους δράστες της γενοκτονίας, και προετοιμάζει το έδαφος για τις μελλοντικές γενοκτονίες 

 ΕΚΤΙΜΩΝΤΑΣ ΌΤΙ η γενοκτονία ενάντια στους χριστιανικούς πληθυσμούς από το οθωμανικό κράτος κατά τη διάρκεια και μετά από τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο απεικονίζεται συνήθως ως γενοκτονία ενάντια σε Αρμενίους μόνο, με μερική μόνο αναγνώριση των ποιοτικά παρόμοιων γενοκτονιών ενάντια σε άλλες χριστιανικές μειονότητες της οθωμανικής αυτοκρατορίας 

 ΕΙΝΑΙ πεποίθηση της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών ότι η οθωμανική εκστρατεία ενάντια στις χριστιανικές μειονότητες της αυτοκρατορίας μεταξύ 1914 και 1923 αποτέλεσε μια γενοκτονία ενάντια σε Αρμένιους, Ασσύριους και Έλληνες. 

Η Διεθνής Ένωση Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών ζητά από την κυβέρνηση της Τουρκίας να αναγνωρίσει τις γενοκτονίες ενάντια σε αυτούς τους πληθυσμούς, να ζητήσει μια επίσημη συγγνώμη, και για να λάβει άμεσα και σημαντικά μέτρα προς την αποκατάσταση».

Ο Ιωάννης Καποδίστριας ως πρότυπο σημερινού ηγέτη

Θεοφάνης Μαλκίδης

Ο Ιωάννης Καποδίστριας ως πρότυπο σημερινού ηγέτη

Απόσπασμα της ομιλίας στην εκδήλωση παρουσίασης του ντοκιμαντέρ της Ενωμένης Ρωμηοσύνης και της Αχελώος TV για τον Καποδίστρια, που έγινε στο Δήμο της Ηρωικής πόλης της Νάουσας.

Σχολεία και αληθινή παιδεία, άμυνα και εθνική ανεξαρτησία, οικονομική και νομισματική αυτοτέλεια, αγροτική ανασυγκρότηση και παραγωγή, πολεοδομική αναγέννηση, κοινωνική πολιτική και πρόνοια, σύγκρουση με τα συμφέροντα, κυβέρνηση των πολλών, είναι μερικά από τα σημεία που κάθε κόμμα στην Ελλάδα σήμερα, έχει στο πρόγραμμά του, προκειμένου να κλέψει τη ψήφο από όσους ακόμη ψηφίζουν. Είναι βεβαίως γνωστό πόσα αυτά έχουν πράξει τα μη – κόμματα που υποτίθεται ότι κυβερνούν, ή καλύτερα αυτά που κατέχουν το χρεοκοπημένο κράτος.

Σε όλα όμως τα παραπάνω όμως αλλά και σε πολλά άλλα, ο διπλωμάτης, ο πολιτικός, ο άνθρωπος, ο Έλληνας, ο χριστιανός Καποδίστριας, μέσα στο μικρό χρονικό διάστημα που ΚΥΒΕΡΝΗΣΕ, κατόρθωσε να δώσει σάρκα και οστά και να περάσει στον εξαθλιωμένο, φτωχό  και προδομένο λαό, ελπίδα και δύναμη. Κατόρθωσε μέσα από τα ερείπια της επόμενης μέρας της αντίστασης των Ελλήνων και των Ελληνίδων στην μακραίωνη και σκληρή σκλαβιά, να περιθάλψει ορφανά και να δημιουργήσει σύγχρονο στρατό, να φτιάξει πόλεις και να δώσει το όραμα της διατροφικής αυτάρκειας, να ανασυντάξει την οικονομία και να εκπαιδεύσει μελλοντικούς Έλληνες και χριστιανούς.

Για τον Καποδίστρια θα μπορούσε κάποιος να αναφερθεί σε  εκατοντάδες άλλες συνιστώσες του έργου του. Και οπωσδήποτε να κάνει δημοσίως αλλά και στο εσωτερικό του το βασικό ερώτημα, πως θα ήταν η Ελλάδα εάν δεν δολοφονούνταν ο Καποδίστριας. Σε όλους τους τομείς και σε όλα τα πεδία. Η σημερινή πτωχευμένη πατρίδα, ο τόπος μας από την ηρωική πόλη της Νάουσας, μέχρι τον κάθε ελληνικό τόπο που τον νοσταλγούμε γιατί δεν είναι τόπος, όπως γράφει ο Γιώργος Σεφέρης, αναζητά τον ηγέτη ή τους ηγέτες που θα έχουν πρότυπο τον Καποδίστρια. Που δε θα λένε μόνο την αλήθεια, αλλά θα είναι η αλήθεια. Όπως αληθινό  ήταν και παραμένει,  το πρότυπο ηγέτη, του πρώτου και μοναδικού στην ιστορία μας  Κυβερνήτη   Ιωάννη Καποδίστρια.  

Η 28η Οκτωβρίου, η παιδεία και τα σχολικά βιβλία

Οι αγώνες που έδωσε το Ελληνικό έθνος είχαν την μορφή άμυνας, αντίστασης, ή απελευθέρωσης Ελληνικών εδαφών, Ελληνίδων και Ελλήνων και τελικά την 28η Οκτωβρίου ο ελληνικός λαός επέλεξε την αξιοπρέπεια και την ελευθερία από την ήττα και την ταπείνωση. Και μάλιστα έναντι ενός εχθρού με πολύ περισσότερες και ποιοτικότερες δυνάμεις.

Η παιδεία είναι ο πρωταγωνιστικός δίαυλος για να περάσουν μηνύματα αντίστασης και ηρωισμού στους νέους ανθρώπους, όπως άλλωστε προβλέπει και ο καταστατικός χάρτης της Ελλάδας, το Σύνταγμά της. Ωστόσο από το 2006, δια των σχολικών βιβλίων, η παιδεία κάθε άλλο προβάλλει σχετικά παραδείγματα και υποδείγματα αντίστασης, όπως αυτό της 28ης Οκτωβρίου. 

Ο Θεοφάνης  Μαλκίδης και ο Δημήτρης Νατσιός συζητούν στη Δέλτα Τηλεόραση  Θράκης για την 28η Οκτωβρίου, την παιδεία των Ελλήνων και των Ελληνίδων και τα σχολικά βιβλία.

Δείτε επίσης το κείμενο του Θ. Μαλκίδη για τη συμβολή των Θρακών στον πόλεμο του 1940.

“Για το κακό που έγινε.....”

Θεοφάνης Μαλκίδης

“Για το κακό που έγινε.....”

Νιώθω μεγάλη τιμή όταν λαμβάνω προσκλήσεις από ανώτατους επιστημονικούς και άλλους φορείς στο εξωτερικό, για να μιλήσω για ζητήματα που αφορούν τον λαό μου και ειδικότερα την περίοδο εξολόθρευσής του από τους Νεότουρκους και τους Κεμαλικούς. Για να μιλήσω για το μεγάλο έγκλημα της Γενοκτονίας των Ελλήνων.

Είναι όμως σημαντική στιγμή για τη ζωή μου, για τους προγόνους και τους απογόνους μου, όταν η πρόσκληση αυτή έρχεται από τον Αρμενικό λαό, ο οποίος δείχνει ότι ο χρόνος, η πίεση, η προπαγάνδα, ο πόλεμος, οι απειλές δεν μπορούν να σταματήσουν τον αγώνα του για την αλήθεια. Για αυτό και τρέφω μεγάλη εκτίμηση στον Αρμενικό λαό, τους θεσμούς του, ακαδημαϊκούς, επιστημονικούς, συλλογικούς και άλλους, που δεν πτοούνται από δυσκολίες και εμπόδια και συνεχίζουν την ανιδιοτελή προσπάθεια για την αναγνώριση και τη δικαίωση. Αυτή είναι η ύψιστη έντιμη πολιτική, ακαδημαϊκή, επιστημονική και ανθρώπινη πράξη, αφού προβάλλοντας τη Γενοκτονία, δηλαδή την απώλεια εκατομμυρίων ζωών, αναδεικνύει τη συνέχεια, το μέλλον.

Οι μαζικές δολοφονίες οι οποίες στοίχισαν τη ζωή σε ενάμιση εκατομμύριο Αρμένιους και ένα εκατομμύριο Έλληνες, εκτός του θύτη Τουρκία και των πολυποίκιλων αρνητών

- στη χώρα μου δυστυχώς υπάρχουν αρκετοί- είναι βεβαιωμένες, τεκμηριωμένες, και κυρίως αποδεδειγμένες. Εκτός των θρασύτατων θυτών και των προκλητικών αρνητών η Γενοκτονία αναγνωρίζεται πλέον παντού. Και ειδικά σήμερα που άλλες Γενοκτονίες είναι σε εξέλιξη νιώθουμε την ανάγκη να συνεχίσουμε. Με συμμάχους τους αμέτρητους Αρμένιους συναγωνιστές στην Αρμενία και τη Διασπορά.

Η προσπάθειά μας αυτή, παρά το μεγάλο κόστος, έχει φανερό, πρακτικό αποτέλεσμα. Τα συνέδρια, οι συζητήσεις, οι εκδηλώσεις για τη Γενοκτονία των Αρμενίων σε όλον τον πλανήτη, έχουν πλέον και ειδική αναφορά για το μαζικό έγκλημα εναντίον των Ελλήνων. “Για το κακό που έγινε” όπως γράφει ο Νομπελίστας και γέννημα του τόπου που καταστράφηκε, Γιώργος Σεφέρης....

Το Διεθνές Συνέδριο της Αρμενικής Αποστολικής Εκκλησίας και της Ακαδημίας Επιστημών της Αρμενίας για τη Γενοκτονία και η Γενοκτονία των Ελλήνων

РОССИЙСКАЯ И НОВО-НАХИЧЕВАНСКАЯ ЕПАРХИЯ ААЦ

МУЗЕЙ-ИНСТИТУТ ГЕНОЦИДА НАН РА

«Геноцид как духовно-нравственное преступление против человечества»

«Genocide as a spiritual and moral crime against humanity»

Международная научная конференция

23 - 24 октября, Москва 2015

H   Αρμενική Αποστολική Εκκλησία- επαρχία  Ρωσίας και  Νέου Ναχιτσεβάν-  το  Κέντρο Αρμενικών Μελετών  και το Συμβούλιο Έρευνας της Επισκοπής και η  Εθνική Ακαδημία Επιστημών  οργανώνουν διεθνές επιστημονικό συνέδριο  αφιερωμένο στην 100η επέτειο της Γενοκτονίας των Αρμενίων, με θέμα  "Η Γενοκτονία ως πνευματικό και ηθικό έγκλημα κατά της ανθρωπότητας".

Στο Συνέδριο το οποίο θα διεξαχθεί στη Μόσχα στις 23 και 24 Οκτωβρίου, ο Θεοφάνης Μαλκίδης θα αναπτύξει την εισήγηση  "από τη Γενοκτονία των Αρμενίων και των Ελλήνων στο Ολοκαύτωμα  και τη Σύμβαση του ΟΗΕ για την πρόληψη και την καταστολή του εγκλήματος της Γενοκτονίας"

Στο Διεθνές συνέδριο θα αναπτυχθούν τα εξής θέματα:

Μνήμη Γενοκτονίας στα χρόνια της παρακμής

Θεοφάνης Μαλκίδης

Μνήμη Γενοκτονίας στα χρόνια της παρακμής

Μέρος της ομιλίας στην εκδήλωση του Συλλόγου Μικρασιατών Νομού Λάρισας.

Η παρακμή των τελευταίων ετών, που κορυφώθηκε με την οικονομική- πνευματική πτώχευση της πατρίδας μας, έχει συγκεκριμένες και σοβαρές επιπτώσεις στη μνήμη των πατρίδων της καθ' ημάς Ανατολής και βεβαίως στο ιερό ζήτημα αναγνώρισης της Γενοκτονίας. Ξεκίνησε με τις καταθέσεις στεφάνου στον υπεύθυνο της Γενοκτονίας Μουσταφά Κεμάλ από τους Έλληνες (!!!!) πρωθυπουργούς και υπουργούς εξωτερικών, την υπονόμευση και την κατανάλωση του θέματος με τις χυδαίες ενέργειες εξαφάνισης του αιτήματος για αναγνώριση και κατέληξε στις προβλέψεις του λεγόμενου αντιρατσιστικού νομοσχεδίου και την αρθρογραφία του Υπουργού Παιδείας.

Οι αντιδράσεις σε όλα αυτά ελάχιστες, ή κατευθυνόμενες. Οι μεν πρώτες γιατί χρειάζεται παιδεία και επεξεργασμένος πολιτικός λόγος που να έρχεται σε αντιπαράθεση με τις αντιδημοκρατικές, φασιστικές και ρατσιστικές πράξεις υπονόμευσης και κατάργησης της μνήμης, οι δε δεύτερες γιατί τα κομματικά και άλλα συμφέροντα υπαγορεύουν την ανάδειξη τέτοιων θεμάτων, μόνο όταν εξυπηρετούν ανάλογες κινήσεις.

Είναι συγκλονιστικό όταν αναλογίζεσαι την παρακμή και την υπονόμευση και τη συγκρίνεις με άλλα παραδείγματα. Ποιος Αρμένιος στην Αρμενία και τη Διασπορά θα μπορούσε να φανταστεί ότι οι θεσμικοί του φορείς, από το Υπουργείο Εξωτερικών μέχρι το Υπουργείο Παιδείας θα αρνούνταν τη δολοφονία των προγόνων τους;

Εδώ, δυστυχώς, ο λαός μας ανέχεται την ύβρη, παρακολουθώντας αμήχανος τους υβριστές να συνεχίζουν το έργο τους, παρότι το έγκλημα των Νεότουρκων και Κεμαλικών ρατσιστών, δεν σταμάτησε στην Σμύρνη, την Αδριανούπολη και την Τραπεζούντα, αλλά συνεχίστηκε στο Μεσόβουνο, στους Πύργους, στα Καλάβρυτα, στο Δίστομο. Εκεί, που όπως σημειώνει για τη Σμύρνη ο πρόξενος των ΗΠΑ George Horton και προφητικά επαναλήφθηκε λίγα χρόνια αργότερα, «δεν έλειπε τίποτε σχετικά με τη θηριωδία, την ακολασία, την σκληρότητα και όλη τη μανία του ανθρώπινου πάθους».

Είναι γεγονός ότι η επίσημη “ελληνική” θέση για το ζήτημα της Γενοκτονίας, συμβαδίζει με τα χρόνια της παρακμής που διανύουμε. Δεν έχεις να περιμένεις τίποτα. Γι 'αυτό επαφίεται ο αγώνας σε όλους εμάς. Για να ξανακάνουμε τον τόπο μας, που είναι τώρα εφιάλτης, όπως γράφει ο Μικρασιάτης Γιώργος Σεφέρης, ξανά Ελλάδα.

19 Οκτωβρίου 1912. Η απελευθέρωση της Σαμοθράκης

Θεοφάνης Μαλκίδης

19 Οκτωβρίου 1912. Η απελευθέρωση της Σαμοθράκης

Στις 18 Οκτωβρίου 1912, στις έξι το πρωί ο ελληνικός στόλος αποπλέει από το Μούδρο σε σχηματισμό τριών μοιρών:

1η Μοίρα «ΑΒΕΡΩΦ», «ΨΑΡΑ», «ΝΑΥΚΡΑΤΟΥΣΑ» και «ΛΕΩΝ» για την κατάληψη της Ίμβρου και της Σαμοθράκης,

2η Μοίρα «ΣΠΕΤΣΑΙ» «ΥΔΡΑ» «ΘΥΕΛΛΑ» και «ΛΟΓΧΗ» για την κατάληψη της Θάσου και 3η Μοίρα «ΚΑΝΑΡΗΣ» με «Τ/Π 14» για την κατάληψη του Άγιου Ευστράτιου.

Οι ναυτικές δυνάμεις υπό τον Π. Κουντουριώτη απελευθέρωσαν στις 8 Οκτωβρίου τη Λήμνο και το μεγάλης σημασίας λιμάνι της στο Μούδρο έγινε ορμητήριο του στόλου, ο οποίος απελευθέρωσε τα νησιά ως εξής: 17/10/1912 Ίμβρος, Θάσος και Άγιος Ευστράτιος. 18/10/1912 Σαμοθράκη. 21/10/1912: Ψαρά. 24/10/1912: Τένεδος. 2/11/1912: χερσόνησος Αγίου Όρους. 11/11/1912: Λέσβος. 13/11/1912: Χίος. 14/11/1912: Οινούσσες. 27/11/1912: Ικαρία. 02/3/1913: Σάμος.

Στη Σαμοθράκη με το που αντίκρισαν οι Έλληνες τον στόλο, ο ενθουσιασμός ήταν απερίγραπτος, αφού η λευτεριά ερχόταν μετά από 600 χρόνια, έχοντας πληρώσει, βαρύ φόρο αίματος στη σφαγή της 1ης Σεπτεμβρίου του 1821, ενθουσιασμός που  έφθασε στο αποκορύφωμα, όταν μετά από λίγο κυμάτιζε στο νησί η Ελληνική σημαία. Πρώτο μέλημα των ναυτών, ήταν η σύλληψη των οθωμανικών αρχών, δηλαδή των λίγων χωροφυλάκων, οι οποίοι πριν παραδοθούν, παρακάλεσαν τον Αρχιερατικό Επίτροπο Α. Παπανδρέου να μεσολαβήσει για την ασφάλεια της ζωής τους. Ο ιερέας τους οδήγησε και τους παρέδωσε στον επικεφαλή του αγήματος σημαιοφόρο Κωνσταντίνο Παναγιώτου.

Στην σχετική με την απελευθέρωση της Σαμοθράκης έκθεσή του ο Κ. Παναγιώτου αναφέρει μεταξύ των άλλων και τα εξής: «Εις εκτέλεσιν της υπ’ αριθμ. 34 και από 17 τρέχοντος εγγράφου διαταγής υμών, λαμβάνω την τιμήν να σας αναφέρω ότι άμα τη αποβιβάσει μου εν τη Νήσω Σαμοθράκη προέβην αμέσως εις την κατάσχεσιν του εν τη παραλία Λιμεναρχείου, υψώσας επ’ αυτού με τας κεκανονισμένας τιμάς την ελληνικήν Σημαίαν. Αφού δε εγκατέστησα φρουράν εξ ενός διόπου και 8 ναυτών, προέβην εις την κατάσχεσιν παρακείμενης αποθήκης εν η υπήρχε ποσότης κριθής, σίτου και άλλων καρπών…..Είτα δε παραλαβών το υπόλοιπον του αγήματος, μετέβην και κατέλαβον την κυρίως πόλιν της Σαμοθράκης, κατοικουμένην εκ τεσσάρων χιλιάδων περίπου κατοίκων, απάντων Ελλήνων, πλην δύο οικογενειών οθωμανών. ..... Μετέβην είτα εις την εκκλησίαν όπου ετελέσθη δοξολογία παρά των κατοίκων.... Εν Σαμοθράκη τη 19^η-10-1912 Κων/νος Παναγιώτου-Σημαιοφόρος»

Το φύλο της 20ης Οκτωβρίου της εφημερίδος «Εμπρός», γράφει μεταξύ των άλλων τοτα εξής:«Η ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΩΝ ΝΗΣΩΝ ΘΑΣΣΟΥ ΙΜΒΡΟΥ – ΣΤΡΑΤΗΣ ΣΑΜΟΘΡΑΚΗΣ ΕΠΙΣΗΜΟΝ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ Παρά του υποναυάρχου αρχηγού ελήφθησαν αι ακόλουθοι λεπτομέρειαι της καταλήψεως των νήσων Θάσου, Στράτη Αγίου Ευστρατίου), Ίμβρου και Σαμοθράκης.... Σήμερον την πρωΐαν άπας ο στόλος κατέπλευσεν εις Σαμοθράκην και αποβιβάσας άγημα υπό του σημαιοφόρου Παναγιώτου κατέλαβον ταύτην. Ο στόλος περιπολεί διαρκώς περί τα Δαρδανέλλια αναμένων ματαίως την έξοδον του εχθρού.Ο αρχηγός του στόλου υποναύαρχος Π. ΚΟΥΝΤΟΥΡΙΩΤΗΣ»

Επίσης, το φύλο της 20ης Οκτωβρίου της εφημερίδος «Σκρίπ», δημοσιεύει τη σχετική είδηση: «Ο ΣΤΟΛΟΣ ΜΑΣ ΚΑΤΕΛΑΒΕ ΚΑΙ ΑΛΛΑΣ ΝΗΣΟΥΣ ΤΟ ΕΠΙΣΗΜΟΝ ΤΛ/ΜΑ Παρά του υποναυάρχου αρχηγού ελήφθησαν αι ακόλουθοι λεπτομέρειαι της καταλήψεως των νήσων Θάσου, Ίμβρου, Αγίου Ευστρατίου ή Αλονήσου, και Σαμοθράκης..... »

Με την Συνθήκη της Λωζάννης (1923- Άρθρο 12) η οποία αποτέλεσε την τελευταία πράξη της προσπάθειας των Ελλήνων για απελευθέρωση των υπόδουλων συμπατριωτών τους, κατοχυρώνεται η νέα κατάσταση στο βορειοανατολικό Αιγαίο:

Μία ακόμη πρωτοβουλία για την αναγνώριση της Γενοκτονίας.

 Θεοφάνης Μαλκίδης

Μέλος της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαικών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών

Μία ακόμη πρωτοβουλία για την αναγνώριση της Γενοκτονίας. Η επιστολή στη Γερμανική ομοσπονδιακή βουλή

Το 2007 ήταν μία σημαντική χρονιά για την ιερή υπόθεση της Γενοκτονίας, όταν η Διεθνής Ένωση Ακαδημαικών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών, με συντριπτική πλειοψηφία αναγνώρισε τη Γενοκτονία των Ελλήνων, των Αρμενίων και των Ασσυρίων. Από τότε, το αποτέλεσμα αυτό χρησιμοποιήθηκε σε πολλές περιπτώσεις για να εισαχθεί το ζήτημα στο διεθνές περιβάλλον, με πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις αυτή της Σουηδίας το 2010 και της Αρμενίας το 2015. Λίγοι Έλληνες βεβαίως ασχολούνται με αυτά, άλλωστε στην Ελλάδα το ζήτημα της Γενοκτονίας ή έγινε αντικείμενο υπονόμευσης ή κομματικής εκμετάλλευσης ή ακόμη και άρνησης!

Ωστόσο στο εξωτερικό, το θέμα αναδεικνύεται συνεχώς και μάλιστα χωρίς καμία επίσημη ή άλλη υποστήριξη.

Η παρουσία μου μέσα στο 2015 στο Ερεβάν για τα 100 χρόνια από τη Γενοκτονία των Αρμενίων, στο Ντόρτμουντ, στο Βερολίνο, την ημέρα που ο πρόεδρος της Γερμανίας Ι. Γκάουκ μιλούσε για τους Έλληνες, τους Αρμένιους και τους Ασσύριους, πάλι στο Ερεβάν, στη Μόσχα, μου έδωσε την ευκαιρία να μιλήσω για ένα θέμα, για το οποίο απασχολεί πλέον τον πλανήτη. Αφορά όλον τον πολιτισμένο κόσμο, αφορά το μέλλον των απογόνων των θυμάτων και βεβαίως και τους απογόνους όλων των θυτών.

Έτσι η επιστολή όλων των πρώην προέδρων της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαικών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών που στάλθηκε πριν λίγες μέρες στον πρόεδρο της Γερμανικής Ομοσπονδιακής Βουλής Dr. Norbert Lammert , στον πρόεδρο της επιτροπής εξωτερικών υποθέσεων Dr. Norbert Röttgen της Ομοσπονδιακής Βουλής καθώς και στα κόμματα CDU και SPD, αποτελεί μία εξαιρετικής σημασίας πολιτική, πνευματική και ακαδημαική πράξη. Είναι μία ενέργεια εφαπτόμενη με την ιστορία, το δίκαιο, την πολιτική και ακαδημαική συνέπεια. Στους αποδέκτες της, στους αποστολείς της, σε όλους τους δημοκράτες του πλανήτη, επαφίεται η πράξη αναγνώρισης και αποκατάστασης.

Η επιστολή σε μετάφραση Θ. Μαλκίδη έχει ως εξής:

Σας γράφουμε ως πρώην πρόεδροι της Διεθνούς Ένωσης Γενοκτονίας, το μεγαλύτερο σώμα επιστημόνων που μελετούν τη Γενοκτονία, σχετικά με το ψήφισμα για τη Γενοκτονία των Αρμενίων .

Η Γενοκτονία των Ελλήνων, στο Διεθνές Συνέδριο της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών της Αρμενίας και του Κρατικού Πανεπιστημίου του Ερεβάν.

Η Γενοκτονία των Ελλήνων, στο Διεθνές Συνέδριο της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών της Αρμενίας και του Κρατικού Πανεπιστημίου του Ερεβάν.

Στο Ερεβάν της Αρμενίας θα διεξαχθεί στις 15 και 16 Οκτωβρίου, το Διεθνές Συνέδριο με θέμα “Η Γενοκτονία των Αρμενίων, εκατό χρόνια μετά. Από την αναγνώριση στην αποκατάσταση”, το οποίο διοργανώνει η Εθνική Ακαδημία Επιστημών της Αρμενίας και το Κρατικό Πανεπιστήμιο της Αρμενικής πρωτεύουσας.

Στο Συνέδριο θα μιλήσει ο Θεοφάνης Μαλκίδης, μέλος της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών, με θέμα η Γενοκτονία των Αρμενίων και των Ελλήνων και η διεθνής κοινότητα.

Το Συνέδριο έχει ως στόχο τη συζήτηση για τα ακόλουθα σημεία:

•Γενοκτονία των Αρμενίων: ιστορία, θεωρία, μνήμη, γεωπολιτική,

• Τα πολιτικά, νομικά και κοινωνικο-οικονομικά προβλήματα της εξάλειψης των συνεπειών της Γενοκτονίας των Αρμενίων και το ζήτημα της αποκατάστασης,

• Η αντανάκλαση της Γενοκτονίας των Αρμενίων στην τέχνη και στην λογοτεχνία,

• Πολιτιστική Γενοκτονία.

Το πλήρες πρόγραμμα του Συνεδρίου  είναι το εξής:

Η σιωπή των διανοουμένων.....

Η σιωπή των διανοουμένων.....

Θεοφάνης Μαλκίδης

Σε αναλόγου δυσκολίας, απογοήτευσης και θλίψης περιόδου για την πατρίδα μας, ο λαός μας προσδοκούσε στους διανοούμενους, στην πνευματική του ηγεσία. Περίμενε να του ανοίξουν, συν Θεώ, το δρόμο, για να διεκδικήσει, να αγωνιστεί και να νικήσει. Το έπραξαν μεταξύ των άλλων ο Σικελιανός και ο Καζαντζάκης όταν δολοφονούνταν οι Έλληνες το 1921 στην Αμάσεια του Πόντου, το φώναξε με την ιδιαίτερη φωνή και πένα του ο Κωστής Παλαμάς το 1940 δίνοντας το έναυσμα της αντίστασης που χαρακτηρίζει εδώ και αιώνες τους Έλληνες και τις Ελληνίδες, το ίδιο έκανε τρεις δεκαετίες σχεδόν αργότερα ο Γιώργος Σεφέρης.

Τότε που δεν σιώπησε για να γίνει αρεστός, τότε που “δεν μίλησε χωρίς να λέει τίποτα”, τότε που δεν επανέλαβε πληκτικά τις περιορισμένες λέξεις που χρησιμοποιούνται στον πολιτικό και τον πνευματικό λόγο. Αντιθέτως, γνωρίζοντας το βάρος της πνευματικής του παρουσίας, ξέροντας ότι ο λαός περιμένει από αυτόν και τον κάθε αληθινό διανούμενο να μιλήσει, έπραξε αυτό που του υπαγόρευε η συνείδησή του, το καθήκον του και το χρέος του έναντι της πατρίδας, του τόπου, όπως έγραφε. Και βεβαίως δεν σκέφτηκε το τι θα απωλέσει σε προσωπικό επίπεδο, ούτε εάν θα πάψει να είναι αρεστός, λέγοντας ανάμεσα στα άλλα:

«....μήνες τώρα, αισθάνομαι μέσα μου και γύρω μου, ολοένα πιο επιτακτικά το χρέος να πω ένα λόγο για τη σημερινή κατάστασή μας......” . Είναι μια κατάσταση υποχρεωτικής νάρκης όπου, όσες πνευματικές αξίες κατορθώσαμε να κρατήσουμε ζωντανές, με πόνους και με κόπους, πάνε κι’ αυτές να καταποντιστούν μέσα στα ελώδη στεκάμενα νερά. .....η αρχή μπορεί να μοιάζει εύκολη, όμως η τραγωδία περιμένει, αναπότρεπτη, στο τέλος».

Και καταληκτικά, ο Σεφέρης όπως ο κάθε πραγματικός διανοούμενος (οφείλει να) λέει και πράττει τα παρακάτω σημείωνε τα εξής:

« Είμαι ένας άνθρωπος χωρίς κανένα απολύτως πολιτικό δεσμό, και, μπορώ να το πω, μιλώ χωρίς φόβο και χωρίς πάθος. Βλέπω μπροστά μου τον γκρεμό όπου μας οδηγεί η καταπίεση που κάλυψε τον τόπο. Αυτή η ανωμαλία πρέπει να σταματήσει. Είναι Εθνική επιταγή».

Σε αντίθεση με τα παραπάνω παραδείγματα όπου οι διανοούμενοι δεν σιώπησαν αλλά μπήκαν μπροστά στον αγώνα των Ελλήνων και των Ελληνίδων, με την πένα, το λόγο και την πράξη τους, διαπιστώνουμε με μεγάλη λύπη, τη σημερινή σιωπή των διανοουμένων. Μοιραίοι και άβουλοι, που έγραφε ο συμπατριώτης μου ο Βάρναλης, που αφού δεν ντράπηκαν για τα ψέμματα που είπαν, ντράπηκαν για λογαριασμό τους τα ψέμματα, όπως σημειώνει ο Μενέλεος Λουντέμης.

Η πνευματική χρεοκοπία προϋπήρξε και συμβαδίζει πλέον και με την οικονομική. Βασικοί υπεύθυνοι, μαζί με τους ενόχους του πολιτικού προσωπικού, για τα

“ ελώδη στεκάμενα νερά”, είναι οι διανοούμενοι και η σιωπή τους....

Δείτε την συνέντευξη του Θ. Μαλκίδη στο Δ. Νατσιό, για τη σιωπή των διανοουμένων 

στον τηλεοπτικό σταθμό 4Ε .

“400 τόννους οστών Ελλήνων,από τα Μουδανιά εις την Μασσαλίαν,προς βιομηχανοποίησιν......

Θεοφάνης Μαλκίδης

Μέλος της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών

“....400 τόννους οστών Ελλήνων, από τα Μουδανιά της Μικράς Ασίας εις την Μασσαλίαν, προς βιομηχανοποίησιν......

Αυτές τις ημέρες του 1922 γραφόταν δύο από τις τελευταίες πράξεις της Γενοκτονίας εναντίον των Ελλήνων της Θράκης, της Μικράς Ασίας, του Πόντου. Μία ήταν καταστροφή της Σμύρνης και η άλλη η ανακωχή των Μουδανιών, με την οποία ο Ελληνισμός υποχρεώθηκε σε φυγή και από τη Θράκη. Από τον όμορφο αυτό λιμένα όμως της Θρακικής ενδοχώρας, δεκαπέντε μήνες αργότερα θα διαδραματιζόταν η τελευταία και πιο φρικιαστική πράξη του Ελληνικού Ολοκαυτώματος. Μπορεί οι Νεότουρκοι, Τζεμάλ, Ενβέρ και Ταλαάτ πασά και ο Μουσταφά Κεμάλ, να δολοφόνησαν 1.000.000 Έλληνες και Ελληνίδες, αλλά φρόντισαν να τα εξαφανίσουν τα ίχνη τους, με ένα τρόπο που αφού δεν τιμωρήθηκε. επαναλήφθηκε από τον πιστό τους μαθητή Χίτλερ, λίγα χρόνια αργότερα. 

Ο Χ. Αγγελομάτης στο βιβλίο του «Χρονικόν Μεγάλης Τραγωδίας» (Αθήνα 1924) αναφέρεται στο μέγεθος του εγκλήματος, τους θύτες και τους συνεργάτες τους: «Οι παλαιότεροι θα ενθυμούνται την δημοσιευθείσαν είδησιν εις τα αθηναϊκάς εφημερίδας, μίαν ημέρα του Φεβρουαρίου του 1924. Το προσεγγίσαν εις την Θεσσαλονίκην αγγλικόν πλοίον “Ζαν”, μετέφερε 400 τόννους οστών Ελλήνων, από τα Μουδανιά της Μικράς Ασίας εις την Μασσαλίαν, προς βιομηχανοποίησιν. Οι εργάται του λιμένος Θεσσαλονίκης, πληροφορηθέντες το γεγονός, εμπόδισαν το πλοίον να αποπλεύσει, επενέβη όμως ο Άγγλος πρόξενος και επετράπη ο απόπλους» .

Έτσι όπως αναφέρει ο διευθυντής του Μουσείο της Γενοκτονίας στο Ερεβάν, Χαΐκ Ντεμογιάν, στην ομιλία του για τη Γενοκτονία των Ελλήνων (Αθήνα, Μάιος 2014) “η τουρκική πολιτική της γενοκτονίας, κατά των Αρμενίων, των Ελλήνων και των Ασσυρίων, αφού παρέμεινε ατιμώρητη, έχει γεννήσει νέο κακό για την ανθρωπότητα. Η ατιμωρησία και η απροκάλυπτη εύνοια εκ μέρους των παγκόσμιων μεγάλων δυνάμεων προς ένα κράτος-διάδοχο και συνεχιστή της οθωμανικής παράδοσης, δημιούργησαν το γόνιμο έδαφος ώστε να φυτρώσουν σε αυτό νέα σχέδια για τη διάπραξη γενοκτονίας. Η ατιμωρησία και ως επακόλουθο η επιθετική συμπεριφορά του τουρκικού κράτους, οδήγησαν σε νέα εγκλήματα”.

Μπροστά στο έγκλημα κανείς δεν έχει δικαιώμα να σιωπήσει, πόσο μάλλον να το αρνείται. Μπροστά στην σύληση των οστών των δικών μας ανθρώπων, από εκεί απ΄ όπου είναι βγαλμένη η ελευθερία των Ελλήνων, όπως γράφει ο Διονύσιος Σολωμός “εμείς οι απόγονοι αυτών που βίωσαν τη φρίκη της Γενοκτονίας των Αρμενίων, Ελλήνων και Ασσυρίων, όπως λέει ο Αρμένιος συναγωνιστής Χ. Ντεμογιάν, “δεν έχουμε το δικαίωμα να σιωπούμε και να ανεχόμαστε την εγκληματική άρνηση των διαπραχθέντων φρικαλεοτήτων και των συνέπειών τους. Το ηθικό χρέος της νέας γενιάς των Αρμενίων, Ελλήνων και Ασσυρίων δεν είναι μόνο να τιμά και να θυμάται, αλλά από κοινού, χέρι-χέρι, να συνεχίζει τον αγώνα για την αποκατάσταση της δικαιοσύνης.
Πρέπει να πιστεύουμε και να είμαστε σίγουροι ότι η δικαιοσύνη θα επικρατήσει, αν είμαστε μαζί στον αγώνα μας και αν είμαστε γεμάτοι πίστη στην επιτυχή κατάληξή του. Η Πατρίδα των προγόνων μας – είναι και δική μας Πατρίδα, ανεξάρτητα από το πού και πότε εμείς και οι απόγονοί μας θα ζήσουν. Ας μην ξεχνάμε λοιπόν τον πόνο, τους καημούς και τα ανεκπλήρωτα όνειρα των προγόνων μας και μαζί να σηκώσουμε το λάβαρο του αγώνα για να θριαμβεύσει το δίκαιο και η αλήθεια”.

Υ.Γ. Οι 400 τόνοι οστών που μετέφερε το πλοίο από τα Μουδανιά στη Μασσαλία, είναι πολλές χιλιάδες   πρόγονοί μας.   Πέρα από το σεβασμό, οφείλουμε και την αλήθεια   σ΄αυτούς   για τη  Γενοκτονία, αυτή  που δυστυχώς  πολλοί

Ο Καποδίστριας και η σημερινή “ηγεσία”

Θεοφάνης Μαλκίδης

Ο Καποδίστριας και η σημερινή “ηγεσία”

Αν η ιστορία γραφόταν με τις υποθέσεις και σαν σήμερα δεν υπήρχε βίαιη διακοπή της ζωής του Καποδίστρια, θα έπρεπε να αναφέρουμε την (υποθετική) πρόταση “εάν δεν δολοφονούνταν ο Καποδίστριας πως θα ήταν η πατρίδα μας;”

Οι πολιτικοί, οι κυβερνήτες, οι πρωθυπουργοί, οι υπουργοί,οι βουλευτές και οι ηγέτες, θα ήταν αδιάφθοροι, ανιδιοτελείς, με φιλοπατρία και φιλανθρωπία, εργαζόμενοι, με αγάπη για το Θεό, με σχέδιο για τους Έλληνες, τις Ελληνίδες και τα παιδιά, την παραγωγική και διατροφική επάρκεια ή κάτι που αυτοαποκαλείται “πολιτικό προσωπικό” που παρακολουθούμε με θλίψη, απογοήτευση και βεβαίως αποστροφή είναι το αποτέλεσμα της δολοφονίας του πρώτου Κυβερνήτη;

Θα είχε οπωσδήποτε τεράστιο ενδιαφέρον για τους προγόνους μας, για εμάς, για τους απογόνους μας, πως θα έμοιαζε η Ελλάδα με τον Καποδίστρια, πως θα ήταν η πατρίδα μας,ο τόπος μας, με τον Κυβερνήτη σε πλήρη παρουσία, σε ολοκληρωμένη βιολογική και πολιτική ζωή. Πως θα ήταν άραγε η Ελλάδα; Ζωντανή ή εφιάλτης όπως θα γράψει εκατό χρόνια αργότερα ο Γιώργος Σεφέρης.

Θα ήταν φυσικά πλεονασμός να γράψουμε ότι η ηγετική φυσιογνωμία του Ιωάννη Καποδίστρια, είναι αναγκαία, ως πρότυπο και σύμβολο πολιτικής σκέψης και διπλωματικής αποτελεσματικότητας. Και σε κάθε περίπτωση “κυβέρνησε Αγγελικώς”, όπως γράφει ο Μακρυγιάννης. Κάθε σύγκριση, ωστόσο της προσωπικότητας του Καποδίστρια με αυτή της σημερινής “ηγεσίας”, είναι οδυνηρή.

'Εσχατο αλλά όχι τελευταίο: η δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια έγινε στην εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνα στο Ναύπλιο. Εκεί ο μοναδικός πολιτικός άνδρας του τόπου αυτού, που έμεινε στην ιστορία ως Κυβερνήτης, δεν περνούσε τυχαία έξω από τον ναό, αλλά πήγαινε στη θεία λειτουργία από την αρχή. Από την πρώτη καμπάνα που λέει ο λαός. Σε αντίθεση βεβαίως με τη σημερινή “ηγεσία”.....

Δείτε την ομιλία του Θ. Μαλκίδη για τον Καποδίστρια στην εκδήλωση, στο Κάστρο του Διδυμοτείχου, για τον πρώτο Έλληνα Κυβερνήτη.

Θα μπορούσε ο Αρμένιος υπουργός Παιδείας να μην αναγνωρίζει τη Γενοκτονία ;

Θεοφάνης Μαλκίδης

Μέλος της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών

Θα μπορούσε ο Αρμένιος υπουργός Παιδείας να μην αναγνωρίζει τη Γενοκτονία ;

Έχουμε πολλές φορές αναρωτηθεί και μάλιστα δημόσια εάν θα μπορούσε ο Αρμένιος υπουργός Παιδείας να μην αναγνωρίζει τη Γενοκτονία, να αρνείται τη δολοφονία των προγόνων του μιλώντας για πολιτικές σκοπιμότητες. Θα μπορούσε ο Αρμένιος υπουργός Παιδείας να γράψει την ημέρα καταστροφής της Σμύρνης (!) ότι “....στην Ελληνική Ιστορία η Μικρασιατική Καταστροφή ποτέ δεν χαρακτηρίστηκε ως Γενοκτονία. Γράφαμε, διδασκόμασταν, θυμόμαστε την Καταστροφή. Αυτό έχει σημασία για να αντιληφθούμε ότι η όψιμη μετακίνηση σε επίπεδο ορολογίας υποκρύπτει απόπειρα μετάλλαξης της ιστορικής εμπειρίας και των γεγονότων, η οποία μάλιστα "επισημοποιείται" με την παραγωγή μιας νέας, μεροληπτικής ιστορίας;”

Θα αναφερθούμε στην ουσία, χωρίς φόβο και χωρίς πάθος γιατί δεν έχω κανένα πολιτικό δεσμό, όπως έλεγε ο Σμυρνιός Γιώργος Σεφέρης. Η Ελληνική Δημοκρατία που βιάζεται ποικιλοτρόπως και κατ ' εξακολούθηση από τους "φύλακες και σωτήρες " της , οικοδομήθηκε αποκλειστικά και μόνο με τις θυσίες του ελληνικού λαού. Είναι κυριολεκτικά φτιαγμένη η ελευθερία του τόπου αυτού με το αίμα και τα οστά Ελλήνων και Ελληνίδων. Όπως ακριβώς το αναφέρει ο Ύμνος εις την Ελευθερίαν του Σολωμού. Ανάμεσά τους και πάνω από ένα εκατομμύριο πρόγονοί μας της Μικράς Ασίας, του Πόντου και της Θράκης, που δολοφονήθηκαν κατά τη διάρκεια της Γενοκτονία που οργάνωσαν οι Νεότουρκοι και οι Κεμαλικοί καθώς και οι ξένοι Σύμμαχοί τους.

Για τη Γενοκτονία αυτή, με τεράστια ομολογουμένως καθυστέρηση, η Βουλή των Ελλήνων θέσπισε δύο νόμους, όμως οι ανήθικες πράξεις των "αρμοδίων" τους ακύρωσαν. Ενδεικτικά και μόνο αναφέρουμε τις καταθέσεις στεφάνων των πρωθυπουργών και υπουργών εξωτερικών στον βασικό υπεύθυνο της Γενοκτονίας, το Μουσταφά Κεμάλ (Ατατούρκ)!!!! Έτσι μείναμε ένας μικρός αριθμός ανθρώπων, με μεγάλο κόστος, να στηρίξουμε τη διεθνή προσπάθεια αναγνώρισης. Και πετύχαμε πολλά, παρά τα ελλαδικά εμπόδια και τις τουρκικές πράξεις. Το μαρτυρούν οι αναγνωρίσεις της Γενοκτονίας από την Αυστραλία μέχρι τις ΗΠΑ.την Αρμενία και τη Σουηδία. Και ο αγώνας συνεχίζεται.

Είναι σαφές ότι με ανάλογα άρθρα και δηλώσεις από τον Υπουργό Παιδείας της Ελληνικής Δημοκρατίας (!!!!!) βρισκόμαστε ενώπιον μιας δεύτερης δολοφονίας των θυμάτων της Γενοκτονίας, τη φορά αυτή όχι από το τουρκικό στρατό, τους τσέτες και τον όχλο στην Τραπεζούντα, στην Αδριανούπολη και τη Σμύρνη, αλλά από ανθρώπους στην Ελλάδα που τάχθηκαν, υποτίθεται, βάσει του Συντάγματος και των νόμων, να πρoασπίζουν την ιστορία και την πολιτική του ελληνικού λαού.

Βρισκόμαστε μπροστά σε μία πολιτική, ιστορική μα πάνω από όλα ηθική στρέβλωση και διαστροφή, που όμοιά της δεν συναντάται σε κανένα κράτος, πόσο μάλλον σε κάποιο που ο λαός του έχει υποστεί τέτοιο εις βάρος του έγκλημα. Αλήθεια μπορεί να φανταστεί έστω και ένας από αυτούς που με άρθρα και άλλες απαράδεκτες ενέργειες βάζουν τον όρο Γενοκτονία σε εισαγωγικά(!), ότι θα υπήρχε Αρμένιος συνάδελφός τους που θα έκανε τα ίδια;

Η ιστορία θα κρίνει τους υπεύθυνους. Αυτοί όμως που θα τους καταδικάσουν θα είναι οι δικοί μας άνθρωποι, τα θύματα της Γενοκτονίας. Όπως ακριβώς το γράφει ο Βολταίρος: “Οφείλουμε σεβασμό στους ζωντανούς, στους νεκρούς οφείλουμε μόνο την αλήθεια”

To άρθρο του Ν. Φίλη για τον παλαιοκομματισμό και τη “Γενοκτονία “ (μέσα σε εισαγωγικά!!!!) μπορείτε να το διαβάσετε στον σύνδεσμο

http://www.avgi.gr/article/3733003/palaiokommatismos-kai-genoktonia-#st_ref_refQuery=/

"Ανατολική Θράκη απωλέσθη ατυχώς δι’ Ελλάδα...."

Θ. Μαλκίδης

Η Θράκη της εγκατάλειψης του 1922 και του σήμερα.

Οι τραγικές εξελίξεις στο Μικρασιατικό μέτωπο, η αλλαγή των προσανατολισμών και της πολιτικής έναντι των Κεμαλικών από τις Μεγάλες Δυνάμεις, είχαν σαν αποτέλεσμα να υπογραφεί η συνθήκη ανακωχής των Μουδανιών, με την οποία ο ελληνικός στρατός διατάχθηκε να εκκενώσει όχι μόνο την Ιωνία, όπου εκεί πλέον γραφόταν ο επίλογος μιας παρουσίας αιώνων, αλλά μέσα σε 15 μέρες και την Ανατολική Θράκη, εκεί όπου υπήρχαν μεγάλες στρατιωτικές δυνάμεις του και εύρωστο ελληνικό στοιχείο . Ο Ελευθέριος Βενιζέλος ανέφερε σε σχετικό του τηλεγράφημα τα εξής: «Ανακοινώσατε, παρακαλώ τηλεγράφημα εις πληρεξουσίους Θράκης. Ανατολική Θράκη απωλέσθη ατυχώς δι’ Ελλάδα και επανέρχεται εις άμεσον κυριαρχίαν Τουρκίας…. Επί πλέον υποχρεούμεθα να εκκενώσωμεν από τούδε Θράκην. Ολόκληρος προσπάθειά μου στρέφεται πως χάνοντες Θράκην να σώσωμεν εν μέτρω δυνατώ Θράκας….Όσον τραγικόν και αν είνε, ανάγκη Θράκες να εγκαταλείψωσιν την γην, ην τόσων αιώνων κατοικούσιν αυτοί και πρόγονοί των, δεν υπάρχει άλλο μέσον σωτηρίας δι’ αυτούς ….»^.

Στις 30 Σεπτεμβρίου του 1922 ο αναπληρωτής του γενικού διοικητή Θράκης Κ. Γεραγάς ανέλαβε και επίσημα να συντονίσει το έργο του ξεριζωμού του Ελληνισμού της Ανατολικής Θράκης, που αφορούσε πάνω από 200.000 Έλληνες, ενώ το στρατηγείο της στρατιάς Θράκης έφυγε από τη Ραιδεστό και εγκαταστάθηκε στην Αλεξανδρούπολη την 9/10/1922.

Μέχρι τα μέσα Οκτωβρίου του 1922 είχαν εκκενωθεί ιστορικά κέντρα, η Σηλυβρία, η Ηράκλεια, η Ραιδεστός, τα Γανόχωρα, οι Σαράντα Εκκλησιές, η Αδριανούπολη. Ένα μήνα αργότερα, το Νοέμβριο του 1922, έφευγαν και οι 25.000 Έλληνες της Καλλίπολης, ενώ το ελληνικό στοιχείο της Τσατάλτζας και ένα μεγάλο ποσοστό του νομού της Κωνσταντινούπολης αναχώρησε το 1924, σύμφωνα με τα προβλεπόμενα από την ελληνοτουρκική συνθήκη ανταλλαγής των πληθυσμών.

Ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ ανταποκριτής τότε στην περιοχή γράφει τα εξής: «Σε μια συνεχή, εξαντλητική πορεία, οι Χριστιανοί της Ανατολικής Θράκης έχουν κατακλύσει τους δρόμους που οδηγούν στη Μακεδονία…..Μόνο από την Ανατολική Θράκη πρέπει να απομακρυνθούν 250.000 χριστιανοί πρόσφυγες…. Η μεγαλύτερη ομάδα διαβαίνει του ποταμό Έβρο (Μαρίτσα) από την Αδριανούπολη και είναι μήκους 20 μιλίων. Είκοσι μίλια αραμπάδες, που τους σέρνουν αγελάδες και βόδια με λασπωμένα πόδια, ενώ δίπλα τους βαδίζουν εξαντλημένοι άνδρες, γυναίκες και παιδιά….Εγκατέλειψαν όλοι τα σπίτια τους, τα χωριά και τα χωράφια τους και προστέθηκαν στο ποτάμι των προσφύγων μόλις έμαθαν ότι έρχονται οι Τούρκοι ….Πρόκειται για πορεία προς το άγνωστο σιωπηλών ανθρώπων….».

Η απώλεια της ανατολικής Θράκης, επισφραγίστηκε με τη συνθήκη της Λωζάννης, όπου στις 30 Ιανουαρίου 1923 υπεγράφη η Ελληνοτουρκική σύμβαση και το πρωτόκολλο «περί ανταλλαγής των ελληνικών και τουρκικών πληθυσμών».

Εκεί η κεμαλική Τουρκία ζήτησε τμήμα της δεξιάς πλευράς του Έβρου και δημοψήφισμα για τη (Δυτική) Θράκη, λαμβάνοντας τελικά το Καραγάτς, η οποία είχε ξαναπάρει το ελληνικό της όνομα Ορεστιάδα, από τον Ορέστη που λούστηκε εκεί για να εξαγνιστεί από το έγκλημα που είχε διαπράξει, μη γνωρίζοντας ότι εκεί θα σημειωθεί ένα άλλο έγκλημα!

Ο Βενιζέλος στις θέσεις της κεμαλικής ηγεσίας για το Καραγάτς θα απαντήσει ότι η ελληνική κυβέρνηση δέχεται τις τουρκικές προτάσεις και έτσι η περιοχή, το Καραγάτς και τα χωριά Μπόσνα και Δεμιρδέσι, παραδόθηκαν στην Τουρκία, γράφοντας τον επίλογο της απώλειας της ανατολικής Θράκης. Θα ήταν βεβαίως σημαντικό και χωρίς καμία δόση υπερβολής- ποιος μπορεί άλλωστε να το αμφισβητήσει- να αναφέρουμε ότι το επαπομείναν μέρος της Θράκης, παραμένει σήμερα στο ίδιο πεδίο εγκατάλειψης. Όπως συνέβη το 1922. Τότε το ένιωσαν οι πρόγονοί μου, εγκαταλείποντας την Αδριανούπολη κα την Ορεστιάδα, τώρα το νιώθουμε και εμείς, ελπίζοντας και ευχόμενοι βεβαίως να μην έχουμε την ίδια τύχη με αυτούς.....