Το μοναδικό Ορθόδοξο Μοναστήρι στη Σικελία κινδυνεύει

Δημοσιεύτηκε από τον Το Μανιτάρι του Βουνού [mtb] στις 22/9/09





Έκκλησις εις όλους τους ευσεβείς Ορθοδόξους Χριστιανούς δια να παραμείνει εις την Ορθόδοξον Εκκλησίαν Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΜΟΝΗ του mandanici στη Σικελία!



Bivongi 18 Σεπεμβρίου 2009.

Ένας μεγάλος φίλος και υποστηρικτής της αποκαταστάσεως της Ορθόδοξου μοναστικής παρουσίας εις την Μεγάλη Ελλάδα και την Σικελία, ο Καθηγητής Mario Carpo πρώην Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου του Mandanci (που για χρόνια υπερασπίστηκε σθεναρά την ανάθεση της Ιεράς Μονής στους Ορθοδόξους), χθες μας ανακοίνωσε με ειλικρινή διάθεση και βαθιά θλίψη...



]
... ότι είχε αποστείλει μήνυμα εις τους Πατέρας Ιωάννη Φέστα, νυν Αρχιερατικό Επίτροπο Σικελίας και εις τον προκάτοχό του πατέρα Νείλο Βατοπαιδινό, καλώντας τους να ενεργήσουν, με όλους τους δυνατούς τρόπους, για να διατηρηθεί ο προορισμός της Ιεράς Μονής του Mandanici για την Ορθόδοξον Εκκλησία εν όψει της βαρύνουσας αποφάσεως η οποία θα ληφθεί την Τρίτη 22 Σεπτεμβρίου από το Δημοτικό Συμβούλιο, το οποίο θα κληθεί να αποφασίσει για την διαδικασία ενάρξεως ανάκλησης της αξιοπιστίας της Ελληνόφωνης Μητροπόλεως Ιταλίας σχετικά με την παραχώρισιν της Ιεράς Μονής.



Κατ' αρχάς να αναφερθεί η εξαιρετικής σοβαρότητος κατάστασις και τα γεγονότα που οδήγησαν στη ευεργετική διάθεση του Δήμου να αναθέσει το μοναστήρι εις την Ορθόδοξον Εκκλησίαν. Με αυτόν τον τρόπο θέλουμε να ενθαρρύνουμε τους αναγνώστες αυτής της έκκλησης για βοήθεια να κάνουν ότι μπορούν για να σωθεί η Ιερά Μονή οποία, παρά τις φανερές δυσκολίες αποτελεί εδώ και μερικά χρόνια το μεγαλύτερο πνευματικό κέντρο για τις χιλιάδες των Ορθοδόξων Χριστιανών που ζουν στη Σικελία.

Από το 1992 ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σπυρίδων Παπαγεωργίου, πρώτος Μητροπολίτης της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ιταλίας είναι γνωστό ότι είχε εργαστεί με όλους τους τρόπους για να αποκαταστήσει την παρουσία εις την Μεγάλη Ελλάδα και εις την Σικελία του Οικουμενικού Πατριαρχείου, η οποία παρουσία προοδευτικά είχε μειωθεί στη ιστορική κοινότητα της Νάπολης, η οποία κοινότης έχει παίξει στους τελευταίους αιώνες ένα σημαντικό ρόλο για τον Ελληνισμό και την Ορθοδοξία στη νότια Ιταλία.

Προς το σκοπό αυτό, ο Μητροπολίτης Σπυρίδων εκ νέου απεκατέστησε την λειτουργία της Ιεράς Μονής του Αγίου Ιωάννη Θεριστού, και επανίδρυσε εις την Σικελία τις ενορίες της Κατάνης και της Μεσσήνης συνδέοντάς τες με στενό πνευματικό δεσμό με την Ιερά Μονή του Οσίου Ιωάννου Θεριστού.



Έτσι από τις αρχές της δεκαετίας του ενενήντα η ανανεωμένη ελληνοορθόδοξη παρουσία άνθισε στη Σικελία και τη Μεγάλη Ελλάδα ως συνδεδεμένη με τον Ορθόδοξο Αγιορειτικό μοναχισμό ο οποίος υπήρχε ικανός να εξασφαλίσει την συνέχεια των μοναστικών ριζών οι οποίες για πάνω από χίλια χρόνια άνθησαν εκεί.

[La traslazione di una reliquia di san Nicola al monastero ortodosso di Mandanic]



Λίγους μήνες μετά την χειροτονία του πατρός Νείλου εις πρεσβύτερον στο Άγιον Όρος, ο Μητροπολίτης Σπυρίδων έγινε Αρχιεπίσκοπος Αμερικής όπου και εκεί μέσα σε λίγα χρόνια προώθησε την ανάπτυξη του Αγιορειτικού μοναχισμού. Κατά την εποχή Αρχιερατείας του διάδοχού του, νυν Μητροπολίτου Ιταλίας Γενναδίου Ζερβού, η αναμενόμενη αύξησις του αριθμού των Ορθοδόξων πιστών της μεγαλονήσου, λόγω των πιστών Ορθοδόξων μεταναστών από την Ανατολική Ευρώπη, οδήγησε τον επικεφαλής Αρχιερατικό Επίτροπο πατέρα Νείλο, με την ευλογία του Μητροπολίτου Γενναδίου, να ζητήσει από τον Δήμο του Mandanici την παράδοση του Ιερού μοναστηριού για να εξασφαλίσει ένα μοναστικό κέντρο πιο κοντά από ό,τι το Bivongi, εις τους Ορθοδόξους πιστούς του μεγαλυτέρου νησιού της Μεσογείου.




Αφού δόθηκε η Ιερά Μονή προς το τέλος του 2005, ο Μητροπολίτης Γεννάδιος την ανεθέσε προσωρινώς εις τον πατέρα Νείλο, ο οποίος ταυτοχρόνως συνέχιζε να ερευνά εις την Ελλάδα για μοναχούς δια την Σικελία και άρχισε να οργανώνει Συναντήσεις, Συνέδρια, Διαλέξεις και μαθήματα εικονογραφίας εις την Ιερά μονή ώστε να καταστεί το πνευματικό κέντρο της Ορθοδοξίας και του Ελληνικού πολιτισμού εις την Σικελία.

Η δημιουργία μιας μοναστικής κοινότητας φάνηκε τελικά επικείμενη το περασμένο έτος, όταν εις την Πανήγυρη της Ιεράς Μονής (25 Μαρτίου), παρουσιάστηκε ομάδα μοναχών από την Ιερά Μονή Βατοπαιδίου με επικεφαλής τον ίδιο τον Άγιον Καθηγούμενον.



Όμως, λίγο μετά από ένα μήνα από το ευχάριστο γεγονός ο Μητροπολίτης έφτασε απροσδόκητα στις αρχές Μαΐου στη Σικελία απομακρύνοντας τον πατέρα Νείλο από Αρχιερατικό Επίτροπο Σικελίας και Καλαβρίας και από προϊστάμενο της Ενορίας της Κατάνης. Ακολούθως εις την Καλαβρία, ο αυτός Μητροπολίτης Γεννάδιος Ζερβός συνέχισε αποδιώκοντας εις την Ελλάδα τον πατέρα Γεννάδιο Διονυσιάτη, διάδοχο εις το Bivongi του πατρός Κοσμά Αγιορείτου, ο οποίος κι αυτός είχε απομακρυνθεί από την Ιταλία παρόλο που στις δύο περιπτώσεις η Ελληνική Ορθόδοξη Αρχιεπισκοπή της Ιταλίας δεν ήταν σε θέση να εξασφαλίσει άμεσους διαδόχους ικανούς δια την φύλαξη της Μονής μας.




Στη Σικελία, ο Πατέρας Νείλος διορίστηκε υπεύθυνος της Ιεράς Μονής του Mandanici με απαγόρευση να ασκεί οποιαδήποτε δραστηριότητα Λειτουργική και Ποιμαντική έξω από το Ιερά Μονή. Μετά από επίμονο αίτημα των πιστών της Catania, ο Μητροπολίτης Γεννάδιος επέτρεψε αργότερα εις τον Πατέρα Νείλο να εξομολογεί κάθε μήνα εις την Ενορία αλλά με αυστηρή απαγόρευση να μην Λειτουργεί και να μην κηρύττει τον θείον Λόγον εκεί.



Συνειδητοποιώντας τον σεισμό που προκλήθηκε από όλες αυτές τις αποφάσεις, το Οικουμενικό Πατριαρχείο απέστειλε τον Οκτώβριο του περασμένου έτους μία Εξαρχία αποτελούμενη από τον Μητροπολίτη Εμμανουήλ της Γαλλίας και από τον Πατριαρχικό Αρχιδιάκονο Μάξιμο. Αν και οι δύο Πατριαρχικοί απεσταλμένοι πατέρες φάνηκε να έχουν κατανοήσει τη σοβαρότητα της καταστάσεως η οποία μόλις δημιουργήθηκε στην Μεγάλη Ελλάδα και τη Σικελία, ο Πατριάρχης και η Ιερά σύνοδος Κωνσταντινουπόλεως επιβεβαίωσαν πρακτικώς τις αποφάσεις του Μητροπολίτου Γενναδίου χωρίς να ληφθούν ικανά μέτρα ώστε να να ξεπεραστεί η κρίση η οποία από τότε έχει γίνει ανεξέλεγκτη καθιστώντας αβέβαιο το μέλλον και τη θέση του Οικουμενικού Πατριαρχείου στη Σικελία και στην Καλαβρία.



Υπ' αυτάς τας συνθήκας, μη ευρισκόμενος πλέον εις θέση να ανταποκριθεί επαρκώς εις τα συνεχή αιτήματα των εγκατελειμένων πιστών, τόσο στη Σικελία, όσο και στην Καλαβρία, ο Πατέρας Νείλος έχει μια επιδείνωση της υγείας του η οποία προκάλεσε την απόσυρσή του από την απλή υπόθεση της φυλάξεως της Ιεράς Μονής του Mandanci. Εδώ και ένα χρόνο η Ιερά μονή είναι ακόμη ανοιχτή κάθε Σάββατο και την Κυριακή, χάριτι των θυσιών του Αρχιμανδρίτου Παύλου ο οποίος κατοικεί εις το μακρινό Παλέρμο, και ενός νεαρού πιστού ο οποίος τον βοηθάει ερχόμενος κάθε Σαββατοκύριακο από την Καλαβρία εις το Mandanci.



Με την κατάσταση να έχει έτσι είναι εύκολο να καταλάβουμε την αυξανόμενη απογοήτευση εις τους κατοίκους του Mandanci. Ενώ ακόμα είναι προφανής η έλλειψη σταθερής μοναστικής αδελφότητος και επαρκών μέσων διαβίωσης των μοναχών και για την συνήθη συντήρηση της μονής, εδώ και ένα χρόνο έχουν παύσει και αυτές οι προσκυνηματικές προσελεύσεις όπως επίσης και οι πολιτιστικές δραστηριότητες οι οποίες προωθούνταν τα τελευταία χρόνια από τον πατέρα Νείλο.

Την Τρίτη, 22 Σεπτεμβρίου, το Δημοτικό Συμβούλιο θα πρέπει να εγκρίνει την διαδικασία για την ανάκληση της αποδόσεως της Ιεράς Μονής εις την Ιερά Ελληνορθόδοξη Μητρόπολη Ιταλίας. Για την μεθεπόμενη 24 Σεπτεμβρίου, ο Μητροπολίτης Γεννάδιος ζήτησε συνάντηση με το Δήμαρχο. Φαίνεται ότι ο Μητροπολίτης θέλει προς το παρόν να διαβεβαιώσει την Δήμο για το καθημερινό «άνοιγμα» της Ιεράς μονής από ένα μοναχό ο οποίος κατοικεί γύρω στα εκατό χιλιόμετρα μακριά.



Στο πλαίσιο αυτό, θεωρούμε σκόπιμο να αναφέρουμε τη πιο κάτω είδηση την οποία μας μετέφεραν Έλληνες προσκυνητές οι οποίοι έφτασαν φέτος το καλοκαίρι στην Bivongi: Υπήρχαν μοναχοί και μοναχές στην Ελλάδα έτοιμοι να εγκατασταθούν εις τη Μονή σε περίπτωση που λάμβαναν μια πρόσκληση άμεσα από την Κωνσταντινούπολη, διότι δεν εμπιστεύονται εις τον Μητροπολίτη Γεννάδιο ο οποίος έδιωξε από την Ιταλία τους μόνους γενναόδωρους μοναχούς Έλληνες και Αγιορείτες οι οποίοι εργάστηκαν μόνοι και χωρίς βοήθεια με όλες τις δυνάμεις τους να εξασφαλίσουν την αναγέννηση της Ιεράς Μονής του Bivongi.




Η δυσκολία εύρεσης ελληνοορθόδοξων μοναχών οι οποίοι επιθυμούν να εγκατασταθούν εις την Ιταλία δεν είναι μόνο για την Καλαβρία και τη Σικελία.

Ακόμη και οι μοναχοί οι οποίοι έφθασαν πέρυσι από την Χαλκιδική για να εγκατασταθούν σε μία αρχαία Μονή της Umbria γυρίσαν πίσω. Για το λόγο τούτο δεν υπάρχει κανείς Έλλην μοναχός εις τα μοναστήρια της Ιεράς μητροπόλεως Ιταλίας και Μελίτης.




ΣΗΜΕΡΑ, ΕΝ ΟΨΕΙ ΤΟΥ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΝΑ ΧΑΣΟΥΜΕ ΤΟ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΤΗΣ ΣΙΚΕΛΙΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΥΣΕΒΕΙΣ ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ ΝΑ ΕΝΕΡΓΗΣΟΥΝ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΚΑΙ ΜΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ, ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΟΥΝ ΤΟ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ΝΑ ΔΩΣΕΙ ΣΤΟ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΤΗΣ ΣΙΚΕΛΙΑΣ ΤΗΝ ΖΩΤΙΚΗ ΖΩΝΤΑΝΙΑ Η ΟΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΤΟΥ.



ΑΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΒΡΕΘΕΙ ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΟΝΑΣΤΙΚΗ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ ΕΤΟΙΜΗ ΝΑ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΘΕΙ ΕΙΣ ΤΗΝ ΜΟΝΗ ΤΟΥ ΜΑΝΤΑΝΙΤΣΙ ΜΗΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΝΑ ΖΗΤΗΘΕΙ ΑΔΕΛΦΙΚΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΛΛΕΣ ΟΡΘΟΔΟΞΕΣ ΕΠΙΣΚΟΠΕΣ ΤΗΣ ΙΤΑΛΙΑΣ (ΟΠΩΣ ΤΗ ΡΩΣΣΙΚΗ Η ΤΗΝ ΡΟΥΜΑΝΙΚΗ) ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΦΕΥΧΘΕΙ ΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΟΥ ΜΟΝΑΔΙΚΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΟΥ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΞΑΝΑΝΟΙΞΕΙ ΣΤΗΝ ΣΙΚΕΛΙΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΟΣΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ.






ΕΧΟΝΤΕΣ ΕΙΛΙΚΡΙΝΗ ΕΛΠΙΔΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ Η THERISTIS INTERNAZIONAL ΠΡΟΣΚΑΛΕΙ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΥΣΕΒΕΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ, ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥΣ ΑΡΧΙΕΡΕΙΣ ΜΕΧΡΙ ΤΟΥΣ ΤΑΠΕΙΝΟΥΣ ΠΙΣΤΟΥΣ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΕΩΣ ΟΤΟΥ, ΟΠΩΣ ΠΕΡΥΣΙ Η ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΜΑΣ ΤΟΥ BIVONGI ΞΕΠΕΡΑΣΕ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΜΙΚΡΗΣ ΡΟΥΜΑΝΙΚΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΟΣ, ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΚΙΝΔΥΝΟ ΝΑ ΠΕΣΕΙ ΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΜΑΣ ΕΙΣ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΩΝ ΟΥΚΡΑΝΩΝ ΟΥΝΙΤΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ, ΚΑΙ ΦΕΤΟΣ ΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΤΟΥ ΜΑΝΤΑΝΙΤΣΙ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΧΑΡΗ, ΝΑ ΛΑΒΗ ΤΟ ΔΩΡΟ ΜΙΑΣ ΜΙΚΡΗΣ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΟΣ ΙΚΑΝΗΣ

Ορισμένες επίκαιρες σκέψεις του Μίκη Θεοδωράκη

ΤΟ ΧΡΗΜΑ ΚΑΙ Η ΘΕΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ
(Μερικές επίκαιρες, αισιόδοξες θέσεις του Μίκη Θεοδωράκη)
Πηγή:
http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=3699

Με κάποιες αγωνιώδεις ερωτήσεις που μου θέτουν πολλοί φίλοι, φοβάμαι ότι όλοι έχουμε «μολυνθεί» από τον ιό της απελπισίας, με τον οποίο προσπαθούν εδώ και καιρό κάποιοι γνωστοί-άγνωστοι σκοτεινοί κύκλοι να κάνουν το λαό μας να χάσει την εμπιστοσύνη του στους πάντες και τα πάντα ξεκινώντας από τους πολιτικούς και το κράτος και φτάνοντας ως τον ίδιο τον εαυτό του.
Έχω τελείως διαφορετική άποψη, ειδικά για τη θέση και την κατάσταση της χώρας και του λαού μας, αν λάβουμε υπ’ όψιν από πού ξεκινήσαμε και πού φτάσαμε μέσα σε πενήντα μονάχα χρόνια.
Για όσους γνώρισαν την Ελλάδα του ΄30, του ΄40 και του ΄50, η διαφορά είναι όση της νύχτας από τη μέρα. Κι αυτό χάρη κυρίως στην αντοχή, τη δύναμη, την εργατικότητα και τις προσπάθειες του ελληνικού λαού.
Εδώ θα πρέπει να υπογραμμίσω ότι τα μεγαλύτερα δεινά ήταν … εισαγόμενα. Δυστυχώς η μοίρα της χώρας μας σφραγίστηκε από τα «ενδιαφέροντα» των ισχυρών, που από την πρώτη στιγμή της επανάστασης του ΄21 έως σήμερα, δεν μας αφήνουν ούτε μια ώρα ησυχίας, να κοιτάξουμε μόνοι μας ελεύθεροι και αδέσμευτοι τη ζωή μας.
Έτσι και σήμερα είμαι βέβαιος ότι το 90% των όσων αρνητικών φαινομένων συγκλονίζουν τον τόπο μας, προέρχονται από ξένα κέντρα και τα εγχώρια όργανά τους, για να αποπροσανατολίσουν και να παραλύσουν τον λαό μας, να τον διαιρέσουν και να τον εκβαρβαρίσουν, να τον καταστήσουν άβουλο υποχείριο στα στρατηγικά και οικονομικά τους συμφέροντα.
Και δέχομαι να εκτεθώ λέγοντας ότι πίσω ακόμα και από τις πυρκαγιές και φυσικά απ’ τους κάθε λογής «κουκουλοφόρους» που καταστρέφουν περιουσίες, διαλύουν την Παιδεία και σπέρνουν την αμφιβολία και τον φόβο, κρύβεται βασικά το μένος της υπερδύναμης, γιατί η κυβέρνηση της χώρας μας είχε το θάρρος να πει ΟΧΙ στις εντολές της για την Κύπρο, τα Σκόπια και τις οικονομικές σχέσεις με την Ρωσία και την Κίνα. Μας τιμωρούν! Όχι μόνο την Πολιτεία αλλά και τον ίδιο τον λαό, για την αντίθεσή του στα εγκλήματα που έγιναν στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, στη Γάζα. Μας τιμωρούν, όπως συνέβη τόσες και τόσες φορές στο παρελθόν. Και όπως έγινε και τότε, έτσι και τώρα μας διαιρούν για να περάσουν ευκολότερα τα σχέδιά τους.
Εδώ θα πρέπει να τονίσουμε την πλήρη ευθυγράμμιση ορισμένων ολιγαρχικών κύκλων με τις ξένες επιταγές, που έχοντας υπό τον πλήρη τους έλεγχο τα ΜΜΕ και σημαντικά τμήματα από πολιτικές δυνάμεις, έχουν αποδυθεί σε έναν άνευ προηγουμένου αγώνα πλύσης εγκεφάλου του ελληνικού λαού με κύριο στόχο όπως είπαμε να τον απογοητεύσουν, να τον αποπροσανατολίσουν και να εξουδετερώσουν κάθε θετικό στοιχείο που υπάρχει μέσα του, ώστε να τον μετατρέψουν σε άβουλο όργανο στα σχέδιά τους. Αν μελετήσουμε την ιστορία μας,θα διαπιστώσουμε ότι,πάντοτε, πριν επιβάλλουν οι «προστάτες» μας οποιαδήποτε ανώμαλη λύση, είχαν, προηγουμένως, συστηματικά κατασκευάσει και επιβάλλει, παντοιοτρόπως, την ίδια ακριβώς, σημερινή, μαύρη απελπισία μας, πάντοτε, βέβαια, με την κύρια ευθύνη ανίκανων πολιτευτών και εύπιστων οπαδών και τη φανερή συνεργασία των εξαρτημένων Μ.Μ.Ε.
Ανήκω κι εγώ στην σιωπηλή πλειοψηφία των Ελλήνων, που κάτω από την επιφάνεια της λαμπερής αλλά δηλητηριώδους βιτρίνας που σκεπάζει τη χώρα μας, εργάζονται, μοχθούν, προοδεύουν, ελπίζουν και ονειρεύονται ένα μέλλον καλύτερο. Γνωρίζουμε ότι παρά τις δυσκολίες, τα επιτεύγματα που έγιναν στη χώρα μας, ευτυχώς, μάς επιτρέπουν να διαφυλάξουμε τις κατακτήσεις μας, να αντιμετωπίσουμε τις δυσκολίες και να εξαπλώσουμε την κοινωνία της αλληλεγγύης που είναι προϋπόθεση για τον εξανθρωπισμό της ζωής μας.
Ποια είναι όμως τα βασικά εμπόδια; Οι κάθε είδους εξουσίες, οικονομικές, μιντιακές, πολιτικές και ξενόφερτες που μας διαιρούν, μας αγχώνουν και μας διαλύουν πνευματικά, ψυχικά και βιολογικά. Έτσι όλες αυτές οι στρατιές των τίμιων εργαζόμενων, επιστημόνων, διανοουμένων, εργατών, υπαλλήλων, αγροτών, που με το ταλέντο, την αξία και τη συνεχή προσπάθειά τους γυρίζουν καθημερινά τον τροχό της ζωής, παράγοντας τον πλούτο της χώρας, παραμένουν στο σκοτάδι της αφάνειας, μιας και σήμερα μας διαφεντεύουν τα κάθε είδους παράσιτα, που όχι μόνο δεν προσφέρουν αλλά αντίθετα προσπαθούν με κάθε τρόπο να μας πάνε πίσω.
Και κοντά στα δικά μας στραβά και ανάποδα, μάς ήρθε και η διεθνής οικονομική κρίση, για να μας εξουθενώσει. Πρόκειται για μια ξένη εισβολή χειρότερη ίσως από στρατιωτική. Τι έκαναν οι Έλληνες στο παρελθόν σε παρόμοιες περιπτώσεις; Ας θυμηθούμε την Αλβανία. Ας θυμηθούμε την Κρήτη. Και ποιοι άραγε είναι αυτοί που και σήμερα εμποδίζουν την εθνική ομοψυχία; Αυτοί που πιστεύουν, υπηρετούν και πατούν επί πτωμάτων, δοξάζοντας και προσκυνώντας τον ένα και μοναδικό Θεό τους: ΤΟ ΧΡΗΜΑ..
Και, με οποιοδήποτε βίαιο ή «γοητευτικό» μέσο, μας αναγκάζουν να το δοξάζουμε και να το προσκυνούμε και εμείς…
Διαβάζουμε ότι 100, 200, 300 δισεκατομμύρια δολλάρια έφυγαν από μια βιομηχανία που άφησε πίσω της χιλιάδες άνεργους που τρώνε σε συσσίτιο. Έφυγε! Και πού πήγε; Εγώ πάντως δεν καταλαβαίνω τίποτα. Μονάχα ένα: ότι ήρθε ο καιρός να απαλλαγούμε από την λατρεία-θεοποίηση του χρήματος. Και να αναζητήσουμε την κοινωνία της αλληλεγγύης. Πώς; Πότε; Ποιοι; Δεν ξέρω… Είμαι βέβαιος όμως ότι θα βρεθούν. Αλλοιώς μας περιμένει το απόλυτο χάος.
Όσο για την Ελλάδα, έχει συσσωρευμένο πολιτισμό (κάθε είδους), ικανό να «θρέψει» δέκα γενιές. Εκείνο που μας λείπει είναι η Παιδεία, η αυτοεκτίμηση και η γνώση και προβολή του κάθε καλού και της κάθε αξίας που διαθέτει η χώρα μας. Και ας μην ξεχνάμε ότι κυριαρχούν δυστυχώς δυνάμεις που συστηματικά μποϋκοτάρουν ο,τιδήποτε είναι ελληνικό. Ιδιαίτερα στους ευαίσθητους τομείς της Ιστορίας του Πνεύματος και της Τέχνης. Αρχής γενομένης από την ίδια την Πολιτεία, που αγνοεί -αν δεν περιφρονεί- κάθε ελληνικό στοιχείο είτε είναι ιστορική παράδοση (ιδιαίτερα πολιτιστική) είτε ατομική δημιουργία στους τομείς της επιστήμης ή -προ παντός-του Πνεύματος και της Τέχνης.
Αυτό φαίνεται εξ άλλου από τις κρατικές δαπάνες που δίδονται κάθε χρόνο από τους ίδιους, στους ίδιους… Αυτό το αλισβερίσι, υπήρξε έργο της ελληνικής ολιγαρχίας απ’ τις αρχές του αιώνα μας και συνεχίζεται από όλες τις Κυβερνήσεις όλων των παρατάξεων. Τώρα δε μετά τον Κίσσινγκερ που διέταξε από το 1974: «Καταστρέψτε το σύγχρονο ζωντανό ελληνικό πολιτισμό», τα χιλιάδες «αμερικανάκια», τα τοποθετημένα σε θέσεις κλειδιά (ραδιόφωνο, τηλεόραση και τα ελεγχόμενα από το Κράτος και τους ολιγάρχες ιδρύματα) έχουν φιμώσει από καιρό όλες τις δημιουργικές φωνές που δεν εννοούν να υποταχτούν στον ψυχοφθόρο, ξενόφερτο, καταναλωτικό αμοραλισμό της εποχής μας..
Μίκης Θεοδωράκης - 21.9.09

For the Greek Lobby in USA by Ioannis Fidanakis

More than just indifference is the Myth of a Greek Lobby


A recent article published by Greek News, written by the President of the American Hellenic Institute, or AHI for short, Aleco Haralambides, entitled ‘Our Problem is Indifference’ caught my eye the other day. I was initially pleased to see President Haralambides addressing the state of our National Issues and their priority for the average Hellenic-American. However, I feel it is my duty to enlighten President Haralambides on several other ‘realities’ concerning our National Issues. I therefore have written the following article, entitled ‘More than just indifference’ in response to the Honorable President Haralambides.

More than just Indifference

The present condition of our National Issues and their failure to be seen as a priority for the average Hellenic American will only truly be understood when we as a community start asking ourselves why. Why does Hellenism in the United States suffer from Indifference? What has led our community to look the other way on our National Issues and fear healthy Nationalistic feelings for our ancestral Homeland? Perhaps these questions are not asked because we fear the answer, that we as a community have failed. We have failed to instill healthy Nationalistic feelings in our children, something which our Armenian brothers have succeeded in doing, and hence explains why they are light years ahead of us in effectively lobbying their ethnic community’s issues. A victory achieved by Armenian-Americans, which I’ve witnessed time and time again participating in demonstrations hosted by their organizations for the Armenian Genocide. At their most recent demonstration against their own ethnic government in Armenia on September 19th 2009, I was left speechless and truly envious of the Armenian-American community when I noticed a little Armenian girl upset because her mother hadn’t given her a flag to hold. She wept because all she wanted to do was proudly wave her ethnic flag. If we as a community wish to identify the culprit behind our indifference, all we must do is look in a mirror.

Signs of Disunity on Foreign Policy

Currently AHI releases their so-called ‘Greek American Policy Statements’ annually, which claim to be the ‘collective position’ of Hellenic Americans on American foreign policy issues concerning Hellenism. Yet these are not collective positions created by Hellenic Americans, instead they are the carefully crafted positions of the Hellenic Government in Athens for their paid lackeys in the United States to promote. Watered-down positions and ineffective methods of lobbying our National Issues does not represented the collective will of American Hellenism, but rather the misguided political intentions of the corrupt Athens’ governments of past and present. AHI boasts that these statements are endorsed and created after consulting the major Hellenic Americans organizations, yet why does or did AHI support the Athens’ government’s position for a geographical qualifier in the Macedonian Name dispute when the Macedonian American community of Hellenic descent and their organizations like Pan-Macedonian spoke out against the use of such a solution to the name dispute? I myself as President of Panthracian Union of America ‘Orpheus’ have never been approach by AHI over my community’s feelings on National Issues dealing with Western, Northern or Eastern Thrace, and yet AHI still claims to know how ‘a Thracian on the border with Bulgaria’ feels. Disunity still is an obstacle when it comes to our National Issues, but what clearly is our biggest is the lack of an autonomous Hellenic American organization lobbying on American foreign policy.

AHI is far from out of touch with Athens and/or Nicosia

Annually the leading officials of AHI travel to Hellas and Kypros to discuss with Hellenic government officials different issues of ‘mutual concern and interest’, not because it is useful, but rather because this is what good employees do. When the Hellenic government funds your organization it is your duty as good employees to travel to the home office to get next years orders on handling your job requirements. I myself am under the impression that Executive Director Nick Laragakis makes several trips a year to Hellas, 3 or 4 so I am told. Disharmony with Athens is not the issue at all. Our free will and true opinions as a Diaspora is the issue at hand.

The following are a few examples of international issues being ineffective handled that affect Hellas and Kypros vis-à-vis United States foreign policy:

1) Kypros: For the past 35 years Turkey has been allowed to occupy part of this small European nation and yet is still being considered for possible membership in the European Union thanks to American support. Organizations like PSEKA have failed to effectively and aggressively lobby the Kypros Cause. Even after incidents as recent as this past June 17th, when Turkish military ships prevented U.S. based Noble Energy from exploring for oil and gas deposits that they had been contracted to search for by the government of Kypros, PSEKA failed to hold public demonstrations in response to this most recent injustice against the Cypriot people. Is this because the method of public demonstration does not work? No, it is because PSEKA has failed time and time again to inspire the Cypriot-American community to take the battle for Kypros to the streets. Instead they hold cultural events to mark important days of national mourning and prefer attempting to win over American politicians who are already paid and bought by the Turkish government or are being blackmailed into submission on our issues.

2) Turkey: Mr. Obama’s recent visit to Turkey and his insulting Anti-Hellenic comments when addressing the Turkish Parliament give the average Hellenic American a clear picture of America’s attitude on our community’s feelings. Some may feel that the reference by Mr. Obama on the need for the Halki Theological Seminary to be re-opened and the meaningless visit of Turkish Prime Minister Erdogan on August 15th to the island of Prinkipo with Patriarch Bartholomew as signs of hope, but what of the issue of the Hellenic Genocide? The most important issue, the International Recognition of our own Genocide, still seems to fail to appear on the radar for both American-Turkish Relations and our community’s leading advocacy organizations like AHI. Our community must not forget that when it comes to Turkey, its refusal to provide full religious freedom for the Patriarchate is not our only issue. The need for International Recognition of our Genocide and even linguistic rights for speakers of the Hellenic Pontian dialect in Turkey must and should be addressed.

3) Adhere to International Law in the Aegean Sea: The continued aggressive acts of the Turkish Military in violating Hellenic Airspace in the Aegean and its international importance when dealing with the safety of not only the lives of Hellenic military pilots, but also American tourists traveling on civilian aircraft fail time and time again to gain National American media coverage. This is not because it is not news worthy, but because our leading advocacy organizations fail to produce any written statements that will grab the eye of the American media and create the needed headline to sell to the American people.

There are some inside the Hellenic American community who haven’t just sat back and accepted the status quo, and instead have taken charge in aggressively making every effort to fight for our National Issues and end the current indifference which plagues our community. The Hellenic League of America, HLA and the Cyprus Action Network of America, CANA have led the way for the past three years on the front lines of organizing a true autonomous grassroots voice for Hellenic advocacy in the United States. Leading the way with public demonstrations, lectures and grassroots letter writing campaigns, which have produced the very first signs of any sense of victory for Hellenic American advocacy in over 30 years. The HLA and CANA have effectively lobbied against the Star of Vergina being displayed on a Skopjean-American Visa Credit Card and achieved mainstream American media coverage on the issue of Occupied Kypros. If organizations, such as AHI, truly wish to take a stand and honestly fight to change ‘the current trajectory of U.S. foreign policy towards Turkey’, they must begin to implement a more aggressive strategy on our National Issues or perhaps start warming up to the thought of cooperation with organizations like the HLA and CANA.


*Ioannis Fidanakis is a Grad Student and Hellenic-American Activist. He is currently the youngest elected President of Panthracian Union of America “Orpheus”. A member of the Hellenic League of America, HLA and Cyprus Action Network of America, CANA he has been featured as a guest speaker at several different grassroots rallies, lectures, and functions up and down the American East Coast. As President of Panthracian Union he is responsible for organizing the first ever Hellenic Genocide Commemoration outside the United Nations on April 6, 2009. His writings have been published several times in Hellenic-American newspapers from Chicago to New York, as well as on Global Politician.com. His various articles have been republished on numerous blogs and web sites such as Sparta: Journal of Ancient Spartan and Greek History. Ioannis has a B.A. in Political Science; with a concentration in International Politics and a minor in History. He is currently pursuing his Masters in Public Policy. Ioannis' father's family comes from the small village of Sofiko, Evros, his mother's family, from Bloomfield, New Jersey.

Ο πρόξενος και ο πλοίαρχος και η Μικρά Ασία (Εφημερίδα Αγγελιοφόρος 13/9/2009)

Φάνης Μαλκίδης

Η απόδοση τιμής στους ανθρώπους που έσωσαν τους προγόνους μας στη Σμύρνη. Ο πρόξενος και ο πλοίαρχος. (Δημοσίευμα της εφημερίδας Αγγελιοφόρος της Θεσσαλονίκης

13 Σεπτεμβρίου 2009)

Η Γενοκτονία των Ελλήνων της Μικράς Ασίας, του Πόντου, της Θράκης είναι από τα πρωτοφανή εγκλήματα στην ανθρώπινη ιστορία. Ύστερα από δεκάδες αιώνες ζωής παρουσίας και προσφοράς ένα σημαντικότατο κομμάτι του ελληνικού έθνους εκριζώθηκε αφήνοντας πατρογονικές εστίες, εκκλησίες, τάφους προγόνων και κατέφυγε στην Ελλάδα, όπου δημιούργησε σωματεία και συλλόγους, φορείς διάσωσης της παράδοσης.
Σε αυτές τις δύσκολες ημέρες για το Μικρασιατικό Ελληνισμό σημαντική και ανιδιοτελή αρωγή προσέφεραν Φιλέλληνες που συνέχισαν τη μεγάλη παράδοση του Φιλελληνισμού, συνεισφέροντας στη σωτηρία διωκόμενων ανθρώπων, γυναικών, παιδιών, ηλικιωμένων. Μία σημαντική μορφή που συνετέλεσε στη σωτηρία των Μικρασιατών και στη συνέχεια με τα βιβλία του στην τεκμηρίωση της γενοκτονίας των Ελλήνων ήταν ο πρόξενος των ΗΠΑ στη Σμύρνη Τζωρτς Χόρτον. Η μαρτυρία του Χόρτον, μέσα από τα βιβλία του «Αναφορικά με την Τουρκία», και «Η κατάρα η Μικράς Ασίας», μαζί με αυτά του πρέσβη των ΗΠΑ στην Τουρκία Χένρυ Μοργκεντάου, αποτελούν τεκμήρια διάπραξης του μαζικού εγκλήματος. Η παρουσία της κόρης του, κυρίας Νάνσυ Χόρτον στην εκδήλωση αποτελεί μία υπόμνηση της παρουσίας του πατρός της η οποία δεν πρόκειται ποτέ να λησμονηθεί από τους Έλληνες, ως φιλέλληνα διπλωμάτη και ανθρώπου.

Από την άλλη η εκδήλωση μας δίνει τη δυνατότητα να γνωρίσουμε και άλλους Φιλέλληνες που έμειναν στο περιθώριο της ιστορίας παρότι με μία συμβολική αλλά και ουσιαστική προσφορά τους, διέσωσαν του συμπατριώτες μας 87 χρόνια πριν στη Σμύρνη. Η παρουσία του εκπροσώπου της πρεσβείας της Ιαπωνίας στην Ελλάδα μας δίνει τη δυνατότητα να γνωρίσουμε και μία άλλη προσπάθεια σωτηρίας των Μικρασιατών την οποία διασώζει ο Τζωρτς Χόρτον, αναφέροντας την μεγαλειώδη προσπάθεια ενός Ιαπωνικού πλοίου. Αυτό όταν βρέθηκε στη Σμύρνη για να φορτώσει εμπορεύματα, ο πλοίαρχός του προτίμησε να τα ρίξει στη θάλασσα και να παραλάβει συμπατριώτες μας προκειμένου να τους σώσει από τους διώκτες τους.

Το 1922, στο λιμάνι της Σμύρνης, όπως είναι γνωστό υπήρχαν πολεμικά και εμπορικά πλοία τα οποία, πλην εξαιρέσεων αδιαφόρησαν για την καταστροφή του Ελληνισμού της Ιωνίας. Για την καταστροφή του πολιτισμού, της ιστορίας, του αθλητισμού, της ανθρώπινης ζωής. Ορισμένα μόνο αυτά τα πλοία μπροστά στο δράμα των Ελλήνων βοήθησαν στο να σωθούν από τους Κεμαλικούς που υλοποιούσαν το τελευταίο μέρος του σχεδίου εξαφάνισης. Ανάμεσά τους και ένα γιαπωνέζικο πλοίο του οποίου το όνομα δεν έχει καταγραφεί. Ο εκλεκτός ερευνητής Σταύρος Σταυρίδης, ο οποίος διδάσκει στο Portland State University αναφέρει τα εξής:

Στις 18 Σεπτεμβρίου 1922 ο ανταποκριτής της New York Times ανέφερε : «πρόσφυγες συνεχώς φθάνουν από τη Μ. Ασία που έχουν σχέση με την τραγωδία της Σμύρνης. Την Πέμπτη υπήρχαν έξι ατμόπλοια στη Σμύρνη για να μεταφέρουν τους πρόσφυγες, ένα γιαπωνέζικο, δύο γαλλικά, ένα αμερικανικό και δύο ιταλικά. Το αμερικανικό και το γιαπωνέζικο πλοίο δέχθηκαν όλους τους πρόσφυγες χωρίς να ελέγξουν τα χαρτιά τους, ενώ τα άλλα πλοία πήραν όσους είχαν διαβατήρια».

Στις 15 Οκτωβρίου 1922 η εφημερίδα Atlanta Constitution ανέφερε ότι «αντίθετα με τις ενέργειες κάθε άλλου πλοίου στη Σμύρνη, αυτό (δηλ. το γιαπωνέζικο πλοίο) πήρε κάθε πρόσφυγα για τον οποίο θα μπορούσε να βρει χώρο επάνω στο σκάφος. Υπήρχε κι ένα φορτηγό πλοίο στο λιμάνι, το οποίο έριξε όλο το φορτίο στη θάλασσα και πήρε όλους τους υπόλοιπους πρόσφυγες και τους μετέφερε στον Πειραιά. Τα αμερικανικά, τα βρετανικά, τα γαλλικά και τα ιταλικά πλοία και άλλοι έλεγαν στους πρόσφυγες ότι μπορούσαν να πάρουν μόνο δικούς τους επάνω στα σκάφη τους και τότε παρέμειναν οι ταπεινοί Ιάπωνες να αποδείξουν την ευσπλαχνία τους προς τους πρόσφυγες»

Η εφημερίδα Japan Times and Mail αναφέρει τα εξής στις 21 Οκτωβρίου 1922 : «Ένας έμπορος από την Ιαπωνία έδωσε βοήθεια στους πρόσφυγες στην προσπάθειά τους να γυρίσουν στην Ελλάδα, προσφέροντας την πιο ευγενική μεταχείριση που δόθηκε σε πρόσφυγες».

Στην εφημερίδα Boston Globe της 21ης Οκτωβρίου 1922 η Anne Xarlow Beertz , σύζυγος του H. Beeertz , καθηγητή του Διεθνούς Κολλεγίου της Σμύρνης αναφέρει τα εξής : « Οι απελπισμένοι πρόσφυγες βρισκόταν στις αποβάθρες, το λιμάνι ήταν γεμάτο από άνδρες και γυναίκες που κολυμπούσαν με την ελπίδα να σωθούν μέχρι που πνιγόταν. Στο λιμάνι εκείνη τη στιγμή ήταν ένα γιαπωνέζικο πλοίο, το οποίο μόλις είχε φθάσει φορτωμένο μέχρι το κατάστρωμα με ένα πολύτιμο φορτίο από μετάξι, δαντέλες μεγάλης αξίας, χιλιάδων δολαρίων. Ο Γιαπωνέζος καπετάνιος, όταν κατάλαβε την κατάσταση που επικρατούσε δεν δίστασε. Ολόκληρο το φορτίο πετάχτηκε στα βρώμικα νερά του λιμανιού και τότε το φορτηγό φορτώθηκε και γέμισε με όσες εκατοντάδες πρόσφυγες μπορούσε να μεταφέρει ασφαλείς στον Πειραιά και στις ελληνικές ακτές»

Επίσης ο αμερικανός πρόξενος George Horton αναφέρει σε τηλεγράφημά του προς το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ (18 Σεπτεμβρίου 1922) «Ένα γιαπωνέζικο πλοίο πήρε μερικούς πρόσφυγες και άκουσα πως πέταξε το φορτίο τους για το σκοπό αυτό. Επιβάτες του πλοίου μιλούν για τη συγκινητικά ευγενική συμπεριφορά του Ιαπωνικού πληρώματος» .
Η πρόταση για απόδοση τιμής από τους Μικρασιάτες και γενικώς από όλους τους Έλληνες προς τον άγνωστο Ιαπωνικό πλοίαρχο και πλήρωμα αποτελεί ύψιστη υποχρέωση των απογόνων των θυμάτων και διασωθέντων.

Έτσι οι πόλεις οι οποίες δέχθηκαν Μικρασιάτες πρόφυγες και τα σωματεία τους, πολιτιστικά και αθλητικά, που διασώζουν και μεταδίδουν τον Μικρασιατικό πολιτισμό, οφείλουν να τιμήσουν τον Ιάπωνα πρέσβη, τον εκπρόσωπο του Ιαπωνικού λαού στην Ελλάδα. Η απόδοση τιμής αναφέρεται στην ένδειξη ευγνωμοσύνης για τη ευαισθησία και τον ανθρωπισμό του πλοιάρχου και του πληρώματος του ιαπωνικού πλοίου προς τους Έλληνες της Μικράς Ασίας το 1922. Η προσπάθεια και ο αγώνας για την ανάδειξη του μαζικού εγκλήματος εναντίον των Ελλήνων στη Μικρά Ασία συνεχίζεται και έχει πλέον νέους και ισχυρούς υποστηρικτές.

Νέο βιβλίο για τη Θράκη. Παρουσίαση στον "Αδέσμευτο Τύπο" (20/9/2009)

Φάνης Μαλκίδης
Θρακικός Ελληνισμός. Ιστορική ταυτότητα και γενοκτονία
Δίγλωσση έκδοση, στα ελληνικά και αγγλικά, της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Θρακικών Σωματείων και του Θρακικού Περιοδικού Ενδοχώρα. Θράκη-Αύγουστος 2009

Είναι διαπιστωμένο πλέον ότι ο Θρακικός Ελληνισμός και γενικότερα ο Ελληνισμός του Πόντου, της Μικράς Ασίας- Ιωνίας, της Καππαδοκίας, ο οποίος ζούσε στο οθωμανικό κράτος μέχρι το 1922-1923, παρότι έπαιξε σημαντικότατο αν όχι κεντρικό ρόλο στην εξέλιξη του ελληνικού λαού, αμέσως μετά την έλευσή του ως ακρωτηριασμένο προσφυγικό σώμα στον ελλαδικό χώρο, μπήκε στο περιθώριο.

Η μεταπολίτευση άνοιξε έναν άλλο κύκλο ο οποίος όμως, κατά τη γνώμη μας, ήταν πολύ περιορισμένος πολιτισμικά και πολιτικά. Οι Θρακιώτες είχαν επιπλέον λόγους για να αναδείξουν και τα υπόλοιπα κομμάτια της ιστορίας τους, αφού μία σειρά από αιτίες δεν άφηναν το Θρακικό πολιτισμό να αναπνεύσει. Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις και οι μουσουλμανικές μειονότητες, η μετανάστευση της δεκαετίας του 1960 προς τη δυτική Ευρώπη -κυρίως προς την τότε δυτική Γερμανία- αλλά και προς το εσωτερικό της Ελλάδας, δημιούργησαν καταστάσεις ασφυξίας. Η Θρακική παράδοση και ιστορία περιοριζόταν σε δύο- τρεις χορούς και τραγούδια, και η Θράκη ήταν γνωστή ως τόπος εξορίας για ανεπιθύμητους δημοσίους υπαλλήλους και στρατιωτικούς. Η πολιτική αυτή ήθελε τη Θράκη παραμεθόρια περιοχή, τόπο συνόρων και εξορίας. Το «θα σε στείλω στον Έβρο» πέρασε από τον κινηματογράφο μέχρι τη λογοτεχνία.

Αυτός ο κύκλος συνεχίστηκε μέχρι τη δεκαετία του 1990, όταν οι Θρακιώτες, κατανόησαν ότι δεν μπορούσε να κινηθεί ένας σύγχρονος άνθρωπος μόνο με ένα μικρό μέρος του πολιτισμού τους και Θρακιώτες πέρασαν στο στάδιο της αυτογνωσίας στις αρχές του 1990, όταν διοργάνωσαν τα πρώτα παγκόσμια συνέδρια, τα οποία εκτός των άλλων ανέδειξαν πτυχές του μαζικού διωγμού των προγόνων τους. Στη συνέχεια αποφάσισαν την θέσπιση της 6ης Απριλίου ως ημέρας μνήμης της γενοκτονίας του Θρακικού Ελληνισμού, μέρος της Γενοκτονίας των Ελλήνων.

Το βιβλίο αποτελεί μία σύντομη αλλά περιεκτική αναφορά στην ιστορική ταυτότητα του Θρακικού Ελληνισμού, επικεντρώνοντας την ανάλυση στη γενοκτονία και τελικά στην εκδίωξη των Ελλήνων. Αποτελεί επίσης μία συμβολή στην προσπάθεια ανάδειξης του Θρακικού Ελληνισμού, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό και στην τεκμηρίωση της γενοκτονίας που υπέστησαν οι Έλληνες.

http://malkidis.blogspot.com/

e-mail: malkidis@gmail.com

Πρακτορείο Ειδήσεων για τη Βόρειο Ήπειρο- Northern Epirus News agency

Επισκεφθείτε το Πρακτορείο Ειδήσεων για τη Βόρειο Ήπειρο στον ιστότοπο

http://www.nenanews.eu

Visit the new web site of the Northern Epirus News agency.
http://www.nenanews.eu

Άγιος Ιωάννης ο Νεομάρτυρας ο εκ Κονίτσης (γεννημένος Χασάν, γιος του Σέχη (αρχηγού των Δερβίσηδων) της περιοχής)

Είναι γνωστή η παροιμία, ότι «απ’ αγκάθι βγαίνει ρόδο». Και χωρίς κανείς να πέφτη έξω, θα έλεγε ότι ταιριάζει κατ’ εξοχήν στον Νεομάρτυρα Άγιο Ιωάννη τον εκ Κονίτσης, που η μνήμη του τελείται στις 23 Σεπτεμβρίου.
Γιατί, όπως όλοι ξεύρουμε ο Ιωάννης ήταν, αρχικά, Τούρκος το γένος και μουσουλμάνος το θρήσκευμα. «Εκ ρίζης δυσώδους προελθών», λέει ένα τροπάριο της ακολουθίας του. «Δυσώδης», βρώμικη δηλαδή, η καταγωγή και η πίστη του. Γιατί οι Έλληνες, που ήσαν «ραγιάδες», δούλοι και σκλάβοι στους Τούρκους και είχαν τραβήξει τα πάνδεινα τετρακόσια και πλέον χρόνια, ήταν φυσικό να θεωρούν τους φοβερούς δυνάστες τους «ρίζα δυσώδη». Φόροι αβάσταχτοι, πιέσεις ανυπόφορες για εξισλαμισμούς, εκτελέσεις συνεχείς, φυλακίσεις και μαρτύρια ανήκουστα, συνέθεταν τα βάσανα των υποδούλων Ελλήνων. Και όχι 10 και 30 και 50, αλλά 400 ολόκληρα χρόνια...
-Β-
Αλλά μέσα σ’ αυτή την φοβερή και άσχημη ατμόσφαιρα, στα τέλη του 18ου αιώνα, γεννήθηκε στην Κόνιτσα ένα τουρκόπουλο, ο Χασάν, γιος του Σέχη (αρχηγού των Δερβίσηδων) της περιοχής.
Γεννήθηκε «εκ ρίζης δυσώδους», κατ’ άνθρωπον βέβαια. Γιατί ο Θεός είχε το δικό του σχέδιο γι’ αυτό το παιδί, που όταν έγινε έφηβος βρέθηκε, για άγνωστους λόγους στο Βραχώρι (σημερινό Αγρίνιο). Κι’ εκεί, το Πνεύμα το Άγιο φώτισε την καρδιά του, ώστε ν’ ακούση την πρόσκληση του Χριστού, του Καλού Ποιμένος, ο Οποίος του έλεγε «ακολούθει μοι». Και την άκουσε την πρόσκληση και την αποδέχθηκε. Χωρίς αναβολή, πήγε στην Ιθάκη, όπου κατηχήθηκε και βαπτίσθηκε , παίρνοντας το όνομα Ιωάννης. Έτσι , επέστρεψε στο Αγρίνιο, χριστιανός πια. Εδημιούργησε χριστιανική οικογένεια κι’ εργαζόταν ταπεινά σαν «δραγάτης» (αγροφύλακας) στο χωριό «Μαχαλάς» (σημερινό όνομα Φυτείες) λίγο έξω από το Αγρίνιο, ζώντας με συνέπεια την χριστιανική ζωή.
-Γ-
Όμως, τώρα, ο Χριστός του κάνει νέα πρόσκληση : «Γίνου πιστός άχρι θανάτου, και δώσω σοι τον στέφανον της ζωής» (Αποκ, β 10). Γιατί έπρεπε να αντιμετωπίση το μαρτύριο, που του ετοίμαζε ο ίδιος ο πατέρας του. Στα παρακάλια και στις πατρικές υποσχέσεις, ο Ιωάννης μένει αταλάντευτος, όπως ακλόνητος υπομένει και τα μαρτύρια που ακολούθησαν, Έτσι, αναπόφευκτα ήλθε το τέλος. Η απόφαση ήταν να αποκεφαλισθή. Και αποκεφαλίσθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 1814, εκεί που σήμερα υψώνεται μεγαλοπρεπής ο Ναός του αγίου μεγαλομάρτυρος Δημητρίου, στο Αγρίνιο. Στην χορεία των Νεομαρτύρων, που ανέρχονται σε 2.500.000 (κατά τα χρόνια της τουρκοκρατίας), προστέθηκε και ο Άγιος Ιωάννης, που ενώ προήλθε «εκ ρίζης δυσώδους», αναδείχθηκε, με την χάρη του Χριστού, μυρίπνοο άνθος του Παραδείσου.
-Δ-
Αυτόν τον Άγιο γιορτάζει η ακριτική Κόνιτσα, που τον θεωρεί, και δικαιολογημένα, δικό της Άγιο, συμπολίτη της. Οι εορταστικές εκδηλώσεις θα διεξαχθούν κατά το ακόλουθο Πρόγραμμα :
α) Την Τρίτη, 22 Σεπτεμβρίου, στις 7 μ.μ., θα ψαλή Μέγας πανηγυρικός Εσπερινός, στον Ι. Ναό Αγ. Κοσμά του Αιτωλού, στον οποίο φυλάσσεται και μέρος του Ιερού Λειψάνου του Αγίου.
β) Την Τετάρτη, 23 Σεπτεμβρίου, κυριώνυμη ημέρα της εορτής, θα τελεσθή αρχιερατική Θεία Λειτουργία. Οι καταβασίες (η «β καμπάνα») θα αρχίσουν στις 8 το πρωί.

Όλοι πρέπει να συναντηθούμε στον Ι. Ναό του Αγ. Κοσμά για να γιορτάσουμε με χαρά και αγαλλίαση την μνήμη του Αγίου μας.

Διάπυρος προς Χριστόν ευχέτης

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
† Ο Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης Α Ν Δ Ρ Ε Α Σ

Για τη Μικρά Ασία

Μία μεγάλη και ειλικρινή συζήτηση για τη Μικρά Ασία

Μέρος της ομιλίας του Φάνη Μαλκίδη στην παρουσίαση του βιβλίου του Θ. Δεύτου «Σμύρνη Συγνώμη», η οποία έγινε στην Αλεξανδρούπολη από το Σύλλογο Καππαδοκών Ν. Έβου «Οι Τρεις Ιεράρχες», τις εκδόσεις Καστανιώτη και τα βιβλιοπωλεία Παπασωτηρίου.


Είναι γεγονός ότι η Μικρά Ασία και ιδιαίτερα η Σμύρνη αποτελεί ένα μεγάλο κομμάτι του συλλογικού υποσυνείδητου. Αυτό γίνεται αντιληπτό από την μεγάλη δραστηριότητα που υπάρχει σε όλον τον κόσμο από τους απογόνους των θυμάτων και των προσφύγων της καταστροφής και κυρίως από τη μεγάλη βιβλιοπαραγωγή. Ο μικρασιατικός χώρος έχει ιδιαίτερη σημασία για τον Ελληνισμό αλλά και για ολόκληρο τον κόσμο.
Στην Ιωνία αναπτύχθηκε η Ιωνική Φιλοσοφική Σχολή, η οποία έβαλε τις βάσεις για ολόκληρη τη δυτική αιτιοκρατική σκέψη. Μορφές όπως ο Όμηρος, ο Θαλής, ο Αναξίμανδρος, Αναξιμένης, δε συγκινούν μόνο τους Έλληνες αλλά και χιλιάδες ανθρώπους σε όλο τον πλανήτη που ψάχνουν να βρουν την αλήθεια μέσα από την επιστήμη και τη γνώση. Παράλληλα πολλοί άνθρωποι, πολλές πρωτεύουσες επίσης σε όλο τον κόσμο συνεχίζουν την σπουδαία ιωνική τέχνη. Όλα αυτά όμως το 1922 καταστράφηκαν, όταν λίγα χρόνια πριν με τη δημιουργία του κινήματος των Νεότουρκων εμφανίσθηκε και εδραιώθηκε μία εθνικιστική ιδεολογία, και με την κατάκτηση της εξουσίας το 1908, εκδηλώθηκε η θέληση να εξαφανιστούν οι χριστιανικοί πληθυσμοί, θέληση η οποία υλοποιήθηκε κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Οι Έλληνες ήταν ένας από τους κεντρικούς στόχους.
Τη σκυτάλη στη συνέχεια την πήρε ο κεμαλισμός, που αποτελεί τη συνέχεια των Νεότουρκων. Ο κεμαλισμός μορφοποιήθηκε ουσιαστικά με τον πόλεμο εναντίον του Ελληνικού στρατού και με εθνοκτόνες διαδικασίες εναντίων των Ελλήνων και των υπολοίπων χριστιανών του κράτους.
Σήμερα, ώριμοι πλέον και με απόσταση από τα γεγονότα οφείλουμε να προκαλέσουμε μία συζήτηση για τη Μικρά Ασία. Τόσο στην Ελλάδα, εδώ που εκδιώχθηκε η μνήμη, όσο και στην Τουρκία, εκεί που καταστράφηκε οτιδήποτε θύμιζε την ελληνική παρουσία.
Το σύγχρονο τουρκικό κράτος οφείλει να αναλάβει την ευθύνη για τη γενοκτονία των Ελλήνων, χωρίς να κάνει προπαγάνδα και να προφασίζεται για την απαλλαγή του από την κατηγορία καμία ασυνέχεια ως κράτος. Οι δηλώσεις του πρωθυπουργού της Τουρκίας το Μάιο του 2009, οι οποίες χαρακτηρίστηκαν ιστορική αυτοκριτική, και με τις οποίες παραδέχτηκε τις οργανωμένες σφαγές εναντίον των μη μουσουλμάνων, έχουν πολύ ενδιαφέρον: «Επί χρόνια στη χώρα αυτή έγιναν κάποια πράγματα. Εκδιώχθηκαν όσοι είχαν διαφορετική εθνική ταυτότητα….αυτό στην πραγματικότητα είναι αποτέλεσμα μίας φασιστοειδούς αντίληψης…».
Από την άλλη η Ελλάδα οφείλει να αναδείξει την τραγική αυτή σελίδα όπως αρμόζει σε σύγχρονα ευρωπαϊκά κράτη. Δηλαδή με τη γνώση των γεγονότων από τους πολίτες και όχι με την αποσιώπηση. Η μεγάλη συζήτηση για τη Μικρά Ασία έχει ανοίξει. Το δείχνουν οι δημοκράτες διανοούμενοι στην Τουρκία, το δείχνουν οι χιλιάδες Έλληνες πρόσφυγες τρίτης και τέταρτης γενιάς που ψάχνουν τη μνήμη και την ταυτότητά τους.

Κύπρος

Προς τα Μέσα Ενημέρωσης: Για άμεση δημοσίευση / μετάδοση παρακαλώ.


ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΟΥΜΕ ΤΟΝ κ. ΝΤΑΟΥΝΕΡ
ΕΚΤΟΣ ΤΑΞΗΣ ΚΑΙ ΥΠΟΝΟΜΕΥΤΗΣ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΜΑΣ.
ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΟΣ.

Εκτός τάξης, εκτός της εντολής των καλών υπηρεσιών του ΟΗΕ στην Κύπρο και σε αντίθεση με τον Καταστατικό Χάρτη του Οργανισμού που υπηρετεί, ευρίσκεται ο κ. Ντάουνερ. Δραστηριοποιείται έντονα και συμμετέχει σε παρασυναγωγές/εργαστήρια προετοιμασίας εδάφους για λύση νομιμοποίησης των κατοχικών δεδομένων. Πρωτοστατεί σε επανάληψη της δραστηριότητας που προηγήθηκε του σχεδίου ΑΝΑΝ. Οι δραστηριότητες αυτές γίνονται εκτός και εντός Κύπρου.

Παράγοντες και Δημοσιογράφοι, ντόπιοι και ξένοι, ενισχύουν το υπονομευτικό του έργο, όπως συνέβει και το 2004 και καλούμε τον Κυπριακό Λαό να επαγρυπνεί και όπου εντοπισθούν αυτοί οι συνεργοί, να τους ξεσκεπάζουμε.
Αντιπροσωπευτικές των προθέσεων και επιδιώξεων των ξένων συμφερόντων που εξυπηρετούνται από τον κ. Ντάουνερ είναι και οι δημόσιες τοποθετήσεις του.

Αρνείται κατεπανάληψη να συναντηθεί μαζί μας ενώ ακόμα και με τους Βρεττανούς σφετεριστές των περιουσιών μας στα κατεχόμενα συναγελάζεται και φαίνεται να τους συμβουλεύει πως να αντιμετωπισθεί η καταδίκη των Οραμς.

Καλούμε την Κυβέρνηση να παρέμβει και να θέσει τέρμα στην παράνομη και υπονομευτική αυτή δραστηριότητα του κ. Ντάουνερ, δραστηριότητα που τον καθιστά ανεπιθύμητο στην Κύπρο. Δεν μπορεί να συνεχίζει να συντονίζει τις εξελίξεις στο Κυπριακό και μάλιστα ενεργώντας για λογαριασμό του κατακτητή και των συνοδοιπόρων του

Μας θυμίζει Ντε Σόττο..

Από το Σωματείο Αδούλωτη Κερύνεια.

Ομιλία του Α. Παυλίδη για η S. και T. Halo

Δυο γυναίκες και τα θεμελιώδη δικαιώματα της ανθρωπότητας
Η oμιλία του Αντώνη Παυλίδη σε εκδήλωση τιμής στη Thea και τη Sano Halo την Πέμπτη 17-9-09 στο «Κάραβελ».

Εκλεκτοί προσκεκλημένοι, κυρίες και κύριοι

Η σημερινή εκδήλωση έχει μεγάλη σημασία όχι μόνο για τους Πόντιους, αλλά για όλους τους Έλληνες και σε κάθε περίπτωση για κάθε άνθρωπο που αγωνίζεται για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Στις 12-5-2000, περιπλανώμενος στο διαδίκτυο, έπεσα στην είδηση της παρουσίασης του βιβλίου της Thea Halo “Not Even My Name” στη Νέα Υόρκη, από την Ένωση Ανταποκριτών του Ο.Η.Ε. Η παρουσίαση τελείωνε με τη δήλωση της μητέρας Sano και της θυγατέρας Thea ότι «Θα πρέπει η Τουρκία ν’ ακολουθήσει το παράδειγμα της Γερμανίας, της Νότιας Αφρικής, ακόμη και των Ηνωμένων Πολιτειών, αναγνωρίζοντας τα εγκλήματα της ιστορίας της και αναζητώντας την αλήθεια και τη συμφιλίωση για την επούλωση των πληγών του παρελθόντος και του παρόντος». Μια δήλωση εμβληματική, καθαρή, μια δήλωση βαθύτατης πεποίθησης ότι η αναγνώριση του εγκλήματος μόνο θετικές επιδράσεις θα έχει στις σχέσεις των δύο χωρών.

Το 2001 συναντήθηκα με τη Thea και τη Sano Halo στην Αθήνα, όταν ήλθαν για την παρουσίαση του βιβλίου στο Πολεμικό Μουσείο. Ο κόσμος θύμιζε ποτάμι και ένας ηλεκτρισμός συγκίνησης διαπερνούσε το χώρο. Αυτό που κυρίως αποτυπώθηκε στη μνήμη των παρευρεθέντων ήταν η συγκλονιστική στιγμή που η μητέρα Sano, επιθυμώντας να πει κάτι στη χαμένη της γλώσσα, απήγγειλε το «Πάτερ Ημών» το μοναδικό κείμενο στα ελληνικά που μπορούσε ν’ ανασύρει απ’ τα σπαράγματα της μνήμης της.

Η Sano Halo και η θυγατέρα της Thea Halo είναι δύο κορυφαία σύμβολα του ποντιακού ελληνισμού –και όχι μόνο – στον ύψιστης ηθικής σημασίας αγώνα για τη διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας. Η θυγατέρα Thea με την ανθρωπιά και ευαισθησία της, κατέγραψε την απίστευτη ιστορία της μητέρας της, που επιβίωσε της Γενοκτονίας περιπλανώμενη στα νοτιοανατολικά υψίπεδα της Ανατολίας. Με το έργο της αυτό δεν διέδωσε απλώς την ιστορία της Γενοκτονίας μέσω μιας μικροϊστορίας. Όπως πολύ εύστοχα τόνισε ο τέως Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων Απόστολος Κακλαμάνης στη Διεθνή Ημερίδα «Τρεις Γενοκτονίες, μια Στρατηγική» που με τεράστια επιτυχία πραγματοποιήσαμε πέρσι στην Κομοτηνή, «Η Thea Halo με το έργο της αυτό διέσωσε στο πρόσωπο της μητέρας της μια εμβληματική φυσιογνωμία της σύγχρονης ιστορίας, όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά ολόκληρης της ανθρωπότητας. Η Σάνο Χάλο στέκεται δίπλα στην Άννα Φρανκ ως ισοδύναμο σύμβολο αντίστασης απέναντι στη βαρβαρότητα, ως διαχρονικό σύμβολο του θριάμβου της ζωής και της ελευθερίας απέναντι στο ρατσισμό και τη βία.».
Όμως η Thea Halo δεν έμεινε εδώ. Προχώρησε πολύ περισσότερο. Έκανε σκοπό της ζωής της να κάνει γνωστή την άγνωστη στην παγκόσμια κοινότητα γενοκτονία, αγωνιζόμενη για την αναγνώρισή της όχι μόνο απ’ αυτή, αλλά και την ίδια την Τουρκία. Χωρίς μνησικακία απέναντι στον τουρκικό λαό, όπως επανειλημμένα δήλωσε τόσο η ίδια, όσο και η μητέρα της. Η ίδια γνωρίζει καλά, ότι ο αγώνας της για την αναγνώριση της Γενοκτονίας, είναι υπέρτατος αγώνας, είναι αγώνας για την αποτροπή των επόμενων Γενοκτονιών.
Άμεσο αποτέλεσμα των πρωτοβουλιών της, ήταν η αναγνώριση του εγκλήματος από μια σειρά πολιτειακών κυβερνήσεων των ΗΠΑ, ενώ αποκορύφωμα αυτού του τεράστιας ηθικής αξίας αγώνα της υπήρξε η αναγνώριση της Γενοκτονίας του ελληνισμού της Ανατολής στο πλαίσιο της Γενοκτονίας των άλλων χριστιανικών λαών Αρμενίων και Ασσυρίων από τη Διεθνή Ένωση Ακαδημαϊκών για τη μελέτη των Γενοκτονιών, ένα καθ’ ύλην αρμόδιο, παγκόσμιας εμβέλειας όργανο. Ένας αδιάκοπος αγώνας με συνεχείς παρεμβάσεις της στα συνέδρια της Ένωσης, με κατάθεση αμέτρητων τεκμηρίων, έπεισαν τελικά τα μέλη της, που με συντριπτική πλειοψηφία ενέκριναν το σχετικό ψήφισμα στις 2 Δεκεμβρίου του 2007. Αυτή η στρατηγικής σημασίας απόφαση αποτελεί μια ισχυρή βάση, πάνω στην οποία μπορούμε να στηριχτούμε για να έχουμε αποτελέσματα στο άμεσο μέλλον. Αυτή η απόφαση, όπως είναι αυτονόητο, μετά και τη συγγραφή αλλεπάλληλων σχετικών τόμων, καθαρίζει το τοπίο και κονιορτοποιεί τις απόψεις εγχώριων αρνητών της Γενοκτονίας και παράλληλα τους εκθέτει. Και αυτό είναι έργο της Thea Halo.

Στην ομιλία της πέρυσι στη διεθνή ημερίδα που πραγματοποιήσαμε στην Κομοτηνή, η Thea ζήτησε να χορηγηθεί τόσο σ’ αυτή, όσο και στη μητέρα της η ελληνική υπηκοότητα. Η καθολική αποδοχή του αιτήματος από τους 700 περίπου παρευρισκομένους, που το επικρότησαν θερμά και παρατεταμένα, γέννησε ευθύνες για όλους μας. Ο ομιλών ως Προεδρεύων της ημερίδας, δεσμεύτηκε τόσο απέναντι στο ακροατήριο, όσο και κατ’ ιδίαν στη Thea Halo, ότι θα πάρει πρωτοβουλίες για την ικανοποίηση αυτής της ελάχιστης οφειλόμενης τιμής της Ελλάδας σ’ αυτή και τη μητέρα της. Έκτοτε αρκετοί φορείς, αλλά και μεμονωμένοι άνθρωποι, πήραν πρωτοβουλίες για την ικανοποίηση του αιτήματος. Σταχυολογώ απόσπασμα από ανοικτή επιστολή στον Υπουργό Εσωτερικών ενός Πόντιου εκπαιδευτικού στο διαδίκτυο:
«Ποτέ δεν θα μπορούσα να φανταστώ ότι σήμερα, 90 περίπου χρόνια μετά από το «Ολοκαύτωμα εν ροή» των προγόνων μου, θα αναγκαζόμουν εγώ ένας από τους επιβιώσαντες της Γενοκτονίας, να ζητώ από τον υπουργό των Εσωτερικών της Πατρίδας μου, να πράξει το αυτονόητο: Να δώσει την Ελληνική υπηκοότητα στις δυο ιέρειες της Εθνικής μας μνήμης, στην μητέρα Σάνο και στην κόρη Θέα Χάλο . Δυο γυναίκες δηλαδή που στη συνείδηση -τουλάχιστον του ποντιακού ελληνισμού- είναι και μάλιστα μέγιστες Ελληνίδες.
Δεν σας το ζητώ κύριε Υπουργέ, έχετε υποχρέωση, χωρίς καμιά πρόφαση, χωρίς καμιά καθυστέρηση, να χορηγήσετε την ελληνική υπηκοότητα στη Thea και στη Sano Halo. Αυτό θα είναι μια ύψιστη πράξη τιμής και ήθους της πατρίδας μου»

Συζητήσαμε το ζήτημα αυτό και με τον Πρόεδρο της ΔΙ.ΣΥ.ΠΕ. Δημήτρη Τομπουλίδη, που είχε παρευρεθεί στην ημερίδα. Κατανοώντας απόλυτα τη διάσταση του ζητήματος, ζήτησε ο ίδιος με επιστολή του την παρέμβαση του Προέδρου της Βουλής κ. Σιούφα, ο οποίος αποδεικνύοντας έμπρακτα το πολιτικό του κύρος και ήθος, παρενέβη στο Υπουργείο Εσωτερικών και η υπόθεση πήρε το δρόμο της. Η ελληνική πολιτεία έκανε το καθήκον της.

Όμως με τη Thea Halo θα συναντηθούμε και στη συνέχεια. Σε λιγότερο από ένα χρόνο, όπως αποφασίσαμε στην Κομοτηνή, θα πραγματοποιήσουμε ένα μεγάλο, διεθνές συνέδριο εδώ στην Αθήνα, με θέμα «Τρεις Γενοκτονίες, μια Στρατηγική» από τον ίδιο οργανωτικό πυρήνα, πλαισιωμένο και από άλλα στελέχη όχι μόνο των ποντιακών, μικρασιατικών, αρμενικών, ασσυριακών οργανώσεων, αλλά και από ευρύτερους κοινωνικούς χώρους, με πανεθνικό και πανανθρώπινο χαρακτήρα, όπου θα εξετάσουμε σε ενιαίο πλαίσιο τις Γενοκτονίες των χριστιανικών λαών της Ανατολής και τα συγκεκριμένα βήματα που πρέπει να γίνουν. Στο συνέδριο αυτό ο ρόλος της Thea, με το υψηλό κύρος στα διεθνή φόρα, θα είναι σημαντικός, όχι μόνο στο επίπεδο προσκλήσεων προσωπικοτήτων επιστημονικής εμβέλειας, αλλά και στα συγκεκριμένα βήματα που θα ακολουθήσουν, που θα οδηγούν στις διεθνείς αναγνωρίσεις του εγκλήματος.
Κυρίες και κύριοι
Η ελληνική πολιτεία έπραξε αυτό που όφειλε, σε δύο σημαντικές Ελληνίδες και παράλληλα πολίτισσες του κόσμου. Επιτρέψτε μου να θεωρήσω την πράξη της αυτή απέναντι στη Θέα και τη Σάνο Χάλο ως μια πράξη τιμής απέναντι σ’ όσους αγωνίζονται με ήθος και σεμνότητα για την αλήθεια, τη δικαιοσύνη και την ειρήνη, για όσους αγωνίζονται για τα θεμελιώδη δικαιώματα της ανθρωπότητας.
Σας ευχαριστώ.-

Παρουσίαση βιβλίου για τη Σμύρνη

Παρουσίαση βιβλίου για τη Σμύρνη
στην Αλεξανδρούπολη


Ο Σύλλογος Καππαδοκών Νομού Έβρου «Οι Τρεις Ιεράρχες», οι εκδόσεις Καστανιώτη και τα Βιβλιοπωλεία Παπασωτηρίου σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου του Θεόδωρου Δεύτου “Σμύρνη, συγνώμη”, που θα πραγματοποιηθεί στις 19 Σεπτεμβρίου 2009 και ώρα 19:30, στην αυλή του βιβλιοπωλείου ( Βενιζέλου 41, Αλεξανδρούπολη, τηλ. 25510-23050).


Για το βιβλίο θα μιλήσουν ο Φάνης Μαλκίδης, δρ κοινωνικών επιστημών και ο συγγραφέας.


Ο Θεόδωρος Δεύτος γεννήθηκε στο Περιστέρι Πωγωνίου Ιωαννίνων το 1957. Αποφοίτησε από το Μαθηματικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1980. Σήμερα εργάζεται στη δημόσια εκπαίδευση. Προηγούμενα έργα του είναι ‘Ο ηπειρωτικός γάμος’ (2004), ‘Μη ρωτάς γιατί’1947-1956 (2006).

The HELLENIC GENOCIDE. Η Γενοκτονία των Ελλήνων

To the Greeks of Smyrna, 87 years after their expulsion

Fanis Malkidis

The rise of Turkish nationalism with the rise of the Neo Turks to power, along with the economic interests of Germany in the Ottoman Empire, led to a systematic persecution of the Greek minority between the years 1913-1924. One million of a total 2.65 million Greeks that lived in the Ottoman Empire in 1914, were murdered thus bringing to an end the multi-century presence of Greeks in the Ottoman Empire.

The final phase occurred during August of 1922. On the 13th of August 1922, a counter attack was launched by Mustafa Kemal who had already signed pacts of friendship and collaboration with Soviet Russia, the three Soviet Republics of the Caucasus, as well as France and Italy. On the 27th of August, the Turks entered Smyrna and began the arson and destruction of the Greek element. George Horton the American Consul General at Smyrna wrote… “nothing was spared with regards to the atrocities, the debauchery, the cruelty and the fury of human passion”. Twenty five thousand (25.000) Greeks were lost in the fire, while between the interval from the 27th of August till the 4th of September 1922 alone, the Turks murdered 50.000 Greeks. On the 28th of August 1922 the Metropolitan of Smyrna Chrysostomos was publicly and brutally murdered, and with him a further 342 clergymen of the Metropolis of Smyrna. They were all tortured first before their eventual murders. The murder and the expulsion of the Greeks, followed the destruction of every trace of Greek presence, something which is symbolic of the fire at Smyrna.

Approximately 1.5 million Greeks were forced to flee as refugees and arrive in Greece, leaving behind them 1 million dead and thousands missing. As Dido Sotiriou writes…“They set fire to Smyrna…hundreds of thousands of people beset by fear, all ran and descended on the shore which now resembled a black river… from one angle it resembled a beach, from another a site for slaughter”. In another of her works she writes, “they were being chased, running for their lives from the Turkish sword and the fire of war. There comes a tragic moment in one’s life when one considers by chance the opportunity to abandon everything they have, their homeland, their past, and to leave, breathless and yearning for some certainty elsewhere. ….One and a half million agonies and economic problems embarking upon Greece with a message written across their chests saying: “Refugees!” ….Without a homeland, without work, without a home….”.

The American Ambassador to Turkey Henry Morgenthau Snr compares the refugees with the 26.000.000 men, women and children who had suddenly and unforeseenly reached the harbours of the USA.

When the Lausanne Conference began on the 1st of November 1922, there were still 300,000 Greeks in Constantinople and her outskirts, as well as Imvros and Tenedos. There were also 400,000 Greek speaking Muslims living in the Pontus region, people who were exempt from the Exchange. The majority left with the ensuing compulsory Exchange of Populations between Greece and Turkey, and the others expelled in 1942, 1955 and 1964, leaving a small number of Greek who today live in the Pontus.

The expulsion of the Greeks by the Neo Turks, and Mustafa Kemal who in particular unleashed his own fury against the Greeks, constitutes one of the biggest crimes in not only Greek history but history in general. .The genocide of the Greeks is a question which has remained on the side lines for many years. It’s a political question which has international relevance with regards to the obligation of states and the international community to acknowledge genocide and in turn repair damages caused.

On the other side, the modern Turkish state must be prepared to acknowledge responsibility in the crime, without resorting to propaganda in denying it. People in general and in particular Greeks who lost thousands of their loved ones, have the right to remember and to demand recognition from the guilty parties for the crimes and injustices that were committed at their expense. .



Φάνης Μαλκίδης
Η καταστροφή του Μικρασιατικού Ελληνισμού και η επιστροφή της μνήμης και της αλήθειας.

Στους Έλληνες της Σμύρνης, 87 χρόνια μετά την εκδίωξή τους

Η άνοδος του τουρκικού εθνικισμού με την άνοδο των Νεότουρκων στην εξουσία καθώς και οικονομικά συμφέροντα συνδεόμενα σε μεγάλο βαθμό με την οικονομική διείσδυση της Γερμανίας στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, οδήγησαν σε συστηματικούς διωγμούς του ελληνικού στοιχείου που διήρκεσαν από το 1913 ως το 1924. Ένα εκατομμύριο Έλληνες από τους 2650.000 που ζούσαν το 1914, δολοφονήθηκαν και μαζί τους δολοφονήθηκε η μακραίωνη του ελληνικού πολιτισμού.
Το τελευταίο μέρος του ανθρώπινου δράματος παίζεται τον Αύγουστο του 1922. Στις 13 Αυγούστου 1922, αρχίζει η επίθεση του Μουσταφά Κεμάλ, ο οποίος έχει υπογράψει σύμφωνο φιλίας και συνεργασίας με τη σοβιετική Ρωσία, τις τρεις σοβιετικές Δημοκρατίες του Καυκάσου, και με τη Γαλλία και Ιταλία. Στις 27 Αυγούστου, οι Τούρκοι μπαίνουν στη Σμύρνη και αρχίζει ο εμπρησμός της και η καταστροφή κάθε ελληνικής παρουσίας . Εκεί, όπως σημειώνει ο πρόξενος των ΗΠΑ George Horton «δεν έλειπε τίποτε σχετικά με τη θηριωδία, την ακολασία, την σκληρότητα και όλη τη μανία του ανθρώπινου πάθους». Εικοσιπέντε χιλιάδες (25.000) Έλληνες χάθηκαν στην πυρκαγιά, ενώ μόνο το διάστημα από 27 Αυγούστου μέχρι 4 Σεπτεμβρίου 1922 δολοφονήθηκαν 50.000 Έλληνες. Στις 28 Αυγούστου 1922 κατακρεουργήθηκε ο μητροπολίτης Σμύρνης Χρυσόστομος, και μαζί του 342 κληρικοί της Μητροπόλεως Σμύρνης και των περιχώρων οι οποίοι πρώτα βασανίστηκαν. Τη δολοφονία, την εκδίωξη των Ελλήνων, ακολούθησε η καταστροφή κάθε ίχνους ελληνικής παρουσίας, αυτό άλλωστε υποδηλώνει η φωτιά στη Σμύρνη.
Περίπου 1,5 εκατομμύριο Έλληνες αναγκάστηκαν να έρθουν σαν πρόσφυγες στην Ελλάδα, αφήνοντας πίσω τους 1.000.000 νεκρούς και χιλιάδες αγνοούμενους.
Γράφει σχετικά η Διδώ Σωτηρίου: «Βάλαν φωτιά στη Σμύρνη…εκατοντάδες χιλιάδες κόσμος, τρελός από φόβο, αρχίνησε να τρέχει…και να ξεχύνεται στη παραλία σαν μαύρο ποτάμι…μπρος θάλασσα και πίσω σφαγή». Και σε άλλο έργο της η ίδια γράφει: «…βάλθηκαν να τρέχουν να φεύγουν κυνηγημένοι απ΄ το τούρκικο μαχαίρι και τη φωτιά του πολέμου. Έρχεται μια τραγική στιγμή στη ζωή του ανθρώπου, που το θεωρεί τύχη να μπορέσει να παρατήσει το έχει του, την πατρίδα του το παρελθόν του και να φύγει, να φύγει λαχανιασμένος αποζητώντας αλλού τη σιγουριά. ….Ενάμισι εκατομμύριο αγωνίες και οικονομικά προβλήματα ξεμπαρκάρανε στο φλούδι της Ελλάδας, με μια θλιβερή ταμπέλα κρεμασμένη στο στήθος: «Πρόσφυγες!» ….Χωρίς πατρίδα χωρίς δουλειά χωρίς σπίτι….».
Ο πρέσβης των ΗΠΑ Η. Morgenthau παρομοιάζει τους πρόσφυγες αυτούς με 26.000.000 άνδρες, γυναίκες και παιδιά οι οποίοι είχαν ξαφνικά και απρόσμενα φτάσει στα λιμάνια των ΗΠΑ. Όταν άρχισε ή Συνδιάσκεψη της Λωζάννης την 1η Νοεμβρίου 1922 έμεναν ακόμα στην Κωνσταντινούπολη και στα περίχωρά της, καθώς και στην Ίμβρο και την Τένεδο περίπου 300.000 Έλληνες και στον Πόντο ελληνόφωνοι αλλά σαν μουσουλμάνοι μη ανταλλάξιμοι, άλλες 400.000. Οι περισσότεροι έφυγαν με την ελληνοτουρκική συνθήκη της ανταλλαγής των πληθυσμών και άλλοι στους διωγμούς που ακολούθησαν το 1942, το 1955 και το 1964 και σήμερα μένουν μόνο ο άγνωστος αριθμός ελληνόφωνων στον Πόντο.
Η εκδίωξη των Ελλήνων από τους Νεότουρκους και τον Μουσταφά Κεμάλ, ο οποίος στράφηκε με ξεχωριστή μανία εναντίον του Ελληνισμού, αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα όχι μόνο στην ελληνική αλλά και στην ανθρώπινη ιστορία. Η γενοκτονία των Ελλήνων είναι ένα ζήτημα το οποίο παρέμεινε στο περιθώριο για πολλά χρόνια. Είναι ένα πολιτικό ζήτημα και η διεθνής του προέκταση αναφέρεται στην υποχρέωση των κρατών και των διεθνών οργανισμών να αναγνωρίσουν τη γενοκτονίας και να αποκαταστήσουν με αυτόν τον τρόπο, την βλάβη που υπέστησαν.
Από την άλλη το σύγχρονο τουρκικό κράτος οφείλει να αναλάβει την ευθύνη για τη γενοκτονία των Ελλήνων, χωρίς να κάνει προπαγάνδα. Κάθε λαός και ιδιαίτερα οι Έλληνες οι οποίοι έχουν χάσει χιλιάδες συμπατριώτες τους, έχουν το δικαίωμα στην μνήμη, έχουν το δικαίωμα να απαιτούν με επιμονή την επίσημη αναγνώριση από τις αρχές των εγκλημάτων και αδικιών που διαπράχτηκαν σε βάρος του.
http://malkidis.blogspot.com

e-mai: malkidis@gmail.com

For the Turkish Consulate in Komotini

Turkish Consulate of Komotini
OUT OF THRACE

Would there be a minority issue in Thrace without the corrosive action of the Turkish Consulate in Komotini?
Everyone knows the real reason behind the numerous problems in the area, but nobody dares to name it explicitly. At the same time, nobody dares to highlight the security issue for the Greek state and the majority, the issue of the democratisation and integration of the minority, as well as the issue of rationalisation and normalisation of political and economic life in Thrace.

Who needs the Turkish Consulate in our city?

- Are there any Turkish nationals in Thrace?
- Are there really so many bureaucratic procedures in place - especially after the abolition of visas for Turkey – that would justify the presence of such a highly-staffed and costly service in Komotini?
- Are there minority rights issues within modern Greece, a member of the EU, which would require the presence of such a "guarantor", e.g. those of the Turkish-occupied Kurdistan?
- Or does the Lausanne Treaty, which Turkey has turned into a piece of toilet paper from the day it was signed, require the presence of its own violator?

The answer is obviously negative to all these questions, as dictated by common sense.

Why is it then that the Turkish Consulate exists in Thrace?

- Is it to maintain a false flag diversion leading our fellow Muslim citizens to form a closed population that refuses to integrate?
- Is it to put in place or manipulate selected minority leaders in order to control the minority?
- Is it to contemplate how to ‘Turkify’ Pomaks and Roma and through this ‘ethnic cleansing’ to create a ‘Turkish minority’?

The local community is well aware of all these, but remains silent.
We all seem to accept the presence of the cat among the pigeons, some due to financial interests, others due to their political aspirations, and some others due to their complacency to the excuse of ‘a competent state’ that supposedly ‘knows what needs to be done’.
However, there is an urgent need for a public, democratic debate on the issue and the Thracian society should be able to express its will. We need a social movement, one that will highlight the real problems of the area that have reached such a fever point that their solution is a necessary condition for progression and survival. This is both on a collective and individual level.
The removal of the Turkish Consulate from Komotini is such a major issue that it should not be allowed to remain hidden under an everlasting silence. If we are a truly civil society, we have the right to freedom of speech and our voices should be heard!


INITIATIVE COMMITTEE
www.proxeneio-stop.org

Οι λάτρεις του Μουσταφά Κεμάλ στην Ελλάδα ξαναχτυπούν. Του Φάνη Μαλκίδη

Είναι γνωστή εδώ και καιρό η αγάπη και η λατρεία πολλών ηγετών και «διανοουμένων» στον Χίτλερ των Ελλήνων στον Μουσταφά Κεμάλ. Οι τιμές στο μαυσωλείο του στην Άγκυρα σε πείσμα νόμων, ερευνών και εκφρασμένης βούλησης του ελληνικού λαού που αναγνωρίζουν τον πρωταγωνιστικό του ρόλο στη γενοκτονία των Ελλήνων και οι αναφορές σε ένα άνθρωπο που θεμελίωσε το φασισμό, είναι πολύ συνηθισμένες στην Ελλάδα.

Σ΄ αυτό το πλαίσιο εξύψωσης του Κεμάλ στην Ελλάδα εντάσσεται και το τελευταίο κρούσμα όταν εφημερίδα μεγάλης κυκλοφορίας, την ημέρα μνήμης της εκδίωξης του Μικρασιατικού Ελληνισμού, μαζί με την ταινία για το 1922, μοιράστηκε και η ταινία για τον Κεμάλ! Το απόλυτο οξύμωρο (;) μαζί με μία ταινία για ένα τραγικό κομμάτι της ιστορίας του ελληνικού λαού το οποίο επηρεάζει 87 χρόνια μετά το συλλογικό υποσυνείδητο, να μοιράζεται μαζί με μία ταινία για το δήμιο των Ελλήνων. Μάλιστα ο δήμιος αυτός παρουσιάζεται ως ένας άνθρωπος με συναισθήματα που επηρέασε και καθόρισε τον 20ο αιώνα.

Στο οπισθόφυλλο της ταινίας σημειώνοντας μάλιστα τα εξής: «Η απόλυτη βιογραφία του Μουσταφά Κεμάλ Αταττούρκ που όχι μόνο κατάφερε να επιβιώσει σαν ένα φτωχό ορφανό παιδί, αλλά και να γίνει το πιο δημοφιλές πρόσωπο στη χώρα του, σαν ιδρυτής και πρόεδρος της τουρκικής δημοκρατίας, μετατρέποντας μία διαμελισμένη οθωμανική αυτοκρατορία σε κράτος δυτικού προτύπου, ονομάζοντάς το Τουρκία. Χαρισματικός ηγέτης, του οποίου η μορφή, σύμφωνα με τους σύγχρονους ιστορικούς, συγκαταλέγεται ανάμεσα στις σημαντικότερες προσωπικότητες που επηρέασαν καθοριστικά με την παρουσία τους τον 20ο αιώνα. Από τον λαό του ο Κεμάλ προσεέλαβε τον χαρακτηρισμό Ατατούτκ, που σημαίνει πατέρας των Τούρκων. Η ταινία ακολουθεί βήμα προς βήμα τις σημαντικότερες στιγμές στη ζωή του Ατατούρκ, μακριά από τα γνωστά στερεότυπα αι προσπαθώντας να τον εξετάσει από την ανθρώπινη πλευρά του σαν έναν άνδρα γεμάτο φόβους και αδυναμίες».

Παρά τους εξωραισμούς και την προσπάθεια που γίνεται στην Ελλάδα εδώ και χρόνια για την ανάδειξη του Κεμάλ ως ένα προσώπου που θεμελίωσε τη δημοκρατία (!) στην Τουρκία (!), η αλήθεια είναι η «δημοκρατία» αυτή οικοδομήθηκε πάνω σε ανθρώπινες ζωές και δράματα που συνεχίζονται μέχρι σήμερα, στηρίχθηκε πάνω στα εκατομμύρια των Ελλήνων και άλλων λαών. Ο Κεμάλ μετά το 1919 εξαφανίζει τους ελληνικούς πληθυσμούς, καταστρέφει τον πολιτισμό τους και στηρίζεται πάνω στις περιουσίες τους, προκειμένου να αναπτύξει εθνική οικονομία. Δημιουργεί τις προϋποθέσεις για τη διαιώνιση του δράματος με την ύπαρξη αγνοουμένων και ορφανών. Καλλιεργεί συστηματικά το μίσος στον τουρκικό πληθυσμό και επικεντρώνεται στην άρνηση του καθεστώτος του θύματος για τους ελληνικούς πληθυσμούς αφού τους θεωρεί ξένους στην περιοχή, ενώ παράλληλα τους δίνει τη θέση του θύτη.

Όπως γράφει ο Νίκος Ψυρρούκης, «η προσεκτικότερη μελέτη του κεμαλισμού μάς πείθει ότι πρόκειται για βαθιά αντιλαϊκή και αντιδημοκρατική θεωρία. Ο φιλοναζισμός και άλλες αντιδραστικές δοξασίες είναι νομοτελειακή εξέλιξη του κεμαλισμού...»
Παρά τις προσπάθειες που γίνονται στην Ελλάδα, ο κεμαλισμός στην Τουρκία και παγκόσμια καταρρέει και κάθε προσπάθεια που γίνεται από ελληνικά μέσα ενημέρωσης και θεσμικά και άλλα κέντρα, ο κεμαλισμός δεν μπορεί να σταθεί άλλο.

Αυτό είναι το μήνυμα που δίνουν χιλιάδες άνθρωποι στην Ελλάδα και σε όλο τον πλανήτη που κάνουν μία μεγάλη και ανιδιοτελή προσπάθεια για την οριστική αποκαθήλωση του φασισμού που εκφράζει ο Μουσταφά Κεμάλ.

Ο Φιλλεληνισμός στη Μικρά Ασία. Του Φάνη Μαλκίδη

Μέρος της ομιλίας στην εκδήλωση μνήμης και απόδοσης τιμής στον πρόξενο των ΗΠΑ στη Σμύρνη Τζώρτζ Χόρτον και άγνωστο ιαπωνικό πλοίο για τη συμβολή τους στη διάσωση των Ελλήνων της Μικράς Ασίας. Καβάλα 13 Σεπτεμβρίου 2009.

Η Γενοκτονία των Ελλήνων της Μικράς Ασίας, του Πόντου, της Θράκης είναι από τα πρωτοφανή εγκλήματα στην ανθρώπινη ιστορία. Ύστερα από δεκάδες αιώνες ζωής παρουσίας και προσφοράς ένα σημαντικότατο κομμάτι του ελληνικού έθνους εκριζώθηκε αφήνοντας πατρογονικές εστίες, εκκλησίες, τάφους προγόνων και κατέφυγε στην Ελλάδα, όπου δημιούργησε σωματεία και συλλόγους, φορείς διάσωσης της παράδοσης.
Σε αυτές τις δύσκολες ημέρες για το Μικρασιατικό Ελληνισμό σημαντική και ανιδιοτελή αρωγή προσέφεραν Φιλέλληνες που συνέχισαν τη μεγάλη παράδοση του Φιλελληνισμού, συνεισφέροντας στη σωτηρία διωκόμενων ανθρώπων, γυναικών, παιδιών, ηλικιωμένων. Μία σημαντική μορφή που συνετέλεσε στη σωτηρία των Μικρασιατών και στη συνέχεια με τα βιβλία του στην τεκμηρίωση της γενοκτονίας των Ελλήνων ήταν ο πρόξενος των ΗΠΑ στη Σμύρνη Τζωρτς Χόρτον. Η μαρτυρία του Χόρτον, μέσα από τα βιβλία του «Αναφορικά με την Τουρκία», και «Η κατάρα η Ασίας», μαζί με αυτά του πρέσβη των ΗΠΑ στην Τουρκία Χένρυ Μοργκεντάου, αποτελούν τεκμήρια διάπραξης του μαζικού εγκλήματος. Η παρουσία της κόρης του, κυρίας Νάνσυ Χόρτον στην εκδήλωση αποτελεί μία υπόμνηση της παρουσίας του πατρός της η οποία δεν πρόκειται ποτέ να λησμονηθεί από τους Έλληνες, ως φιλέλληνα διπλωμάτη και ανθρώπου.
Από την άλλη η αποψινή εκδήλωση μας δίνει τη δυνατότητα να γνωρίσουμε και άλλους Φιλέλληνες που έμειναν στο περιθώριο της ιστορίας παρότι με μία συμβολική αλλά και ουσιαστική προσφορά τους, διέσωσαν του συμπατριώτες μας 87 χρόνια πριν στη Σμύρνη. Η παρουσία του εκπροσώπου της πρεσβείας της Ιαπωνίας στην Ελλάδα μας δίνει τη δυνατότητα να γνωρίσουμε και μία άλλη προσπάθεια σωτηρίας των Μικρασιατών την οποία διασώζει ο Τζωρτς Χόρτον, αναφέροντας την μεγαλειώδη προσπάθεια ενός Ιαπωνικού πλοίου. Αυτό όταν βρέθηκε στη Σμύρνη για να φορτώσει εμπορεύματα, ο πλοίαρχός του προτίμησε να τα ρίξει στη θάλασσα και να παραλάβει συμπατριώτες μας προκειμένου να τους σώσει από τους διώκτες τους.
Οι προσπάθειες αυτές που συνετέλεσαν ώστε να μη αφανισθούν περισσότεροι Μικρασιάτες αποτελούν μαρτυρίες ανθρώπινης ψυχής και μεγαλείου, αλλά και παραδείγματα για πολλούς Φιλέλληνες που συνεχίζουν τη μεγάλη αυτή παράδοση σε όλο το κόσμο, συμβάλλοντας στην προώθηση και την αναγνώριση της γενοκτονίας. Είναι αυτοί που έχοντας τέτοια πρότυπα έχουν αναγνωρίσει τη γενοκτονία στις ΗΠΑ και προωθούν ανάλογες αναγνωρίσεις και αλλού.
Η Μικρασιατική παράδοση, ο πολιτισμός της Ιωνίας, της Θράκης και του Πόντου είναι παρά πολύ πλούσιος. Το διαπιστώνουμε καθημερινά σε διάφορες εκφάνσεις της πολιτισμικής, οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής ζωής. Με τέτοιες όμως μορφές και ενέργειες γίνεται πλουσιότερος, συμβάλλοντας και στην πολιτισμική εξέλιξη και άλλων λαών.
Κυρία Νάνσυ Χόρτον, κύριε εκπρόσωπε της πρεσβείας της Ιαπωνίας στην Ελλάδα, σας ευχαριστούμε θερμά για τη βοήθεια στους προγόνους μας, σας ευχαριστούμε για τη συμπαράστασή σας στον αγώνα για διεθνοποίηση και αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων.

Εκδηλώσεις για τη Μικρά Ασία στην Καβάλα

Τιμή στον πρόξενο των ΗΠΑ στη Σμύρνη Τζωρτζ Χόρτον και στον εκπρόσωπο της Ιαπωνικής πρεσβείας στην Ελλάδα, για τη συμβολή τους στη διάσωση των Μικρασιατών το 1922.


Εκδήλωση μνήμης και ανάδειξης σημαντικών και άγνωστων ταυτόχρονα στιγμών της ιστορίας της Μικράς Ασίας, διοργάνωσε ο Σύλλογος Μικρασιατών Καβάλας «Μνήμη Μικράς Ασίας», με την υποστήριξη της Νομαρχιακής αυτοδιοίκησης Καβάλας- Ξάνθης- Δράμας, της Νομαρχίας Καβάλας, των Δήμων Καβάλας και Φιλίππων και του ΤΕΙ Καβάλας.
Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στο αμφιθέατρο του ΤΕΙ Καβάλας με την παρουσία πλήθους πολιτών που κατέκλυσαν το χώρο και πλαισιώθηκε από την ορχήστρα και τη χορωδία του Συλλόγου.

Στην εκδήλωση τιμήθηκαν ο τότε πρόξενος των ΗΠΑ στη Σμύρνη Τζωρτζ Χόρτον- την τιμητική διάκριση παρέλαβε η κόρη του Νάνσυ Χόρτον- και ο εκπρόσωπος της Ιαπωνικής πρεσβείας στην Ελλάδα κ. Sigeru Kikuma, ως εκπρόσωπος του ιαπωνικού λαού, ο οποίος συνέβαλλε, όπως και ο αμερικανός διπλωμάτης στη διάσωση των Μικρασιατών το 1922.

Την εκδήλωση χαιρέτησε ο πρόεδρος του συλλόγου Μικρασιατών νομού Καβάλας, ο Δήμαρχος Καβάλας κ. Σιμιτσής, ο πρόεδρος του ΤΕΙ Καβάλας κ. Μητρόπουλος και ο πρόεδρος του Συλλόγου Ποντίων Σικάγο ΗΠΑ κ. Γιώργος Μαυρόπουλος, ο οποίος ήρθε ειδικά για την εκδήλωση στην Καβάλα.

Η κ. Νάνσυ Χόρτον συγκινημένη για την τιμή που απένειμε στο πρόσωπό της ο σύλλογος Μικρασιατών και όλοι πρόσφυγες του νομού Καβάλας, μίλησε για τον πατέρα της, τον πρόξενο των ΗΠΑ στη Σμύρνη, και αναφέρθηκε στη συμβολή του στη διάσωση χιλιάδων Μικρασιατών.

Ο πρώτος γραμματέας της πρεσβείας της Ιαπωνίας στην Ελλάδα κ. Sigeru Kikuma, ευχαρίστησε τον ελληνικό λαό και ιδιαίτερα τους πολίτες της Καβάλας για την εκδήλωση, και αναφέρθηκε στην παρουσία του ιαπωνικού πλοίου το Σεπτέμβριο του 1922 στη Σμύρνη, συνεισφέροντας στη σωτηρία των Ελλήνων.

Για τους Τζωρτζ Χόρτον και τον Φιλλελληνισμό και τον πλοίαρχο και το πλήρωμα του ιαπωνικού πλοίου που διέσωσαν τους Έλληνες της Μικράς Ασίας, μίλησαν οι Κυριάκος Λυκουρίνος, γραμματέας του Συλλόγου Μικρασιατών Καβάλας και ο Φάνης Μαλκίδης, μέλος της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών.

Ο Κ. Λυκουρίνος αναφέρθηκε εκτενώς στην προσωπικότητα του Τζώρτζ Χόρτον και στη διαδρομή του ως διπλωμάτης στο οθωμανικό κράτος. Τόνισε τη σημασία που έχει για τους Έλληνες το βιβλίο του «Μάστιγα της Ασίας» και επισήμανε την μεγάλη σημασία της δράσης του που είχε για τη σωτηρία χιλιάδων Ελλήνων της Μικράς Ασίας.

Ο Φάνης Μαλκίδης αναφέρθηκε στον Φιλλεληνισμό στη Μικρά Ασία, σε άγνωστα περιστατικά της ιστορίας όπου άνθρωποι με κίνδυνο της ζωής τους έσωσαν τους Έλληνες στις μέρες της καταστροφής και εξιστόρησε το περιστατικό με το ιαπωνικό πλοίο το οποίο έδωσε τη δυνατότητα σε Έλληνες της Μικράς Ασίας να σωθούν και να συνεχίσουν τη ζωή τους στην Ελλάδα.

Για την Καππαδοκία

Speech of G. Mavropoulos for Asia Minor (Kavala - Greece, Sept.13, 2009)

Dear Mrs Nancy Horton

Honorable Mr. Kikuma-Representative of the Embassy of Japan

Distinguished guests -Agapitoi sympatriotes - Πρόσφυγες Μικρασιάτες, Θρακιώτες και Πόντιοι




I am grateful for the invitation Dr.Malkidis extended to me on this special occasion.




During the most tragic events as the painful trauma took place in Smyrna in Sept. 1922, the world experienced once more the worst human behavior and at the same time the best human qualities.




It is important to note, however, the shameful behavior of Greece's allies who for their shelfish political and economic interest stood idle, as spectators, witnessing the human slaughtering, while the Japanese sailors distinguished themselves for their bravery and human compassion to save so many helpless women, children and old men who so desperately tried to escape from the death.




With the same human compassion, the American Consul, the late George Horton, saved so many lives until the last hour when he was forced to leave his post.




Last year in Chicago, we have organized an Academic conference regarding "The Catastrophe in Asia Minor and Pontos". One of the six historians was Dr. Bill Samonides who served as an Associate Director of the Center for U.S.-Japan Relations at Harvard University. Once again, we have heard from Dr. Samonides of the generocity of the people of Japan and their culture who even today spend enormous amount of money in education also in the area of helping others in need, most anywhere in the world.




Mr. Kikuma - we are extremely grateful to the proud people you represent.




Mrs Horton - the Greek people in Greece and in Diaspora are also extremely grateful for what your father and you have done for them.




Speaking of education, I would like to mention that in several US states, there is a school mandate to teach the subject of Holocaust and Genocides which unfortunately, event today, are taking place in some parts of our world. Aim of this mandate is to educate the new generation of students of the tragic events of the past and present and how to prevent them. After all, some of the young people in the Amaerican schools could be the leaders of tommorow. Our organization has teamed up with the Armenian, Jewish and other groups to participate in Social Studies training conferences to present our experience and story. In addition, in the state of Illinois, with the Armenian group, we have been organizing special seminars for High School teachers to educate them on the Armenian and Greek Genocides and to provide them with material, such as the Teaching Unit which is used in their classes -this is an ongoing effort.




On November 7th, we will have the second Academic Conference in Chicago where distinguished Professors/Historians will present papers/articles on the "Asia Minor Castrophe" which we are planning to publish.




Once again thank you for your invitation..



George Mavropoulos
www.pontiangreeks.org

Κείμενο του Μιχάλη Χαραλαμπίδη

ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ
(Με αφορμή την παρουσία του Γ.Α. Παπανδρέου στην Θεσσαλονίκη)

Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΟΝ 21ο ΑΙΩΝΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΟΡΕΥΘΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΚΟΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΨΕΜΑ
ΘΕΛΕΙ ΗΓΕΣΙΑ ΠΟΥ ΘΑ ΤΗ ΕΜΠΙΣΤΕΥΟΝΤΑΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΛΙΤΕΣ
Ο Γ.Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΟΦΕΙΛΕΙ ΝΑ ΠΕΙ ΔΗΜΟΣΙΑ ΓΙΑΤΙ ΠΙΕΖΕ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟ ΤΟΥ ΝΑ ΕΚΦΡΑΣΘΕΙ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΔΙΠΛΗΣ ΟΝΟΜΑΣΙΑΣ ΣΤΟ ΣΚΟΠΙΑΝΟ

Σε όλα τα ζητήματα στα οποία αναφέρθηκε ο αρχηγός του ΚΚΚΑΣΟΡ Γ.Α. Παπανδρέου όπως ονομάζω την μετάλλαξη του ΠΑ.ΣΟ.Κ. προκύπτει υπόλογος ιστορικά. Πρόκειται για τα χαμένα ραντεβού της χώρας, του συστήματος Ελλάδα τις προηγούμενες δεκαετίες για τα οποία είναι υπόλογος απέναντι στον Ελληνικό λαό και τον κόσμο της Δημοκρατικής παράταξης.
Η ιστορία λέει ότι ο Γ.Α. Παπανδρέου αποτέλεσε έναν από τους πρώτους υπεύθυνους του εκφυλισμού του εγχειρήματος του ΠΑ.ΣΟ.Κ., το πρώτο παλιό, το περισσότερο παλιό από τον Τσοχατζόπουλο, τον Σημίτη, τον Βερελή, τον Παπαντωνίου, τον Νεονάκη, τον Τσουκάτο. Αυτό λέει η ιστορία του ΠΑ.ΣΟ.Κ.. Η ιστορία δεν παραχαράσσετε. Προσωπικά μου δίνει το δικαίωμα αλλά και την υποχρέωση να λέω ποιος είναι το παλιό και ποιος όχι σε αυτόν τον χώρο.
Η πρόσφατη ιστορική εμπειρία αλλά και η πραγματικότητα είναι αποκαλυπτική των ΜΕΓΑΛΩΝ ΨΕΥΔΩΝ ΤΟΥ σε όλα τα ζητήματα στα οποία αναφέρθηκε.
Στην «αυτονομία της πολιτικής»! στην «διαφθορά»! στην «διαφάνεια»! στίς «πόλεις»! στην «Βαρκελώνη»! το «πράσινο»! την «παιδεία»! τις «εναλλακτικές πηγές ενέργειας»! την «Εθνική ανάταση»! την «γεωργία»!
Ας μείνουμε στο τελευταίο. Όταν εξαφάνισες την πλέον πλούσια στον κόσμο γαστρονομική γεωργία κινδυνεύοντας να χάσεις και την τυπικότητα, την αυτοχθονία της φέτας, τότε δεν νομιμοποιείσαι να μιλάς. Μιλάς τρόπος του λέγειν γιατί είναι ορατή η λεκτική πενία, η άγνοια των όρων, η απουσία παιδείας και σχεδίου για την αναγέννηση της υπαίθρου.
Θα μείνω σε μια στιγμή της κομματικής ιστορικής μνήμης του ΠΑ.ΣΟ.Κ. που αφορά αυτά τα ζητήματα. Όταν ξέσπασε το φαινόμενο των τρελών αγελάδων σε μία συνεδρίαση της Κ.Ε. του ΠΑ.ΣΟ.Κ. η Άννα Διαμαντοπούλου μου είπε «Δικαιώθηκες πάλι». Δικαιώθηκα μεν, όπως και σε πολλά άλλα, η χώρα όμως, οι αγρότες έχασαν το «τραίνο των τροφίμων» όπως το ονόμασα και έμειναν στην παλιά γραμμή Λαρίσης – Βόλου. Αντί για την ειλικρινή συγνώμη, την σιωπή, την παραίτηση, την αποχώρηση - αυτό γίνεται στις δημοκρατίες - ο Γ.Α. Παπανδρέου επιλέγει την θρασύτητα, τον κυνισμό, το ψέμα, τις αντιδημοκρατικές μεθόδους για να καλύψει την ευθύνη, την ενοχή του σε πολλά ζητήματα.
Το δώρο όμως προ ολίγων ετών – προχθές – με την πλαστική σακούλα στον Μπούς κατά την συνάντηση τους είναι δηλωτικό της αληθινής ταυτότητας του, της παρακμιακής εικόνας της χώρας που παρουσίασε διεθνώς, αποκαλυπτικό των σημερινών ψεμάτων και της ανερυθρίαστης υποκρισίας. Δεν του δώρισε ούτε Έλαιον Κρήτης, Μεσσηνίας, Αργολίδος, Ελληνικόν Έλαιον 2004, μαστίχα Χίου, μαυροδάφνη Πατρών και πολλά άλλα κοσμήματα. Έμεινε στην πλαστική σακούλα του Duty Free. Αναφέρομαι σε αυτά στο βιβλίο μου «Αγροφιλία». Αλλά η TV μπορεί να προβάλει την εικόνα με την σακούλα.
Η περίπτωση του Γ.Α. Παπανδρέου όχι μόνον ως παρελθόν αλλά και παρόν εισαγάγει ήθη και μεθόδους που προκαλούν μεγάλες παθολογίες στην Δημοκρατία μας.
Τα άλλα κόμματα δεν έχουν μια αναλυτική, επιστημονική και πολιτική προσέγγιση αυτής της περίπτωσης. Στο νέο μου βιβλίο « ΑΠΟ ΤΟ ΠΑ.ΣΟ.Κ. ΣΤΟ ΚΚΚΑΣΟΡ – Ο Εκφυλισμός Ενός ιστορικού εγχειρήματος» αναφέρομαι και σε αυτήν την παθολογία. Πρόκειται για μια περίπτωση που ρίχνει πολύ χαμηλά τις πολιτικές, διανοητικές, πολιτισμικές και ηθικές σταθερές της δημόσιας ζωής. Όσοι βρίσκονται πίσω από αυτήν δεν προσφέρουν υπηρεσίες στην χώρα και το Έθνος.
Σε καμία Ευρωπαϊκή Δημοκρατική χώρα δεν θα επιτρέπονταν να ειπωθούν τόσο μεγάλα ψέματα, με έναν ολοκληρωτικό τρόπο όπως αυτές τις ημέρες στην Θεσσαλονίκη. Η αποκατάσταση της μνήμης, της αξιοπρέπειας, ενός νέου πολιτικού ήθους, είναι έργο των Ελλήνων Πολιτών και μιας νέας γενιάς αληθινά νέων Πολιτικών, όχι του παλιού, του πολύ παλιού που θέλει με θράσος να παρουσιασθεί ως νέο. Θεωρώντας τους Έλληνες Πορτορικανούς ή υπηκόους Βαλκανικών ναρκοκρατιδίων, προσβάλλοντας τους.
Θα ήθελα όμως να επαναφέρω ένα ζήτημα στο οποίο αναφέρθηκα πριν λίγες ημέρες και στο οποίο ο Γ.Α. Παπανδρέου συνελήφθη επίσης να ψεύδεται. Οφείλει δημόσια, να πει την αλήθεια, όχι ελισόμενος κουτοπόνηρα όπως έκανε στην ερώτηση δημοσιογράφου για το σχέδιο Ανάν και την δική του πρωταγωνιστική παρεμβατική διαπλοκή.
Οφείλει να εξηγήσει στον Ελληνικό λαό γιατί ως υπουργός Εξωτερικών – με απόλυτη επιτροπεία, Πρωθυπουργός στα Εθνικά – πίεζε, επέμενε για την γραμμή της διπλής ονομασίας στο Σκοπιανό; Γιατί αυτή η πίεση έφθανε μέχρι τον καταναγκασμό συναδέλφου του ο οποίος αντιστάθηκε;
Ποιος, ποιοι του υπαγόρευσαν αυτήν την γραμμή; Γιατί δεν την έκφρασε δημόσια ο ίδιος όπως έκανε με το σχέδιο Ανάν αλλά ήθελε να την επιβάλει σε άλλον; Τι δηλώνει αυτή η μέθοδος; Τι σημαίνουν όλα αυτά για την δημοκρατία και την Εθνική κυριαρχία;
Η Ελλάδα στον 21ο αιώνα δεν μπορεί να πορευθεί μέσα στο σκότος και το ψέμα. Θέλει ηγεσία που θα την εμπιστεύονται οι Έλληνες Πολίτες.



Γλυφάδα 14 Σεπτεμβρίου 2009


Polis-agora.blogspot.com Ιστολόγιο Μιχάλη Χαραλαμπίδη

Για το τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής

ΝΑ ΚΛΕΙΣΕΙ ΤΩΡΑ ΤΟ ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΠΡΟΞΕΝΕΙΟ


ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗ ΘΡΑΚΗ

Ποιο θα ήταν το μειονοτικό θέμα της Θράκης αν έλειπε η διαβρωτική δράση του Τουρκικού Προξενείου Κομοτηνής; Όλοι γνωρίζουν την πραγματική αιτία πλήθους προβλημάτων στην περιοχή, όμως κανείς δεν τολμάει να την ονομάσει ρητά και ταυτόχρονα να αναδείξει το ζήτημα ασφάλειας για την ελληνική πολιτεία και πλειονοτική κοινωνία, το ζήτημα εκδημοκρατισμού και ένταξης της μειονοτικής κοινωνίας, το ζήτημα εξορθολογισμού και εξομάλυνσης της πολιτικής και οικονομικής ζωής της Θράκης.


Ποιος χρειάζεται το Προξενείο της Τουρκίας στην πόλη μας; - Υπάρχουν Τούρκοι υπήκοοι στη Θράκη;- Υπάρχουν τόσες γραφειοκρατικές διαδικασίες – ιδίως μετά την κατάργηση της βίζας για την Τουρκία – που δικαιολογούν μια τέτοια πολυπρόσωπη και πολυέξοδη υπηρεσία στην Κομοτηνή;- Υπάρχουν μειονοτικά δικαιώματα που, μέσα στη σύγχρονη Ελλάδα της ΕΕ, έχουν ανάγκη έναν τέτοιο «εγγυητή», όπως π.χ. τον βλέπουμε να τα προσφέρει στο τουρκοκρατούμενο Κουρδιστάν;- Ή μήπως η Συνθήκη της Λωζάνης, που η Τουρκία την έχει κάνει κουρελόχαρτο από την ημέρα της υπογραφής της, χρειάζεται την κηδεμονία του βιαστή της;Η απάντηση είναι προφανώς αρνητική σε όλα τα παραπάνω, λέει η κοινή λογική.



Ποιος ο λόγος τότε της ύπαρξής του στη Θράκη; - Μήπως η συντήρηση ενός παρακρατικού μηχανισμού που οδηγεί τους μουσουλμάνους συμπολίτες μας σε γκετοποίηση;- Μήπως η δημιουργία / χειραγώγηση κάποιων μειονοτικών ηγεσιών για τον έλεγχο της μειονοτικής κοινωνίας;- Μήπως η μεθόδευση ενεργειών που εκτουρκίζουν Πομάκους και Ρομά για να δημιουργήσουν μέσα από αυτήν την εθνοκάθαρση «τουρκική μειονότητα»;


Όλα τούτα τα γνωρίζει πολύ καλά η τοπική κοινωνία, μα δεν μιλάει. Άλλοι λόγω οικονομικών συμφερόντων, άλλοι λόγω πολιτικών βλέψεων, άλλοι λόγω εφησυχασμού με το άλλοθι των «αρμοδίων» που δήθεν «ξέρουν τι κάνουν», δεχόμαστε όλοι την παρουσία του λύκου μέσα στο μαντρί.Είναι όμως άμεση ανάγκη να γίνει ένας δημόσιος, δημοκρατικός διάλογος για το ζήτημα και η θρακική κοινωνία να εκφράσει τη βούλησή της. Χρειαζόμαστε ένα κοινωνικό κίνημα που θα προτάσσει τα αληθινά προβλήματα του τόπου, τα οποία έχουν φτάσει σε τέτοιον παροξυσμό, που η επίλυσή τους είναι όρος όχι μόνο συλλογικής αλλά και ατομικής προόδου κι επιβίωσης.


Η απομάκρυνση του Τουρκικού Προξενείου Κομοτηνής είναι ένα τέτοιο μείζον θέμα που δεν μπορεί να σκεπάζεται διαρκώς από σιωπή. Αν είμαστε πράγματι κοινωνία πολιτών, έχουμε λόγο και πρέπει ν’ ακουστεί!



ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣwww.proxeneio-stop.org

Ανακοίνωση της Αδούλωτης Κερύνειας για το Κυπριακό

ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΕΚΤΕΛΕΣΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ .
ΕΓΚΡΙΘΗΚΕ ΣΕ ΤΑΚΤΙΚΗ ΣΥΝΕΔΡΙΑ 9.09.2009.

Σε τακτική του συνεδρία η οποία έγινε στη Λεμεσό, την Τετάρτη 9.09.2009, το Εκτελεστικό Συμβούλιο του Σωματείου Αδούλωτη Κερύνεια ασχολήθηκε ιδιαίτερα με το Κυπριακό και τις εξελίξεις γύρο από αυτό και ανακοινώνει τα ακόλουθα:

Α. ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ
• Η εκτίμησή μας ότι ήταν λάθος η έναρξη απευθείας συνομιλιών στη βάση που εγίνοντο για 35 χρόνια, δυστυχώς δικαιώθηκε. Ήταν μέγα πολιτικό σφάλμα το οποίο, επαναλαμβάνεται τα τελευταία 35 χρόνια και το οποίο επιβεβαιώνεται από τα γεγονότα, κάθε φορά, οδηγώντας μας από υποχώρηση σε υποχώρηση, αφήνοντας κεκτημένα στον κατακτητή.
• Το Κυπριακό εκτροχιάζεται όλο και πιο πολύ από τη σωστή του βάση , ως Διεθνές Πρόβλημα στρατιωτικής εισβολής, κατοχής και καταπάτησης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.
• Το παράνομο Καθεστώς στα κατεχόμενα αναβαθμίζεται συνεχώς με παράλληλη σταδιακή αποαναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας
• Μέσα από τις διαδικασίες που ακολουθούνται και το περιεχόμενο που τους δίδεται από τους συνομιλητές , η Διπλωματία μας παροπλίζεται , αυτοεξουδετερώνεται και έχει χάσει τα τεράστια επιχειρήματα που της διαθέτει το Διεθνές και το Ευρωπαϊκό Δίκαιο , ο Καταστατικός Χάρτης του Ο.Η.Ε. , η Οικουμενική Διακήρυξη και οι Συμβάσεις για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Ως αποτέλεσμα η Τουρκική Διπλωματία αντί εκείνη να παροπλίζεται, εξαιτίας της κατοχής, έχει αποενοχοποιηθεί για την κατοχή και έχει την πρωτοβουλία και μάλιστα με τρόπο που στο Διεθνές σκηνικό μας παρουσιάζει επιτυχώς, ως υπαίτιους για την καθυστέρηση στην εξεύρεση λύσης.
• Ο Ευρωπαϊκός Παράγοντας από καταλύτης για σωστή λύση , σε συμμαχία με τους συνοδοιπόρους των Τούρκων Βρεττανούς και Αμερικανούς, από καταλύτης για σωστή λύση εξελίσσεται σε καταλύτη για επιβολή της Τουρκικής λύσης, που δεν είναι τίποτε άλλο από την νομιμοποίηση των κατοχικών δεδομένων, σε βάρος των Δικαίων του Κυπριακού Λαού.
• Το τελικό αποτέλεσμα αυτής της πορείας είναι ξεκάθαρα προβλεπτό:
 Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είτε θα υποχρεωθεί να ξεπουλήσει τα Κρατικά και Ανθρώπινά μας Δικαιώματα, είτε θα υποχρεωθεί να αρνηθεί την υποταγή προς την οποία έντεχνα σπρώχνεται , με αποτέλεσμα οι εχθροί μας να εξασφαλίσουν το άλλοθι για το οποίο εργάζονται, για να αρχίσουν ανοικτά πλέον να συναλλάττονται με το παράνομο Καθεστώς στα κατεχόμενα ως τον ισότιμο συναίτερο στην
Κύπρο , χωρίς να έχει επιτευχθεί λύση, δημιουργώντας νέα τετελεσμένα. Αυτή η δεύτερη εξέλιξη θα είναι εξίσου καταστροφική , όσο θα είναι να υπογραφεί λύση υποταγής και νομιμοποίησης των κατοχικών δεδομένων.

Ενόψει των πιο πάνω διαπιστώσεων και των κινδύνων που εμπερικλείουν, το Εκτελεστικό Συμβούλιο της Αδούλωτης Κερύνειας, καλεί την Κυβέρνηση, τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και την Πολιτική Ηγεσία του τόπου να μην επιτρέψουν ολοκλήρωση της διαδικασίας που ξεκίνησε με τις απευθείας συνομιλίες. Να καταγγελθεί η Τουρκική μεθόδευση για νομιμοποίηση των κατοχικών δεδομένων , να διακοπεί η διαδικασία και να αναληφθεί άμεσα η εκστρατεία επανατοποθέτησης και αντιμετώπισης του Κυπριακού σε καθαρά αντικατοχική βάση.

Β. ΕΠΑΝΑΒΕΒΑΙΩΘΗΚΑΝ ΟΙ ΑΚΟΛΟΥΘΕΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΕΡΥΝΕΙΩΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ.

• Επαναβεβαιώνεται και επαναλαμβάνεται η πάγια διαφωνία του Σωματείου Αδούλωτη Κερύνεια με τη λύση της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, διότι η επιλογή αυτή :
 Αποτελεί κραυγαλέα αποδοχή του βασικού κατοχικού δεδομένου , που είναι η συγκέντρωση των Τουρκοκυπρίων σε μια ενιαία περιοχή της Κύπρου, ενώ ήταν σκορπισμένοι σε ολόκληρη την Κύπρο. Αυτό αποτελεί βάναυση αλλοίωση του Δημογραφικού χαρακτήρα της Κύπρου.
 Δημιουργεί Κράτος για τη μειοψηφία του Πληθυσμού σε βάρος ισάριθμου άλλου ποσοστού του πληθυσμού το οποίο παραμένει προσφυγοποιημένο και χάνει και το δικαίωμα στην ιδιοκτησία του.
 Θα μας οδηγήσει στην παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου διότι θα νομιμοποιήσουμε μια κατάσταση που είναι προϊόν πολέμου, η οποία θα διαχωρίσει το Λαό στη βάση φυλής και θρησκείας, δηλαδή θα νομιμοποιήσουμε ένα απαρθάϊτ . Θα καταστρατηγηθεί η βασική Δημοκρατική αρχή ότι η πλειοψηφία Κυβερνά και τα δικαιώματα της μειοψηφίας είναι κατοχυρωμένα και όλοι οι πολίτες είναι ίσοι έναντι του Νόμου ανεξάρτητα από φυλή και θρησκεία. Θα δικαιωθεί ο Ετζεβίτ ο οποίος μετά την εισβολή και κατοχή έλεγε ότι το Κυπριακό λύθηκε στο έδαφος. Θα δικαιωθούν η ΤΜΤ και οι δολοφόνοι των Καβάζογλου και Μισιαούλη οι οποίοι επεδίωκαν το γεωγραφικό διαχωρισμό των Ελλήνων και Τούρκων της Κύπρου σε δύο Κράτη.
 Με όλα τα πιο πάνω ως βασικό υπόβαθρο της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, θα αποκλειστεί η επιστροφή και αποκατάσταση των Ελληνοκυπρίων προσφύγων πίσω στα κατεχόμενα διότι κάτι τέτοιο θα εμποδίζει το σχηματισμό και λειτουργία της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας. Λύση η οποία θα βασίζεται στη βίαιη και μαζική αποξένωση πληθυσμού από τις πατρογονικές του εστίες θα είναι καταδικασμένη σε αποτυχία εξαρχής.
 Θα υλοποιεί ένα σχέδιο διαμελισμού της Κύπρου που έχει εκπονηθεί μεταξύ Βρετανίας και Τουρκίας από τη δεκαετία του 1950.
 Θα δημιουργεί το Τουρκικό προγεφύρωμα μέσω του οποίου η Τουρκία θα θέσει υπό το στρατηγικό έλεγχό της , ολόκληρη την Κύπρο. Αυτό δεν μπορεί να το πράξει ενόσω ευρίσκεται εδώ ως κατοχική δύναμη. Μόλις όμως πάρει την έγκρισή μας για το έγκλημα το οποίο έκαμε σε βάρος μας τότε θα είναι ελεύθερη να προωθήσει τα άλλα της επεκτατικά σχέδια σε βάρος μας. Γιαυτό διψά για την υπογραφή μας διότι χωρίς αυτήν τα σχέδιά της δεν μπορούν να προχωρήσουν.

• Οι πρόσφυγες από την Επαρχία Κερύνειας , δικαιούνται και απαιτούν :
 Να επιστρέψουν και να επανεγκατασταθούν πίσω στα χωριά και τις πόλεις τους, ελεύθερες και απαλλαγμένες από Τούρκους κατακτητές και Τούρκους και Ευρωπαίους έποικους, σε ολοκληρωμένες κοινότητες με κοινοτικό ιστό, δάσκαλο και παπά.
 Να ξανα-αναλάβουν την αξιοποίηση και εκμετάλλευση των περιουσιών τους , ως αφέντες και ισότιμοι πολίτες του ενός και ενιαίου , Δημοκρατικού Κυπριακού Κράτους.
• Ως εκ τούτου οι Κερυνειώτες πρόσφυγες :
 Απορρίπτουν τα διάφορα σενάρια που βλέπουν το φως της δημοσιότητας και σύμφωνα με τα οποία συζητείται η επιστροφή τους υπό Τουρκοκυπριακή Διοίκηση ως μια μικρή μειοψηφία, αν όχι μονάδες, ανάμεσα σε χιλιάδες Τούρκους και Ευρωπαίους έποικους , με κουτσουρεμένα πολιτικά Δικαιώματα , ξεκομμένοι από τους υπόλοιπους Έλληνες της Κύπρου , «πεταμένοι» στο έλεος της Τουρκικής βουλιμίας , όπως συνέβει με τους Κωνσταντινοπολίτες , τους Ιμβριους και τους Τενεδιούς. Από τη στιγμή , δε, που ο στόχος της Τουρκίας ήταν, είναι και θα είναι μια αμειγώς Τουρκική Ζώνη, για τους Ελληνοκύπριους πρόσφυγες που θα τους επιτραπεί με μια λύση να επιστρέψουν για λόγους εντυπώσεων και για να διευκολυνθεί η εξασφάλιση της έγκρισης της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, θα αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση για την εκδίωξη τους.
 Απορρίπτουν το σενάριο ότι τάχα θα έχουν δικαίωμα επιλογής, κατά πόσον θα θέλουν να επιστρέψουν , ή αν θα θελήσουν να αποζημιωθούν. Πρόκειται για ανήθικο σενάριο διότι θα τίθεται στον πρόσφυγα το δίλημμα , είτε να επιστρέψει για να ζήσει με κουτσουρεμένα Ανθρώπινα, Πολιτικά και άλλα Δικαιώματα, μέσα στο στόμα του Λύκου, ( διότι η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία θα είναι ένα στόμα του Λύκου και αυτό δεν το λέμε εμείς. Το ομολόγησε ωμά και χωρίς ντροπή ο Πατέρας της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας Γλαύκος Κληρίδης, όταν μάλιστα ήταν και Πρόεδρος της Δημοκρατίας) , είτε να αποζημιωθεί σε τιμές που θα του «ποκόψει» η κατοχή. Θα είναι ωσάν να του υποβάλλεται να επιλέξει αποζημείωση αντί επιστροφής που είναι ο διακαής του πόθος.

• Επαναλαμβάνεται ότι η άρση της κατοχής θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ενιαία και δεν πρέπει το Κυπριακό με κανένα τρόπο να σαλαμοποιείται. Αμμόχωστος , Μόρφου, Καρπασία , Μεσαορία , Κυθρέα είναι όλα κατεχόμενα και η λύση θα πρέπει να επιδιώκεται ενιαία. Επισημαίνεται πως μέσα από τη σαλαμοποίηση του Κυπριακού ελλοχεύει ο κίνδυνος της διάσπασης που αν προκληθεί μέσα από μια τέτοια πολιτική, θα φέρει χειρότερα δεινά από ότι το 1974. Οι διαχειριστές του Κυπριακού έχουν την πλήρη ευθύνη να συμπεριφερτούν υπεύθυνα για να αποφευχθεί αυτό το ενδεχόμενο. Ο Διεθνής Νόμος επιβάλλει όπως κάθε σπιθαμή κατεχόμενης γης επιστραφεί πίσω στους νόμιμους ιδιοκτήτες της. Γιαυτό, η Ηγεσία που κάμνει λόγο για επιστροφή της Αμμοχώστου και της Μόρφου στους νόμιμους κατοίκους των, και δεν ζητεί το ίδιο για κάθε κατεχόμενη περιοχή, θα πρέπει να αναθεωρήσει τη στάση της.
Γ. Μήνυμα στους Τουρκοκύπριους

Το Εκτελεστικό Συμβούλιο του Σωματείου απευθύνει στους Τουρκοκύπριους το ακόλουθο μήνυμα:
• Καλούνται σε κοινό αγώνα για εκδίωξη του κοινού εχθρού, του Τούρκου κατακτητή.
• Καλούνται να αγνοήσουν την ιδέα που τους καλλιεργείται ότι θα παραμείνουν στα σπίτια μας για να ιδρυθεί ξεχωριστό Τουρκικό Κράτος και εμείς να παραμείνουμε για πάντα πρόσφυγες.
• Να σημειώσουν ότι εμείς , τα παιδιά και τα εγγόνια μας θα έχουμε πάντα το νου και την ψυχή στραμμένα στην κατεχόμενη γη μας και θα περιμένουμε μέχρι που ο τροχός θα γυρίσει για να επιστρέψουμε . Και θα επιστρέψουμε.
• Μέχρι σήμερα, ακόμη και τώρα , εμείς δεν έχουμε τίποτε να χωρίσουμε με τους Τουρκοκύπριους. Εξάλλου η Επαρχία Κερύνειας ήταν πριν το 1974 υπόδειγμα ειρηνικής συμβίωσης . Σε εκείνο το καθεστώς θέλουμε να επιστρέψουμε και να συνεχίσουμε από εκεί που εμείναμε. Αυτό όμως δεν θα γίνει δυνατό με λύση Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας. Γιαυτό τους καλούμε να εργαστούν μαζί μας για τερματισμό της κατοχής και την επιστροφή όλων μας στα σπίτια μας. Άμα γίνει τούτο , τότε εμείς θα γίνουμε η εγγύηση της ασφάλειας ο ένας του άλλου , διότι δεν θα ξαναεπιτρέψουμε να υποσκαφθεί η ενότητα και η ειρήνη μεταξύ μας. Μάθαμε όλοι το μάθημά μας.

Το Εκτελεστικό Συμβούλιο του Σωματείου Αδούλωτη Κερύνεια.
Λεμεσός 9.9.2009